Συγγραφέας:Κουλούρη, Χριστίνα
 
Τίτλος:Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
 
Υπότιτλος:Γυμναστικά και αθλητικά σωματεία (1870-1922)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:32
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1997
 
Σελίδες:447
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Νεανικές οργανώσεις
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1870-1922
 
Περίληψη:Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνθέσει μία ιστορία του νεότερου ελληνικού αθλητισμού. Επιθυμεί, πρώτον, να αναδείξει την ιστορικότητα των σπορ και να διαφοροποιηθεί από προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν το παιχνίδι και κατ’ επέκταση τα σπορ (μια μορφή παιχνιδιού) ως διαχρονικό δομικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενδιαφέρεται, δεύτερον, να ελέγξει το ερευνητικό δίλημμα της συνέχειας ή ασυνέχειας από τα παραδοσιακά παιχνίδια στα σύγχρονα σπορ κατά τη μετάβαση από την παραδοσιακή στη σύγχρονη κοινωνία. Η συγγραφέας παρακολουθεί την εξέλιξη των αντιλήψεων σχετικά με τη σωματική άσκηση μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ώστε να δείξει τη μετάβαση από την αδιαφορία και την αμφισβήτηση στην αποδοχή και την εδραίωση. Η επισκόπηση αυτή επιτρέπει και τη διάκριση ανάμεσα στη γυμναστική και τα σπορ, μια διάκριση απαραίτητη και για την κατανόηση της λειτουργίας των αθλητικών σωματείων αλλά και, ευρύτερα, της ιστορίας του αθλητισμού. Στη συνέχεια αναζητούνται τα πρώτα ίχνη της παρουσίας των σύγχρονων σπορ στην Ελλάδα, τόσο μέσα από τις πρώιμες, μη οργανωμένες πρακτικές όσο και μέσα από τους πρώτους αθλητικούς θεσμούς, δηλ. τους αγώνες και τα γυμναστήρια. Μελετώνται επίσης τα αθλητικά σωματεία: μέσα από την ανάλυση των σκοπών τους οι κοινωνικές λειτουργίες της σωματικής άσκησης και οι διασυνδέσεις της με την εθνικιστική ιδεολογία. Τέλος, επιχειρείται να φωτισθούν οι πτυχές της σωματειακής ζωής που είναι κρυμμένες από το ορθολογικό κανονιστικό πρότυπο του καταστατικού, δηλαδή οι ανθρώπινες επαφές με τις αρμονικές η συγκρουσιακές τους όψεις, οι φιλικές σχέσεις, τα οικογενειακά δίκτυα, τα ερωτοτροπήματα ενδεχομένως που επιτρέπει η συναναστροφή όχι μόνο σε αθλητικές αλλά και σε έξω-αθλητικές συναντήσεις στο πλαίσιο πάντα του σωματείου.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 23.64 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 202-221 από: 450
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/202.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

των διοικούντων και αυτό των αθλουμένων, μπορεί να φωτίσει και τα διαφορετικά ενδεχομένως κίνητρα: την αναζήτηση της ψυχαγωγίας μέσω της άσκησης ή του κοινωνικού γοήτρου μέσω της διοίκησης του συλλόγου.

ΣΩΜΑΤΕΙΑΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΜΟΡΦΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η ίδια η σωματειακή ζωή, η καθημερινή επαφή στο γυμναστήριο και το εντευκτήριο του σωματείου, τα δίκτυα των σχέσεων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του συλλόγου αλλά και σε σχέση με την ευρύτερη κοινωνία είναι δύσκολο να ανιχνευθούν μέσα από τα καταστατικά ή τους κανονισμούς που ρυθμίζουν τους τόπους και τους όρους της συνύπαρξης. Μπορούμε, βεβαίως, να επισημάνουμε τα συστατικά στοιχεία αυτού του ορθολογικού μοντέλου που επιχειρεί να κανονικοποιήσει τις ανθρώπινες σχέσεις: οι συναντήσεις του Δ.Σ. και της Γ.Σ. (συχνότητα και περιοδικότητα), πρόβλεψη για βιβλιοθήκες και αναγνωστήρια, λειτουργία του εντευκτηρίου και του γυμναστηρίου, διοργάνωση αγώνων, εκδρομών, χοροεσπερίδων126. Επιπλέον, το σύστημα των ποινών που εφαρμόζεται, τα παραπτώματα και η αξιολόγησή τους.

Οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες που πλαισιώνουν τις αθλητικές εκδηλώσεις -σε συνδυασμό ή μη μαζί τους- αποτελούν μια από τις σημαντικότερες ευκαιρίες για κοινωνική επαφή μεταξύ των μελών του σωματείου. Οι εκδρομές και οι χοροί συνιστούν τις δύο βασικές εκφράσεις της σωματειακής ψυχαγωγίας και κοινωνικότητας, ανεξάρτητα από το είδος και στους στόχους του σωματείου. Μάλιστα, υπάρχει ένα κοινό τυπικό, που φαίνεται πως επιβλήθηκε εθιμικά, και που καθορίζει βάσει κάποιων σιωπηλά παραδεδεγμένων κανόνων τη διάρθρωση αυτών των ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων.

Οι χοροεσπερίδες αποτελούν το κατεξοχήν κοσμικό γεγονός για κάθε σύλλογο, όπου μετέχουν εκτός από τα τακτικά και τα έκτακτα μέλη, πρόσωπα ενός ευρύτερου γύρω από το σωματείο φιλικού και οικογενειακού κύκλου. Η κοινωνικότητα που αναπτύσσεται σ' αυτές τις περιστάσεις διαφέρει από εκείνη που χαρακτηρίζει τις αθλητικές εκδηλώσεις, δηλαδή τους αγώνες, όπου επίσης υπάρχει εξωτερική συμμετοχή αλλά υπακούει στη σχέση δρώντων και θεατών. Ο θεσμός των χοροεσπερίδων

————————————

126. Στη Δ. Ευρώπη, γύρω στο 1830, ένα σωματείο περιλαμβάνει αίθουσα για ανάγνωση εφημερίδων, αίθουσα μπιλιάρδου, εστιατόριο και αίθουσα χορού. Βλ. Α.-Μ. Banti, "Der Verein", στο Η.-G. Haupt (εκδ.), Orte des Alltags. Miniaturen aus der europäischen Kulturgeschichte, Μόναχο, C. H. Beck, 1993, σ. 105-110. Το πρότυπο οργάνωσης του σωματείου προέρχεται από την Αγγλία και έχει κατακτήσει την ευρωπαϊκή κοινωνία ήδη από τις δεκαετίες 1820 και 1830. Στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη βρίσκει πρόσφορο έδαφος από την ανάπτυξη εκεί στους προηγούμενους αιώνες άλλων, πρόδρομων μορφών όπως π.χ. τα σαλόνια στη Γαλλία, τα αναγνωστήρια στη Γερμανία και οι ακαδημίες στην Ιταλία. Στην Ελλάδα, η εισαγωγή αυτής της μορφής κοινωνικής οργάνωσης και κοινωνικότητας αποτελεί πραγματική καινοτομία.

Σελ. 202
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/203.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

είναι κατά κανόνα ετήσιος και έχει ως στόχο την οικονομική ενίσχυση του συλλόγου ή κάποιον άλλο κοινωφελή σκοπό. Όσο μεγαλύτερη είναι η κοινωνική αίγλη ενός συλλόγου, τόσο περισσότερη επισημότητα και εξέχουσες συμμετοχές εξασφαλίζει. Ο χορός του "Παρνασσού" για παράδειγμα, που οργανώθηκε για πρώτη φορά το 1879, αναδείχθηκε σύντομα σε ένα από τα σημαντικότερα κοσμικά γεγονότα της πρωτεύουσας. Το 1889 παραβρέθηκε για πρώτη φορά ο διάδοχος Κωνσταντίνος ενώ το 1891 η πριγκήπισσα Σοφία έθεσε το χορό υπό την προστασία της. Το 1904 παραβρέθηκαν 748 άτομα και ο Γ. Σουρής έδωσε μια γλαφυρή έμμετρη περιγραφή: "Του Παρνασσού χορός τα μάλα ζωηρός"127.

Οι χοροεσπερίδες είναι, ως τα τέλη του αιώνα, ο μοναδικός σχεδόν χώρος εκδήλωσης της γυναικείας πρωτοβουλίας. Τα σωματεία αποτελούν πράγματι χώρους ανάπτυξης της ανδρικής κατεξοχήν κοινωνικότητας, εφόσον ανήκουν περισσότερο στον δημόσιο και λιγότερο στον ιδιωτικό χώρο. Είναι χαρακτηριστικό -για να επικαλεστούμε πάλι το παράδειγμα του "Παρνασσού"- ότι το 1870, μετά από μακρά και ζωηρή συζήτηση αποφασίστηκε να απαγορευτεί η "μεταξύ των μελών αυτού κατάταξις γυναικών, έστω και αν επρόκειτο περί γυναικών διασήμων επί παιδεία"128. Η εκλογή γυναικών -ως επίτιμων ωστόσο και όχι ως τακτικών μελών- τοποθετείται μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και συνδέεται με τη συμμετοχή τους στη διοργάνωση του ετήσιου χορού. Την εποχή εκείνη άλλωστε οι γυναίκες της αστικής τάξης δραστηριοποιούνται στο χώρο της φιλανθρωπίας και της εκπαίδευσης και μέσω αυτής της οδού κατακτούν τη θέση τους στους φιλεκπαιδευτικούς, φιλολογικούς και φιλανθρωπικούς συλλόγους. Η δεύτερη οδός νομιμοποίησης της δημόσιας -και συνεπώς σωματειακής- παρουσίας τους, η εκπαίδευση, είναι και η οδός που τις οδηγεί στους αθλητικούς συλλόγους, όπου αναλαμβάνουν το έργο της σωματικής αγωγής των κοριτσιών.

