Συγγραφέας:Κουλούρη, Χριστίνα
 
Τίτλος:Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
 
Υπότιτλος:Γυμναστικά και αθλητικά σωματεία (1870-1922)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:32
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1997
 
Σελίδες:447
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Νεανικές οργανώσεις
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1870-1922
 
Περίληψη:Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνθέσει μία ιστορία του νεότερου ελληνικού αθλητισμού. Επιθυμεί, πρώτον, να αναδείξει την ιστορικότητα των σπορ και να διαφοροποιηθεί από προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν το παιχνίδι και κατ’ επέκταση τα σπορ (μια μορφή παιχνιδιού) ως διαχρονικό δομικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενδιαφέρεται, δεύτερον, να ελέγξει το ερευνητικό δίλημμα της συνέχειας ή ασυνέχειας από τα παραδοσιακά παιχνίδια στα σύγχρονα σπορ κατά τη μετάβαση από την παραδοσιακή στη σύγχρονη κοινωνία. Η συγγραφέας παρακολουθεί την εξέλιξη των αντιλήψεων σχετικά με τη σωματική άσκηση μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ώστε να δείξει τη μετάβαση από την αδιαφορία και την αμφισβήτηση στην αποδοχή και την εδραίωση. Η επισκόπηση αυτή επιτρέπει και τη διάκριση ανάμεσα στη γυμναστική και τα σπορ, μια διάκριση απαραίτητη και για την κατανόηση της λειτουργίας των αθλητικών σωματείων αλλά και, ευρύτερα, της ιστορίας του αθλητισμού. Στη συνέχεια αναζητούνται τα πρώτα ίχνη της παρουσίας των σύγχρονων σπορ στην Ελλάδα, τόσο μέσα από τις πρώιμες, μη οργανωμένες πρακτικές όσο και μέσα από τους πρώτους αθλητικούς θεσμούς, δηλ. τους αγώνες και τα γυμναστήρια. Μελετώνται επίσης τα αθλητικά σωματεία: μέσα από την ανάλυση των σκοπών τους οι κοινωνικές λειτουργίες της σωματικής άσκησης και οι διασυνδέσεις της με την εθνικιστική ιδεολογία. Τέλος, επιχειρείται να φωτισθούν οι πτυχές της σωματειακής ζωής που είναι κρυμμένες από το ορθολογικό κανονιστικό πρότυπο του καταστατικού, δηλαδή οι ανθρώπινες επαφές με τις αρμονικές η συγκρουσιακές τους όψεις, οι φιλικές σχέσεις, τα οικογενειακά δίκτυα, τα ερωτοτροπήματα ενδεχομένως που επιτρέπει η συναναστροφή όχι μόνο σε αθλητικές αλλά και σε έξω-αθλητικές συναντήσεις στο πλαίσιο πάντα του σωματείου.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 23.64 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 321-340 από: 450
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/321.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ 

Το Lawn Tennis Club Αθηνών: η κλειστή λέσχη

ΤΟ ΤΕΝΝΙΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΤΩΝ ΕΥΠΟΡΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

"Εις οιανδήποτε τάξιν και αν ανήκης προ πάντων όμως εις την λεγομένην καλήν, είναι αίσχος να είπης, ότι δεν ηξεύρεις να κάμης μίαν αναπτέρωσιν, ότι δεν ποδηλατείς, ότι δεν παίζεις κροκέτ ή Tennis ή ότι αγνοείς να χειρισθης το ξίφος", διαπίστωνε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα το μοναδικό αθλητικό περιοδικό που κυκλοφορούσε1, ορίζοντας μ' αυτό τον τρόπο και την κοινωνική εμβέλεια κάποιων συγκεκριμένων σωματικών ασκήσεων.

Το τέννις, όπως και η ποδηλασία, εξαπλώθηκε λόγω μόδας. Φαίνεται άλλωστε πως στη "νέα και ad hoc κουλτούρα του ελεύθερου χρόνου, η μόδα μάλλον παρά το έθιμο αποτελούσε κριτήριο νομιμοποίησης"2. Το τέννις μάλιστα, πολύ περισσότερο από το ποδήλατο, προωθήθηκε χωρίς κανένα ηθικού τύπου επιχείρημα: η νομιμότητά του προερχόταν από την ίδια την ψυχαγωγική του φύση3. Παράλληλα αλλά δευτερευόντως, προβάλλονται και τα ιατρικά επιχειρήματα, τα οποία κατέχουν σημαντική θέση στο λόγο περί σωματικής άσκησης στην καμπή του αιώνα: όπως και η ποδηλασία, το τέννις θεωρείται ότι αποτελεί εξαίρετη άσκηση "πρωτίστως δι' εκείνους εις τους οποίους ή η ηλικία ή η σωματική κατασκευή δεν επιτρέπει να επιδίδωνται εις εντονωτέρας ασκήσεις"4.

Σε αντίθεση ωστόσο με την ποδηλασία, που άργησε να κατακτηθεί από τις γυναίκες -τουλάχιστον στην Ελλάδα- το τέννις "παίζεται υπ' αμφοτέρων των φύλων οιασδήποτε ηλικίας"5. Το τέννις αποτελούσε μικτό σπορ, όχι μόνο λόγω

————————————

1. ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 2. Η υπογράμμιση, του συγγραφέα. Το κρόκετ (croquet) ήταν ένα παιχνίδι που παιζόταν με ξύλινες μπάλες και ξύλινα μπαστούνια πάνω στο γρασίδι αλλά δεν γνώρισε καμιά επιτυχία στην Ελλάδα

2. P. Bailey, Leisure and Class..., ό.π., σ. 75.

3. Το τέννις -όπως και το ποδόσφαιρο, το κρίκετ, το water-polo κ. α.- ανήκει στις "αθλητικές παιδιές", οι οποίες στηρίζονται στην αρχή ότι η τέρψη πρέπει πάντοτε να συνοδεύει την άσκηση.

4. ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 307.

5. Στο ίδιο. Οι δύο νεαρές ποδηλάτριες που εμφανίστηκαν στους ποδηλατικούς αγώνες της

Σελ. 321
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/322.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

της συνύπαρξης στο ίδιο σωματείο ανδρών και γυναικών ως μελών αλλά και επειδή άνδρες και γυναίκες έπαιζαν μαζί ανά ζεύγη. Στην αγωνιστική συνύπαρξη ανδρών και γυναικών και στις συνέπειές της για τη γυναικεία χειραφέτηση έγκειται άλλωστε σε μεγάλο βαθμό και η κοινωνική σημασία του τέννις. Οι περιορισμένες δυνατότητες των γυναικών εκείνη την εποχή για ψυχαγωγία και συναναστροφές εξηγούν και τον ενθουσιασμό τους για τα μικτά σπορ, όπως το τέννις και το κρόκετ. Το τέννις θεωρούνταν εξάλλου λιγότερο επικίνδυνο από άλλα σπορ, όπως η ποδηλασία για παράδειγμα που μπορούσε να προσφέρει στα νεαρά κορίτσια πολύ περισσότερες δυνατότητες απόδρασης από τη συνεχή οικογενειακή επιτήρηση. Το τέννις παιζόταν στο σπίτι ή στο club: πριν από -αλλά και παράλληλα με- τον δημόσιο χώρο του σωματείου υπήρχαν ιδιωτικά γήπεδα τέννις στους κήπους των ευπόρων σπιτιών. Η ανάγκη της περιχαράκωσης αυτού του κοινωνικού χώρου φανερώνεται άλλωστε και από τη φροντίδα ο χώρος του club να απομονωθεί από τα αδιάκριτα βλέμματα τυχόν παρείσακτων. Τα γήπεδα του σωματείου, αντίστοιχα με εκείνα των σπιτιών, έπρεπε να φυλάσσονται για έναν στενό, σχεδόν ιδιωτικό, κύκλο προσώπων6. Η οικογενειοκρατική δομή των σωματείων τέννις7 εξασφάλιζε επιπλέον την επίβλεψη των νεαρών μελών της οικογενείας και έξω από το χώρο του σπιτιού, στο χώρο της ψυχαγωγίας. Επιπλέον, επρόκειτο για μια ψυχαγωγία καθόλα νόμιμη, εφόσον αφορούσε κοινωνικά ομολόγους. Η συμμετοχή των γυναικών στο τέννις είναι έντονη όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις κερκίδες. Το τέννις αποτελεί, όπως φαίνεται, το μόνο σπορ ως τις αρχές του 20ού αιώνα όπου οι γυναίκες μετέχουν και ως θεατές.

————————————

Κηφισιάς το 1893 προκάλεσαν την "πρωτοφανή έκπληξιν και ταραχήν" των θεατών. Βάσος Αδάμας, "Το ποδήλατον εν Ελλάδι. Σύντομος επιθεώρησις", Νέα Ελλάς. Εικονογραφημένον εθνικόν ημερολόγιον 2 (1896), σ. 475. Πβ. αντίστοιχα για τις ποδηλάτριες στην Πάτρα, Ν. Ε. Πολίτης, Ο πατραϊκός αθλητισμός. Β'..., ό.π., σ. 121-2.

