Συγγραφέας:Κουλούρη, Χριστίνα
 
Τίτλος:Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
 
Υπότιτλος:Γυμναστικά και αθλητικά σωματεία (1870-1922)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:32
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1997
 
Σελίδες:447
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Νεανικές οργανώσεις
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1870-1922
 
Περίληψη:Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνθέσει μία ιστορία του νεότερου ελληνικού αθλητισμού. Επιθυμεί, πρώτον, να αναδείξει την ιστορικότητα των σπορ και να διαφοροποιηθεί από προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν το παιχνίδι και κατ’ επέκταση τα σπορ (μια μορφή παιχνιδιού) ως διαχρονικό δομικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενδιαφέρεται, δεύτερον, να ελέγξει το ερευνητικό δίλημμα της συνέχειας ή ασυνέχειας από τα παραδοσιακά παιχνίδια στα σύγχρονα σπορ κατά τη μετάβαση από την παραδοσιακή στη σύγχρονη κοινωνία. Η συγγραφέας παρακολουθεί την εξέλιξη των αντιλήψεων σχετικά με τη σωματική άσκηση μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ώστε να δείξει τη μετάβαση από την αδιαφορία και την αμφισβήτηση στην αποδοχή και την εδραίωση. Η επισκόπηση αυτή επιτρέπει και τη διάκριση ανάμεσα στη γυμναστική και τα σπορ, μια διάκριση απαραίτητη και για την κατανόηση της λειτουργίας των αθλητικών σωματείων αλλά και, ευρύτερα, της ιστορίας του αθλητισμού. Στη συνέχεια αναζητούνται τα πρώτα ίχνη της παρουσίας των σύγχρονων σπορ στην Ελλάδα, τόσο μέσα από τις πρώιμες, μη οργανωμένες πρακτικές όσο και μέσα από τους πρώτους αθλητικούς θεσμούς, δηλ. τους αγώνες και τα γυμναστήρια. Μελετώνται επίσης τα αθλητικά σωματεία: μέσα από την ανάλυση των σκοπών τους οι κοινωνικές λειτουργίες της σωματικής άσκησης και οι διασυνδέσεις της με την εθνικιστική ιδεολογία. Τέλος, επιχειρείται να φωτισθούν οι πτυχές της σωματειακής ζωής που είναι κρυμμένες από το ορθολογικό κανονιστικό πρότυπο του καταστατικού, δηλαδή οι ανθρώπινες επαφές με τις αρμονικές η συγκρουσιακές τους όψεις, οι φιλικές σχέσεις, τα οικογενειακά δίκτυα, τα ερωτοτροπήματα ενδεχομένως που επιτρέπει η συναναστροφή όχι μόνο σε αθλητικές αλλά και σε έξω-αθλητικές συναντήσεις στο πλαίσιο πάντα του σωματείου.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 23.64 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 281-300 από: 450
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/281.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Η θέση των γυναικών στο Δ.Σ. του Εθνικού προσδιορίζει εν μέρει και τις επαφές του με άλλα αθηναϊκά σωματεία. Έτσι, δεν είναι τυχαία η συνεργασία αυτού του αθλητικού σωματείου με την Ένωση των Ελληνίδων. Από το 1901 ως το 1905 τουλάχιστον η Ένωση των Ελληνίδων, που είχε ήδη από το 1897 ιδρύσει γυμναστική σχολή44, αναλαμβάνει το γυμναστικά τμήμα θηλέων του Εθνικού. Κάθε χρόνο, στο γυμναστήριο του Εθνικού γίνονται από την Ένωση των Ελληνίδων γυμναστικές επιδείξεις θηλέων. Από το 1905 πάντως η Ένωση των Ελληνίδων μεταφέρει τα μαθήματα γυμναστικής των θηλέων από το γυμναστήριο του Εθνικού στο Δημόσιο Γυμναστήριο45.

ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Οι σχέσεις με τα υπόλοιπα, γυμναστικά και μη, σωματεία, όπως διαφαίνονται μέσα από τα πρακτικά του Δ.Σ., χαρακτηρίζονται κυρίως από τις κανονικότητες των αθλητικών δραστηριοτήτων: προσκλήσεις για συμμετοχή σε αγώνες εντός και εκτός ελληνικού κράτους που διοργανώνουν οι διάφοροι αθλητικοί σύλλογοι46 και ανταπόδοση των προσκλήσεων εκ μέρους του Εθνικού. Με τα μη αθλητικά σωματεία οι επαφές είναι σπανιότερες και συμβαίνουν σε περιπτώσεις διοργάνωσης εκδηλώσεων με σχετικά μεγαλύτερη εμβέλεια από εκείνη που υπαγορεύει το είδος του σωματείου που αναλαμβάνει τη σχετική πρωτοβουλία47. Ο Εθνικός δε φαίνεται πάντως να αναπτύσσει ένα πυκνό πλέγμα επαφών με άλλα σωματεία, όπως συμβαίνει με την περίπτωση του Πανελληνίου. Ίσως το σχετικά μικρό μέγεθος του σωματείου ή και οικονομικές δυσχέρειες να εμποδίζουν την ανάπτυξη μιας έντονης διασωματειακής κοινωνικότητας. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών επαφών περιορίζεται μέσα στα όρια του σωματείου, μεταξύ των μελών και των αθλουμένων.

————————————

44. Βλ. εδώ, σ. 64. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν εξάλλου τα αθλήματα στα οποία ασκούνται οι κυρίες της Ένωσης Ελληνίδων στο γυμναστήριο του Εθνικού: δίζυγο, μονόζυγο, κρίκοι, άλμα και ποδόσφαιρο. Βλ. ΠΑΕΑ 3 (1900-1901), σ. 19.

45. Δ.Σ. 6 Οκτωβρίου 1905, "Β' Βιβλίον...", ό.π. Για τη συνεργασία Εθνικού Γ.Σ. και Ένωσης των Ελληνίδων βλ. Δ.Σ. 2 Μαρτίου 1901 και Μαρτίου 1904 (χωρίς προσδιορισμό ημέρας), στο ίδιο.

46. Προσκλήσεις για συμμετοχή σε αγώνες δέχεται ο Εθνικός από τη Γυμναστική Εταιρεία Πατρών ( Ιανουάριος 1897), τον Παναχαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο (Φεβρουάριος 1897 και Απρίλιος 1900), τον Γυμναστικό Σύλλογο Βόλου (Νοέμβριος 1900), τον Λαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο Σάμου (Αύγουστος 1903), τον Πανιώνιο και τον Απόλλωνα Σμύρνης (Μάρτιος 1904). Επαφή έχει επίσης ο Εθνικός με τον Όμιλο Ερετών για το κωπηλατικό του τμήμα. Βλ. και εδώ, σ. 313.

47. Εκτός από την Ένωση των Ελληνίδων, ο Εθνικός φαίνεται πως έχει επαφή και με τη Φιλοδασική Εταιρεία, η οποία του απευθύνει πρόσκληση για να μετάσχει σε εορτή που διοργανώνει στο μνημείο του Φιλοπάππου (Δ.Σ. 15 Νοεμβρίου 1900).

Σελ. 281
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/282.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Η διασωματειακή κοινωνικότητα δεν έχει μόνο αρμονικές όψεις. Αντιπαλότητες και συγκρούσεις είναι συχνές ανάμεσα στους αθλητικούς συλλόγους και μάλιστα διαμορφώνουν σε ένα βαθμό την ιδιαίτερη ταυτότητα του κάθε σωματείου. Η αντιπαλότητα μεταξύ Εθνικού και Πανελληνίου στην καμπή του 19ου αιώνα αποτελεί ένα παράδειγμα ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ σωματείων η οποία αρθρώνεται σε πολλά επίπεδα, από τη διοίκηση ως τα μέλη, τους αθλητές και τους οπαδούς. Είναι προφανές ότι η αντιπαλότητα αυτή, αν και κοινό στοιχείο ταυτότητας, εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε επίπεδο.

Αντικείμενο του ανταγωνισμού είναι τα πρωτεία στους Πανελλήνιους αγώνες, τα οποία συμβολίζονται με την κατάκτηση του αγάλματος της Νίκης. Παρόλο που ο Πανελλήνιος κατακτά κάθε χρόνο την πρώτη θέση στους αγώνες και, επομένως, αποκτά και το άγαλμα της Νίκης, ο Εθνικός είναι ο μόνος σύλλογος που έχει μια ανταγωνιστική αθλητική παρουσία48. Άλλωστε, όπως ήδη παρατηρήσαμε, μέλη και αθλητές εναλλάσσονται εξίσου μεταξύ των δύο συλλόγων, εγκαταλείποντας τον ένα σύλλογο για να πάνε στον άλλον. Κυρίως μάλιστα οι αθλητές αποτελούν αντικείμενο διεκδίκησης εκ μέρους των συλλόγων, εφόσον το γόητρο κάθε σωματείου εξαρτάται από τις επιδόσεις των αθλητών του. Συχνά είναι λοιπόν τα φαινόμενα προσέλκυσης αθλητών με υποσχέσεις και προσφορές ή, πάλι, προσπαθειών παρεμπόδισης αθλητών αντίπαλου σωματείου από τη συμμετοχή τους σε αγώνες.