Μικρότερης αίγλης συνάθροιση είναι η γιορτή της κοπής της βασιλόπιτας. Δεν γνωρίζουμε από πότε ακριβώς ξεκίνησε αυτός ο θεσμός και πότε γενικεύθηκε στους συλλόγους. Στην Ποδηλατική και Αθλητική Επιθεώρησι της Ανατολής πάντως, όπου καταγράφονται λεπτομερώς οι αθλητικές και κοινωνικές δραστηριότητες του Ποδηλατικού Συλλόγου Αθηνών, η πρώτη κοπή βασιλόπιτας αναφέρεται στα Θεοφάνεια του 1901. Η γιορτή έγινε στα γραφεία του συλλόγου αργά το βράδυ· άρχισε στις 10 μ.μ. και κράτησε ως το πρωί. Προσφέρθηκαν σάντουιτς και μπύρα129.

Η άθληση, οι αγώνες, οι ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, οι διοικητικές λειτουργίες, οι ευκαιρίες κοινωνικής επαφής διαγράφουν το πλαίσιο μιας κοινότητας που τα μέλη της είναι αλληλέγγυα. Τα ίδια τα καταστατικά ορίζουν συχνά εξαρχής με

————————————

127. Κ. Α. Βοβολίνης, ό.π., σ. 274.

128. Στο ίδιο, σ. 46.

129. ΠΑΕΑ 3 (1900-1901), σ. 40.

Σελ. 203
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/204.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ειδικά άρθρα αυτό το πλαίσιο130. Υπάρχουν καταστατικά, ως τα τέλη του 19ου αιώνα, που εντάσσουν στους στόχους του σωματείου την "δια της ενισχύσεως των της φιλίας δεσμών... ένωσιν των μελών"131, την "αδελφικήν ένωσιν των μελών"132, την "συνάθροισιν καλών εταίρων και φίλων"133. Στο καταστατικό του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου Αθηνών μάλιστα προβλέπεται η αρωγή των ευπορωτέρων υπέρ των αποροτέρων και επομένως μια αλληλεγγύη ακόμη και υλική μεταξύ των μελών134. Ο Γυμναστικός Σύλλογος "Ευρώτας", εξάλλου, που ιδρύθηκε στη Σπάρτη το 1887, επιχειρούσε, βάσει του καταστατικού του, να αναβιώσει την αρχαία κοινότητα των Σπαρτιατών με μια σειρά από διατάξεις: στις γενικές συνελεύσεις προέδρευε ο γεροντότερος, στα εταιρικά γεύματα που παρετίθεντο κατά την επέτειο του συλλόγου παρακάθονταν και τα παιδιά μέλη συνοδευόμενα από το δάσκαλό τους κ.ο.κ.135

Η αδελφότητα και η φιλία παραπέμπουν σε ένα δημοκρατικό ιδεώδες που ακολουθείται και από την αξία της ισότητας, βασικής αρχής του προτύπου οργάνωσης των σωματείων. Η κοινωνικότητα που αναπτύσσεται στα αθλητικά σωματεία στηρίζεται στην ευθύνη του πολίτη, ο οποίος ψηφίζει και εκλέγει τους αντιπροσώπους του, μετέχει ενεργά στις συλλογικές δραστηριότητες, έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις στο πλαίσιο της ομάδας με τα μέλη της οποίας αισθάνεται αλληλέγγυος. Η συμμετοχή σε ένα σωματείο λαμβάνει συνεπώς τη μορφή μιας πραγματικής άσκησης στη δημοκρατία. Άλλωστε το ίδιο το σωματείο λειτουργεί σαν μια μικροκοινωνία που διοικείται σύμφωνα με το δημοκρατικό θεσμικό μοντέλο που περικλείει την εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία136. Και

————————————

130. Η δημιουργία φιλικών δεσμών μεταξύ των μελών ενός σωματείου μπορεί να θεωρηθεί αυτονόητη, η αναφορά της ωστόσο μεταξύ των στόχων ή και στον τίτλο ένας σωματείου δηλώνει την αξιολόγησή της στο πλαίσιο της νεανικής ανδρικής κοινότητας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, αρκετά σωματεία (όχι αθλητικά) περιλαμβάνουν τη φιλία στον τίτλο τους: Φιλικός Όμιλος (1901), Φιλικός Όμιλος Ομόνοια (1903), Φιλικός Διασκεδαστικός Όμιλος η Τέρψις (1915), Φιλικός Όμιλος Δάμων και Φιντίας (1915), Φιλική Συνάντησις (1917) κ.ά. Δυστυχώς, από τη μέχρι σήμερα έρευνα μου, δεν προέκυψε κάποιο καταστατικό που θα μας πληροφορούσε και για τις δραστηριότητες αυτού του είδους σωματείων.

131. Γυμναστικός Σύλλογος Κερκύρας, 1893.

132. Σύλλογος των Πεζοπόρων ο Ευκλής, Καλαμάτα, 1894.

133. Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών, 1896.

134. "Αρωγή τις των ευπορωτέρων υπέρ των απορωτέρων μελών του Συλλόγου, των προφανώς αναξιοπαθούντων είνε καθήκον επιβαλλόμενον. Ενός δε μέλους πάσχοντος, συμπάσχουσιν αυτώ και τα άλλα· αποθανόντος δε μέλους τινός άπαντα τα εν Αθήναις ενδημούντα μέλη οφείλουσι να συνοδεύωσι την κηδείαν" (άρθρο 11). "Καταστατικόν του εν Αθήναις Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου", ΦΕΚ Α' 232, 26 Αυγ. 1886.

135. "Καταστατικόν του Γυμναστικού Συλλόγου ο Ευρώτας", ΦΕΚ Α' 76, 1 Απρ. 1887.

136. Βλ. R. Hubscher - J. Durry - Β. Jeu (εκδ.) ό.π., σ. 96. "Η αθλητική κοινωνικότητα ... θεσμοποιείται ... εγκαθιδρύοντας μεταξύ των μελών σχέσεις ιεραρχημένες που δεν στηρίζονται

Σελ. 204
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/205.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

παρόλο που στη συγκρότηση του σωματείου η προϋπάρχουσα γνωριμία, η γειτνίαση στο χώρο και η συγγενής κοινωνική προέλευση παίζουν καθοριστικό ρόλο, η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του και η νομιμοφροσύνη προς την ιδιαίτερη ομάδα αποτελούν στοιχεία καινούρια με διαφορετική δυναμική μέσα στο κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει συνεπώς να θεωρήσουμε ότι οι ευάριθμες αναφορές στη φιλία και την αλληλεγγύη στα καταστατικά των αθλητικών συλλόγων δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική τους παρουσία μεταξύ των αξιών που ενστερνίζονται όσοι επιδιώκουν την εγγραφή τους σ' αυτά.

Παρατηρούμε επίσης ότι, ενώ τα καταστατικά τηρούν μια ουδέτερη διατύπωση που επιβάλλει ο νομικός λόγος και εκ πρώτης όψεως παρουσιάζουν μια ομοιόμορφη εικόνα, δε λείπουν οι μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν την ποικιλία των στάσεων, των εκδηλώσεων, των συμπεριφορών. Συχνά μάλιστα, ένα πιο "φλύαρο" καταστατικό μπορεί να αποκαλύψει κρυμμένες πτυχές της σωματειακής ζωής. Είναι ωστόσο αυτονόητο ότι το καταστατικό από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει επαρκή πηγή για την ανάλυση της κοινωνικότητας που αναπτύσσεται στο εσωτερικό των αθλητικών σωματείων. Μια σειρά από άλλες πηγές, κυρίως τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δ.Σ. και της Γ.Σ., η αλληλογραφία του συλλόγου, ο κατάλογος των μελών, οι ετήσιοι απολογισμοί και προϋπολογισμοί, μπορούν να φωτίσουν την κοινωνική πράξη που κατά κανόνα ξεφεύγει από τον κανονιστικό λόγο.

Η κοινωνικότητα που αναπτύσσεται μέσα σε έναν αθλητικό σύλλογο μπορεί συνεπώς να εκτιμηθεί με βάση αφενός τις δραστηριότητες του συλλόγου, τη συμμετοχή του σε δημόσιες εκδηλώσεις και την επαφή του με άλλα, αθλητικά και μη, σωματεία και αφετέρου τις εσωτερικές δραστηριότητες, αυτές που σχετίζονται με τη λειτουργία του σωματείου και τις σχέσεις των μελών μεταξύ τους. Οι μορφές της κοινωνικότητας και της σωματειακής ζωής συγκροτούν άλλωστε δίκτυα ιεραρχημένα, τα οποία χαρακτηρίζουν έναν κοινωνικό, θεσμικό ή τοπικό πυρήνα. Επιπλέον, η ίδια η σωματειακή ζωή μπορεί να ανανεώσει ή να δημιουργήσει προσωπικές σχέσεις, οικειότητα και συντροφικότητα και, επομένως, συναισθηματικούς δεσμούς εξίσου σημαντικούς για τον προσδιορισμό του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος. Το σωματείο είναι λοιπόν ένας από τους τόπους κοινωνικής διάδρασης όπου μια ομάδα επιβεβαιώνει την κοινή της ταυτότητα. Οι σχέσεις όμως που αναπτύσσονται με σημείο αναφοράς το σωματείο διέπονται από κανόνες και τύπους και εντάσσονται σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "τυπική" κοινωνικότητα, για να τη διακρίνουμε από την άτυπη, η οποία καλύπτει ένα ευρύτερο φάσμα των κοινωνικών επαφών, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να την προσεγγίσουμε ερευνητικά. Στην ανάλυση που ακολουθεί για

————————————

πλέον στη συνήθεια ή τη σιωπηλή συμφωνία αλλά στο δίκαιο": P. Arnaud (επιμ.), Les Athlètes de la République..., ό.π., σ. 379.

Σελ. 205
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/206.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

επιμέρους αθλητικά σωματεία, η μελέτη της "τυπικής" κοινωνικότητας αρθρώνεται σε τρία επίπεδα: α') την ενδοσωματειακή κοινωνικότητα, που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του συλλόγου, β') τη διασωματειακή κοινωνικότητα, μεταξύ ομόλογων σωματείων που μπορεί να ανήκουν τόσο στην ίδια πόλη όσο και σε άλλες, και γ' ) την ενδοαστική κοινωνικότητα, στο πλαίσιο της πόλης όπου δρα το σωματείο.