6. Το χαρακτηριστικό αυτό δεν ανήκει μόνο στον Όμιλο Αντισφαιρίσεως Αθηνών αλλά και σε άλλα σωματεία τέννις. Π.χ. βλ. R. Holt, Sport and the British. A Modern History, Οξφόρδη, Oxford University Press, 1990, σ. 126 και Méropi Anastassiadou, "Sports d'élite et élites sportives à Salonique au tournant du siècle", στο Fr. Georgeon - P. Dumont (εκδ.), Vivre dans l'empire ottoman. Sociabilités et relations intercommunautaires (XVIIIe-XXe siècles), Παρίσι, Harmattan, 1997, σ. 156. Το "Salonica Lawn Tennis Club", με πολυεθνικό χαρακτήρα, ήταν άλλωστε το μόνο αθλητικό σωματείο στο οποίο επιτρεπόταν η εγγραφή γυναικών ως μελών. Στο ίδιο, σ. 146-147,155. Πβ. επίσης της ίδιας Salonique, 1830-1912. Une ville ottomane à l'âge des Réformes, Leiden - New York - Köln, Brill, 1997, σ. 367-375.

7. Το Tennis Club της Λυόν που ιδρύθηκε το 1900, ενώ όριζε ως ετήσια συνδρομή τα 100 φράγκα για ένα μέλος μιας οικογένειας, επέτρεπε στη συνέχεια την εγγραφή ολόκληρης της υπόλοιπης οικογενείας με συνδρομή μόνο 50 φράγκων. Βλ. R. Holt, Sport and Society in Modern France, Λονδίνο, Macmillan, 1981, σ. 178. Το ίδιο ισχύει και για το Lawn Tennis Club Αθηνών. Βλ. εδώ, σ. 336.

Σελ. 322
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/323.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ

Τα χαρακτηριστικά αυτά, που διακρίνουν τα ευρωπαϊκά σωματεία τέννις του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, είναι κοινά και για το πρώτο -και για πολλά χρόνια μοναδικό- σωματείο τέννις του ελληνικού κράτους, το Lawn Tennis Club Αθηνών8. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι, όπως συνέβαινε και με άλλα σπορ, το τέννις εμφανίστηκε αρχικά σε ανοργάνωτη και άτυπη μορφή, ως μια "παιδιά" προσφιλής σε νεαρά μέλη της αστικής τάξης9. Το 1895, δεκατέσσερις νεαροί άνδρες ηλικίας 21 έως 31 ετών10 αποφάσισαν να ιδρύσουν στην Αθήνα ένα σωματείο τέννις και να προσδώσουν έτσι οργανωμένη μορφή στο ως τότε άτυπο παιχνίδι τους. Την πρώτη πενταετία λειτουργίας του σωματείου, οι ίδιοι, χωρίς καμία σχεδόν νέα παρουσία, άσκησαν τη διοίκηση και από τα δύο βασικά όργανα, το διοικητικό συμβούλιο και τη γενική συνέλευση.

Σύμφωνα με το πρώτο καταστατικά που ψηφίστηκε την 16η Σεπτεμβρίου 1895, "δια το πρώτον έτος [...] το διοικητικόν συμβούλιον απαρτίζεται από τους ιδρυτάς του Club". Από την 1 Οκτωβρίου 1896 το διοικητικό συμβούλιο θα εκλέγονταν στη γενική συνέλευση των μελών με μυστική ψηφοφορία, θα ήταν διετές και δωδεκαμελές. Απαρτία στις συνεδριάσεις του θα υπήρχε, σύμφωνα με το ίδιο καταστατικό, με την παρουσία 7 από τα μέλη του. Η παρακολούθηση των συνεδριάσεων του Δ.Σ. εντούτοις αποδεικνύει ότι λίγες φορές υπήρχε η προβλεπόμενη απαρτία (βλ. πίνακα 1). Συνήθως, με τη διαπίστωση της έλλειψης απαρτίας, το Δ.Σ. συγκαλούνταν εκ νέου για την επομένη οπότε θεωρούνταν ότι βρισκόταν σε απαρτία όσα μέλη του και αν παρίσταντο. Υπάρχει επομένως ένας μικρός πυρήνας ατόμων που ταυτίζεται σχεδόν με την ομάδα των ιδρυτών και που διοικεί το σωματείο κατά την πρώτη πενταετία. Τα υπόλοιπα μέλη δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται για τη διοίκηση εφόσον, την ίδια ακριβώς περίοδο, οι

————————————

8. Η αγγλική ονομασία του σωματείου κυριαρχεί σε όλη την περίοδο που εξετάζουμε. Η ονομασία "Όμιλος Αντισφαιρίσεως Αθηνών" εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1913 (Γ.Σ. 29 Νοεμβρίου 1913) και συνυπάρχει αρκετά χρόνια με τον αγγλικό πριν να τον υποκαταστήσει. Επειδή το σωματείο λειτουργεί και σήμερα με την ίδια ονομασία (Ο.Α.Α.), στο κείμενο που ακολουθεί χρησιμοποιούνται και τα δύο ονόματα εναλλάξ χωρίς την τήρηση των χρονολογικών ορίων χρήσης τους.

9. Η πρώτη εμφάνιση του τέννις εντοπίζεται περί το 1885 στην Αθήνα και το 1887 στην Κέρκυρα. Βλ. Ελ. Γ. Σκιαδάς, 100 χρόνια. Ο.Α.Α. 1895-1995, Αθήνα, Όμιλος Αντισφαιρίσεως Αθηνών, 1995, σ. 8.

10. Ο μόνος ηλικιωμένος ήταν ο συνταγματάρχης Θρ. Μάνος, πατέρας ενός από τους υπόλοιπους ιδρυτές, του Κωνσταντίνου Μάνου, ο οποίος το 1895 ήταν 60 ετών. Οι ηλικίες των μελών υπολογίστηκαν με βάση τα βιογραφικά στοιχεία των ιδρυτών που παραθέτει ο Ελ. Σκιαδάς, ό.π., σ. 12-17.

Σελ. 323
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/324.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

παρουσίες στις γενικές συνελεύσεις είναι ακόμη πιο περιορισμένες από εκείνες στο διοικητικό συμβούλιο (βλ. πίνακα 2). Το 1899 και το 1900, τρεις γενικές συνελεύσεις έγιναν με 3 μόλις άτομα. Παρουσιάζεται έτσι το παράδοξο φαινόμενο στο Δ.Σ. να παρίστανται περισσότερα άτομα απ' ό,τι στη Γ.Σ., τουλάχιστον ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Η μικρή συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις δεν οφείλεται εξάλλου σε μικρό αριθμό μελών. Το 1897 τα μέλη του Ομίλου ήταν 79 και το 1898, 85 11. Η προφανής αδιαφορία των μελών του συλλόγου που δεν ανήκαν στο Δ.Σ. για τη διοίκηση αποκαλύπτεται και από το γεγονός ότι ως το 1901 μόνο μέλη του Δ.Σ. συγκροτούσαν και τις γενικές συνελεύσεις. Αυτός προφανώς ήταν και ο λόγος για την τροποποίηση του άρθρου του καταστατικού που

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Παρουσίες μελών Διοικητικού Συμβούλιου στις συνεδριάσεις (1895-1908)

Δ.Σ:

Παρόντες

Δ.Σ.

Παρόντες

15.9.1895

12

13.4.1898

6

16.9.1895

9

11.8.1898

5

22.12.1895

10

29.10.1898

7

10.1.1896

10

25.11.1898

5

29.1.1896

11

10.12.1898

5

16.2.1896

7

2.2.1899

5

22.2.1896

7

10.3.1899

5

1.3.1896

6

28.10.1900

5

5.10.1896

4

1.10.1902

6

19.10.1896

6

29.12.1902

9

28.10.1896

4

19.10.1903

6

29.11.1896

7

7.11.1903

6

10.10.1897

6

10.2.1904

7

30.10.1897

5

27.10.1904

6

3.1.1898

5

4.2.1905

7

20.1.1898

5

27.10.1905

4

7.3.1898

6

3.11.1905

6

24.3.1898

8

12.11.1905

6

3.4.1898

5

30.10.1908

9

Σημ.: Παραλείπονται τα Δ.Σ. όπου δεν αναφέρεται αριθμός παρόντων.

————————————

11. Στο ίδιο, σ. 46.

Σελ. 324
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/325.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

πρόβλεπε απαρτία στη Γ.Σ. αν ήταν παρόντες "το ήμισυ των μελών" (άρθρο 28): το δεύτερο καταστατικό, του 1901, όριζε ότι υπήρχε απαρτία "οσαδήποτε των μελών και αν ώσι παρόντα" (άρθρο 24).

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

Παρουσία των μελών στις Γενικές Συνελεύσεις (1896-1922)

Γ.Σ.

Παρόντες

Γυναίκες

Γ.Σ.

Παρόντες

Γυναίκες

15.12.1896

7

8.11.1908

11

4.12.1897

9

11.1.1909

25

8

7.12.1897

9

19.1.1909

15

4

2.2.1897

6

1.11.1909

11

2

1.11.1898

5

28.11.1909

12

2

15.3.1899

4

30.10.1910

19

8

6.11.1899

3

4.11.1910

19

8

18.12.1899

7

17.11.1913

9

11.2.1900

3

23.11.1913

9

8.4.1900

3

3.11.1914

11

3

29.10.1901

5

15.11.1914

10

4

4.11.1901

8

5

1.2.1915

7

19.11.1901

4

24.1.1916

10

3

27.10.1902

4

1

12.4.1916

13

4

5.12.1902

15

6

8.10.1916

14

3

12.4.1903

13

3

10.12.1916

44

7

26.10.1903

13

4

14.1.1917

20

4

2.11.1903

10

29.12.1917

24

4.11.1904

11

13.1.1919

21

5

29.10.1905

10

3.2.1919

17

3

3.11.1905

12

1

17.1.1920

58

32

6.11.1905

7

2.2.1920

16

8

11.12.1906

7

3.1.1920

18

23.12.1906

9

10.1.1921

41

27.10.1907

11

2

7.2.1921

10

11.11.1907

21

7

2.1.1922

11

2.12.1907

14

4

27.2.1922

21

6.11.1908

12

Σημ.: Παραλείπονται οι Γ.Σ. όπου δεν αναφέρεται αριθμός παρόντων.