Ενδεικτικό είναι το περιστατικό που καταγγέλλεται από τον Εθνικό το 1904 και εξαιτίας του οποίου απειλεί να μη μετάσχει στους Πανελλήνιους αγώνες εκείνου του έτους. Οι καταγγελίες αφορούν "τας εκτρόπους ενεργείας αντιθέτου Συλλόγου", ο οποίος επιχειρεί, ενόψει των Πανελλήνιων αγώνων, να αποκλειστεί ο αθλητής του Εθνικού Π. Παπανάγος -ο οποίος, σημειωτέον, ήταν προηγουμένως αθλητής του Πανελληνίου- αλλά και να πείσει δύο άλλους αθλητές να μη λάβουν μέρος στους αγώνες με τα χρώματα του Εθνικού. Διαιτητικό ρόλο αναλαμβάνει ο Σ.Ε.Α.Γ.Σ. και η παρεξήγηση λύνεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις, τουλάχιστον μετά τις διαβεβαιώσεις προς τον Εθνικό ότι ο Σ.Ε.Α.Γ.Σ. "θέλει επιβλέψη την άνευ εκτρόπων μέσων επιτέλεσιν των αγώνων"49.

————————————

48. Παρά το μικρότερο μέγεθός του ως προς τον αριθμό των τακτικών μελών, ο Εθνικός έχει σημαντικό αριθμό αθλητών, ανάλογο προς εκείνον του Πανελληνίου. Χαρακτηριστικά είναι ότι το 1901, κατά τους πρώτους αγώνες που διοργανώνει ο Σ.Ε.Α.Γ.Σ., ο Πανελλήνιος μετέχει με 36 και ο Εθνικός με 40 αθλητές. Βλ. Δελτίον του Σ.Ε.Α.Γ.Σ. 2 (1 Αυγούστου 1901), σ. 7. Επίσης στους Πανελλήνιους του 1908 μετέχει με 70 αθλητές έναντι 53 του Π.Γ.Σ. Δελτίον Ε.Ο.Α. 7 (1 Οκτ. 1908), σ. 289. Ήδη, εξάλλου, το 1899 στα πρώτα Σωτήρια που είχε διοργανώσει ο Π.Γ.Σ. ο Εθνικός κέρδισε τα μισά βραβεία και συνεπώς περισσότερες νίκες από τον Π.Γ.Σ. Π. Ν. Μανιτάκης, 100 χρόνια νεοελληνικού αθλητισμού 1830-1930, Αθήνα 1962, σ. 93.

49. Βλ. Δ.Σ. 14 Απριλίου 1904, 19 Απριλίου 1904, 2 Μαΐου 1904, "Β' Βιβλίον...", ό.π.

Σελ. 282
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/283.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Η προσωρινή διευθέτηση της αντιδικίας μεταξύ των δύο συλλόγων δεν εκτόνωσε ωστόσο την κρίση, η οποία τελικά ξέσπασε κατά τη διάρκεια των Πανελλήνιων αγώνων. Εκεί, στο αγώνισμα του δρόμου βάδην, οι παρόντες σύμβουλοι του Εθνικού θεώρησαν ότι αδικήθηκε ο αθλητής του συλλόγου Κ. Σπετσιώτης από την ελλανόδικο επιτροπή και αποχώρησαν από τους αγώνες. Η αποχώρηση αυτή ερμηνεύθηκε από τον πρίγκηπα Νικόλαο, επίτιμο πρόεδρο του Εθνικού και πρόεδρο της ελλανοδίκου επιτροπής, ως προσβολή προς το πρόσωπό του και απείλησε τον Εθνικό ότι θα απέσυρε την επίτιμο προεδρία και προστασία του από το σύλλογο αν δεν αναγνώριζε επίσημα το σφάλμα του ζητώντας συγγνώμη για τη στάση του από την ελλανόδικο επιτροπή50. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνουμε σ' αυτό το μικρό περιστατικό τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αντιλήψεις: εκείνη που υποτάσσει τη διεξαγωγή των αγώνων σε ένα ορθολογικά διατυπωμένο σύστημα κανόνων και εκείνη που νοεί το σύνολο των διαδικασιών ως ένα σύστημα διαπροσωπικών σχέσεων. Στο χώρο των αθλητικών σωματείων η μία αντίληψη δεν ακυρώνει την άλλη. Αντίθετα, οι γραπτοί και κωδικοποιημένοι κανονισμοί των αγώνων συνυπάρχουν με τους διαπροσωπικούς διακανονισμούς, με το παιχνίδι της εύνοιας και της προστασίας. Έτσι, ο πρίγκηπας Νικόλαος έχει μεν προσωπική επικοινωνία με μέλη του Δ.Σ. του Εθνικού, τα οποία μπορούν να του εκφράζουν τα παράπονά τους για τυχόν αδικίες με απευθείας επαφή ή μέσω προσώπων του περιβάλλοντός του αλλά είναι και υπεύθυνος για την τήρηση των κανονισμών βάσει των οποίων διεξάγονται όλοι οι αγώνες.

Ο ανταγωνισμός του Εθνικού με τον Πανελλήνιο ως προς τα αθλητικά πρωτεία είχε και μια άλλη παράμετρο: τον έλεγχο του Σ.Ε.Α.Γ.Σ. Δεδομένου ότι ο Σ.Ε.Α.Γ.Σ. αποτελούσε έναν από τους δύο σημαντικότερους αθλητικούς θεσμούς -πλάι στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων- και με σημαντικές αρμοδιότητες, σύμφωνα με το νόμο ,ΒΧΚΑ' του 1899, η χρηματοδότηση των σωματείων αλλά και πολλές παράμετροι της συμμετοχής τους στους αγώνες σχετίζονταν άμεσα με τον έλεγχο της διοίκησης του Συνδέσμου. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι δύο σημαντικότεροι αθηναϊκοί σύλλογοι επέλεξαν την αποχώρηση από τον Σ.Ε.Α.Γ.Σ. όταν θεώρησαν ότι δεν τον έλεγχαν ή, έστω, ότι διαπράττονταν αδικίες εις βάρος τους. Η αποχώρηση του Εθνικού αποφασίστηκε το 1910 σε συνέχεια των "συμβάντων" κατά τους Πανελλήνιους αγώνες εκείνου του έτους, τα οποία συνετέλεσαν "εις την αρπαγήν της Νίκης εκ του [ Εθνικού Γυμναστικού] Συλλόγου διά των αθεμίτων και ασυστόλων μέσων του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου ως και της Επιτροπής του Συνδέσμου των Αθλητικών και Γυμναστικών Σωματείων" αλλά και "εξ αιτίας αδικιών και παραλόγων αποφάσεων υπό του Συνδέσμου εναντίον του Συλλόγου"51.

————————————

50. Για το επεισόδιο αυτό βλ. Δ.Σ. 10 Μαΐου 1904 και 11 Μαΐου 1904, στο ίδιο.

51. Δ.Σ. 4 Μαΐου 1910, "Γ' Βιβλίον...", ό.π. Βλ. και Γ.Σ. 8 Μαΐου 1910, στο ίδιο.

Σελ. 283
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/284.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Οι ανταγωνιστικές σχέσεις Πανελληνίου και Εθνικού θα εισέλθουν σε περίοδο ύφεσης λίγο πριν από το 1922. Το αθλητικό περιοδικό Η Νίκη αποτυπώνει αυτή την εξέλιξη στο τεύχος του Ιανουαρίου 1922:

«Από τριακονταετίας και επέκεινα, από της ιδρύσεως δηλαδή του "Πανελληνίου" και του " Εθνικού", των αόκνων τούτων σκαπανέων του νεωτέρου Ελληνικού αθλητισμού, μέχρι προ μικρού ακόμη, λόγω των μικροφιλοτιμιών και της κακώς εννοουμένης αμίλλης, ενώ έκαστος των πρωταγωνιστούντων προς διάδοσιν της γυμναστικής ιδέας τούτων συλλόγων ηργάζετο αόκνως και μετά πολλής αποτελεσματικότητος προς επιτέλεσιν του σκοπού των, ατυχώς δεν ηδύναντο εις ουδέν σχεδόν σημείον να έλθωσιν εις συνεννόησιν και σύμπραξιν. Από των αρχών όμως του λήξαντος έτους τα Δ. Συμβούλια των εν λόγω σωματείων αντιληφθέντα την οπισθοδρομικότητα ταύτην εξ ης απέρρεεν σημαντικόν αδίκημα κατά του σκοπού του αθλητισμού, έδωσαν ιπποτικότατα τας χείρας»52.

Αποτέλεσμα της προσέγγισης είναι η πρόταση του Πανελληνίου για την από κοινού τέλεση τοπικών αγώνων στο Παναθηναϊκό Στάδιο53, τα Παναθήναια54. Το παρασκήνιο της προσέγγισης δε μας είναι γνωστό, παρόλο που οι συσχετισμοί με την εμπόλεμη κατάσταση, την επακόλουθη στράτευση πολλών αθλητών και από τους δύο σύλλογος με αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή τους καθώς και το ιδιαίτερο ψυχολογικό κλίμα που αναπτύσσεται μέσα σ' αυτή τη συγκυρία και ωθεί προς τη συσπείρωση είναι σχεδόν αυτονόητοι.

Οι σχέσεις με τα υπόλοιπα αθηναϊκά σωματεία -τουλάχιστον εκείνες που καταγράφονται- μαρτυρούν πως ο Εθνικός δεν αναπτύσσει ιδιαίτερη δραστηριότητα. Οι επαφές του περιορίζονται μάλλον στο χώρο των αθλητικών σωματείων και εντοπίζονται στις συγκυρίες των αθλητικών εκδηλώσεων. Αλλά και στο εσωτερικό του συλλόγου, οι επαφές μεταξύ των μελών οι οποίες δε συνδέονται με τη διοίκηση ή την άθληση στο γυμναστήριο έχουν περιορισμένο εύρος. Όπως και τα υπόλοιπα αθλητικά σωματεία, ο Εθνικός διοργανώνει εκδρομές για τα μέλη του σε εξοχές γύρω από την Αθήνα. Έτσι, το 1894 γίνεται εκδρομή στην Ελευσίνα με επίσκεψη των εκεί αρχαιοτήτων ενώ το 1899 και το 1900 η εκδρομή του συλλόγου θα γίνει στην Πεντέλη55. Σπανιότερες είναι οι περιπτώσεις θεατρικών ή μουσικών εκδηλώσεων56. Οι δραστηριότητες αυτές έχουν καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα, κυρίως οι εκδρομές, οι οποίες συνδυάζουν τη μουσική, το

————————————

52. Η Νίκη έτ. Γ ', περ. Β', τχ. 1 ( Ιαν. 1922), σ. 5.