Σελ. 206
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/207.gif&w=600&h=915 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

«Εδώ μάχεται η νεότης και στραταρχεί το γήρας»

Γυμναστικά και αθλητικά σωματεία

στην Αθήνα και τον Πειραιά

Σελ. 207
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/208.gif&w=600&h=915 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 208
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/209.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α'

Ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, "πρύτανης" των ελληνικών γυμναστικών σωματείων

Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΓΥΜΝΑΣΤΩΝ

Μετά από κάποιες βραχύβιες απόπειρες για ίδρυση γυμναστικών σωματείων στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του 1870 1, ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1891, αποτέλεσε το πρώτο βιώσιμο αθλητικό σωματείο της πρωτεύουσας. "Ο πρώτος συλλαβών την σκέψιν της ιδρύσεως αυτού" ήταν, σύμφωνα με τη μνήμη που διατήρησε ο ίδιος ο σύλλογος, ο δικηγόρος και πτυχιούχος γυμναστής Νικόλαος Κοτσελόπουλος, ο οποίος διατέλεσε και πρώτος γενικός γραμματέας2. Ο Πανελλήνιος υπήρξε από τη στιγμή της ίδρυσής του ένα αμιγώς γυμναστικό σωματείο, με σχεδόν επαγγελματική συνείδηση σχετικά με τη σωματική άσκηση. Το στοιχείο αυτό ανιχνεύεται τόσο

————————————

1. Βλ. εδώ, σ. 162-3. Η πληροφορία του Σ. Πέππα ότι ο Ι. Φωκιανός, όταν ήταν φοιτητής ακόμη (δηλ. περί τα τέλη της δεκαετίας του 1860), "ίδρυσε γυμναστικόν σύλλογον, του οποίου σκοπός ήτο η διάδοσις της γυμναστικής και η ανασύστασις των Ολυμπιακών αγώνων", δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή. Βλ. Σ. Πέππας, "Βιογραφία του Ι. Φωκιανού", στο Ιωάννης Φωκιανός 1845-1896. Αναμνηστική έκδοσις επί τη συμπληρώσει τριακονταετίας από του θανάτου του, Αθήνα, Ένωσις Γυμναστών, 1926, σ. 6.

2. Βλ. Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, Επετηρίς 1902-1903, Αθήνα 1903, σ. 4. Η μαρτυρία αυτή, που προέρχεται από τον ίδιο τον Π.Γ.Σ. (το κείμενο έχει γραφτεί από τον Γ. Ν. Μαυράκη), είναι μάλλον εγκυρότερη από την πληροφορία του Ιω. Χρυσάφη ότι η πρωτοβουλία της ίδρυσης ανήκε στον επίσης γυμναστή Σπ. Αρβανίτη, ο οποίος πάντως συγκαταλέγεται μεταξύ των ιδρυτικών μελών. Πβ. Ιω. Χρυσάφης, Οι σύγχρονοι διεθνείς ολυμπιακοί αγώνες..., ό.π., σ. 134. Η πρώτη ομάδα των ιδρυτικών μελών αποτελούνταν, εκτός από τον Κοτσελόπουλο, από τους Αριστείδη Ιωαννίδη, Ξενοφώντα Σώχο, Ευάγγελο Μίχα, Κωνσταντίνο Νικηφοράκη, Μιχαήλ Νικητόπουλο, Σωτήριο Πέππα, Ι. Κυριάκο και Μιχαήλ Κανακάκη. Σ' αυτούς προστέθηκαν άλλοι 18, που θεωρήθηκαν επίσης ιδρυτές: Σ. Παπανδρεόπουλος, Ηλ. Παπαηλιού, Θεμ.. Καρακώστας, Κ. Αποστολόπουλος, Σπυρ. Αθανασόπουλος, Ανδρ. Τζεδάκης, Γ. Καραθάνος, Κ. Σ. Πιέτρης, Σπ. Αρβανίτης, Μιχ. Τσατσαρώνης, Δ. Μελέγκογλους, Πελοπ. Ηλιόπουλος, Ιω. Χ. Κρητικός, Ιάσων Κουρουσόπουλος, Δανιήλ Τζιώτης, Ι. Καστρωμένος, Ι. Κουμανούδης και ο Ιωάννης Φωκιανός. Βλ. Π.Γ.Σ., Επετηρίς 1902-1903, ό.π., σ. 4-5 και Πανελλήνιος Γ.Σ. 1891-1991, 100 χρόνια ελληνικός αθλητισμός, [Αθήνα 1991], σ. 21.

Σελ. 209
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/210.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

στους στόχους του σωματείου, όπως διατυπώνονται από το πρώτο καταστατικό, όσο και επιμέρους ρυθμίσεις σχετικά με τα μέλη και τη διοίκηση.

Σύμφωνα με το δεύτερο άρθρο του καταστατικού, "σκοπός του Συλλόγου είναι η εις απάσας τας κοινωνικάς τάξεις διάδοσις της Γυμναστικής και η βελτίωσις των κατ' αυτήν"3. Παρ' όλο που ο στόχος αυτός φαίνεται σχεδόν αυτονόητος για ένα γυμναστικό σωματείο, η πρόταξή του αποτελεί καινοτομία, συγκριτικά τουλάχιστον με σωματεία που είχαν ιδρυθεί σε προηγούμενα χρόνια και των οποίων γνωρίζουμε τα καταστατικά4. Κατά την πενταετία πριν από την ίδρυση του Π.Γ.Σ., τα καταστατικά των γυμναστικών συλλόγων επιμένουν -με εξαίρεση τον Γυμναστικό Σύλλογο "Ποσειδώνα" στην Κόρινθο5 - στην απόκτηση ρώμης και υγείας μέσω της σωματικής άσκησης, στη στρατιωτική προετοιμασία και την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος. Η βελτίωση της θέσης της γυμναστικής συνεπώς υποκρύπτει, ως στόχος, τα αιτήματα μιας επαγγελματικής ομάδας που βρίσκεται τότε υπό διαμόρφωση.

Ο πρώτος πυρήνας αυτής της ομάδας, που αποτελούνταν από τους πτυχιούχους γυμναστές που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Αθήνα γύρω από τον Ιωάννη Φωκιανό, ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός σωματείου που θα ενίσχυε το κοινωνικό αντίκρυσμα της γυμναστικής και, κατά συνέπεια, την επαγγελματική θέση των γυμναστών. Ο Ιω. Χρυσάφης επιβεβαιώνει αυτή την υπόθεση γράφοντας ότι "αρχικός σκοπός των ιδρυτών του συλλόγου τούτου ήτο η τελειοτέρα τεχνική μόρφωσις και η προαγωγή του γυμναστικού κλάδου καθώς και η βελτίωσις της διδασκαλίας της γυμναστικής διά της ιδρύσεως ενός πλήρους και μεγαλυτέρου γυμναστηρίου και της συστάσεως εν αυτώ σχολών προς μόρφωσιν γυμναστών και γυμναστριών"6. Η σύνδεση του Π.Γ.Σ. με την εκπαίδευση εξάλλου, η οποία αντανακλούσε και τα επαγγελματικά ενδιαφέροντα των ιδρυτικών μελών του, διατρέχει τόσο τα πρώτα καταστατικά όσο και τις δραστηριότητες των πρώτων χρόνων λειτουργίας του7.

————————————

3. "Καταστατικόν του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου" (20 Φεβρουαρίου 1891), ΦΕΚ183, 28 Ιουνίου 1891, σ. 674.

4. Βλ. εδώ, σ. 180,183.

5. Ο Γ.Σ. "Ποσειδών" θέτει ως σκοπό "την διάδοσιν της γυμναστικής εις τους κατοίκους της Κορινθίας και την ανανέωσιν των Ισθμίων και των Νεμέων". "Καταστατικόν του Γυμναστικού Συλλόγου Ποσειδώνος", ΦΕΚ 282, 14 Οκτωβρίου 1887, σ. 1123.

6. Ι. Χρυσάφης, Οι σύγχρονοι διεθνείς ολυμπιακοί αγώνες..., ό.π., σ. 135. Και αργότερα άλλωστε, σε μία από τις εκθέσεις του διοικητικού συμβουλίου του Πανελληνίου, αναφέρεται ότι οι ιδρυτές του συλλόγου είχαν εκλέξει "οι πλείστοι ως επάγγελμα την διδασκαλίαν [της γυμναστικής]": Πανελλήνιος Γ.Σ., Έκθεσις του Διοικητικού Συμβουλίου διά το έτος 1916, Αθήνα 1917, σ. 11.

7. Το έργο αυτό τα ιδρυτικά μέλη του Π.Γ.Σ. το συνδύαζαν οπωσδήποτε με την κρατική μέριμνα, εφόσον η εκπαίδευση συνολικά ελεγχόταν από το κράτος. Παρόμοια θέση διατύπωνεται 

Σελ. 210
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/211.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Στο καταστατικό του 1891, ως μέσα επίτευξης του σκοπού του συλλόγου αναφέρονται η σύσταση γυμναστηρίων, η έκδοση συγγραμμάτων περί γυμναστικής καθώς και η "ίδρυσις των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων" (άρθρο 2). Στο λεπτομερέστερο δεύτερο καταστατικό, το 1892, τα μέσα αυτά αναλύονται και εμπλουτίζονται, χωρίς ωστόσο να αλλάζει η κατευθυντήρια γραμμή. Προβλέπεται τώρα η δημιουργία αφενός ενός κεντρικού γυμναστηρίου στην Αθήνα καθώς και άλλων, περιφερειακών, σε συνοικίες της πόλης. Η δράση για τη διάδοση της γυμναστικής περιλαμβάνει επιπλέον την ενθάρρυνση της δημιουργίας γυμναστικών συλλόγων σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, την έκδοση περιοδικού, την ίδρυση βιβλιοθήκης και την τέλεση Πανελληνίων αγώνων στην Αθήνα8.