Σελ. 325
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/326.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Η ανισοβαρής αυτή σχέση μεταξύ των δύο βασικών οργάνων του σωματείου, το Δ.Σ. και τη Γ.Σ., και η προφανώς διακοσμητική θέση της Γ.Σ. φανερώνουν και την ισχύ του Δ.Σ. το οποίο ανεξέλεγκτο από το σύνολο των μελών του σωματείου διαχειριζόταν όλες τις υποθέσεις. Την πρώτη αυτή πενταετία, περίοδο εγκαθίδρυσης και επιβολής του Ομίλου, το Δ.Σ. συνεδρίαζε αρκετά συχνά, ιδιαίτερα το 1896 και το 1898, οπότε καταγράφονται αντίστοιχα 14 και 11 συνεδριάσεις (βλ. Πίνακα 3). Στη συνέχεια ωστόσο και ως το 1908, όταν 

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

Συνεδριάσεις του Δ.Σ. (1895-1908)

Έτος

Δ.Σ./έτος

Έτος

Δ.Σ./έτος

1895

6

1902

2

1896

14

1903

5

1897

4

1904

.2

1898

11

1905

4

1899

2

1906

-

1900

1

1907

-

1901

-

1908

1

ΠΙΝΑΚΑΣ 4

Γενικές Συνελεύσεις (1896-1922)

Έτος

Γ.Σ./έτος

Έτος

Γ.Σ./έτος

1896

1

1910

2

1897

3

1911

3

1898

4

1912

-

1899

3

1913

3

1900

2

1914

2

1901

3

1915

1

1902

2

1916

4

1903

3

1917

2

1904

3

1918

1

1905

3

1919

3

1906

2

1920

3

1907

3

1921

3

1908

2

1922

2

1909

5

Σελ. 326
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/327.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

καταγράφεται και η τελευταία συνεδρίαση Δ.Σ.12, οι συνεδριάσεις μειώνονται αισθητά έτσι που για τρία τουλάχιστον χρόνια (1901, 1906-1907) δεν καταγράφεται καμία συνεδρίαση. Οι γενικές συνελεύσεις ακολουθούν την κανονικότητα των 3 ανά έτος, όπως προβλέπεται από τα καταστατικά, εκτός από περιπτώσεις εκτάκτων συνελεύσεων όπως στα χρόνια 1909 και 1916 (βλ. Πίνακα 4). Η Γ.Σ. αποκτά μεγαλύτερη σημασία μετά την πρώτη πενταετία και μάλιστα με την παρουσία γυναικών.

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Γυναίκες μπορούσαν να γίνουν μέλη του συλλόγου από τη στιγμή της ίδρυσής του, σύμφωνα με το καταστατικό του 1895. Ο Όμιλος εξαρχής συγκροτήθηκε με ίση σχεδόν παρουσία ανδρών και γυναικών. Το 1897, δεύτερη χρονιά λειτουργίας του σωματείου, οι γυναίκες ήταν περισσότερες από τους άνδρες: 42 γυναίκες μέλη σε ένα σύνολο 79 μελών13. Ωστόσο δεν είχαν το δικαίωμα, όπως τα άρρενα τακτικά μέλη, να λάβουν μέρος στις γενικές συνελεύσεις ούτε βεβαίως να εκλέγουν στο διοικητικό συμβούλιο. Από το 1901 όμως, με την τροποποίηση του καταστατικού, οι γυναίκες αποκτούν το δικαίωμα της παρουσίας στις γενικές συνελεύσεις, του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Μόνο στη θέση του προέδρου δεν μπορούσαν να εκλεγούν. Η αλλαγή αυτή αντανακλάται αμέσως στη σύνθεση των γενικών συνελεύσεων και των διοικητικών συμβουλίων. Στη συνέλευση της 4ης Νοεμβρίου 1901, από τους 8 παρόντες οι 5 ήταν γυναίκες (βλ. πίνακα 2). Ήταν η πρώτη παρουσία γυναικών σε Γ.Σ. του Ομίλου. Την ίδια χρονιά εκλέγονται και οι πρώτες γυναίκες σύμβουλοι, μέλη του Δ.Σ. Εντούτοις, σε δύο μόνο συνεδριάσεις του Δ.Σ. κατά τη διετία της θητείας τους θα παραστούν γυναίκες. Ο ρόλος τους οπωσδήποτε δεν ήταν ενεργός στο πλαίσιο του Δ.Σ. Αυτό φαίνεται άλλωστε και από το γεγονός ότι μετά το 1903 και ως το 1923 καμία γυναίκα δεν εκλέγεται μέλος του Δ.Σ. Αντίθετα, σταθερή είναι η παρουσία των γυναικών στις γενικές συνελεύσεις, όπου αποτελούν το ένα τρίτο ή και κάποτε το μισό των παρόντων. Η σημαντικότερη και ογκωδέστερη παρουσία τους επισημαίνεται στην πρώτη Γ.Σ. του 1920, όταν εμφανίζονται 32 γυναίκες επί 58 παρόντων.

————————————

12. Στο μοναδικό βιβλίο πρακτικών που τέθηκε υπόψη μου καταγράφονται οι συνεδριάσεις του Δ.Σ. για τα χρόνια 1895-1908 και της Γ.Σ. για τα χρόνια 1895-1929. Εντούτοις, όπως προκύπτει από τα πρακτικά των Γ.Σ. μετά το 1908, τηρούνταν ξεχωριστά βιβλίο για τα πρακτικά του Δ.Σ. (βλ. Γ.Σ. 11 Ιανουαρίου 1909). Το βιβλίο αυτό δεν βρίσκεται σήμερα στα αρχεία του Ομίλου.

13. Γ.Σ. 4 Δεκεμβρίου 1897. Το 1898, οι γυναίκες ήταν 42 και οι άνδρες 43 και το 1904, 58 και 60 αντίστοιχα. Το 1910, οι γυναίκες υπερείχαν σαφώς: 52 έναντι 30 ανδρών. Ελ. Σκιαδάς, ό.π., σ. 46.

Σελ. 327
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/328.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Στην πρώτη εικοσαετία (1895-1916), σε ένα σύνολο 113 ατόμων που εμφανίζονται, να μετέχουν στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. και στις Γ.Σ., οι 28 είναι γυναίκες. Απ' αυτές οι περισσότερες (18-20) είναι νεαρά κορίτσια, κόρες των μελών. Από τις "δεσποινίδες", όπως τις χαρακτηρίζουν τα Πρακτικά, συχνότερα εμφανίζονται οι αδελφές Δαγκλή (βλ. πίνακα 5). Οι νεαρές κοπέλλες πήγαιναν, όπως φαίνεται, κατά παρέες στις συνελεύσεις, εφόσον εμφανίζονται τα ίδια ονόματα στις ίδιες συνελεύσεις. Αυτό ίσχυε ακόμη περισσότερο για τα μέλη της ίδιας οικογένειας, αδελφές, μητέρα και κόρη, πατέρα και κόρη. Η οικογενειακή αυτή συνύπαρξη αφορούσε περισσότερο τις γυναίκες παρά τους άνδρες, όπου οι προσωπικές φιλίες φαίνονται να παίζουν μάλλον σημαντικότερο ρόλο στη σωματειακή τους παρουσία.

ΠΙΝΑΚΑΣ 5

Διοίκηση και μέλη του Lawn Tennis Club (1895-1916)

Μέλη Συμμετοχές σε Δ.Σ. Συμμετοχές σε Γ.Σ.

Combemal Am. 2 (1909)

Combemal Κα 1 (1909)

De Palazzo 1 (1903)

Montaque Bell 1 (1899) 2 (1899)

Walsh R. 3 (1904-1905)

Αγέλαστος A. 14 (1895-1898) 3 (1897)

Σλμέιδας Α. Φ. 5 (1895-1900) 3 (1899)

Ανδριτσάκης A. 2 (1903)

Ανδροκλής Β. 2 (1910)

Αντωνιάδης Εμμ. Γ. 3 (1895-1896)

Απέργης Λ. 1 (1916)

Αργυρόπουλος [Δ.] 2 (1916)

Βαλαωρίτη Λένα 1 (1916)

Βασιλόπουλος Ι. 21 (1895-1900) 7 (1897-1901)

Βούρος Α. Δ. 11 (1895-1898) 1 (1897)

Γαλανός Γ. 4 (1904, 1907, 1909)

Γεωργαντάς Μ. 2 (1910)

Δαγκλή Ελένη Π. 7 (1907, 1909, 1910, 1914, 1916)

Δαγκλή Χριστίνα Π. 7 (1907, 1910, 1914, 1916)

Δαμαλάς Κ. 2 (1910)

Δεκαβάλλας Ν. 8 (1910, 1913-1916)

Δεμέστιχας Ι. 1 (1905)

Δούμας Ι. 1 (1903)

Δραγούμη Αλεξάνδρα 1 (1901)

Σελ. 328
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/329.gif&w=600&h=915 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

Μέλη

Συμμετοχές σε Δ.Σ.