53. Βλ. Δ.Σ. 7 Οκτωβρίου 1922, ό.π.

54. Βλ. εδώ, σ. 130.

55. Δ.Σ. 23 Δεκεμβρίου 1894, 3 Απριλίου 1899 και 1 Μαΐου 1900, αντίστοιχα.

56. Το 1894, στην αίθουσα του Ομίλου Φιλομούσων δίνεται συναυλία υπέρ του Εθνικού (Δ.Σ. 23 Δεκεμβρίου 1894). Το 1907, εξάλλου, θα δοθεί παράσταση Καραγκιόζη υπέρ του Συλλόγου (Δ.Σ. 16 Ιουνίου 1907).

Σελ. 284
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/285.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

χορό, την άθληση και το γεύμα. Χαρακτηριστικά είναι κάποια αποσπάσματα από την περιγραφή της εκδρομής της Κυριακής 7 Μαΐου 1900:

"Εξέδραμε την παρελθούσαν Κυριακήν από το πρωί εις την δροσόλουστον Πεντέλην ο Γυμναστικός Εθνικός Σύλλογος και από το πρωί έως το βράδυ η Πεντέλη αντηχεί από μουσικάς αρμονίας και άσματα και χορούς Ελληνικούς [...] Οι αθληταί και εταίροι του Εθνικού ετέλεσαν και αγωνίσματα άλματος και σφαιροβολίας, εκτός δε των χορών διεσκέδασαν με διαφόρους γυμναστικάς παιδιάς"57.

ΤΗΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΟΕΦΗΒΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Η κύρια δραστηριότητα ωστόσο όλων των αθλητικών σωματείων είναι η διοργάνωση αγώνων, όπως προβλέπεται και από τα περισσότερα καταστατικά. Οι αγώνες αυτοί διεξάγονται και στο εσωτερικό των συλλόγων, μεταξύ των αθλητών κάθε σωματείου, και μεταξύ δύο ή περισσοτέρων συλλόγων. Οι σύλλογοι που έχουν πιο δραστήρια παρουσία επιδιώκουν εξάλλου να δημιουργήσουν αθλητικούς αγωνιστικούς θεσμούς που θα τους χαρίσουν αίγλη και κύρος. Ο Εθνικός είναι ο πρώτος σύλλογος που προσπάθησε να οργανώσει αγώνες με πανελλήνια εμβέλεια58 και εκτός Αθηνών. Έτσι, τον Αύγουστο του 1895, με δική του πρωτοβουλία, θα τελεσθούν στην Τήνο αγώνες με πανελλήνιο χαρακτήρα, τα Τήνια59. Το πιο ενδιαφέρον -και ίσως παράδοξο για τα δεδομένα της εποχής- στοιχείο της πρωτοβουλίας του Εθνικού ήταν ο συνδυασμός θρησκευτικής εορτής και αθλητικών αγώνων κατά το πρότυπο της αρχαιότητας. Η γειτνίαση άλλωστε της Τήνου με τη Δήλο, το ιερό νησί της αρχαιότητας, αποτελούσε έναν επιπλέον κρίκο στους επιχειρούμενους συμβολισμούς. Οι αγώνες στηρίχθηκαν οικονομικά από το Δήμο της Τήνου και την Επιτροπή του ναού της Ευαγγελίστριας, γεγονός που δηλώνει ότι και εκ μέρους της Εκκλησίας δεν υπήρχε αντίδραση απέναντι στη σύμπτωση αθλητικών και θρησκευτικών εκδηλώσεων. Έτσι, στις 15 Αυγούστου 1895, στο πλαίσιο του ετήσιου πανηγυριού για την Κοίμηση της Θεοτόκου, 

————————————

57. Η περιγραφή προέρχεται από περιοδικό της εποχής και αναφέρεται χωρίς παραπομπή στο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος 100 χρόνια στην υπηρεσία του ελληνικού Αθλητισμού και του κοινωνικού συνόλου, Αθήνα [1994], σ. 51.

58. Το Δ.Σ. της 4 Ιανουαρίου 1895 αποφάσισε την τέλεση ετήσιων πανελλήνιων γυμναστικών αγώνων αλλά δε φαίνεται να προχώρησε στην πραγματοποίηση αυτής της πρόθεσης του παρά μόνο με το θεσμό των Τηνίων. Εσωτερικούς αγώνες ο Εθνικός αναφέρεται πως οργάνωσε για πρώτη φορά τον Μάιο 1898. Βλ. Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος 100 χρόνια..., ό.π., σ. 24.

59. Σύμφωνα με μαρτυρία του Χρυσάφη, η ιδέα για τη διοργάνωση των Τηνίων είχε διατυπωθεί στον Π.Γ.Σ. πριν από τη διάσπασή του και τη δημιουργία του Εθνικού. Βλ. Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος, 100 χρόνια..., ό.π., σ. 27. Η απόφαση για την επίσημη προκήρυξη των Τηνίων ελήφθη στο Δ.Σ. της 30 Μαρτίου 1895.

Σελ. 285
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/286.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

διεξήχθησαν με επισημότητα γυμναστικοί και αθλητικοί αγώνες με συμμετοχή των συλλόγων Πανελληνίου και Εθνικού Αθηνών, Πεζοπόρων και Ομίλου Ερετών Πειραιώς, Ομίλου Ερετών Σύρου, Παναχαϊκού και Γυμναστικής Εταιρείας Πατρών και Ορφέα Σμύρνης. Τους αγώνες παρακολούθησαν χιλιάδες θεατές από τους ντόπιους κατοίκους και τους προσκυνητές, δίνοντας έτσι το μέτρο της επιτυχίας τους.

Τα Τήνια τοποθετούνται στο μεταίχμιο προς τον οργανωμένο σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες αθλητισμό. Για κάποια από τα αγωνίσματα τηρήθηκαν οι κανονισμοί της Ε.Ο.Α. που θα ίσχυαν για την Ολυμπιάδα, δόθηκε εκκίνηση με πιστόλια και χρησιμοποιήθηκαν δίσκοι και σφαίρες σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Από την άλλη μεριά όμως, δεν έγινε χρήση χρονομέτρων για τους δρόμους ούτε μετροταινίας για τα άλματα και τις βολές. Αλλά και οι αθλητές παρουσίαζαν το ίδιο "μίγμα παλαιικής και νεωτεριστικής εμφανίσεως", εφόσον όσοι μεν προέρχονταν από την Ελλάδα φορούσαν τη γνωστή στολή από άσπρη φανέλα, άσπρο μακρύ παντελόνι και μπλε ζώνη, ενώ οι σμυρνιώτες αθλητές είχαν σύγχρονες στολές με κοντό παντελόνι και αθλητικά παπούτσια με καρφιά, "καταπλήξαντες και τους συναθλητάς των και τους θεατάς"60.

Ο δεύτερος αθλητικός θεσμός που προήλθε από τους κόλπους του Εθνικού ήταν οι αγώνες παίδων και εφήβων, οι οποίοι διεξήχθησαν για πρώτη φορά το 1898 για να εξελιχθούν σε ετήσια διοργάνωση του συλλόγου61. Ο διευθυντής του γυμναστηρίου του Εθνικού Ι. Χρυσάφης εμπνεύσθηκε τη διοργάνωση σε ό,τι αφορά στην κατάταξη των αγωνισμάτων και τη διαίρεση των αγωνιζομένων κατά ηλικία από μια αναθηματική επιγραφή που ανακαλύφθηκε στη Χαλκίδα το 1897 62. Έτσι, στους αγώνες του 1898 οι 90 νεαροί αθλητές ηλικίας 12 έως 17 ετών που μετείχαν χωρίσθηκαν σύμφωνα με την ηλικία τους σε τέσσερεις κατηγορίες: των παμπαίδων (12-13 ετών), των παίδων (14 ετών), των ανήβων (15 ετών) και των εφήβων (16-17 ετών). Η θεσμοθέτηση των ετήσιων παιδοεφηβικών αγώνων αποτελούσε τμήμα της ευρύτερης πολιτικής του Εθνικού, ο οποίος, όπως έχει αναφερθεί, έθεσε εξαρχής τη σωματική άσκηση της νεολαίας μεταξύ των καταστατικών στόχων του.

————————————

60. Βλ. Π. Ν. Μανιτάκης, §.π., σ. 46-47.

61. Η διεξαγωγή των αγώνων αποφασίστηκε στο Δ.Σ. της 15 Ιανουαρίου 1898 (βλ. Πρακτικά..., ό.π., σ. 65), ενώ στο Δ.Σ. της 13 Μαρτίου 1898 αποφασίστηκε να χορηγηθεί πίστωση στον διευθυντή του γυμναστηρίου Ιωάννη Χρυσάφη για τις στολές των απόρων μαθητών του γυμναστηρίου που θα λάμβαναν μέρος στους αγώνες (στο ίδιο, σ. 70).

62. Inscriptiones Graecae, vol. XII, fasc. IX: Inscriptiones Insularum Maris Aegaei praeter Delum. Inscriptiones Euboeae Insulae, Βερολίνο 1915, αρ. 952, σ. 117. Η επιγραφή δημοσιεύτηκε από τον Γ. Α. Παπαβασιλείου, " Αγωνιστική επιγραφή εκ Χαλκίδος", Αθηνά 9 (1897), σ. 447-458 και από τον Π. Καββαδία, "Σύμμικτα. Αγωνιστική επιγραφή εκ Χαλκίδος", Εφημερίς Αρχαιολογική, περ. Γ', 1897, σ. 195-200. Πβ. και ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 22-3.