Τα ίδια καταστατικά παραχωρούν επιπλέον προνομιακή θέση στους γυμναστές σε ό,τι αφορά αφενός στη σύνθεση των μελών του συλλόγου και αφετέρου στην άσκηση της διοίκησης. Το 1891, ως τακτικά μέλη του Π.Γ.Σ. αναγνωρίζονται "οι Γυμνασταί μετά την περί εγγραφής έγγραφον αίτησίν των". Για τις υπόλοιπες επαγγελματικές κατηγορίες η διαδικασία εισδοχής είναι πιο πολύπλοκη, εφόσον απαιτείται μυστική ψηφοφορία των τακτικών μελών (άρθρο 6)9. Στους γυμναστές εκχωρούνται εξάλλου τα σημαντικότερα αξιώματα της διοίκησης: "ο Πρόεδρος, οι Αντιπρόεδροι, ο Γραμματεύς, ο Επόπτης των ασκήσεων και ο Έφορος των οργάνων δέον πάντως να ώσι γυμνασταί", σύμφωνα με το καταστατικό του 1891 (άρθρο 3). Το επόμενο καταστατικό είναι ελαστικότερο, ορίζοντας ότι μόνο το αξίωμα του προέδρου (έκτος βεβαίως από εκείνα του επόπτη των ασκήσεων και του εφόρου των οργάνων) πρέπει να κατέχει γυμναστής (άρθρο 3).

Φαίνεται πράγματι ότι, κατά τη διάρκεια του πρώτου ήδη χρόνου λειτουργίας του, ο Πανελλήνιος διεύρυνε τους στόχους και τις φιλοδοξίες του και ότι, χωρίς να χάσει την αρχική του φυσιογνωμία, ανοίχτηκε στην αθηναϊκή κοινωνία. Ενώ λοιπόν ξεκίνησε ως εγχείρημα μιας ομάδας δασκάλων της γυμναστικής, γρήγορα απλώθηκε σε ένα μεγάλο μέρος των μεσαίων στρωμάτων της πρωτεύουσας. Η

————————————

στη γενική συνέλευση της 21ης Δεκεμβρίου 1892: "ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος σκοπόν έχων συν τοις άλλοις να συνεπικουρήση τη Κυβερνήσει εις την διάπλασιν και αναμόρφωσιν των σωμάτων των Ελλήνων πολιτών, τούθ' όπερ είνε μία εκ των κυριωτέρων βάσεων παντός ευνομουμένου κράτους και το ασφαλέστατον τεκμήριον του εκπολιτισμού των εθνών...": Γ.Σ. 21 Δεκεμβρίου 1892, "Πρακτικών συνεδριών Συλλόγου Βιβλίον Β' 1892-[1912]".

8. Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων δεν αναφέρεται στο καταστατικό του 1892 και έχει αντικατασταθεί από τη διοργάνωση των Πανελληνίων. Άλλωστε, όπως είναι προφανές, οι Ολυμπιακοί Αγώνες που προβλέπονταν στο πρώτο καταστατικό νοούνταν ως πανελλήνιοι. "Κανονισμός του ... Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου" (29 Μαρτίου 1892), ΦΕΚ 327, 12 Σεπτεμβρίου 1892, σ. 1208 (άρθρο 2).

9. Η διάκριση αυτή δεν γίνεται πάντως από το καταστατικό του 1892, όπου είναι σαφής η διεύρυνση των στόχων και των φιλοδοξιών του σωματείου (βλ. άρθρο 17).

Σελ. 211
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/212.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

γοργή όσο και ενδιαφέρουσα αυτή εξάπλωση δεν αναγιγνώσκεται μόνο στα άρθρα του νέου καταστατικού. Μαρτυρείται από τη δημόσια παρουσία του συλλόγου και από τον αριθμό και τη σύνθεση των μελών του10.

Ο Π.Γ.Σ. θα αποτελέσει, από τη στιγμή της ίδρυσής του, τμήμα της αθηναϊκής κοινωνικής ζωής είτε μετέχοντας είτε οργανώνοντας δημόσιες εκδηλώσεις. Η μεγάλη απήχηση που είχαν οι πρώτοι αγώνες που διοργάνωσε τον Μάιο του 1891, δύο μόλις μήνες μετά την ίδρυσή του, στο Δημόσιο Κεντρικό Γυμναστήριο11 είναι αποκαλυπτική για την κοινωνική του εμβέλεια: πλην των 3.000 θεατών που προσήλθαν, τους αγώνες παρακολούθησε η βασιλική οικογένεια, ο πρωθυπουργός, μέλη της κυβέρνησης και του διπλωματικού σώματος. "Πολλοί και πολλαί εκ της εκλεκτοτέρας κοινωνίας της πρωτευούσης αλλά και εκ πάσης τάξεως παρίσταντο", σύμφωνα με την Εφημερίδα12. "Ό,τι εκλεκτόν υπάρχει εν τη ημετέρα κοινωνία", έγραφε Το Άστυ, "είτε εις τα γράμματα, είτε εις τας καλάς τέχνας, ό,τι διαπρέπει επί ωραιότητι ή πλούτω υπήρχεν εκεί"13. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που, όσοι δεν είχαν εισιτήρια ώστε να μπουν στο χώρο του Γυμναστηρίου γέμισαν τους απέναντι λόφους14. Η επιτυχία του θεάματος, η παρουσία και ο έπαινος του βασιλιά, οι αλλαγές επίσης που είχαν ενδεχομένως συντελεστεί στις αντιλήψεις ως προς την αξία της σωματικής άσκησης δημιούργησαν ένα ρεύμα υπέρ του συλλόγου που οδήγησε σε αύξηση των μελών του. Ενδεικτικά των αντιδράσεων μετά τους αγώνες είναι τα όσα σημειώνει πάλι η εφημερίδα Το Άστυ: "υπέρ τους 100 εκ των διακρινομένων εν τη κοινωνία ημών εδήλωσαν ότι επιθυμούσι να εγγραφώσι μέλη του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου"15. Και πράγματι, όπως προκύπτει από τον κατάλογο

————————————

10. Ο Πανελλήνιος διαθέτει ένα πλούσιο και καλά διατηρημένο αρχείο που μας επιτρέπει μια σχετικά καλή εποπτεία της δράσης του για την περίοδο που μας ενδιαφέρει. Ειδικότερα, η ανάλυση που ακολουθεί έχει στηριχθεί στο ακόλουθο αρχειακό υλικό: το Μητρώο των μελών (1891-1899), τα πρακτικά της Γ.Σ. (1892-1922) και του Δ.Σ. (1891-1922), τις Εκθέσεις των εξελεγκτικών επιτροπών και των απερχόμενων διοικητικών συμβουλίων, φακέλους με αλληλογραφία και άλλα έγγραφα, τα οποία δεν είναι εντούτοις ταξινομημένα.

11. Ο Π.Γ.Σ. φιλοξενήθηκε στο Δημόσιο Κεντρικό Γυμναστήριο επί μια τετραετία, έως ότου απέκτησε το δικό του γυμναστήριο.

12. "Οι γυμναστικοί αγώνες", Εφημερίς, 31 Μαΐου 1891. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, "αι κυρίαι αποτελούσι σημαντικόν αριθμόν", ενώ σύμφωνα με ομότιτλο άρθρο της ίδιας εφημερίδας την επόμενη μέρα, υπερτερούσε μεταξύ των θεατών "'ίσως και κατά τον αριθμόν το ωραίον φύλον, το μη γυμναζόμενον συνήθως, επευφημούν όμως και σπουδαίως εμψυχούν τους γυμναστάς". Αθλοθέτες των αγώνων ήταν, μεταξύ άλλων, ο σύλλογος Παρνασσός, ο Ε. Εμπειρίκος, ο Κ. Κουμπάρης, ο Αλ. Πάλλης, ο Μανουήλ Ράλλης. Βλ. Ιω. Χρυσάφης, Οι σύγχρονοι διεθνείς..., ό.π., σ. 136.

13. εφ. Το Άστυ, 1 Ιουνίου 1891.

14. Στο ίδιο.

15. Στο ίδιο. Και ο δήμαρχος Αθηναίων Τιμολέων Φιλήμων έστειλε, αμέσως μετά τους

Σελ. 212
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/213.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

των μελών, τον επόμενο μήνα από τους αγώνες γράφτηκαν στον Π.Γ.Σ. 83 νέα μέλη16 (πβ. και Πίνακα 1).

Η απήχηση των αγώνων υπήρξε, στην ουσία, προσωπική επιτυχία του προέδρου του Π.Γ.Σ., Ιωάννη Φωκιανού, ο οποίος από μια εικοσαετία ήδη17 πρωταγωνιστούσε στην κίνηση για τη διάδοση της γυμναστικής. Ο Φωκιανός το 1891 ήταν 46 χρόνων και για τους περισσότερους από τα ιδρυτικά μέλη του Π.Γ.Σ. είχε υπάρξει δάσκαλος, από τη θέση του διευθυντή του Δημόσιου Γυμναστηρίου και των βραχύβιων σχολών γυμναστικής18. Ο ζήλος του για τη γυμναστική, από τον καιρό που ήταν φοιτητής της Φυσικομαθηματικής, του χάρισε τον τίτλο του "πατέρα της Γυμναστικής", σε αναλογία με τον χαρακτηρισμό που είχε αποδοθεί στον Jahn από τους Γερμανούς19. Η τελευταία τριακονταετία του αιώνα σφραγίστηκε πράγματι από τη δράση του Φωκιανού, του οποίου η προσωπικότητα και οι επιλογές έδωσαν και το στίγμα της αθλητικής κίνησης, αφενός με την εκπαίδευση γυμναστών και αφετέρου με τη διοργάνωση αγώνων. Η τάση αυτή χαρακτηρίζει κατεξοχήν τον Πανελλήνιο Γ.Σ. αλλά και μια μεγάλη ομάδα σωματείων που ιδρύονται κυρίως λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Τα σωματεία αυτά καλλιεργούν τον κλασικό αθλητισμό και τη γυμναστική και διακρίνονται από την ομάδα των σωματείων που καλλιεργούν τα σπορ και στοχεύουν στην ψυχαγωγία των μελών τους. Ο Πανελλήνιος αποτελεί εξέχον παράδειγμα της πρώτης ομάδας με τρία βασικά στοιχεία της δράσης του: τη διοργάνωση αγώνων, την ίδρυση γυμναστηρίου και την ίδρυση σχολών γυμναστών.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΟΦΙΛΟΙ

Οι πρώτοι αγώνες των οποίων τη διοργάνωση είχε αναλάβει ο Ιω. Φωκιανός ήταν τα Ολύμπια του 1875, που γνώρισαν ωστόσο παταγώδη αποτυχία, 

————————————

αγώνες, συγχαρητήρια επιστολή στον Φωκιανό (πβ. "Η Γυμναστική εν Ελλάδι", Εφημερίς, 6 Ιουνίου 1891, όπου και η επιστολή). Ο Χρυσάφης σχολιάζει ωστόσο πικρόχολα ότι όλα αυτά έμειναν στα λόγια και, παρά τον αρχικό ενθουσιασμό, καμία πρωτοβουλία υπέρ της γυμναστικής δεν ανέλαβε το κράτος. Ι. Χρυσάφης, Οι σύγχρονοι διεθνείς..., ό.π., σ. 138.