Συμμετοχές σε Γ.Σ.

Δραγούμη Ζωή

2 (1901, 1907)

Δραγούμη Μαρία (Μαρίκα)

1 (1907)

Δραγούμης Ν.

1 (1916)

Εμπεδοκλής Πέτρος

1 (1916)

Εμπεδοκλής Στέφ.

1 (1916)

Ζαρίφης Λ.

3 (1902-1904)

Ηλιοπούλου Αλίκη

2 (1910)

Ηλιοπούλου Μαριέττα

2 (1910)

Θεολόγης Ι.

2 (1903)

Θεολόγου Δις [Ειρήνη]

2 (1910)

Κανάκης Π.

1 (1897)

Καραπάνος Α.

1 (1898)

Καραπάνος Π.

13 (1895-1903)

7 (1898-1905)

Καστόρχης Δ.

2 (1904-1905)

Καυταντζόγλου Ι.

9 (1896-1898)

Καυταντζόγλου Λύσ.

7 (1896)

Κετσέας Ι.

12 (1904-1907, 1909, 1914

1916)

Κεφαλά Δίς

1 (1903)

Κεφαλά Δίς (αδελφή)

1 (1903)

Κοντογιαννάκης Ν.

1 (1896)

Κρίτσας Γ.

7 (1902-1908)

4 (1905-1907, 1909)

Κυριακός Γ. 3 (1916)

Κυριακός Θεόδ. 2 (1916)

Κωνσταντινίδης Σ. 6 (1909, 1913-1914)

Λαδόπουλος Κ. 4 (1903-1905)

Λεβίδης Δ. 6 (1907, 1909-1910)

Λεβίδου Μ. 2 (1909)

Λεοντόπουλος 2 (1904)

Μαλαμίδης Ι. 1 (1916)

Μάνος Θ. 8 (1895-1896) 1 (1897)

Μαρίνος Γ. 1 (1908) 2 (1907-1908)

Μάτσας Β. 2 (1907-1908)

Μάτσας Κ. 9 (1903-1909)

Μαυρομιχάλης Π. 1 (1909)

Μαύρος Αλέξ. 14 (1895-1897) 1 (1897)

Μαύρου Ευφρ. 1 (1902)

Μελά Δ. 2 (1914)

Μελάς Α. 1 (1916)

Μελάς Β. 2 (1902, 1908) 11 (1904-1916)

Μελάς Γ. 7 (1910, 1913-1915)

Μελάς Λ. 3 (1905, 1908) 8 (1905-1910, 1916)

Σελ. 329
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/330.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Μέλη

Συμμετοχές σε Δ.Σ.

Συμμετοχές σε Γ.Σ.

Μερκάτη Καικιλία

1 (1903)

6 (1901-1907, 1909)

Μερκάτη Ρ.

2 (1903)

Μερκάτης Α.

19 (1895-1908)

18 (1897-1909)

Μεταξάς Μ.

1 .(1908)

5 (1899-1908)

Μόστρας Σπ.

1 (1916)

Μπαλτατζής Ε.

1 (1916)

Μπασιά Ρ.

1 (1903)

Νεγροπόντη Ελ. Μ.

2 (1910)

Νεγροπόντη Μ. Μ.

6 (1907, 1909-1910)

Νεγροπόντης Μ. Μ.

27 (1895-1908)

25 (1897-1913)

Νικολαΐδης Ν.

1 (1916)

Νικολόπουλος Δ.

1 (1902)

Νικολοπούλου (Κα)

1 (1902)

Ξυδάκη Α. (Κα)

1 (1902)

2 (1902)

Ξυδάκης Ν.

1 (1904)

Ορφανίδης Δ.

2 (1910)

Ορφανίδου (Δις)

2 (1910)

Πανάς Ν.

1 (1902)

Πασπάτη Ευφρ.

1 (1902)

9 (1901-1909)

Πασπάτης Αλέξ.

2 (1905)

Πασπάτης Κ.

1 (1898)

2 (1897)

Πασπάτης Ν.

12 (1898-1908)

32 (1897-1916)

Παχύς Θ.

1 (1895)

Πεσματζόγλου Αλ.

1 (1916)

Πετροκόκκινος Δ.

16 (1898-1908)

27 (1897-1913)

Πλατύκας Π.

1 (1905)

Πρωτοπαππαδάκη [Ευδοκία]

1 (1909)

Πυροκάκος Δ.

2 (1910)

Ραζή Εύφ.

1 (1901)

Ριανκούρ Κόμησσα

1 (1909)

Ροδοκανάκης Αύγ.

3 (1905)

1 (1904)

Ροΐδης Ν.

18 (1895-1900)

7 (1898-1901)

Σημαντήρας [Ιω.]

2 (1904)

Σημηριώτης Γ.

2 (1904-1905)

10 (1902-1916)

Σημηριώτου Εσμέ

1 (1909)

Σκουζές Γ. Α.

2 (1906-1907)

Σκουζές Δ.

3 (1906-1907, 1909)

Σταθάτος Α.

9 (1908-1909, 1913-1916)

Σταθάτος Π.

9 (1909, 1913-1916)

Σταθάτου Ελ.

3 (1914-1916)

Σταθάτου Ν.

3 (1914-1916)

Συριώτης Δ.

2 (1905)

12 (1903-1907, 1909)

Σελ. 330
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/331.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός
Μέλη   Συμμετοχές σε Δ.Σ. Συμμετοχές σε Γ.Σ.
Τσάτσος Δ.   1 (1900)
Φίλων Φ.    1 (1916)
Χαριλάου (Κα)    2 (1901-1902)
Χρυσοβελώνης Φ.   5 (1902-1908) 16 (1903-1914)
Ψύχας Α.    1 (1902)
Ψύχας Π.    1 (1898)

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Μετά την πάροδο της πρώτης πενταετίας, αλλάζει η συχνότητα των παρουσιών στις Γ.Σ. και ένας μεγαλύτερος αριθμός τακτικών μελών δραστηριοποιούνται στη διοίκηση του Ομίλου. Βεβαίως, η δραστηριοποίηση αυτή περιορίζεται κατεξοχήν στις Γ.Σ. ενώ το Δ.Σ. παραμένει σχετικά κλειστό σε νέα πρόσωπα. Όπως προκύπτει από τον πίνακα 5, από το σύνολο των 113 ατόμων που παρίστανται σε Δ.Σ. και Γ.Σ., τα 79 παρίστανται αποκλειστικά σε Γ.Σ. και δεν αποτελούν μέλη του Δ.Σ. Για τα χρόνια 1895-1916, 41 άτομα εναλλάσσονται στο Δ.Σ. του Ομίλου αλλά η ανανέωση αφορά κυρίως τις θέσεις των συμβούλων και όχι τα ανώτερα αξιώματα τα οποία κατέχονται από τα ίδια κατά κανόνα πρόσωπα14. Στη θέση του προέδρου θα εναλλαγούν ως το 1923 οκτώ πρόσωπα, στην ουσία όμως πρόκειται για τρία, εφόσον ο Αλέξανδρος Μερκάτης παραμένει πρόεδρος από το 1901 ως το 1909, ο Νικόλαος Πασπάτης από το 1909 ως το 1916 και ο Π. Σταθάτος από το 1919 ως το 192315.

Ανεξάρτητα πάλι από τη θέση που κατέχει ένα μέλος στο Δ.Σ., η συχνή του παρουσία στις συνεδριάσεις προσδιορίζει οπωσδήποτε τη συμμετοχή του στην άσκηση της εξουσίας στο εσωτερικό του συλλόγου. Πράγματι, για τα χρόνια που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία (ως το 1908), 10 μέλη εμφανίζονται να μετέχουν σε περισσότερες από 10 συνεδριάσεις του Δ.Σ. (βλ. πίνακα 5), με πρώτο τον Μιλτιάδη Νεγροπόντη (27 συμμετοχές σε 52 συνεδριάσεις). Ο ίδιος, μαζί με τον Ν. Πασπάτη και τον Δ. Πετροκόκκινο, έχει την υψηλότερη συμμετοχή και στις Γ.Σ. Η συνεξέταση των παρουσιών σε Δ.Σ. και Γ.Σ. αποδεικνύει μια λειτουργία της διοίκησης κατά ομόκεντρους κύκλους, όπου στο κέντρο τοποθετείται μια

————————————

14. Για τα μέλη των Δ.Σ., βλ. Ελ. Σκιαδάς, ό.π., σ. 535-538.

15. Ο πρώτος πρόεδρος, Αλέξανδρος Βούρος, ήταν κληρωτός και οι επόμενοι τρεις Αλέξανδρος Μαύρος, Μιλτιάδης Νεγροπόντης και Νικόλαος Ροΐδης, ανέλαβαν διετείς θητείες.

Σελ. 331
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/332.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ολιγομελής ομάδα που μετέχει τόσο στα Δ.Σ. όσο και στις Γ.Σ., ενώ τον εξωτερικό κύκλο αποτελούν μέλη που παρίστανται μόνο στις Γ.Σ. Αυτός ο εξωτερικός κύκλος είναι δυνατόν να διακριθεί σε διαφορετικούς επιμέρους κύκλους ανάλογα με τη συχνότητα της παρουσίας στις Γ.Σ. Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στον πίνακα 5 δείχνουν ότι 39 άτομα έχουν μετάσχει σε μία μόνο Γ.Σ. και 30 σε δύο. Επομένως, για μια εικοσαετία και σε ένα σύνολο 53 Γ.Σ., οι περισσότεροι από τους μισούς, που μετέχουν στη διοίκηση του σωματείου, έχουν παραστεί 1-2 φορές σε συνεδρίαση της Γ.Σ.