Σελ. 286
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/287.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Τα αθλήματα που περιλαμβάνονται, σ' αυτούς τους αγώνες είναι συνήθως όσα η κάποια από εκείνα που περιλήφθηκαν στους διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες, δηλαδή αγωνίσματα στίβου καθώς και γυμναστικές ασκήσεις. Άλλωστε ο Εθνικός είναι ένα σωματείο γυμναστικής και κλασικού αθλητισμού κατεξοχήν. Ωστόσο, όπως και στον Πανελλήνιο και άλλα παρόμοια σωματεία, λειτουργούν ξεχωριστά τμήματα για άλλα αθλήματα και σπορ. Από το 1894 θα δημιουργηθεί ιδιαίτερο τμήμα ποδηλασίας και από το 1895, κωπηλασίας και οπλομαχητικής. Τμήμα για το τέννις αναφέρεται από το 1910, ενώ για το ποδόσφαιρο υπάρχει οπωσδήποτε τουλάχιστον από το 1900, εφόσον τη χρονιά εκείνη αναγγέλλεται αγώνας με το αντίστοιχο τμήμα του Πανελληνίου63. Το 1906, μια ομάδα αθλητών του συλλόγου θα εγκαταλείψουν τον Εθνικό για να δημιουργήσουν ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο, το Γουδί64.

Το 1907 εκλέγεται τριμελής επιτροπή για το ποδοσφαιρικό τμήμα65 και ψηφίζεται ο αντίστοιχος κανονισμός, δίνοντας έτσι σχετική αυτονομία στην ποδοσφαιρική δραστηριότητα του συλλόγου, η οποία φαίνεται πως είναι πυκνή αν κρίνουμε από το άρθρο 3 του κανονισμού που προβλέπει ότι η επιτροπή πρέπει να συνέρχεται τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Ο κανονισμός αποβλέπει κυρίως στην εξασφάλιση της "εσωτερικής τάξεως και πειθαρχίας των παικτών της ποδοσφαιρίσεως" και γι' αυτό περιλαμβάνει άρθρα με τις ποινές που επιβάλλονται ανάλογα με τα παραπτώματα.

Το 1910 ο Εθνικός αποφασίζει να οργανώσει ποδοσφαιρικούς αγώνες μεταξύ των σχολείων66, οι οποίοι θα τεθούν και υπό την προστασία του πρίγκηπα Νικόλαου. Η μεγάλη συμμετοχή των σχολείων και η επιτυχία των αγώνων που έγιναν τον Φεβρουάριο 1911 οδηγούν σε προτάσεις για τακτική τέλεση σχολικών ποδοσφαιρικών αγώνων, επομένως για θεσμοθέτησή τους67.

Η διοργάνωση αγώνων αλλά και οι υπόλοιπες δραστηριότητες του συλλόγου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις οικονομικές του δυνατότητες. Βασικός πόρος κάθε σωματείου είναι οι συνδρομές των μελών του, εκτός από τις έκτακτες εισφορές και δωρεές. Είναι συνεπώς καθοριστικός ο αριθμός των μελών για το οικονομικό μέγεθος κάθε συλλόγου όπως έδειξε και η ανάλυση του Πανελληνίου Γ.Σ. που προηγήθηκε. Χαρακτηριστικά είναι ότι το 1899 η παραίτηση πολλών μελών από τον Εθνικό κρίνεται ως βασική αιτία για την οικονομική δυσπραγία68.

————————————

63. Στο ίδιο 2 (1899-1900), σ. 137. Για την καλλιέργεια του ποδοσφαίρου στον Εθνικό, βλ. και Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος. 100 χρόνια..., ό.π., σ. 55-59.

64. Βλ. εδώ, σ. 187.

65. Μέλη της επιτροπής ήταν οι σύμβουλοι Α. Χρηστίδης, Π. Παρασκευόπουλος και Κ. Γουλιμής. Πβ. Δ.Σ. 25 Μαρτίου 1907, "Α' Βιβλίον...", ό.π.

66. Δ.Σ. 16 Δεκεμβρίου 1910, "Γ' Βιβλίον...", ό.π.

67. Δ.Σ. 5 Φεβρουαρίου 1911, στο ίδιο.

68. Πβ. Δ.Σ. 23 Νοεμβρίου 1899, "Β' Βιβλίον...", ό.π., σ. 41.

Σελ. 287
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/288.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Πράγματι, όπως προκύπτει από τους σωζόμενους απολογισμούς και προϋπολογισμούς, το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του συλλόγου προέρχεται από τις συνδρομές των τακτικών μελών και τα εισιτήρια για το γυμναστήριο. Η διοργάνωση αγώνων δε φαίνεται να αποδίδει ιδιαίτερα έσοδα, εφόσον συνήθως το ποσά που εισρέει είναι σχεδόν ίσο προς τα έξοδα της διοργάνωσης69. Μικρότερα ποσά εξάλλου και χωρίς κανονικότητα εισρέουν από δωρεές ιδιωτών ή από το Υπουργείο Παιδείας. Έκτακτες εισφορές, κυρίως των μελών του Δ.Σ., καλύπτουν έκτακτα έξοδα, όπως αγορές οργάνων, επισκευές και συντήρηση του γυμναστηρίου κ.τ.ό.

Δεδομένου ότι ο Εθνικός έχει κατά μέσο όρο στην καμπή του αιώνα ένα δυναμικό 150 περίπου τακτικών μελών, αναμένουμε και ένα σταθερό ετήσιο εισόδημα 3.600 δρχ. (εφόσον η μηνιαία συνδρομή είναι 2 δρχ.). Αν συνυπολογίσουμε ένα εξίσου σταθερό εισόδημα από εισιτήρια για το γυμναστήριο γύρω στις 1.500 δρχ., τότε αποκτάμε μια εικόνα της οικονομικής κλίμακας του σωματείου (βλ. Πίνακα 3). Τα έξοδα αντίστοιχα περιορίζονται στη συντήρηση και βελτίωση των εγκαταστάσεων του συλλόγου, του γυμναστηρίου δηλαδή, και στους μισθούς των υπαλλήλων -διευθυντή γυμναστηρίου, κλητήρα, θυρωρού, εισπράκτορα.

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

Οικονομική κατάσταση του Εθνικού Γ.Σ. (1897-1902)

Έτος

'Έσοδα

Έξοδα

1897

5.390

5.260

1899

6.308,05

6.257,60

1900

6.811,95

6.039,10

1901

8.327,85

7.140

1902

7.852,25

5.614,65

Δείκτης των δραστηριοτήτων του συλλόγου μπορεί να είναι εξάλλου η μηνιαία διακύμανση των εσόδων και εξόδων του. Διαθέτουμε ένα μόνο παρόμοιο πίνακα, του Νοεμβρίου 1900 70, ο οποίος ωστόσο είναι δυνατόν να έχει ενδεικτική σημασία. Το αθλητικό σωματείο, σύμφωνα μ' αυτά τα δεδομένα, παρουσιάζει την πυκνότερη δραστηριότητά του κατά τους εαρινούς μήνες και κατεξοχήν τον Απρίλιο, ενώ αντίθετα η μεγαλύτερη ύφεση παρατηρείται κατά τους μήνες

————————————

69. Το 1900 π.χ. το πλεόνασμα από τους αγώνες ανέρχεται μόλις στις 280 δρχ. Βλ. Δ.Σ. 1 Μαΐου 1900, "Β' Βιβλίον...", ό.π., σ. 71.

70. Βλ. Δ.Σ. 15 Νοεμβρίου 1900, στο ίδιο, σ. 75.

Σελ. 288
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/289.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Ιούλιο, Αύγουστο και Οκτώβριο. Προφανώς, η συνάρτηση της σωματικής άσκησης με τις κλιματολογικές συνθήκες, που επηρεάζουν τόσο την ατομική άσκηση όσο και την τέλεση αθλητικών αγώνων, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την εσωτερική κοινωνικότητα μεταξύ των μελών του αθλητικού σωματείου. Η σύγκριση με άλλα, μη αθλητικά, σωματεία θα μπορούσε ωστόσο να αναδείξει ενδεχομένως και άλλους προσδιοριστικούς παράγοντες της κοινωνικής συναναστροφής σε σχέση με τις εποχές του χρόνου, ανεξάρτητους από τη σωματική άσκηση.

Σελ. 289
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/290.gif&w=600&h=915 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 290
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/291.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄

Ο Όμιλος Ερετών Πειραιώς.

Ναυτικός αθλητισμός και πειραϊκή αστική κοινωνία

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΪΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Ο Όμιλος Ερετών ιδρύθηκε το 1885 στο Νέο Φάληρο1 και το 1888 μεταφέρθηκε στον Πειραιά, στο λιμάνι της Ζέας, όπου και βρίσκεται έως σήμερα. Αποτελεί έναν από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους του επινείου, και οπωσδήποτε το παλαιότερο σήμερα εν ενεργεία αθλητικό σωματείο του ελληνικού κράτους. Σωματείο εξειδικευμένο σε ένα σπορ, την κωπηλασία, αρμόζει στον ναυτικό Πειραιά όσο ο Πανελλήνιος και ο Εθνικός αρμόζουν στην κλασική Αθήνα. Εκπροσωπεί επιπλέον την κοινωνικότητα ενός αστικού κέντρου με διαφορετική οικονομική δραστηριότητα και κοινωνική σύνθεση από εκείνη της πρωτεύουσας.