16. Συνολικά, το 1891 γράφτηκαν στον Π.Γ.Σ. 373 τακτικά μέλη. Σχεδόν όλοι ωστόσο από εκείνους που γράφτηκαν ως μέλη τον Ιούνιο 1891, διαγράφηκαν ένα χρόνο μετά επειδή δεν είχαν πληρώσει τη συνδρομή τους. Επρόκειτο συνεπώς για ένα ενδιαφέρον εντελώς συγκυριακό. Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από το "Μητρώον του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου ιδρυθέντος τη 10η Φεβρουαρίου 1891", που βρίσκεται στα αρχεία του συλλόγου.

17. Ο Φωκιανός ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως γυμναστής το 1868, όταν διορίστηκε δάσκαλος της γυμναστικής στο Δημόσιο Γυμναστήριο της Αθήνας. Σ. Πέππας, "Βιογραφία Ι. Φωκιανού", ό.π., σ. 6.

18. Βλ. εδώ, σ. 59.

19. εφ. Ακρόπολις, 6 Μαΐου 1896, και Άστυ, 7 Μαΐου 1896, στο Ιωάννης Φωκιανός..., ό.π., σ. 27, 29, 32.

Σελ. 213
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/214.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

εξαναγκάζοντας τον Φωκιανό σε παραίτηση20. Ο ίδιος οργάνωσε, εξάλλου, με δική του πρωτοβουλία τους αγώνες των Ολυμπίων του 1888, μετά την εγκατάλειψη της διοργάνωσης του αθλητικού μέρους από την Επιτροπή των Ολυμπίων. Οι αγώνες αυτοί έγιναν τον Μάιο του 1889 στο Δημόσιο Γυμναστήριο και είχαν περισσότερο τη μορφή εσωτερικών αγώνων μεταξύ εκείνων που ήδη ασκούνταν στο Γυμναστήριο υπό την καθοδήγηση του Φωκιανού21. Με τον ίδιο χαρακτήρα, ως ετήσιος πλέον θεσμός, οι αγώνες του Δημόσιου Γυμναστηρίου επαναλήφθηκαν την επόμενη χρονιά με συμμετοχή μάλιστα των ίδιων ακριβώς αθλητών, εκτός από ελάχιστους νέους.

Οι αγώνες, συνεπώς, που οργανώθηκαν το 1891 από τον Πανελλήνιο Γ.Σ., υπό την προεδρία του Φωκιανού, ήταν στην ουσία οι τρίτοι ετήσιοι αθλητικοί αγώνες στην Αθήνα και θα πρέπει να αντιμετωπισθούν μάλλον ως συνέχεια εκείνων παρά ως ένας νέος θεσμός που εγκαινιάζεται με την ίδρυση του νέου συλλόγου. Όσο ήταν πρόεδρος ο Φωκιανός -μέχρι το θάνατό του το 1896-, οι αγώνες αποτελούσαν βασικό στοιχείο της δράσης του Π.Γ.Σ. Τα καταστατικά του 1892 και του 1894 περιέχουν ειδικά άρθρα για τους αγώνες, οι οποίοι προβλέπεται να τελούνται ανά τετραετία22.

Η επιμονή του Φωκιανού στην προτεραιότητα των αγώνων μεταξύ των στόχων του Π.Γ.Σ. οδήγησε σε εσωτερική σύγκρουση και διάσπαση του σωματείου από την οποία προήλθε ο Εθνικός Γ.Σ.23 Με την αποχώρηση των μελών που διαφωνούσαν με τη διοργάνωση αγώνων και αντιπρότειναν την ίδρυση γυμναστηρίου, στον Π.Γ.Σ. παρέμεινε η ομάδα των "αγωνοφίλων", γεγονός που καθόριζε την κατανομή των δαπανών του ετήσιου προϋπολογισμού. Για να γίνουν οι αγώνες του 1891 είχαν άλλωστε δαπανηθεί όλα τα αποθέματα του ταμείου, ενώ για τους επόμενους αγώνες ο ίδιος Ο Φωκιανός θα δανείσει τον σύλλογο24.

Οι επόμενοι αγώνες θα γίνουν το 1893, τον μήνα Μάιο, όπως είχε καθιερωθεί ήδη από τους αγώνες του 1889, με επιτυχία ανάλογη με τους πρώτους αγώνες του Π.Γ.Σ., το 1891. Παρέστησαν και πάλι οι βασιλείς, μέλη του διπλωματικού σώματος και του υπουργικού συμβουλίου -μεταξύ των οποίων και ο γνωστός για το ενδιαφέρον του για τη γυμναστική, υπουργός παιδείας Αθ. Ευταξίας. Οι αγώνες διήρκεσαν δύο μέρες και περιλάμβαναν, εκτός από το αγωνιστικό μέρος, και γυμναστικές επιδείξεις ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων της πρωτεύουσας.

————————————

20. Βλ. εδώ, σ. 91-92.

21. Βλ. εδώ, σ. 89.

22. "Κανονισμός...", 29 Μαρτίου 1892, ό.π., άρθρο 27 και "Κανονισμός", άρθρο 23, Γ.Σ. 7 Μαρτίου 1894, "Πρακτικά συνεδριών Συλλόγου...", ό.π.

23. Βλ. εδώ, σ. 261-4.

24. Τον Απρίλιο του 1892 ο Π.Γ.Σ. παρουσιάζεται να χρωστάει 2.204 δρχ. στον Φωκιανό. Δ.Σ. 28 Απριλίου 1892.

Σελ. 214
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/215.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Το κοινό προερχόταν και πάλι "εκ της καλλιτέρας κοινωνίας"25, ενώ πολλοί που δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν εισιτήριο συνωστίζονταν έξω από τον περίβολο με αποτέλεσμα να καταπέσει ένα από τα κιγκλιδώματα. Λόγω αυτού του περιστατικού, η εφημερίδα Το Άστυ παρατηρούσε: "θα ηυχόμεθα οι προσεχείς τοιούτοι [αγώνες] να ελάμβανον δημοτικωτέραν χροιάν εις τρόπον ώστε να τελώνται και διά τους ολίγους και διά τους πολλούς, διά τους τελευταίους μάλιστα"26. Παρόμοια ήταν και η θέση της Νέας Εφημερίδος, η οποία επισήμαινε τον αποκλεισμό των "λαϊκών τάξεων" και διατύπωνε την ευχή, την επόμενη χρονιά οι αγώνες να είναι "όντως πανελλήνιοι"27. Η κατηγορία εκ μέρους μελών του Δ.Σ. του Πανελληνίου ότι οι αγώνες στόχευαν στην επίδειξη και δεν προωθούσαν τη διάδοση της γυμναστικής, που ήταν ο πρώτιστος στόχος του συλλόγου, προκάλεσε άλλωστε την οριστική ρήξη λίγες μέρες μετά τους αγώνες του 1893.

Ο Φωκιανός θεωρούσε ωστόσο ότι η τέλεση των αγώνων του 1891 και του 1893 έδωσε πνοή στην "μέχρι τότε απονεναρκωμένην γυμναστικήν εν Ελλάδι" και προκάλεσε το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινωνίας και την υποστήριξη της βασιλικής οικογενείας "εις την ευόδωσιν του ελληνικωτάτου και εθνοπρεπεστάτου σκοπού του Συλλόγου"28. Την άποψη αυτή συμμερίζονταν και εκείνοι που δεν ακολούθησαν την ομάδα που δημιούργησε τον Εθνικό Γ.Σ. και παρέμειναν μέλη του Πανελληνίου. Εντούτοις, οι αγώνες του 1893 υπήρξαν οι τελευταίοι του συλλόγου πριν από τους Ολυμπιακούς. Το υψηλό ενδεχομένως κόστος που είχε οδηγήσει στην καταχρέωση του σωματείου απέτρεψε την επανάληψη των ετήσιων αγώνων.

Αντίθετα, λίγους μήνες μετά τους αγώνες του 1893, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την ίδρυση καλά εξοπλισμένου γυμναστηρίου του συλλόγου. Τον Ιούλιο του 1893, ο Π.Γ.Σ. προωθεί το αίτημα να του παραχωρηθεί το αρχαίο παναθηναϊκό στάδιο για να ιδρύσει εκεί το γυμναστήριό του29. Εντούτοις, η ελπίδα αυτή φαίνεται δύσκολο να πραγματοποιηθεί και γι' αυτό το διοικητικό συμβούλιο προσανατολίζεται προς την αναζήτηση οικοπέδου μέσα στην πόλη, όπου και να

————————————

25. "Γυμναστικοί αγώνες", Εφημερίς, 16 Μαΐου 1893.

26. "Οι γυμναστικοί αγώνες", Το Άστυ, 16 Μαΐου 1893.

27. "Οι γυμναστικοί αγώνες", Νέα Εφημερίς, 16 Μαΐου 1893. Επαναλαμβάνεται εξάλλου η πληροφορία ότι και σ' αυτούς τους αγώνες, στο κοινό, "επλειοψήφη και πάλιν το ωραίον φύλον".

28. Δ.Σ. 13 Δεκεμβρίου 1893, "Πρακτικά Συνεδριάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου".

29. Δ.Σ. 10 Ιουλίου 1893, "Πρακτικά...", ό.π. Ήδη από το 1892, το Δ.Σ. είχε αποφασίσει να ζητηθεί από τον πρωθυπουργό να προσφερθεί ένα από τα δημόσια οικόπεδα για να ιδρυθεί εκεί προσωρινά γυμναστήριο του συλλόγου, απόφαση η οποία δεν γνώρισε καμία ανταπόκριση ή συνέχεια, όπως προκύπτει από τα πρακτικά του Δ.Σ. και της Γ.Σ. Βλ. Δ.Σ. 13 Ιανουαρίου 1892, στο ίδιο.