Πέρα από την πυρηνική ομάδα εντούτοις, το σύνολο των μελών παρουσιάζει μια σχετική ανανέωση. Για την περίοδο που εξετάζουμε, η παρακολούθηση της εξέλιξης των παρουσιών στη Γ.Σ. δείχνει ότι, μετά τη σταθερότητα της πρώτης πενταετίας, τρεις χρονιές σημαδεύουν την ανανέωση των προσώπων στο σωματείο: 1903, 1910 και 1916. Η αύξηση του 1903 οφείλεται σε συνειδητή πολιτική της διοίκησης μετά τη δραματική μείωση των μελών που διαπιστώνεται στη Γ.Σ. της 27ης Οκτωβρίου 1902. Ο αριθμός των μελών ακολουθεί φθίνουσα πορεία μετά το 1899. Από 82 μέλη το 1899, ο Όμιλος αριθμεί 70 το 1900 και μόλις 40 το 1901. Το 1902, τα μέλη δεν ξεπερνούν πλέον τα 30. Στα τέλη της επόμενης χρονιάς, με την παρέμβαση της διοίκησης, τα μέλη έχουν αυξηθεί σε 104. Η αύξηση επιτεύχθηκε με τη μείωση της συνδρομής16 σχεδόν κατά το ήμισυ: για τους κυρίους από 100 δρχ. σε 45 και για τις κυρίες από 50 σε 30 δρχ.17. Σύμφωνα με τον απολογισμό του απερχόμενου Δ.Σ., κατά τη Γ.Σ. της 26ης Οκτωβρίου 1903, στην ανόρθωση του Ομίλου συνέβαλε "ιδία δε η παρουσία και συνεχής φοίτησις εν τω ασκητηρίω των Μελών της Βασιλικής Ημών Οικογενείας ως και των ΑΑ.ΑΑ.ΥΤ. των Μεγάλων Δουκών της Ρωσσίας Γεωργίου, Κυρίλλου και Βόριδος". Το κύρος του σωματείου ενισχύθηκε επιπλέον όταν, την ίδια χρονιά, η πριγκήπισσα Σοφία ανέλαβε υπό την προστασία της το Lawn Tennis Club.

Όταν ξεπεραστεί η κρίση, επανέρχεται σταδιακά το αρχικό καθεστώς καταβολής των συνδρομών με παράλληλη αύξηση των σχετικών ποσών. Έτσι, ήδη το 1906 οι συνδρομές ορίζεται να καταβάλλονται εφάπαξ και όχι σε πέντε δόσεις, όπως συνέβαινε μέχρι τότε, ενώ το κόστος εγγραφής αυξάνεται στις 25 δρχ.18. Με τροποποιήσεις του καταστατικού εξάλλου, η εγγραφή θα διπλασιασθεί δύο φορές, το 1916 (50 δρχ.) και το 1920 (100 δρχ.)19. Το 1923 εξάλλου, με την σκλήρυνση της πολιτικής της διοίκησης, η ετήσια συνδρομή καθορίζεται στις 200 δρχ.

————————————

16. Δ.Σ. 1 Οκτωβρίου 1902.

17. Το κόστος εγγραφής εξάλλου που ήταν 50 δρχ. για τους κυρίους και 25 για τις κυρίες, γίνεται 10 δρχ. για άνδρες και γυναίκες. Η σχετική τροποποίηση του καταστατικού ψηφίστηκε στη Γ.Σ. της 27ης Οκτωβρίου 1902.

18. Γ.Σ. 11 Δεκεμβρίου 1906.

19. Γ.Σ. 8 Οκτωβρίου 1916 και 17 Ιανουαρίου 1920 αντίστοιχα.

Σελ. 332
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/333.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

Εκτός από την κρίση των πρώτων ετών του 20ού αιώνα, το Lawn Tennis Club αριθμεί κατά κανόνα περί τα 100 μέλη. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί και το μέγεθος του σωματείου, παρόλο που μετά το τέλος της πρώτης εικοσαετίας, το 1920, τα μέλη είναι ήδη 195. Η τελική ώθηση για την αύξηση των μελών δόθηκε αναμφίβολα από το νόμο περί σωματείων του 1914, όπως διαπιστώθηκε και σε άλλες περιπτώσεις. Από το 1916 και μετά, στις Γ.Σ. του Ομίλου τα νέα πρόσωπα είναι πολλά, έτσι που να ανιχνεύεται μια πραγματική τομή παρά τις συνέχειες που διαπιστώθηκαν στη διοίκηση. Άλλωστε και στη διοίκηση του Ομίλου παρατηρείται τα ίδια ακριβώς χρόνια μια σταδιακή αλλαγή με την αποχώρηση των προσώπων που σφράγισαν την πρώτη περίοδο: η διετία 1913-1915 είναι η τελευταία της παρουσίας του Μ. Νεγροπόντη στο Δ.Σ. ενώ και ο Ν. Πασπάτης αποχωρεί μετά το 1916. Τα νέα πρόσωπα που στελεχώνουν πλέον το Δ.Σ. φαίνεται να συσπειρώνονται γύρω από τον Ι. Κετσέα, ο οποίος καταλαμβάνει για πρώτη φορά σημαντικό αξίωμα στο Δ.Σ. το 1916 (γενικός γραμματέας) για να αναρριχηθεί στη θέση του προέδρου το 1923, όπου και θα παραμείνει ως το 1940.

Η "αλλαγή φρουράς" στο Δ.Σ. του Ομίλου Αντισφαιρίσεως θα μπορούσε να αντανακλά πρωτίστως μια αλλαγή γενιάς. Μετά την πάροδο της πρώτης εικοσαετίας, οι ιδρυτές είναι πλέον σαραντάρηδες και παραχωρούν τη θέση τους στους νεότερους, στους οποίους και αρμόζει η ενασχόληση με ένα αθλητικό σωματείο. Κατά δεύτερο λόγο όμως, η αλλαγή αυτή θα μπορούσε να ανταποκρίνεται σε πολιτικές διαφορές.

Το 1909 υπήρξε χρονιά κρίσης για το σύλλογο. Τα αίτια αποσιωπούνται ή κρύβονται έντεχνα πίσω από γενικόλογες εκφράσεις στα πρακτικά της έκτακτης Γ.Σ. που συνήλθε στις 11 Ιανουαρίου 1909 για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. 25 άτομα παρίστανται σ' αυτή τη συνέλευση, αριθμός διπλάσιος από τις αμέσως προηγούμενες, του 1907 και του 1908 (βλ. πίνακα 2). Για κάποια από τα μέλη που παρέστησαν άλλωστε, ήταν και η μοναδική ή μία από τις ελάχιστες παρουσίες τους σε Γ.Σ. Το γεγονός αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι δεν επρόκειτο, όπως παρουσιάζεται στα πρακτικά, για τη διαφωνία τεσσάρων μελών του Δ.Σ. με την απόλυση του επιστάτη του Ομίλου από τον πρόεδρο Αλ. Μερκάτη. Ο ίδιος ο πρόεδρος άλλωστε "γνωρίζει τη Γενική συνελεύσει ότι πρώτην φοράν αφ' ότου υφίσταται το Lawn Tennis Club Αθηνών καλείται η Γενική Συνέλευσις όπως αποφανθή επί τοσούτον σοβαρού ζητήματος". Σύμφωνα με τα πρακτικά, οι Χρυσοβελώνης, Πασπάτης, Πετροκόκκινος και Νεγροπόντης, οι οποίοι κατείχαν αντίστοιχα τις θέσεις του αντιπροέδρου, γενικού γραμματέα, ταμία και συμβούλου, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους διαφωνώντας με την πλειοψηφία του Δ.Σ. που υποστήριξε τον πρόεδρο Αλ. Μερκάτη. Οι παραιτήσεις αυτές προκάλεσαν την

Σελ. 333
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/334.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

παραίτηση του συνόλου του Δ.Σ. με αποτέλεσμα να συγκληθεί νέα Γ.Σ. για να εκλέξει νέο Δ.Σ.

Ο έλεγχος των ονομάτων του Δ.Σ. των ετών 1907-190920 αποδεικνύει την ύπαρξη δύο διαφορετικών ομάδων που εκφράζουν η μεν μία περισσότερο συντηρητικές απόψεις και η άλλη εκσυγχρονιστικές τάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση εντοπίζεται στις αρχές του 1909, χρονιά που κυοφορούσε σημαντικές πολιτικές αλλαγές για το ελληνικό κράτος με το κίνημα στο Γουδί και την άφιξη του Βενιζέλου. Η νίκη των "εκσυγχρονιστών" στην ελληνική πολιτική σκηνή σήμαινε και νίκη τους στον Όμιλο Αντισφαίρισης. Από το 1909 ως το 1916, η διοίκηση του Ομίλου κυριαρχείται από τους βενιζελικούς. Ο Ι. Κετσέας, γνωστών βασιλικών φρονημάτων, διατέλεσε σύμβουλος μόλις για ένα χρόνο (το 1909) και επανήλθε στο Δ.Σ. το 1915, αμέσως μετά την αποχώρηση του βενιζελικού Νεγροπόντη.