Η ίδρυση και η δράση των αθλητικών σωματείων του Πειραιά ακολουθεί τους γενικότερους ρυθμούς ανάπτυξης της σωματικής άσκησης και της οργανωμένης άθλησης στο ελληνικό κράτος. Κατά την πρώτη περίοδο (1869-1899) τα σχετικά μεγέθη του Πειραιά είναι συγγενέστερα με αυτά πόλεων όπως η Πάτρα και η Ερμούπολη και απέχουν αρκετά από εκείνα της Αθήνας2. Η ίδια ανισότητα διατηρείται και κατά την επόμενη περίοδο, στις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Ως προς τα είδη των αθλημάτων που καλλιεργούν τα αντίστοιχα σωματεία, ο Πειραιάς δεν διαφοροποιείται επίσης από τις γενικές τάσεις που ήδη έχουν περιγραφεί σε προηγούμενο κεφάλαιο. Έτσι, ως το 1899 εντοπίζεται η ίδρυση δύο γυμναστικών συλλόγων (Θησεύς και Ολύμπια), ενός πεζοπορικού ομίλου, δύο ποδηλατικών και ενός κυνηγετικού. Επιπλέον, πιο κοντά στον ναυτικό χαρακτήρα του Πειραιά είναι ο Όμιλος Ερετών και ο Σύλλογος Κολυμβητών Αθηνών-Πειραιώς, του οποίου ωστόσο σύντομα χάνουμε τα ίχνη.

————————————

1. Κατά την πρώτη αυτή περίοδο, ονομαζόταν "Όμιλος Ερετών Φαλήρου". Δεν εντόπισα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιευμένο το Β.Δ. της 15 Ιουνίου 1885 που εγκρίνει το ιδρυτικό καταστατικό και βρίσκεται χειρόγραφο στα αρχεία του Ομίλου. Χαρακτηριστικό είναι, πάντως, πως ο ίδιος ο Όμιλος Ερετών Πειραιώς γιόρταζε ως έτος της ίδρυσής του το 1888 και όχι το 1885.

2. Βλ. εδώ, σ. 171, 175 και Πίν. 3 στις σ. 172-175.

Σελ. 291
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/292.gif&w=600&h=915 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΕΙΚΟΝΑ

20. Οι αθλητές του Πειραϊκού Συνδέσμου (1910).

ΕΙΚΟΝΑ

21. Οι αθλητές του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς (1910).

Σελ. 292
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/293.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος ήταν για πολλά χρόνια το πιο δραστήριο από αθλητική άποψη σωματείο του Πειραιά, κυρίως μέσω της συμμετοχής του στους Πανελλήνιους αγώνες. Δεν ήταν αμιγώς γυμναστικό σωματείο αλλά απλώς διατηρούσε γυμναστικό τμήμα δίπλα στα πολύ σημαντικότερα φιλολογικό και μουσικό. Ο συνδυασμός του διπλού στόχου της "πνευματικής, καλλιτεχνικής και σωματικής διαπλάσεως" αποτυπώνεται στη σφραγίδα του που φέρει τις κεφαλές της Αθηνάς και του Απόλλωνα3. Το 1907 το γυμναστικό του τμήμα περιλάμβανε επτά επιμέρους τμήματα (αθλητικό, γυμναστικό, αθλητικών παιδιών, οπλασκίας, σκοπευτικό και ναυτικό) και 120 αθλητές4. Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος υπήρξε ένα από τα πρώτα σωματεία που εισήγαγαν το ποδόσφαιρο στο ελληνικό κράτος. Στις αρχές του 20ού αιώνα εξάλλου, ο Πειραιάς παρακολουθεί τη νέα ποδοσφαιρική μόδα με την ίδρυση ποδοσφαιρικών σωματείων αντίστοιχων -λιγότερων οπωσδήποτε- προς εκείνα της Αθήνας5. Πράγματι, πριν από το 1920, ο Πειραιάς δεν παρουσιάζει, τουλάχιστον από άποψη μεγεθών, ιδιαίτερη ποδοσφαιρική κίνηση. Έχει όμως ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται στο χώρο του αθλητισμού, με αιχμή το ποδόσφαιρο, μια αντιπαλότητα μεταξύ των δύο πόλεων που σημαίνει και τη διεκδίκηση, εκ μέρους του Πειραιά κυρίως, μιας ιδιαίτερης τοπικής ταυτότητας.

Η ανάπτυξη μιας πειραϊκής τοπικής συνείδησης εντοπίζεται ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έχει πραγματοποιηθεί, και με την αλλαγή γενιάς και τη δημογραφική και οικονομική ανάπτυξη, η συγχώνευση των ιδιαίτερων συνειδήσεων των πρώτων κατοίκων που δημιούργησαν τη νέα πόλη το 1835. Εντούτοις, η θέση του Πειραιά δίπλα στην πρωτεύουσα, όπου αναπόφευκτα συγκεντρωνόταν η πολιτική και πνευματική δραστηριότητα, οδήγησε σε μια "περιθωριοποίησή" του6. Η σύγκριση με την Αθήνα ήταν αυτονόητη τόσο για τους ίδιους τους Πειραιώτες όσο και για τους εξωτερικούς παρατηρητές. Χαρακτηριστικό είναι ότι δημοσιογράφος ελληνικής εφημερίδας στην Κωνσταντινούπολη αποκαλεί τον "Πειραϊκό Σύνδεσμο" -τον σημαντικότερο για δεκαετίες πειραϊκό σύλλογο- "μικρόν Παρνασσόν", σύγκριση που και ο ίδιος ο Σύνδεσμος υιοθετεί, αλλά για να

————————————

3. Πειραϊκός Σύνδεσμος 1894. Καταστατικόν, Πειραιάς 1915.

4. Πειραϊκός Σύνδεσμος, ΙΓ΄ Επετηρίς 1894-1907, Πειραιάς 1907.

5. Βλ. εδώ, Πίν. 5, σ. 185-7.

6. Βλ. Βάσιας Τσοκόπουλος, "Τα στάδια της τοπικής συνείδησης. Ο Πειραιάς, 1835-1935", στα Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Ιστορίας Νεοελληνική Πόλη. Οθωμανικές κληρονομιές και ελληνικό κράτος, τ. Α', Αθήνα, Ε.Μ.Ν.Ε., 1985, σ. 245-249. Χαρακτηριστικά είναι εξάλλου όσα σημειώνονται στο Πειραϊκόν Λεύκωμα του 1918 (σ. 46): "Ο Πειραιεύς μέχρι τινός ήτο ένα είδος ακολούθου των Αθηνών. Ζούσε με τα περισσεύματά των, ανέπνεε ό,τι του άφηνε η πρωτεύουσα, εφαίνετο όπισθεν αυτής - δεν εφαίνετο σχεδόν καθόλου. [...] εσκέπτετο με τον εγκέφαλον εκείνης, διεσκέδαζε με τα γούστα εκείνης, την ακολουθούσε ως ανόητον μειράκιον και την εθαύμαζε μέχρι ξιπασμού [...]".

Σελ. 293
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/294.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

διαπιστώσει με πικρία τις διαφορές στη χρηματική ενίσχυση των δύο σωματείων: "και τότε ίσως ευρεθώσι και διά τον Πειραιά ευγενείς και μεγαλόφρονες δωρηταί, όπως ευρίσκονται καθημερινώς διά τον εν Αθήναις Παρνασσόν, οίτινες θα συνδέσωσιν αρρήκτως τα ονόματα αυτών με την πνευματικήν πρόοδον του Πειραιώς ως μεγάλων αυτού ευεργετών"7.

Η οικονομική και πνευματική ελίτ του Πειραιά μετέχει σε κοινωνικές δραστηριότητες ανάλογες με εκείνες της αθηναϊκής ελίτ. Η παρουσία της στη διοίκηση των σημαντικότερων πειραϊκών σωματείων είναι ένας από τους δείκτες της σύμπλευσής της με τις νεοτερικές αστικές συμπεριφορές. Μάλιστα, όπως συμβαίνει και με τα αθηναϊκά σωματεία, τα ίδια πρόσωπα εμφανίζονται ταυτόχρονα σε διοικητικά συμβούλια διαφορετικών συλλόγων. Έτσι, δεν είναι παράδοξο που το 1910 για παράδειγμα ο γνωστός δικηγόρος Δευκαλίων Ρεδιάδης8 είναι ταυτόχρονα κοσμήτωρ του γυμναστικού τμήματος του Πειραϊκού Συνδέσμου και γενικός γραμματέας του Ομίλου Κυνηγών Πειραιώς. Την ίδια χρονιά, εξάλλου, ο συνομήλικός του, επίσης γνωστός δικηγόρος Μιχαήλ Ρινόπουλος9 είναι κοσμήτωρ του φιλολογικού τμήματος του Πειραϊκού Συνδέσμου και σύμβουλος στο Δ.Σ. του Ομίλου Ερετών10. Άλλωστε και ο Ρεδιάδης ήταν σύμβουλος στον Όμιλο Ερετών ακριβώς την προηγούμενη χρονιά. Ανάλογες συμπτώσεις με μέλη μεγάλων πειραϊκών οικογενειών διαπιστώνονται στις διοικήσεις όλων των γνωστών πειραϊκών συλλόγων. Εκείνο που διαφοροποιεί την πειραϊκή ελίτ είναι η έλξη που νιώθει προς την πρωτεύουσα, η οποία εκδηλώνεται με μια "αθηναϊκή στροφή" από την καμπή του 19ου αιώνα11. Τα ίδια ονόματα εμφανίζονται λοιπόν να μετέχουν σε δραστηριότητες σωματείων της πρωτεύουσας, σε αναζήτηση προφανώς μιας κοινωνικής αίγλης που δεν μπορούσε να τους παράσχει ο Πειραιάς. Αυτό δεν σημαίνει εντούτοις ότι η τοπική αστική τάξη δεν θα δημιουργήσει τους δικούς της ιδιαίτερους τόπους κοινωνικής διάκρισης μέσω των σπορ: ο Όμιλος Αντισφαιρίσεως Πειραιώς, που ιδρύεται το 1909, και ο Ναυτικός Όμιλος Νέου Φαλήρου, που ιδρύεται αντίστοιχα το 1903 για να καλλιεργήσει ένα κατεξοχήν

————————————

7. Πειραϊκός Σύνδεσμος, Α'. Επετηρίς 1894-1901, Πειραιάς 1901, σ. 48 και 49.