Σελ. 215
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/216.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

κτισθεί το γυμναστήριο30. Το πρόβλημα λύνεται σύντομα, εφόσον ο πρίγκηπας Γεώργιος, επίτιμος πρόεδρος του Π.Γ.Σ. από τον Απρίλιο του 1892 31, παραχωρεί στο σύλλογο οικόπεδο στην Πατησίων για την ίδρυση του Γυμναστηρίου του32. Πρόκειται για το χώρο όπου ακόμη και σήμερα στεγάζεται ο Πανελλήνιος, δίπλα στο Πεδίο του Άρεως.

Αμέσως ξεκινούν οι εργασίες για τη διαμόρφωση του χώρου, που γνωρίζουν τα ενθουσιώδη σχόλια του ημερήσιου τύπου33. Για να καλυφθεί το κόστος κατασκευής, που υπολογίζεται περί τις 20.000 δρχ., αποφασίζεται η έκδοση δανείου με τη μορφή 1.500 δεκάδραχμων ομολογιών, οι οποίες θα εξοφλούνται τμηματικά και με κλήρωση κάθε δύο μήνες34. Το δάνειο αυτό συμπληρώθηκε με δωρεά 5.000 δρχ. από τον Χρηστάκη Ζωγράφο, ο οποίος ανακηρύχτηκε μέγας ευεργέτης, και 500 δρχ. από τον Νάσο Ζίννη. Το γυμναστήριο χτίστηκε με σχέδιο του αρχιτέκτονα Α. Μεταξά, μέλους του Π.Γ.Σ. και τρεις φορές συμβούλου (1894-1899), και περιλάμβανε, εκτός από το στίβο, αίθουσα ξιφασκίας, δωμάτια για ιματιοφυλάκειο, "δια ψυχρολουσίας", για τον επιστάτη καθώς και για γραφείο του συλλόγου και, επιπλέον, χώρους για την ποδηλασία, τη σκοποβολή, την ενόργανη γυμναστική και το κρίκετ. Τα εγκαίνια έγιναν με μεγάλη επισημότητα στις 7 Ιανουαρίου 1895 35. Ο Πανελλήνιος απέκτησε έτσι τις δικές του εγκαταστάσεις για την άσκηση των μελών του και για τις συνεδριάσεις των διοικητικών του οργάνων. Μέχρι τότε, για τις ασκήσεις και τους αγώνες φιλοξενούνταν στο Δημόσιο Γυμναστήριο ενώ "ηναγκάζετο να συνεδριάζη και να εργάζηται οτέ μεν εν τινι δωματίω του Πρακτικού Λυκείου, οτέ δε εν ταις οικίαις ή τοις γραφείοις των αποτελούντων αυτόν μελών"36. Στο εξής, το γυμναστήριο του Πανελληνίου

————————————

30. Δ.Σ. 4 Οκτωβρίου 1893, "Πρακτικά...", ό.π.

31. Πανελλήνιος Γ.Σ, Επετηρίς 1902-1903, ό.π., σ. 7. Πβ. και Γ.Σ. 21 Δεκεμβρίου 1892, "Πρακτικά συνεδριών Συλλόγου Βιβλίον Β' 1892-[1912]".

32. Η είδηση ανακοινώνεται στη Γ.Σ. της 29 Οκτωβρίου 1893, "Πρακτικά συνεδριών...", ό.π.

33. Βλ. Παλιγγενεσία, 10 Μαρτίου 1894, Νέα Εφημερίς, 11 Μαρτίου 1894, Ακρόπολις, 5 Μαΐου 1894, Επιθεώρησις, 10 Μαΐου 1894.

34. Γ.Σ. 17 Δεκεμβρίου 1893, "Πρακτικά συνεδριών...", ό.π. Από τις 1.500 ομολογίες διατέθηκαν 1.225. Για την εξόφλησή τους, έγιναν εννέα κληρώσεις από το 1894 ως το τέλος του 1915 και κληρώθηκαν 85 ομολογίες. Απ' αυτές οι 39 είχαν ήδη περιέλθει στο Σύλλογο (36 από δωρεά και 3 αγοράστηκαν), οι 32 παραγράφηκαν γιατί πέρασε τριετία από την κλήρωση χωρίς να ζητηθεί η εξόφληση και 14 εξοφλήθηκαν. Από τις υπόλοιπες, εξάλλου, την 1 Ιανουαρίου 1916 οι 584 είχαν δωρηθεί στον Π.Γ.Σ. και οι 30 είχαν αγοραστεί. Πανελλήνιος Γ.Σ., Έκθεσις του Διοικητικού Συμβουλίου διά το έτος 1916, Αθήνα 1917, σ. 9.

35. Πβ. και Σπ. Λάμπρος, " Επί τοις εγκαινίοις του Γυμναστηρίου του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου", Λόγοι και άρθρα, Αθήνα 1902, σ. 241-245. Επίσης, "Τα εγκαίνια του Κεντρικού Γυμναστηρίου του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου", Εφημερίς των Συζητήσεων, 9 Ιανουαρίου 1895.

36. Πανελλήνιος Γ.Σ., Επετηρίς 1902-1903, ό.π., σ. 6-7.

Σελ. 216
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/217.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

αποτελεί τμήμα της δημόσιας ζωής της πρωτεύουσας, ως χώρος τακτικής ή περιοδικής άσκησης των νέων αλλά και ως χώρος δημόσιων εκδηλώσεων.

Πράγματι, ο Π.Γ.Σ. επιβάλλει την παρουσία του στην αθηναϊκή ζωή όχι μόνο με περιοδικές δημόσιες εκδηλώσεις -όπως ήταν οι κατά καιρούς εσωτερικοί αγώνες- αλλά και με μόνιμες. Από το 1898 ο Σύλλογος θεσμοθετεί τα "Σωτήρια", ετήσιους αγώνες με συμμετοχή και άλλων αθλητικών σωματείων, σε ανάμνηση της διάσωσης από δολοφονική απόπειρα του Γεωργίου Α' και της κόρης του Μαρίας37. Τα πρώτα "Σωτήρια" τελέστηκαν τον Μάιο του 1899 και μετείχαν, εκτός από τον Π.Γ.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ., ο Πειραϊκός Σύνδεσμος και ο Γυμναστικός Σύλλογος Βόλου38. Η αρχική φιλοδοξία, πάντως, να αποτελέσουν τα "Σωτήρια" πανελλήνιο αθλητικό θεσμό, δεν ευτύχησε από τη στιγμή που, με το νόμο ,ΒΧΚΑ' του 1899, η αρμοδιότητα για τη διοργάνωση πανελλήνιων αγώνων ανατίθεται στον Σ.Ε.Α.Γ.Σ. Τα σωματεία εξακολουθούν, βεβαίως, να τελούν αγώνες είτε εσωτερικούς είτε μεταξύ τους, χωρίς εντούτοις την αίγλη των πανελλήνιων διοργανώσεων. Τα "Σωτήρια" επαναλαμβάνονται πάντως τα επόμενα χρόνια, ως το 1904, και αποτελούν τον βασικό αγωνιστικό θεσμό του Πανελληνίου. Το 1902, μάλιστα, που ο Πανελλήνιος έχει αποχωρήσει από τον Σ.Ε.Α.Γ.Σ.39, τα "Σωτήρια" λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τους Πανελληνίους και χρησιμοποιούνται ως μέτρο της ισχύος του σωματείου4". Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ισχύς και η αίγλη του σωματείου σταθμίζονται με βάση τις επιδόσεις των αθλητών του και τις νίκες τους στις ποικίλες αθλητικές διοργανώσεις. Στις ετήσιες εκθέσεις των διοικητικών συμβουλίων ένα μεγάλο -συχνά το μεγαλύτερο- μέρος του απολογισμού καλύπτεται από την καταγραφή των αθλητικών επιδόσεων.

————————————

37. Δ.Σ. 21 Φεβρουαρίου 1898. Ο Χρυσάφης αποδίδει την απόφαση αυτή στον Λάμπρο και στην πρόθεσή του να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τα ανάκτορα μετά τον άτυχη πόλεμο του 1897 και την αύξηση της δημοτικότητας του βασιλιά. Ιω. Χρυσάφης, Οι σύγχρονοι διεθνείς..., ό.π., σ. 467-468. Από τα πρακτικά του Δ.Σ. και της Γ.Σ. του Πανελληνίου ωστόσο δεν προκύπτει αν η πρωτοβουλία ανήκε πράγματι στον Λάμπρο, παρόλο που κατείχε ακριβώς τότε τη θέση του προέδρου.

38. Στους αγώνες μετείχαν συνολικά 130 αθλητές (70 του Π.Γ.Σ., 50 του Εθνικού, 5 του Πειραϊκού Συνδέσμου και 5 του Γυμναστικού Συλλόγου Βόλου). "Εντούτοις παρ' όλους τους μόχθους και τας υλικάς θυσίας του Πανελληνίου Συλλόγου το Αθηναϊκόν κοινόν ως και το της γείτονος πόλεως πολύ αραιώς έσπευσε να παραστή εις τας ευγενείς αυτάς εορτάς"; ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 266. Περιγραφή των αγώνων, βλ. επίσης στο Π. Ν. Μανιτάκης, 100 χρόνια..., ό.π., σ. 90-93.

39. Βλ. εδώ, σ. 142.

40. Πβ. Πανελλήνιος Γ.Σ., Επετηρίς 1902-1903, ό.π., σ. 23-28.

Σελ. 217
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/218.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Η ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η διοργάνωση αγώνων εξυπηρετούσε, σύμφωνα με την αντίληψη των ιδρυτών του Π.Γ.Σ., τη διάδοση της γυμναστικής στην ελληνική κοινωνία. Παράλληλα, η προώθηση της γυμναστικής επιδιώχθηκε από το σύλλογο με την καλλιέργεια της γυμναστικής εκπαίδευσης, η οποία ήταν τότε στην ουσία ανύπαρκτη. Το δεύτερο έργο λοιπόν, μετά την τέλεση των πρώτων δημόσιων αγώνων, ήταν η ίδρυση σχολής γυμναστών και σχολής γυμναστριών41. Από τις δύο λειτούργησε τελικά μόνο η σχολή γυμναστριών, η οποία πρώτη στην Ελλάδα χορήγησε πτυχία διδασκαλισσών της γυμναστικής.