Στην κρίσιμη συνεδρίαση της 11ης Ιανουαρίου 1909, οι δύο ομάδες φάνηκαν ισοδύναμες. Επανεξελέγη το ίδιο Δ.Σ. και οι τέσσερις που είχαν διαφωνήσει υπέβαλαν και πάλι την παραίτησή τους "καθόσον αποτέλεσμα της ψηφοφορίας υπήρξεν η εκ νέου εκλογή του ιδίου Διοικητικού Συμβουλίου μεθ' ου δεν δύνανται να συνεργασθώσι". Στην επόμενη έκτακτη Γ.Σ., που συγκαλείται μετά από μία εβδομάδα, παρίσταται μόνο η μία ομάδα από την οποία και εκλέγεται το νέο Δ.Σ. Είναι η πρώτη φορά, όπως αναφέρθηκε, που ο Ι. Κετσέας εκλέγεται σύμβουλος. Όταν όμως, στα τέλη του 1909, γίνουν οι αρχαιρεσίες για το νέο Δ.Σ., η ομάδα των τεσσάρων που είχε αποχωρήσει στην αρχή του χρόνου κερδίζει την πλειοψηφία και καταλαμβάνει και τα τέσσερα βασικά αξιώματα στο Δ.Σ.: Ο Πασπάτης πρόεδρος, ο Πετροκόκκινος, αντιπρόεδρος, ο Χρυσοβελώνης, γενικός γραμματέας, ο Νεγροπόντης, ταμίας. Ο "Στρατιωτικός Σύνδεσμος" είχε ήδη επιβάλει τις θέσεις του στη βασιλική και την πολιτική εξουσία με ευρεία λαϊκή συναίνεση. Το αίτημα της μεταρρύθμισης είχε κατακτήσει τις συνειδήσεις και η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στο κατώφλι των αλλαγών. Ίσως το συναίσθημα αυτό να επέτρεπε και μια σχετική αλαζονεία στους νικητές. Ο Ν. Πασπάτης, νέος πρόεδρος του Lawn Tennis Club, αρνείται να εκφρασθούν οι ευχαριστίες της συνέλευσης προς το απερχόμενο Δ.Σ. παρά μόνο στον πρόεδρο του, Αλ. Μερκάτη21

Ως το 1915, χρόνια απόλυτης κυριαρχίας του Βενιζέλου, η ίδια ομάδα κατέχει

————————————

20. Τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. ήταν τα εξής: Λ. Μελάς (ειδ. γραμματέας), Β. Μελάς, Δ. Συριώτης, Γ. Σημηριώτης, Μ. Μεταξάς, Γ. Μαρίνος (σύμβουλοι).

21. Γ.Σ. 15 Νοεμβρίου 1909. Το 1912 εξάλλου, ο Όμιλος προχωρεί στη διοργάνωση πανελλήνιων αγώνων αντισφαίρισης χωρίς προηγούμενη έγκριση της Ε.Ο.Α. (εγγρ. 240/14 Μαΐου 1912 από Ε.Ο.Α. προς L.T.C.). Υποκρύπτεται σ' αυτή την ενέργεια, που προκάλεσε την αντίδραση του γ.γ. της Ε.Ο.Α. Σπ. Λάμπρου, μια αντίθεση με την Ε.Ο.Α. όπου κυριαρχούσε η φιλοβασιλική πλειοψηφία. Βλ. και εδώ, σ. 147.

Σελ. 334
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/335.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

την εξουσία στον Όμιλο. Ο Αλ. Μερκάτης αποχωρεί, εφόσον δεν εμφανίζεται πλέον σε καμία Γ.Σ. ενώ και ο Κετσέας θα επανεμφανιστεί σε Γ.Σ. μόλις τον Νοέμβριο 1914. Από το 1915, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη φιλελεύθερη ομάδα. Ήδη στο Δ.Σ. που εκλέγεται την 1η Φεβρουαρίου 1915, παρόλο που τη θέση του προέδρου εξακολουθεί να κατέχει ο Ν. Πασπάτης, με αντιπρόεδρο τον Φ. Χρυσοβελώνη, η σύνθεση έχει αλλοιωθεί. Μέσα στο κλίμα του Διχασμού, η συνύπαρξη στο ίδιο Δ.Σ. προσώπων αντίθετων πολιτικών τοποθετήσεων ήταν πλέον αδύνατη. Αμέσως μετά τα Νοεμβριανά και το αντιβενιζελικό κύμα τρομοκρατίας, η Γ.Σ. της 10ης Δεκεμβρίου 1916 θα αναδείξει ένα φιλοβασιλικό Δ.Σ. Πρόεδρος, ο Π. Σταθάτος και γενικός γραμματέας, ο Ι. Κετσέας. Στη συνέλευση εκείνη, την ογκωδέστερη ως τότε (παρέστησαν 44 μέλη, οι περισσότεροι για πρώτη φορά), οι βενιζελικοί ήταν απόντες. Εφτά χρόνια αργότερα, ο Ι. Κετσέας, από τη θέση του προέδρου της Διοικητικής Επιτροπής, θα μνημονεύσει τον Ν. Πασπάτη μεταξύ των "κυριωτέρων παραγόντων της προόδου του Ομίλου" καταλήγοντας: "εσφαλμένη εκτίμησις παρελθόντων γεγονότων μας εστέρησε δυστυχώς της συνεργασίας του"22.

Τη στιγμή της κρίσης ωστόσο, η νηφαλιότητα απουσίαζε. Στα τέλη του 1916 και μέσα στην κορύφωση του Διχασμού, η αντεπίθεση της φιλοβασιλικής ομάδας ήταν μετωπική και σαρωτική. Στον ίδιο απολογισμό, ο Κετσέας διατυπώνει με σαφήνεια την αλλαγή: "Πράγματι από του 1916 η εφαρμογή του αποφασισθέντος προγράμματος το οποίον, παρά τας δυσκόλους περιστάσεις, αρκετά προσφάτους εις την μνήμην όλων μας, ώστε να υπάρχη ανάγκη να τας ανακαλέσω, όχι μόνον επραγματοποιήθη αλλά και επεξετάθη πολύ πέραν των αρχικώς προβλεφθέντων". Το 1923 είναι η χρονιά που ο Κετσέας θα επιβεβαιώσει, με τη συναίνεση της Γ.Σ., τον πρωταγωνιστικό του ρόλο μέσα στον Όμιλο. Πριν από τη Γ.Σ. της 18ης Μαρτίου 1923 υποβάλλει την παραίτησή του από τη θέση του γραμματέα "καθ' όσον εκ παρασκηνιακών συζητήσεων εσχημάτισε την γνώμην ότι η μακρά του παραμονή εις την θέσιν του γραμματέως δημιουργεί δυσαρέσκειας εις πολλά των μελών". Με την κίνηση αυτή ο Κετσέας κερδίζει τη στήριξη των μελών της Γ.Σ., που του ζητούν να αποσύρει την παραίτησή του, τονίζοντας "τας μεγίστας υπηρεσίας τας οποίας παρέσχεν εις τον Όμιλον εις πλείστας δυσχερεστάτας διά τον Όμιλον περιστάσεις καθ' ας ηπειλείτο η ύπαρξις αυτού". Καταπνίγονται μ' αυτόν τον τρόπο οι τυχόν αντιδράσεις και δυσαρέσκειες εναντίον του Κετσέα, ο οποίος σε λίγους μήνες θα καταλάβει τη θέση του προέδρου για πολλές δεκαετίες.

Ο Όμιλος Αντισφαιρίσεως αποδεικνύεται συνεπώς πολύ πιο ευαίσθητος δείκτης των πολιτικών μετασχηματισμών της καμπής του 19ου και των αρχών

————————————

22. "Απολογισμός Ομίλου Αντισφαιρίσεως Αθηνών (1922-1923)", Γ.Σ. 1 Δεκεμβρίου 1923.

Σελ. 335
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/336.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

του 20ού αιώνα απ' ό,τι τα υπόλοιπα σωματεία. Η χρονολογία της διαχείρισης της εξουσίας στο σωματείο παρακολουθεί την εξέλιξη του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων έξω απ' αυτό. Στην ουσία πρόκειται για αλλαγές που συντελούνται στο εσωτερικό της αστικής τάξης. Μετά το 1909, σημειώνεται μια "αδυσώπητη ταξική πάλη δύο διαφορετικών αστικών μερίδων"23, αφενός της κρατικής αστικής τάξης και των γαιοκτημόνων, φορέων της παλαιοκομματικής παράδοσης, και αφετέρου της εμπορικής, εφοπλιστικής και βιομηχανικής τάξης (του ελληνικού κράτους και της Διασποράς) που εμφορείτο από το όραμα του αστικού εκσυγχρονισμού. Από την πρώτη δεκαετία του αιώνα λοιπόν, γίνεται σαφέστερη η διαφοροποίηση ανάμεσα σε μια συντηρητική και μια φιλελεύθερη τάση, οι οποίες αποκτούν και πιο συγκεκριμένη πολιτική και κομματική έκφραση, που οδηγεί εν τέλει στην οξεία ενδοαστική σύγκρουση του Διχασμού. Κυρίως όμως, ο πολιτικός ρόλος του βασιλιά και η συσπείρωση γύρω του των πιο συντηρητικών στοιχείων χάραξαν τη διαχωριστική γραμμή στους κόλπους της μέσης και ανώτερης αστικής τάξης. Στον Όμιλο Αντισφαίρισης, η αρμονική συνύπαρξη στο Δ.Σ., κατά την πρώτη δεκαετία, νεαρών μελών της αστικής τάξης εξελίχθηκε στη δεύτερη δεκαετία σε μετωπική σύγκρουση και εσωτερικό διχασμό. Η επικράτηση της συντηρητικής, φιλοβασιλικής ομάδας τη στιγμή της κρίσης επικαθόρισε τη φυσιογνωμία του Ομίλου, τουλάχιστον ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επικράτηση αυτή σήμαινε άλλωστε και θέσπιση πολύ αυστηρότερων κριτηρίων για την είσοδο νέων μελών στον Όμιλο.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ

Σύμφωνα με το πρώτο καταστατικό, τα μέλη εκλέγονταν με μυστική ψηφοφορία από το διοικητικό συμβούλιο μετά από πρόταση δύο τουλάχιστον ιδρυτών ή μελών24. Η πρόταση έμενε αναρτημένη στο σύλλογο για τρεις μέρες πριν από την ψηφοφορία, η οποία διαρκούσε πέντε μέρες. Για να εκλεγεί κάποιος, έπρεπε να ψηφίσουν τουλάχιστον εννέα σύμβουλοι και, σε περίπτωση που δεν εμφανίζονταν στην ψηφοφορία, ο απαραίτητος αριθμός συμπληρωνόταν με κλήρωση από τα τακτικά μέλη. Μία μαύρη ψήφος εξουδετέρωνε τρεις λευκές. Για τις γυναίκες, ίσχυε το ίδιο καθεστώς εκλογής εκτός από τις συζύγους, μητέρες, ανύπαντρες αδελφές και θυγατέρες μελών, οι οποίες γίνονταν αυτοδικαίως μέλη του Ομίλου. Αλλά και η απλή είσοδος στο club απαγορευόταν για όσους δεν ήταν μέλη.

————————————

23. Γ. Θ. Μαυρογορδάτος, Μελέτες και κείμενα για την περίοδο 1909-1940, Αθήνα-Κομοτηνή 1982, σ. 59.

24. Το καταστατικό του 1901 όριζε επιπλέον ότι στην γραπτή αίτηση για την εκλογή νέου μέλους έπρεπε να αναφέρεται το επάγγελμα του προτεινομένου καθώς και τα ονόματα των μελών που τον πρότειναν.

Σελ. 336
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/337.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

Μοναδική εξαίρεση, οι δασκάλες που συνόδευαν δεσποινίδες στην άσκησή τους. Από το 1898 25, δίνεται η δυνατότητα σε μη μέλη να παρακολουθούν τους αγώνες και να παρίστανται στις γιορτές που οργανώνει ο σύλλογος, αλλά με αυστηρά κριτήρια επιλογής. Κάθε μέλος έχει το δικαίωμα να υποβάλει, ανωνύμως ή επωνύμως, στο Δ.Σ. κατάλογο των ατόμων που επιθυμεί να προσκληθούν. Ο κατάλογος αυτός εγκρίνεται ή απορρίπτεται με μυστική ψηφοφορία και στη συνέχεια διανέμονται προσωπικές προσκλήσεις για όσους έχουν περάσει επιτυχώς τη δοκιμασία. Την ίδια χρονιά εξετάζεται το ζήτημα της εκλογής ως μέλους αγγλίδας παιδαγωγού, "περί του εάν πρέπει αφ' ενός μεν να εκλέγωνται τοιαύτα μέλη, και εφ' ετέρου εάν τούτου δεκτού γενομένου αύται έχωσιν ίσα δικαιώματα προς τα λοιπά του Ομίλου μέλη"26. Τελικά αποφασίσθηκε η εκλογή παιδαγωγών ως μελών αλλά με τον όρο να μη μετέχουν στους αγώνες.

Στο επόμενο καταστατικό, του 1901, η είσοδος στο σωματείο όσων δεν είναι μέλη και η συμμετοχή τους στη σωματειακή ζωή υπακούουν σε περιορισμούς που περιγράφονται με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια: "Έκαστον τακτικόν μέλος δικαιούται να λαμβάνη κατ' έτος διά τα υπό του Ομίλου προσφερόμενα τέια είκοσι προσκλήσεις διά μη μέλη του Ομίλου επί πληρωμή δραχμής δι' εκάστην πρόσκλησιν. Αι προσκλήσεις αύται εκδίδονται παρά της Γραμματείας μέχρι της προτεραίας καθ' ην θα προσφέρηται το τέιον, είναι δε όλως προσωπικαί και δέον να φέρωσι την υπογραφήν του προσκαλούντος τακτικού μέλους ως και το όνομα του προσκεκλημένου, άλλως θεωρηθήσωνται άκυροι. Ουδείς δύναται να προσκαλέση πλέον ή δις κατ' έτος το αυτό πρόσωπο"27. Το 1911, εποχή όπου κυριαρχούν φιλελεύθερες αντιλήψεις, τροποποιείται το άρθρο αυτό ώστε να μην υπάρχει περιορισμός ούτε στον αριθμό των προσκλήσεων που δικαιούται κάθε μέλος ούτε στη συχνότητα με την οποία κάποιο μέλος επιθυμεί να προσκαλέσει το ίδιο πρόσωπο28.

Η επαναφορά αυστηρότερων ρυθμίσεων τόσο ως προς τους όρους αποδοχής νέων μελών όσο και ως προς το κόστος εγγραφής και συνδρομής γίνεται σταδιακά με συνεχείς τροποποιήσεις των σχετικών άρθρων. Το 1919, με πρόταση του Ι. Κετσέα, αποφασίζεται τα προτείνοντα μέλη να είναι υπεύθυνα για ένα χρόνο για το νέο μέλος που προτείνουν29. Το 1922, η διαδικασία εκλογής νέων μελών

————————————

25. Τροποποίηση του άρθρου 40 του καταστατικού στη Γ.Σ. της 2ας Φεβρουαρίου 1898. Στην ίδια Γ.Σ. ψηφίζεται και ο εσωτερικός κανονισμός του Ομίλου από 11 άρθρα, όπου το άρθρο 40 του καταστατικού αναγράφεται ως 1ο άρθρο.

26. Δ.Σ. 25 Νοεμβρίου 1898. Σύμφωνα με την τροποποίηση που ψηφίστηκε στη Γ.Σ. της 17ης Νοεμβρίου 1913, "διδασκάλισσαι συνοδεύουσαι άνηβα μέλη δύνανται να παίζουσι μετ' αυτών πληρώνουσαι την αυτήν ως εκείνα συνδρομήν".

27. Lawn Tennis Club. Καταστατικόν, [1901], άρθρο 4, σ. 5-6.

28. Τροποποιήσεις του καταστατικού που ψηφίστηκαν στη Γ.Σ. της 5ης Νοεμβρίου 1911.

29. Γ.Σ. 3 Φεβρουαρίου 1919.

Σελ. 337
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/338.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

γίνεται αυστηρότερη: "Η εκλογή τακτικών ή εκτάκτων μελών γίνεται διά μυστικής ψηφοφορίας υπό συμβουλίου αποτελουμένου εκ των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και ισαρίθμων ενηλίκων τακτικών μελών επί τριετίαν διατελεσάντων ως τοιούτων κληρουμένων κατ' έτος κατά την Β' τακτικήν Συνέλευσιν. [...] Εκάστη μέλαινα ψήφος εξουδετεροί τέσσαρας λευκάς"30. Στην ίδια Γ.Σ. εξάλλου το δικαίωμα εγγραφής αυξάνεται σε 300 δρχ. και η ετήσια συνδρομή, για άνδρες και γυναίκες, σε 200 δρχ. Στο καταστατικό του 1923, επικυρώνονται αυτές οι τροποποιήσεις με μικρές αλλαγές: μία μαύρη ψήφος εξουδετερώνει τρεις λευκές ενώ τα μέλη που συμπληρώνουν το εκλεκτορικό σώμα εκλέγονται από τη Γ.Σ. και δεν κληρώνονται. Το Δ.Σ. μαζί με τους ιδρυτές και τα μέλη που έχουν εκλεγεί μ' αυτό τον τρόπο από τη Γ.Σ. απαρτίζουν το Ειδικό Εκλογικό Συμβούλιο, το όργανο που στο εξής καθορίζει, με εύνοιες και αποκλεισμούς, τη φυσιογνωμία του συλλόγου. Το τελευταίο αυτό καταστατικό ενισχύει επιπλέον το χαρακτήρα του Ομίλου ως κλειστής λέσχης με τον καθορισμό ανώτατου ορίου μελών31. Τα τακτικά μέλη, σύμφωνα με το καταστατικό του 1923, αποκτούν ονομαστικούς τίτλους αξίας 1.000 δρχ. Οι τίτλοι αυτοί είναι αριθμημένοι και 300 στον αριθμό, όσος και ο ανώτατος αριθμός των τακτικών μελών του Ομίλου (σύμφωνα με το άρθρο 4). Η σκλήρυνση της θέσης του Ομίλου και η περιχαράκωση του σωματειακού χώρου επιβεβαιώνονται από το σύνολο του νέου καταστατικού, το οποίο επιτρέπει στην ήδη υπάρχουσα κοινότητα ακόμη και να αυθαιρετήσει προκειμένου να διαφυλάξει τη φυσιογνωμία της. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις ρυθμίσεις που αναφέρονται στη δυνατότητα και μη μελών να ασκούνται ως "παίκτες" στον Όμιλο, με πληρωμή εισιτηρίου, περιέχεται η εξής φράση: "Το Δ. Συμβούλιον δύναται να αρνηθή ανεξελέγκτως την ανανέωσιν εισιτηρίου τινός" .