8. Ο Δ. Ρεδιάδης γεννήθηκε το 1882 στον Πειραιά. Για χρόνια διατέλεσε πρόεδρος του Πειραϊκού Συνδέσμου και μέλος της Ε.Ο.Α. τα έτη 1927-1930 και 1936-1938. Την περίοδο 1936-1939 ήταν υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας. Ε. Σκιαδάς, 100 χρόνια Νεώτερη Ελληνική Ολυμπιακή Ιστορία. Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων 1896-1996, Αθήνα, Τα Νέα, 1996, σ. 601.

9. Συναντάται και ως Ρουνόπουλος. Γεννήθηκε το 1879 στον Πειραιά και πέθανε το 1959 στην Αθήνα. Βενιζελικός, διατέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών (1916-1920) και γενικός γραμματέας της Ε.Ο.Α. (1917-1920). Ιδρυτής του Λιμένος Πειραιώς (1930) και δήμαρχος της πόλης (1932). Ήταν επίσης πρόεδρος του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. στο διάστημα 1929-1932. Βοβολίνη, Μέγα Ελληνικόν Βιογραφικόν Λεξικόν, τ. Β', σ. 302-308.

10. Βλ. Σ.Ε.Α.Γ.Σ., Ημερολόγιον... 1910, Αθήνα 1910, σ. 73-79.

11. Β. Τσοκόπουλος, ό.π., σ. 247.

Σελ. 294
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/295.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

αστικό σπορ, την ιστιοπλοΐα, ανήκουν ακριβώς σ' αυτούς τους "τόπους" διατήρησης και προβολής της ιδιαίτερης κοινωνικής ταυτότητας.

Ο Όμιλος Ερετών αποτελούσε ένα από τα πρώιμα εντευκτήρια της πειραϊκής αστικής τάξης. Σύμφωνα με το Ημερολόγιο του Σ.Ε.Α.Γ.Σ., "αι βάσεις του Σωματείου τούτου ετέθησαν [...] υπό πεντηκοντάδος επιλέκτων μελών της Πειραϊκής κοινωνίας και τινων εξ Αθηνών, διακρινομένων εν παντί κλάδω της αληθούς αριστοκρατίας των γραμμάτων, των επιστημών, της βιομηχανίας, κλπ."12.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Τα ιδρυτικά μέλη του Ομίλου Ερετών Πειραιώς (1888)

Αξελός Ν.

Βαδέν Π.

Βαλακάκης Γ.

Βασιλειάδης Κ.

Βασιλόπουλος Π.

Βάφας Λ.

Γκινάκας Γ.

Δαμαλάς Π.

Δαμιανός Κ.

Δεμερτζής Α.

Δορσαμέτ Π.

Ζαΐμης Αλέξ.

Ζέλος Γ.

Θεοφιλάς Ι.

Θων Ν.

Καλλιγάς Γ.

Καμάρας Μ.

Καμπούρογλου Ι.

Καπράνος Σ.

Κουντουριώτης Γ.

Κρίνος Γ.

Λάμπρος Δ.

Μαλαμίδης Α.

Μαντζαβίνος Α.

Μελετόπουλος Θ.

Μελετόπουλος Ι.

Μπαλάνος Ι.

Μπουντούρης Δ.

Νεγροπόντης Π.

Ομηρίδης Δ.

Οριγώνης Π.

Ουάτμπλεδ Ε.

Παρασκευαΐδης Φ.

Πίσσας Ε.

Ρετσίνας Αθ. Θ.

Ρετσίνας Γ. Θ.

Ρετσίνας Θ.

Ρότσιλδ Κ.

Ρωμανός Α.

Σερπιέρης Φ.

Σκουζές Γ.

Σκουζές Ι.

Στάης Βαλέριος

Σταμπουλόπουλος Κ.

Τζουράς Ι.

Τουρ Ρ.

Τσαμαδός Α.

Τσάτσος Δ.

Φεράλδης Λ.

Φιλάρετος Ν.

Χατζηανέστης Γ.

Πηγή: "Καταστατικόν του εν Πειραιεί Ομίλου των Ερετών", 1 Ιουλίου 1888, ΦΕΚ Α΄ 107, 27 Απριλίου 1889.

————————————

12. Σ.Ε.Α.Γ.Σ., ό.π., σ. 75.

Σελ. 295
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/296.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Πράγματι., η έρευνα των βιογραφικών στοιχείων των 52 ιδρυτικών μελών δείχνει πως μια σημαντική μερίδα της αστικής τάξης βρισκόταν πίσω από την ίδρυση του Ομίλου Ερετών Πειραιώς. Οι ιδρυτές δεν ανήκαν αποκλειστικά στην πειραϊκή κοινωνία, αλλά ο σύλλογος έχει σαφή πειραϊκό χαρακτήρα, όχι μόνο λόγω του σπορ που καλλιεργεί και της έδρας του, αλλά και γιατί το σύνολο των δραστηριοτήτων του τον τοποθετεί στο πειραϊκό κοινωνικό περιβάλλον. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρώτοι πρόεδροι του Ομίλου Ερετών ήταν ο Παύλος Δαμαλάς13 και ο Θεόδωρος Ρετσίνας14, που διατέλεσαν και οι δύο δήμαρχοι του Πειραιά. Επιβεβαιώνεται απ' αυτό το γεγονός αφενός η θέση του συλλόγου στην πειραϊκή κοινωνία και αφετέρου το κοινωνικό κύρος του αξιώματος του προέδρου του Ομίλου Ερετών.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια την κοινωνική προέλευση όλων των μελών του Ομίλου Ερετών γιατί στο αρχείο εγγραφών δεν καταγράφονται τα αντίστοιχα επαγγέλματα. Διαθέτουμε ωστόσο επαρκή στοιχεία για να ανασυνθέσουμε την περιοδική κοινωνικότητα των τακτικών μελών και των μελών του Δ.Σ., τη διακύμανση της αθλητικής δραστηριότητας και της κοινωνικής παρουσίας του συλλόγου, το ανθρώπινο και οικονομικό του μέγεθος15.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΤΕΣ. Η "ΓΗΡΑΝΣΗ" ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ

Με βάση τα βιβλία αλληλογραφίας, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι στα χρόνια από το 1888 ως το 1922 αποστέλλονται 619 επιστολές με σημαντικές διακυμάνσεις. Συγκεκριμένα, έως το 1901, και με εξαίρεση τα χρόνια 1894-1895 που προηγούνται της τέλεσης των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, ο

————————————

13. Ο Δαμαλάς, αντιπρόεδρος από το 1888 ως το 1905, υπήρξε η ψυχή του Ομίλου. Το Δ.Σ. της 30ής Σεπτεμβρίου 1888 του είχε παραχωρήσει πλήρη πληρεξουσιότητα στη διαχείριση των υποθέσεων του συλλόγου. Μετά την παραίτησή του, το 1905, ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος του Ομίλου Ερετών.

14. Ο Θ. Ρετσίνας (1836-1930) γεννήθηκε στο Ναύπλιο και η οικογένεια του μετοίκησε στον Πειραιά ενώ ήταν ακόμα παιδί. Είναι ο ιδρυτής της γνωστής κλωστοϋφαντουργίας του Πειραιά "Αδελφοί Ρετσίνα" (1870), ενώ, εκτός από δήμαρχος του Πειραιά (1887, 1891), εκλέχτηκε και βουλευτής (1900). Επί τέσσερεις περιόδους υπήρξε και πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής Πειραιώς. Πειραϊκόν Ημερολόγιον, 1900, σ. 117-119.

15. Στο αρχείο του Ομίλου, στο Λιμένα της Ζέας, διατηρούνται τα ακόλουθα βιβλία και σώματα εγγράφων που χρησιμοποίησα με την πρόθυμη παραχώρηση των μελών του Δ.Σ.: 1) Εγγραφαί Τακτικών Μελών (1888;-1994), 2) Εγγραφαί Εκτάκτων Μελών (1906-1922), 3) Πρακτικά Γ.Σ. (1888-1945), 4) Πρακτικά Δ.Σ. (1888-1933), 5) Βιβλίον Αλληλογραφίας Α', εξερχόμενα (6 Ιουλίου 1882 - 2 Δεκεμβρίου 1908), με 369 επιστολές, 6) Βιβλίον Αλληλογραφίας Β', εξερχόμενα (1909-1925), με 465 επιστολές, 7) Αλληλογραφία, εισερχόμενα (1906 κ.εξ.), 8) Βιβλίον εγγραφής ασκουμένων ερετών (1897-1900), 9) Βιβλίον καταγραφής

Σελ. 296
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/297.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Όμιλος παρουσιάζει υποτονική δραστηριότητα, ενώ στο διάστημα 1901-1906 κάθε δραστηριότητα μοιάζει να σταματά εφόσον δεν αποστέλλεται ούτε μια επιστολή. Από τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δ.Σ. και της Γ.Σ. εξάλλου συνάγεται ότι το μεν Δ.Σ. δεν συνεδρίασε καθόλου από τον Μάιο 1896 έως τον Ιανουάριο 1906 ενώ η Γ.Σ. δεν συνεκλήθη για τα χρόνια 1899-1905 ούτε καν για την ετήσια σύμφωνα με το καταστατικό λογοδοσία. Το 1906 ο σύλλογος αναλαμβάνει εκ νέου δράση -ένα έγγραφο μιλάει για "αναβίωση"16 - γεγονός που συνδέεται μάλλον με τη διοργάνωση της Μεσολυμπιάδας στην Αθήνα εκείνο το χρόνο και τη γενναία επιχορήγηση ενόψει του γεγονότος προς όλα τα αθλητικά σωματεία από την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Όμιλος Ερετών επιχορηγήθηκε τότε με 5.000 δρχ. καθώς και με 3.000 δρχ. από τον Δήμο Πειραιά. Παράλληλα, η Λιμενική Επιτροπή Πειραιώς κατασκεύασε κυματοθραύστη μπροστά από τους νεώσοικους του συλλόγου, με αποτέλεσμα την προφύλαξη των εγκαταστάσεων και των λέμβων. Έκτοτε η δραστηριότητα του Ομίλου είναι αδιάλειπτη και ακμαία, με την αναμενόμενη ύφεση στα χρόνια του πολέμου και του Διχασμού.