Η μέριμνα για τη σχολική γυμναστική εκ μέρους του Πανελληνίου εκδηλώθηκε επίσης αφενός με την απόφαση για την ίδρυση παιδικού γυμναστηρίου και αφετέρου με τη διοργάνωση σχολικών και παιδικών αγώνων. Γενικότερα άλλωστε, η σχολική γυμναστική καλύπτει μέρος των δραστηριοτήτων του συλλόγου: σχολεία εκτελούν ασκήσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα στο γυμναστήριο του Π.Γ.Σ. ενώ το Δ.Σ. παρίσταται σε γυμναστικές επιδείξεις και ασκήσεις ιδιωτικών σχολείων της πρωτεύουσας42. Κατά τους αγώνες του 1891 άλλωστε, έγιναν για πρώτη φορά στην Ελλάδα σχολικές γυμναστικές επιδείξεις από τους μαθητές του Πρακτικού Λυκείου.

Ήδη τον Ιανουάριο του 1892, το Δ.Σ. είχε αποφασίσει την "σύστασιν παιδικού κήπου εν τω γυμναστηρίω προς εκγύμνασιν των παίδων"43, απόφαση που δεν πραγματοποιήθηκε αλλά που είναι ενδεικτική για τις επιλογές του σωματείου. Το 1898 εξάλλου ο Π.Γ.Σ. οργάνωσε σχολικούς αγώνες όπου μετείχαν όλα τα δημόσια και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια της Αθήνας και του Πειραιά. Το 1901, επίσης, τέλεσε παιδικούς αγώνες. Εντούτοις, ούτε οι σχολικοί ούτε οι παιδικοί αγώνες έγιναν μόνιμοι θεσμοί, κυρίως επειδή από το 1899, με το νόμο ,ΒΧΚΑ', η σχολική γυμναστική περνάει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου

————————————

41. Βλ. εδώ, σ. 60-61. Ενδεικτική επίσης για τον προσανατολισμό του συλλόγου είναι η απόφαση για την ίδρυση βιβλιοθήκης με συγγράμματα περί γυμναστικής. Γι' αυτό, μεταξύ των μελών του Δ.Σ. συγκαταλέγεται, ως ξεχωριστό αξίωμα, ο έφορος της βιβλιοθήκης. Βλ. Γ.Σ. 11 Ιανουαρίου 1893, και Γ.Σ. 22 Ιανουαρίου 1893. Επίσης, στον ετήσιο προϋπολογισμό αναγράφεται ειδική πίστωση για αγορά βιβλίων και περιοδικών. Το 1918, η βιβλιοθήκη περιείχε 31 βιβλία, που προέρχονταν από αγορές και δωρεές: Πανελλήνιος Γ.Σ., Έκθεσις του Διοικητικού Συμβουλίου διά το έτος 1918, Αθήνα 1919, σ. 5.

42. Το 1892, στο Κεντρικό Γυμναστήριο όπου ήταν τότε εγκατεστημένος ο Π.Γ.Σ. και υπό την εποπτεία του, έγιναν ασκήσεις σχολικής γυμναστικής από τους μαθητές του ιδιωτικού Λυκείου του Β. Βούλγαρη και του Βαρβακείου. Δ.Σ. 22 Μαΐου 1892, "Πρακτικά...", ό.π.

43. Δ.Σ. 13 Ιανουαρίου 1892, "Πρακτικά...", ό.π.

Σελ. 218
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/219.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Παιδείας44. Ο Π.Γ.Σ. εξακολουθεί συνεπώς να διοργανώνει αγώνες για παιδιά και εφήβους, οι οποίοι όμως δεν έχουν επίσημο χαρακτήρα. Όπως σημειώνεται στην Έκθεση του 1902, "εκ συστήματος [ο Π.Γ.Σ.] τους τοιούτους αγώνας δεν εξωτερίκευσε ποτέ διά διαφημίσεων και θορύβου, ουδ' επιθυμεί να προσδίδη εις αυτούς μορφήν θεαματικήν. Οι αγώνες των εφήβων εθεωρήθησαν ανέκαθεν παρ' ημίν ως συνέχεια της εν τω γυμναστηρίω διδασκαλίας, και τρόπον τινά εξέτασις των διδασκομένων, ίνα εν ταυτώ υποκαίηται ο ζήλος και αναπτύσσηται η άμιλλα"45.

Ως το τέλος του αιώνα λοιπόν, και κυρίως τη δημοσίευση του νόμου ,ΒΧΚΑ', η γυμναστική καλύπτει το σημαντικότερο ίσως μέρος των δραστηριοτήτων του Π.Γ.Σ., εξαιτίας του κενού που υπάρχει στη γυμναστική νομοθεσία και στη δημόσια γυμναστική εκπαίδευση. Αυτό μάλιστα συμβαίνει και σε βάρος των αθλητικών δραστηριοτήτων, αν και η προετοιμασία αθλητών και ο κλασικός αθλητισμός αποτελούν το δεύτερο σημαντικότερο πόλο της δράσης του Πανελληνίου. Αντίθετα, την ίδια περίοδο, τα σπορ κατέχουν περιθωριακή μάλλον θέση παρόλο που από το 1895 ιδρύονται τμήματα ποδηλασίας, τέννις, κρίκετ, ποδοσφαίρου, ναυτικών αγώνων και κολυμβητικής46.

Την υπεροχή της γυμναστικής στηρίζει ο δεύτερος, μετά τον Φωκιανό, πρόεδρος του Π.Γ.Σ., Σπυρίδων Λάμπρος (1896-1897). Η σχέση του Λάμπρου με την εκπαίδευση -από τη θέση του καθηγητή της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο- εξηγεί ενδεχομένως την προτίμησή του αυτή όπως εκφράστηκε και επιβλήθηκε στο Δ.Σ. του συλλόγου αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στη διαφωνία που ανέκυψε ως προς το εάν θα πρέπει να προσληφθεί δάσκαλος για τη γυμναστική ή για τον αθλητισμό, ο Λάμπρος τάχθηκε υπέρ της πρώτης επιλογής. Επισήμανε την ανάγκη συστηματοποίησης της γυμναστικής σύμφωνα και προς την ελληνική "ιδιοσυγκρασία" και υπέδειξε ότι η ενασχόληση του Π.Γ.Σ. με τη γυμναστική εκπαίδευση, ως πρώτιστο έργο, θα μπορούσε να αποσπάσει "προνόμιον της Κυβερνήσεως", ώστε τα πτυχία των αποφοίτων των σχολών του να αναγνωρίζονται από το κράτος47.

Ο νόμος ,ΒΧΚΑ' ωστόσο, με την ίδρυση κρατικής σχολής γυμναστών, θα καταστήσει περιττή τη συγκεκριμένη δραστηριότητα του Π.Γ.Σ., ο οποίος στο εξής στρέφεται περισσότερο στην προετοιμασία και την προπόνηση αθλητών.

————————————

44. Πβ. για παράδειγμα τους σχολικούς αγώνες που έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1900 με την ευθύνη του υπουργείου Παιδείας: εδώ, σ. 134.

45. Πανελλήνιος Γ.Σ., Επετηρίς 1902-1903, ό.π., σ. 23. Πβ. επίσης "Αγώνες παίδων εν τω Πανελληνίω Γυμναστικώ Συλλόγω", ΠΑΕΑ 3 (1900-1), σ. 38-40. Τα αγωνίσματα ήταν άλμα εις ύψος, άλμα τριπλούν και ποδοσφαιρικός αγώνας.

46. Υπάρχουν επίσης τμήματα σκοποβολής και ξιφασκίας, τα οποία ωστόσο θα πρέπει να τα συνδέσουμε μάλλον με τη γυμναστική εκπαίδευση παρά με τα σπορ.

47. Δ.Σ. 17 Ιουνίου 1896 και Δ.Σ. 26 Ιουνίου 1896, "Πρακτικά...", ό.π.

Σελ. 219
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/220.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Ήδη το 1900, με τροποποίηση του καταστατικού, συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των στόχων του συλλόγου και η "παρασκευή αθλητών"48. Έτσι, από τις αρχές του νέου αιώνα, ο Πανελλήνιος επιδιώκει τη διάδοση της γυμναστικής, όπως εξακολουθεί να αναγράφεται στο καταστατικό του, με την προσέλκυση όλο και περισσότερων αθλουμένων στο γυμναστήριό του. Οι αθλητές αυτοί στηρίζουν πλέον τη δημόσια εικόνα του με τη διεκδίκηση των πρωτείων για το σύλλογο τους στους πανελλήνιους και λοιπούς αγώνες.

ΤΑΚΤΙΚΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΕΣ

Οι αθλητές, υπό διάφορες ονομασίες (εταίροι, ενεργά μέλη), αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία στο εσωτερικό του συλλόγου, με μειωμένα δικαιώματα. Οι εταίροι καταβάλλουν μικρότερη μηνιαία συνδρομή από τα τακτικά μέλη και δεν έχουν το δικαίωμα να παρίστανται στις συνεδριάσεις του συλλόγου49. Μπορούν να εισέρχονται ελεύθερα στο γυμναστήριο και να γυμνάζονται. Δικαίωμα εισόδου έχουν και στις τελετές και τους αγώνες. Αυστηρές είναι ωστόσο οι διατάξεις που αφορούν στη συμπεριφορά τους εντός και εκτός συλλόγου. Χαρακτηριστικά είναι ότι προβλέπεται διαγραφή τους "αν ο ιδιαίτερος βίος των είναι αξιόμεμπτος"50, προϋπόθεση που δεν αναφέρεται στην περίπτωση των τακτικών μελών.

Ενώ λοιπόν οι εταίροι αναγνωρίζονται ότι ανήκουν στο σύλλογο, η σωματειακή κοινότητα καθεαυτή συγκροτείται αποκλειστικά από τα τακτικά μέλη, που κατέχουν την εξουσία και ελέγχουν, μέσω των οργάνων της διοίκησης, τους ιεραρχικά κατώτερους. Το όλο πλέγμα της διαδικασίας εκλογής των μελών, της λήψης αποφάσεων, της λειτουργίας των οργάνων του σωματείου και της επιβολής κυρώσεων παραπέμπει σε ένα κοινοβουλευτικό πρότυπο του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και της εφαρμογής του νόμου, εκτός νόμου και πολιτείας.