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΜΕΛΩΝ

Παρόλο που ο Όμιλος συγκροτούνταν κυρίως από τα τακτικά μέλη και τους ιδρυτές33, από το 1901 αναφέρονται και άλλες τρεις κατηγορίες μελών: τα μη

————————————

30. Γ.Σ. 30 Οκτωβρίου 1922.

31. Η δυνατότητα του Δ.Σ. να ορίσει με απόφασή του τον ανώτατο αριθμό των τακτικών ή εκτάκτων μελών καθώς και των ανήβων είχε προβλεφθεί ήδη από τις τροποποιήσεις του καταστατικού που ψηφίστηκαν στη Γ.Σ. της 17ης Νοεμβρίου 1913 (άρθρο 8). Εντούτοις, ο αριθμός αυτός δεν προσδιορίστηκε.

32. Άρθρο 12 του Καταστατικού του 1923 στα Πρακτικά της Γ.Σ. της 18ης Μαρτίου 1923. Η υπογράμμιση, δική μου.

33. Μόνο αυτές οι δύο κατηγορίες μελών αναφέρονται στο πρώτο καταστατικό, του 1895. Ειδικά άρθρο υπάρχει για τους ξένους που μένουν προσωρινά στην Αθήνα: μπορούν, με πρόταση δύο μελών ή ιδρυτών, να γίνουν δεκτοί στον Όμιλο πληρώνοντας μηνιαία συνδρομή 25 δρχ. ή και δωρεάν.

Σελ. 338
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/339.gif&w=600&h=395 32. Κουλούρη, Αθλητισμός

ΕΙΚΟΝΑ

27. Κυρίες στο γήπεδο του Lawn Tennis Club (1898).

Σελ. 339
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/49/gif/340.gif&w=600&h=91532. Κουλούρη, Αθλητισμός

παίζοντα μέλη, οι άνηβοι και τα παρεπιδημούντα μέλη. Τα μη παίζοντα μέλη πληρώνουν τη μισή περίπου συνδρομή απ' ό,τι τα τακτικά μέλη και δεν έχουν το δικαίωμα να ασκούνται στις εγκαταστάσεις του Ομίλου ούτε να μετέχουν στη διοίκηση (να εκλέγουν και να εκλέγονται). Το 1902, στο πλαίσιο της μείωσης των συνδρομών με στόχο την ενίσχυση του συλλόγου, τα μη παίζοντα μέλη καταργήθηκαν34 αλλά επανήλθαν ένα χρόνο αργότερα, με τη διαπίστωση ότι είχε πετύχει η αλλαγή πολιτικής35. Επίσης, το 1911 καταργήθηκε η διάταξη που όριζε, από το 1901, ότι κάποιος που είχε εκλεγεί μια φορά τακτικό μέλος δεν μπορούσε να καταταχθεί στην κατηγορία των μη παιζόντων μελών36. Η κατηγορία αυτή καταργείται οριστικά το 1923.

Τα παρεπιδημούντα μέλη ήταν ξένοι που έμεναν προσωρινά στην Αθήνα και που, με πρόταση ενός μέλους, μπορούσαν να λάβουν προσωπικό εισιτήριο για οκτώ μέρες. Στη συνέχεια, το Δ.Σ. μπορούσε να αποφασίσει να τους παραχωρήσει το δικαίωμα να φοιτούν στον Όμιλο με καταβολή μηνιαίας συνδρομής ανώτερης από αυτήν των τακτικών μελών37. Στο καταστατικό του 1923, τα "παρεπίδημα" μέλη μπορούν να εκλέγουν τακτικά μετά την πάροδο μιας δοκιμαστικής τετράμηνης περιόδου, δεν έχουν όμως το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Οι ειδικές ρυθμίσεις για αλλοδαπούς που περιέχονται στα καταστατικά του Ομίλου Αντισφαιρίσεως, ενώ απουσιάζουν από εκείνα άλλων συλλόγων, φανερώνουν προφανώς το ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο σπορ των ξένων που βρίσκονταν για υπηρεσιακούς λόγους στην Αθήνα.

Εκτός από τις παραπάνω κατηγορίες μελών, εμφανίζονται κατά περιστάσεις άλλες δύο: τα αντεπιστέλλοντα και τα έκτακτα. Η τροποποίηση του καταστατικού που γίνεται το 1915, ώστε να συμφωνεί με το νόμο 281 "περί σωματείων", προβλέπει και την κατηγορία των αντεπιστελλόντων μελών. Πρόκειται στην ουσία για τα τακτικά μέλη τα οποία απουσιάζουν από την Αθήνα. Ενόσω απουσιάζουν, καταβάλλουν μειωμένη συνδρομή και ονομάζονται αντεπιστέλλοντα. Όταν επιστρέψουν, επανεντάσσονται στην κατηγορία των τακτικών μελών38. Η κατηγορία των εκτάκτων μελών ήταν προσωρινή ρύθμιση που θεσπίσθηκε λόγω των ειδικών συνθηκών που προέκυψαν στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων. Έκτακτα θεωρήθηκαν τα μέλη που γράφτηκαν στο σύλλογο τα χρόνια 1912-1913 χωρίς να ψηφιστούν σύμφωνα με το καταστατικό, επειδή το σύνολο

————————————

34. Γ.Σ. 27 Οκτωβρίου 1902.

35. Γ.Σ. 26 Οκτωβρίου 1903.

36. Γ.Σ. 5 Νοεμβρίου 1911.

37. Lawn Tennis..., ό.π., άρθρο 7. Η μηνιαία συνδρομή ήταν 25 δρχ. για τους άνδρες και 15 δρχ. για τις γυναίκες, τη στιγμή που για τα τακτικά μέλη τα αντίστοιχα ποσά ήταν 20 και 10 δρχ. Τα παρεπίδημα μέλη μετονομάζονται σε "παρεπιδημούντες" το 1921: Γ.Σ. 10 Ιανουαρίου 1921.

38. Γ.Σ. 1 Φεβρουαρίου 1915.

Σελ. 340
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 321
    32. Κουλούρη, Αθλητισμός

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ 

    Το Lawn Tennis Club Αθηνών: η κλειστή λέσχη

    ΤΟ ΤΕΝΝΙΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΤΩΝ ΕΥΠΟΡΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

    "Εις οιανδήποτε τάξιν και αν ανήκης προ πάντων όμως εις την λεγομένην καλήν, είναι αίσχος να είπης, ότι δεν ηξεύρεις να κάμης μίαν αναπτέρωσιν, ότι δεν ποδηλατείς, ότι δεν παίζεις κροκέτ ή Tennis ή ότι αγνοείς να χειρισθης το ξίφος", διαπίστωνε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα το μοναδικό αθλητικό περιοδικό που κυκλοφορούσε1, ορίζοντας μ' αυτό τον τρόπο και την κοινωνική εμβέλεια κάποιων συγκεκριμένων σωματικών ασκήσεων.

    Το τέννις, όπως και η ποδηλασία, εξαπλώθηκε λόγω μόδας. Φαίνεται άλλωστε πως στη "νέα και ad hoc κουλτούρα του ελεύθερου χρόνου, η μόδα μάλλον παρά το έθιμο αποτελούσε κριτήριο νομιμοποίησης"2. Το τέννις μάλιστα, πολύ περισσότερο από το ποδήλατο, προωθήθηκε χωρίς κανένα ηθικού τύπου επιχείρημα: η νομιμότητά του προερχόταν από την ίδια την ψυχαγωγική του φύση3. Παράλληλα αλλά δευτερευόντως, προβάλλονται και τα ιατρικά επιχειρήματα, τα οποία κατέχουν σημαντική θέση στο λόγο περί σωματικής άσκησης στην καμπή του αιώνα: όπως και η ποδηλασία, το τέννις θεωρείται ότι αποτελεί εξαίρετη άσκηση "πρωτίστως δι' εκείνους εις τους οποίους ή η ηλικία ή η σωματική κατασκευή δεν επιτρέπει να επιδίδωνται εις εντονωτέρας ασκήσεις"4.

    Σε αντίθεση ωστόσο με την ποδηλασία, που άργησε να κατακτηθεί από τις γυναίκες -τουλάχιστον στην Ελλάδα- το τέννις "παίζεται υπ' αμφοτέρων των φύλων οιασδήποτε ηλικίας"5. Το τέννις αποτελούσε μικτό σπορ, όχι μόνο λόγω

    ————————————

    1. ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 2. Η υπογράμμιση, του συγγραφέα. Το κρόκετ (croquet) ήταν ένα παιχνίδι που παιζόταν με ξύλινες μπάλες και ξύλινα μπαστούνια πάνω στο γρασίδι αλλά δεν γνώρισε καμιά επιτυχία στην Ελλάδα

    2. P. Bailey, Leisure and Class..., ό.π., σ. 75.

    3. Το τέννις -όπως και το ποδόσφαιρο, το κρίκετ, το water-polo κ. α.- ανήκει στις "αθλητικές παιδιές", οι οποίες στηρίζονται στην αρχή ότι η τέρψη πρέπει πάντοτε να συνοδεύει την άσκηση.

    4. ΠΑΕΑ 1 (1898-9), σ. 307.

    5. Στο ίδιο. Οι δύο νεαρές ποδηλάτριες που εμφανίστηκαν στους ποδηλατικούς αγώνες της