Η περιοδική αναστολή των δραστηριοτήτων του Ομίλου εναρμονίζεται και με τον περιορισμένο αριθμό των τακτικών μελών. Ως το 1907, τα τακτικά μέλη ήταν μόνο 52, εκείνα δηλ. που υπέγραψαν το καταστατικό του 1888 που επικυρώνει τη μεταφορά από το Φάληρο στον Πειραιά, και κατέβαλαν εφάπαξ τις συνδρομές μιας εικοσαετίας δηλ. 200 δρχ. (βλ. πίνακα 1). Κατά την πρώτη αυτή περίοδο λειτουργίας του Ομίλου εκλέγονταν συνεπώς μόνο έκτακτα μέλη. Το 1908, με τη λήξη της εικοσαετίας, τα τακτικά μέλη καλούνται να ανανεώσουν την εγγραφή τους, είτε καταβάλλοντας και πάλι εφάπαξ το ποσό των 200 δρχ. είτε πληρώνοντας 5 δρχ. για εγγραφή και 12 δρχ. ετήσια συνδρομή17. Η πράξη αυτή συνεπάγεται, σε μια πρώτη εξήγηση, τη δυνατότητα διεύρυνσης της αρχικά κλειστής ομάδας που αποτέλεσε τον Όμιλο Ερετών, εφόσον πλέον ορίζεται ετήσια συνδρομή εκτός από την υψηλή εφάπαξ εισφορά. Ωστόσο, είτε επειδή και

————————————

κτηματικής περιουσίας (1 Μαΐου 1908), 10) Φάκελος Λεμβοδρομιών 1906, 11) Πρακτικά Αγώνων (27 Αυγούστου 1906-15 Αυγούστου 1910 και 14 Ιουλίου 1912-17 Αυγούστου 1924), 12) Καταγραφή κυπέλλων και τιμητικών διακρίσεων καθώς και των Διοικητικών Μελών του Ομίλου από το 1888, 13) Φάκελοι με διάφορα έγγραφα. Υπάρχουν, εξάλλου, δύο αυτοτελή δημοσιεύματα για την ιστορία του Ομίλου: Όμιλος Ερετών 1888. 50ή Επετηρίς, [Πειραιάς] 1938 και Εκατό χρόνια σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού. Μια ιστορική αναδρομή, Όμιλος Ερετών 1885-1985, [Πειραιάς 1985].

16. "...του παρόντος εγγράφου του προδίδοντας την αναβίωσιν του αγαπητού υμών τε και ημών Ομίλου, και την αφετηρίαν νέας αυτού ζωής και δράσεως επ' αγαθώ της Ελληνικής Νεότητας": Επιστολή αρ. 123 (31 Ιανουαρίου 1906).

17. Επιστολή αρ. 294 (9 Απριλίου 1908). Οι απλοί ερέτες, εξάλλου, σύμφωνα με τα καταστατικά του 1906 και του 1908 υποχρεώνονταν σε συνδρομή 2 δρχ. την τριμηνία. Το 1918 το ποσό αναπροσαρμόστηκε σε 1,50 δρχ. το μήνα έναντι 2 δρχ. για τα τακτικά μέλη.

Σελ. 297
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/298.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

η ετήσια συνδρομή ήταν εξίσου υψηλή είτε για λόγους που συνδέονταν με την απήχηση της ίδιας της κωπηλασίας, το ανθρώπινο δυναμικό του σωματείου δεν αυξήθηκε σημαντικά. Το άρθρο που περιέχονταν στο καταστατικό του 1906, σύμφωνα με το οποίο μέλος του συλλόγου μπορούσε να γίνει "πας ο βουλόμενος" δεν επαναλήφθηκε σε επόμενα καταστατικά. Άλλωστε, το άρθρο αυτό δεν ίσχυε κατά γράμμα, εφόσον η εκλογή των νέων μελών στην πράξη γινόταν από το Δ.Σ. μετά από έγγραφη πρόταση δύο τουλάχιστον τακτικών μελών του Ομίλου.

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

Τα μέλη του Ομίλου Ερετών Πειραιώς 1907-1921

  Έτος Εγγραφές Διαγραφές Παραιτήσεις  

1907

1

26

1908

16

2

1909

19

5

1910

16

17

2

1911

14

12

1912

17

2

1913

9

4

1914

5

18

2

1915

29

6

1916

6

24

1917

8

1918

10

12

2

1919

16

2

1920

3

8

1921

5

13

2

  Σύνολο 171                         159  

Από το 1907 έως το 1921, σύμφωνα με τα πρακτικά του Δ.Σ. το οποίο αποφασίζει για την εγγραφή των τακτικών μελών, εισερχόμενα και αποχωρούντα μέλη παρουσιάζονται ως ισοδύναμα σχεδόν: 171 εγγραφές έναντι 159 διαγραφών και παραιτήσεων (βλ. Πίνακα 2). Συνεπώς τα μέλη που εγγράφονται στο σωματείο ανά έτος είναι περίπου 11 και αντίστοιχος είναι και ο αριθμός των μελών που παρίστανται στις Γ.Σ.: για τα χρόνια 1908-1922 ο αριθμός των παρόντων κυμαίνεται από 9-19 εκτός από τις συνελεύσεις του Ιανουαρίου 1910 με 36 μέλη παρόντα και του Ιανουαρίου 1911 με 25. Δεδομένου μάλιστα ότι το Δ.Σ. του

Σελ. 298
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/299.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Ομίλου Ερετών είναι 14μελές μετά το 1906 -και 12μελές μετά το 1908 18-, οι Γ.Σ. φαίνεται ότι γίνονται στην ουσία με τα μέλη του Δ.Σ. Αυτά είναι και τα ενεργά μέλη του συλλόγου ενώ ο Όμιλος φαίνεται ότι αριθμεί 90 περίπου μέλη εφόσον σύμφωνα με το καταστατικό, η Γ.Σ. θεωρείται σε απαρτία όταν παρίσταται το 1/10 του συνόλου των μελών19. Αλλά και σύμφωνα με ακριβέστερες καταγραφές που διαθέτουμε για τα χρόνια 1915-1919, ο Όμιλος Ερετών αποτελείται από ένα σύνολο που κυμαίνεται από 68-84 μέλη.

Μικρή είναι επίσης η ανανέωση των μελών του Δ.Σ. Την πρώτη περίοδο, από το 1888 ως το 1906, το Δ.Σ. παραμένει το ίδιο, με μία μόνο αλλαγή. Τη δεύτερη περίοδο, από το 1906 έως το 1922 -που γίνεται 14μελές και τριετές μεν από το 1906, ετήσιο δε και 12μελές από το 1908- υπάρχει συχνότερη εναλλαγή προσώπων τόσο στα σημαντικά αξιώματα (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας, δύο ειδικοί γραμματείς, ταμίας) όσο και στις θέσεις των συμβούλων. Συγκεκριμένα, και στις δύο περιπτώσεις, οι περισσότεροι παραμένουν στο Δ.Σ. από 1-4 χρόνια: 15 στους 21 για τα ανώτερα αξιώματα και 22 στους 29 για σύμβουλοι.

Δεν φαίνεται εξάλλου να υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ διοικούντων και αθλουμένων, τουλάχιστον κατά την πρώτη περίοδο, ως το 1906. Τα μέλη του Δ.Σ. ήταν σε μεγάλο βαθμό νέοι άνθρωποι, τριαντάρηδες. Ιδρύοντας τον Όμιλο απέβλεπαν στην άσκηση και αναψυχή τους μέσω της κωπηλασίας. Γι' αυτό και παρατηρούνται πολλές επικαλύψεις στα δύο σύνολα, των ερετών και των μελών του Δ.Σ., εκτός από το αξίωμα του προέδρου. Βεβαίως, παρά τις επικαλύψεις, οι οποίες φαίνεται πως είναι μεγαλύτερες κατά την πρώτη περίοδο, η διοίκηση και οι αθλητές δεν παύουν να διακρίνονται με σαφήνεια μεταξύ τους. Στο καταστατικό του 1888 οι ερέτες δεν αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία αλλά μάλλον ταυτίζονται με τα έκτακτα μέλη, τα οποία καταβάλλουν ετήσια συνδρομή 12 δρχ. και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου κατά τις Γ.Σ. Στο καταστατικό που ψηφίζεται από τη Γ.Σ. της 8 Ιανουαρίου 1906, η κατηγορία των εκτάκτων μελών έχει αντικατασταθεί από τους ερέτες, οι οποίοι ωστόσο δεν έχουν ούτε το δικαίωμα να παρίστανται στις συνεδριάσεις του ομίλου (αρθρ. 41, παρ. 25). Το 1908 μάλιστα, στο

————————————

18. Το Δ.Σ. ήταν πενταετές και 8μελές έως το 1906 και ονομαζόταν εφορεία. Από το 1906 είναι 14μελές και τριετούς θητείας, ενώ το 1908 τα μέλη του μειώνονται σε 12 και η θητεία του σε ένα έτος. Το 1918 γίνεται τριετές και εξακολουθεί να είναι 12μελές, όπως όριζε το καταστατικό του 1908. Επίσης, για την περίοδο που εξετάζουμε, ο Όμιλος ψήφισε 6 καταστατικά (1885, 1888, 1906, 1908, 1915, 1918), από τα οποία λανθάνει το πρώτο καταστατικό.