Τα τακτικά μέλη, που από το 1894 ανήκουν και στα δύο φύλα, εκλέγονται με μυστική ψηφοφορία από το διοικητικό συμβούλιο51, αφού υποβάλουν έγγραφη αίτηση η οποία προσυπογράφεται από δύο τακτικά μέλη. Απόρριψη

————————————

48. Καταστατικόν του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου..., Αθήνα 1900, άρθρο 1.

49. Σύμφωνα με το καταστατικό του 1891 (άρθρο 10), καταβάλλουν 12 δρχ. το χρόνο (το μισό της συνδρομής των τακτικών μελών) ενώ δεν πληρώνουν εγγραφή. Σύμφωνα με το καταστατικό του 1892, πληρώνουν μόνο 5 δρχ. το χρόνο και 5 δρχ. εγγραφή. Στο καταστατικό του 1894, δεν υπάρχει η κατηγορία των εταίρων.

50. "Κανονισμός...", 29 Μαρτίου 1892, ό.π., άρθρο 22.

51. Μετά το 1894. Τα δύο προηγούμενα καταστατικά όριζαν ότι η εκλογή των νέων μελών γινόταν από τη γενική συνέλευση, επίσης με μυστική ψηφοφορία. Ενδεχομένως, η μεγάλη αύξηση του αριθμού των μελών επέβαλλε, μετά την πάροδο των πρώτων ετών λειτουργίας του συλλόγου, τη συγκέντρωση κάποιων αρμοδιοτήτων στο διοικητικό συμβούλιο.

Σελ. 220
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/221.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

υποψηφιότητας τακτικού μέλους δεν συναντάται στα πρακτικά του συλλόγου εκτός από μία φορά, όπου όμως δεν αιτιολογείται η αρνητική ψήφος52. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον υψηλό συνολικό αριθμό των μελών του Π.Γ.Σ., υποδηλώνει ότι ο Πανελλήνιος ήταν ένα σχετικά ανοιχτό σωματείο, όπου η είσοδος ήταν μάλλον εύκολη σε όποιον το επιθυμούσε και είχε την οικονομική δυνατότητα να καταβάλλει την ετήσια συνδρομή. Το κόστος εγγραφής για τα τακτικά μέλη ήταν 3 δρχ. και η μηνιαία συνδρομή 2 δρχ.53. Σε περίπτωση που μέλος καθυστερούσε επί τρεις μήνες την πληρωμή της συνδρομής του, διαγραφόταν από το σωματείο54. Η καθυστέρηση πληρωμής αποτελούσε μάλιστα τη συχνότερη αιτία διαγραφής των τακτικών μελών. Ποινές επιβάλλονται και σε όσους επιδεικνύουν "ανοίκειον συμπεριφοράν", αλλά παρόμοια περίπτωση για τακτικά μέλη συναντάται μόνο στην εσωτερική σύγκρουση που οδήγησε στη δημιουργία του Εθνικού Γ.Σ.55. Η απόφαση διαγραφής για λόγους συμπεριφοράς απαιτεί απόφαση της Γενικής Συνέλευσης με μυστική ψηφοφορία.

Τα τακτικά μέλη θεωρούνται ότι έχουν "προς άλληλα ίσα δικαιώματα και καθήκοντα". Βασικό τους δικαίωμα είναι αυτά που εκλέγειν και εκλέγεσθαι, της συμμετοχής δηλαδή στη διοίκηση του σωματείου, όπως συμβαίνει άλλωστε με όλα τα σωματεία της εποχής. Το καταστατικό ρυθμίζει λεπτομερώς τις υποχρεώσεις των μελών ενώ ο κανονισμός του γυμναστηρίου ορίζει τις ποινές που επιβάλλονται σε όσους παρεκτρέπονται. Η ιδιότητα του τακτικού μέλους του σωματείου τονίζεται με συμβολικά στοιχεία: τα τακτικά μέλη, με την εκλογή τους, λαμβάνουν ειδικό δίπλωμα ενώ στις τελετές του συλλόγου φέρουν στο στήθος τους το σήμα του Πανελληνίου, το σύμπλεγμα των τριών γραμμάτων "Π.Γ.Σ." ή τον δισκοβόλο56.

Ιδιαίτερη κατηγορία μελών, η οποία δημιουργείται με το καταστατικό του 1912, είναι τα πάρεδρα μέλη. Τα πάρεδρα μέλη έχουν όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των τακτικών μελών εκτός από το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και

————————————

52. Δ.Σ. 18 Δεκεμβρίου 1898.

53. Το 1894, η εγγραφή, που συνοδευόταν και από την παραλαβή του σχετικού διπλώματος, αυξήθηκε σε 5 δρχ. Το 1912, για να αντιμετωπιστεί προφανώς η κρίση που διέρχεται ο σύλλογος από τη μείωση των μελών του, το κόστος της εγγραφής μειώνεται στις 3 δρχ.

54. "εκτός εάν απουσιάζωσι των Αθηνών ή εγγράφως ζητήσωσι παρά του προέδρου ωρισμένην παράτασιν": "Κανονισμός...", 29 Μαρτίου 1892, ό.π., άρθρο 17, παρ. 6. Το 1912, για τους λόγους που ήδη αναφέρθηκαν (βλ. προηγούμενη σημ.), οι όροι για τη διαγραφή γίνονται επιεικέστεροι και το όριο καταβολής της συνδρομής μετατίθεται στους έξι μήνες.

55. Γ.Σ. 12 Φεβρουαρίου 1893, Δ.Σ. 22 Φεβρουαρίου 1893 (διαγραφή Κοτσελόπουλου και Ιωσήφ), Δ.Σ. 16 Ιουνίου 1893 (διαγραφή Σιώρη). Βλ. και εδώ, σ. 261-3.

56. Τα σύμβολα του συλλόγου είναι το λάβαρο και η σφραγίδα του, με την εικόνα του δισκοβόλου, καθώς και ο ύμνος του Πανελληνίου τον οποίο συνέταξε ο Κ. Μάνος και μελοποίησε ο Σπ. Σαμάρας.

Σελ. 221
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 202
    32. Κουλούρη, Αθλητισμός

    των διοικούντων και αυτό των αθλουμένων, μπορεί να φωτίσει και τα διαφορετικά ενδεχομένως κίνητρα: την αναζήτηση της ψυχαγωγίας μέσω της άσκησης ή του κοινωνικού γοήτρου μέσω της διοίκησης του συλλόγου.

    ΣΩΜΑΤΕΙΑΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΜΟΡΦΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

    Η ίδια η σωματειακή ζωή, η καθημερινή επαφή στο γυμναστήριο και το εντευκτήριο του σωματείου, τα δίκτυα των σχέσεων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του συλλόγου αλλά και σε σχέση με την ευρύτερη κοινωνία είναι δύσκολο να ανιχνευθούν μέσα από τα καταστατικά ή τους κανονισμούς που ρυθμίζουν τους τόπους και τους όρους της συνύπαρξης. Μπορούμε, βεβαίως, να επισημάνουμε τα συστατικά στοιχεία αυτού του ορθολογικού μοντέλου που επιχειρεί να κανονικοποιήσει τις ανθρώπινες σχέσεις: οι συναντήσεις του Δ.Σ. και της Γ.Σ. (συχνότητα και περιοδικότητα), πρόβλεψη για βιβλιοθήκες και αναγνωστήρια, λειτουργία του εντευκτηρίου και του γυμναστηρίου, διοργάνωση αγώνων, εκδρομών, χοροεσπερίδων126. Επιπλέον, το σύστημα των ποινών που εφαρμόζεται, τα παραπτώματα και η αξιολόγησή τους.

    Οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες που πλαισιώνουν τις αθλητικές εκδηλώσεις -σε συνδυασμό ή μη μαζί τους- αποτελούν μια από τις σημαντικότερες ευκαιρίες για κοινωνική επαφή μεταξύ των μελών του σωματείου. Οι εκδρομές και οι χοροί συνιστούν τις δύο βασικές εκφράσεις της σωματειακής ψυχαγωγίας και κοινωνικότητας, ανεξάρτητα από το είδος και στους στόχους του σωματείου. Μάλιστα, υπάρχει ένα κοινό τυπικό, που φαίνεται πως επιβλήθηκε εθιμικά, και που καθορίζει βάσει κάποιων σιωπηλά παραδεδεγμένων κανόνων τη διάρθρωση αυτών των ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων.

    Οι χοροεσπερίδες αποτελούν το κατεξοχήν κοσμικό γεγονός για κάθε σύλλογο, όπου μετέχουν εκτός από τα τακτικά και τα έκτακτα μέλη, πρόσωπα ενός ευρύτερου γύρω από το σωματείο φιλικού και οικογενειακού κύκλου. Η κοινωνικότητα που αναπτύσσεται σ' αυτές τις περιστάσεις διαφέρει από εκείνη που χαρακτηρίζει τις αθλητικές εκδηλώσεις, δηλαδή τους αγώνες, όπου επίσης υπάρχει εξωτερική συμμετοχή αλλά υπακούει στη σχέση δρώντων και θεατών. Ο θεσμός των χοροεσπερίδων

    ————————————

    126. Στη Δ. Ευρώπη, γύρω στο 1830, ένα σωματείο περιλαμβάνει αίθουσα για ανάγνωση εφημερίδων, αίθουσα μπιλιάρδου, εστιατόριο και αίθουσα χορού. Βλ. Α.-Μ. Banti, "Der Verein", στο Η.-G. Haupt (εκδ.), Orte des Alltags. Miniaturen aus der europäischen Kulturgeschichte, Μόναχο, C. H. Beck, 1993, σ. 105-110. Το πρότυπο οργάνωσης του σωματείου προέρχεται από την Αγγλία και έχει κατακτήσει την ευρωπαϊκή κοινωνία ήδη από τις δεκαετίες 1820 και 1830. Στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη βρίσκει πρόσφορο έδαφος από την ανάπτυξη εκεί στους προηγούμενους αιώνες άλλων, πρόδρομων μορφών όπως π.χ. τα σαλόνια στη Γαλλία, τα αναγνωστήρια στη Γερμανία και οι ακαδημίες στην Ιταλία. Στην Ελλάδα, η εισαγωγή αυτής της μορφής κοινωνικής οργάνωσης και κοινωνικότητας αποτελεί πραγματική καινοτομία.