19. Με την τροποποίηση του καταστατικού το 1918, η Γ.Σ. θεωρείται σε απαρτία όταν παρίσταται το 1/4 των μελών του συλλόγου. Βλ. Γ.Σ. 22 Μαρτίου 1918. Η τροποποίηση υπαγορεύθηκε από το Νόμο 281/1914 "Περί σωματείων", άρθρο 4. Βλ. ΦΕΚ Α΄ 171, 25 Ιουνίου 1914.

Σελ. 299
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/300.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

νέο καταστατικό, οι ερέτες -που τώρα ονομάζονται αθλητές- δεν εντάσσονται καν στα μέλη του σωματείου αλλά αναφέρονται ως ιδιαίτερη κατηγορία. Οι αθλητές καταβάλλουν 2 δρχ. την τριμηνία, ενώ τα τακτικά μέλη 3 δρχ. (εκτός από 5 δρχ. δικαίωμα εγγραφής). Η σαφής πρόθεση να αποκλεισθούν οι καθαροί αθλητές από οποιαδήποτε συμμετοχή στη διοίκηση του Ομίλου φαίνεται άλλωστε και από την καταψήφιση άρθρου του Καταστατικού το οποίο θα όριζε τα εξής: "Οι αθληταί του Ομίλου δύνανται να παρίστανται κατά τας Γεν. Συνελεύσεις των μελών ως ακροαταί, απρόσκλητοι, μη δικαιούμενοι όμως να λαμβάνωσι τον λόγον. Εξαιρούνται οι εις ους επεβλήθη ποινή, εφ' όσον διαρκεί αύτη, και οι υπό κατηγορίαν διατελούντες"20.

Κατά την περίοδο μετά το 1906, με την επαναδραστηριοποίηση του συλλόγου, φαίνεται πως η σχέση διοικούντων και αθλουμένων αλλάζει. Η αλλαγή αυτή συνδέεται οπωσδήποτε με τα νέα ποσοτικά δεδομένα, εφόσον οι ερέτες είναι πλέον περισσότεροι από τα τακτικά μέλη. Έτσι, ενώ από το 1907 έως το 1921 τα τακτικά μέλη ανέρχονται σε 171 (βλ. πίνακα 2), οι εγγεγραμμένοι ερέτες για το ίδιο περίπου διάστημα (1906-1922) είναι 290. Η άθληση, και στη συγκεκριμένη περίπτωση η κωπηλασία, ενδιαφέρει τώρα ένα μεγαλύτερο τμήμα της πειραϊκής νεολαίας που δεν ανήκει αναγκαστικά στην αστική τάξη, όπως η ομάδα των νέων που είχε ιδρύσει το σύλλογο. Η αύξηση των αθλουμένων θα μπορούσε να αποτελεί απειλή για την ομάδα που συγκέντρωνε την άσκηση της εξουσίας στο εσωτερικό του συλλόγου. Αυτό ερμηνεύει ενδεχομένως την πολιτική του Δ.Σ. που αποσκοπούσε πράγματι στον αποκλεισμό των αθλητών από κάθε συμμετοχή στη διοίκηση.

Η αντίθεση μεταξύ ερετών και διοικούντων κατά τη δεύτερη αυτή περίοδο οξύνεται και καταλήγει σε ανοιχτή σύγκρουση το 1917 21. Η χρονική συγκυρία θα μπορούσε ίσως να σημαίνει ότι η σύγκρουση περιείχε και πολιτικές αντιθέσεις, αλλά τα στοιχεία που διαθέτουμε δεν επαρκούν για να τεκμηριώσουμε μια παρόμοια υπόθεση. Δεν υπάρχει, ωστόσο, αμφιβολία ότι η ρήξη αντανακλούσε τη διεκδίκηση της εξουσίας από δύο ομάδες: το διοικητικό συμβούλιο και, γενικότερα, την "ολιγαρχική ελίτ" που διοικούσε το σωματείο, και τους αθλητές που είχαν γίνει τακτικά μέλη του Ομίλου και διεκδικούσαν μερίδιο και στη διοίκησή του. Η πρώτη κίνηση αυτών των αθλητών ήταν να προτείνουν ως τακτικά μέλη έναν σημαντικό, όπως φαίνεται, αριθμό νέων ερετών που θα αλλοίωνε τον 

————————————

20. Γ.Σ. 10 Μαρτίου 1908.

21. Για την υπόθεση αυτή βλ. Πρακτικά Δ.Σ. 84η συνεδρία (25 Ιουνίου 1917) και 85η συνεδρία (3 Νοεμβρίου 1917), απόφαση αρ. 16100 (19 Οκτωβρίου 1917) του Νομάρχη Αττικής και Βοιωτίας, έφεση του Ομίλου Ερετών "κατά της ... αποφάσεως του κ. Νομάρχη Αττικής και Βοιωτίας, Προς το Σεβ. επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Υπουργείον" (4 Νοεμβρίου 1917), απόφαση του Υπουργού των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Δ. Δίγκα αρ. 151 (31 Ιανουαρίου 1918).

Σελ. 300
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 281
    32. Κουλούρη, Αθλητισμός

    Η θέση των γυναικών στο Δ.Σ. του Εθνικού προσδιορίζει εν μέρει και τις επαφές του με άλλα αθηναϊκά σωματεία. Έτσι, δεν είναι τυχαία η συνεργασία αυτού του αθλητικού σωματείου με την Ένωση των Ελληνίδων. Από το 1901 ως το 1905 τουλάχιστον η Ένωση των Ελληνίδων, που είχε ήδη από το 1897 ιδρύσει γυμναστική σχολή44, αναλαμβάνει το γυμναστικά τμήμα θηλέων του Εθνικού. Κάθε χρόνο, στο γυμναστήριο του Εθνικού γίνονται από την Ένωση των Ελληνίδων γυμναστικές επιδείξεις θηλέων. Από το 1905 πάντως η Ένωση των Ελληνίδων μεταφέρει τα μαθήματα γυμναστικής των θηλέων από το γυμναστήριο του Εθνικού στο Δημόσιο Γυμναστήριο45.

    ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

    Οι σχέσεις με τα υπόλοιπα, γυμναστικά και μη, σωματεία, όπως διαφαίνονται μέσα από τα πρακτικά του Δ.Σ., χαρακτηρίζονται κυρίως από τις κανονικότητες των αθλητικών δραστηριοτήτων: προσκλήσεις για συμμετοχή σε αγώνες εντός και εκτός ελληνικού κράτους που διοργανώνουν οι διάφοροι αθλητικοί σύλλογοι46 και ανταπόδοση των προσκλήσεων εκ μέρους του Εθνικού. Με τα μη αθλητικά σωματεία οι επαφές είναι σπανιότερες και συμβαίνουν σε περιπτώσεις διοργάνωσης εκδηλώσεων με σχετικά μεγαλύτερη εμβέλεια από εκείνη που υπαγορεύει το είδος του σωματείου που αναλαμβάνει τη σχετική πρωτοβουλία47. Ο Εθνικός δε φαίνεται πάντως να αναπτύσσει ένα πυκνό πλέγμα επαφών με άλλα σωματεία, όπως συμβαίνει με την περίπτωση του Πανελληνίου. Ίσως το σχετικά μικρό μέγεθος του σωματείου ή και οικονομικές δυσχέρειες να εμποδίζουν την ανάπτυξη μιας έντονης διασωματειακής κοινωνικότητας. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών επαφών περιορίζεται μέσα στα όρια του σωματείου, μεταξύ των μελών και των αθλουμένων.

    ————————————

    44. Βλ. εδώ, σ. 64. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν εξάλλου τα αθλήματα στα οποία ασκούνται οι κυρίες της Ένωσης Ελληνίδων στο γυμναστήριο του Εθνικού: δίζυγο, μονόζυγο, κρίκοι, άλμα και ποδόσφαιρο. Βλ. ΠΑΕΑ 3 (1900-1901), σ. 19.

    45. Δ.Σ. 6 Οκτωβρίου 1905, "Β' Βιβλίον...", ό.π. Για τη συνεργασία Εθνικού Γ.Σ. και Ένωσης των Ελληνίδων βλ. Δ.Σ. 2 Μαρτίου 1901 και Μαρτίου 1904 (χωρίς προσδιορισμό ημέρας), στο ίδιο.

    46. Προσκλήσεις για συμμετοχή σε αγώνες δέχεται ο Εθνικός από τη Γυμναστική Εταιρεία Πατρών ( Ιανουάριος 1897), τον Παναχαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο (Φεβρουάριος 1897 και Απρίλιος 1900), τον Γυμναστικό Σύλλογο Βόλου (Νοέμβριος 1900), τον Λαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο Σάμου (Αύγουστος 1903), τον Πανιώνιο και τον Απόλλωνα Σμύρνης (Μάρτιος 1904). Επαφή έχει επίσης ο Εθνικός με τον Όμιλο Ερετών για το κωπηλατικό του τμήμα. Βλ. και εδώ, σ. 313.

    47. Εκτός από την Ένωση των Ελληνίδων, ο Εθνικός φαίνεται πως έχει επαφή και με τη Φιλοδασική Εταιρεία, η οποία του απευθύνει πρόσκληση για να μετάσχει σε εορτή που διοργανώνει στο μνημείο του Φιλοπάππου (Δ.Σ. 15 Νοεμβρίου 1900).