Συγγραφέας:Σιδέρη, Αλόη
 
Τίτλος:Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (1806-1861), Α΄-Β΄
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:21
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1989-1994
 
Σελίδες:687
 
Αριθμός τόμων:2 τόμοι
 
Γλώσσα:Ελληνικά - Ιταλικά
 
Θέμα:Εκπαίδευση-Τριτοβάθμια
 
Παιδεία-Εκπαίδευση
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα - Ιταλία, Πίζα
 
Χρονική κάλυψη:1806-1861
 
Περίληψη:Σκοπός του βιβλίου είναι να φωτίσει με κάθε δυνατή ακρίβεια μια πολύ μικρή γωνία ενός μεγάλου θέματος: της φοιτητικής μετανάστευσης. Επιλέγοντας το Πανεπιστήμιο της Πίζας, έναν χώρο από τους περισσότερο αδιερεύνητους, η συγγραφέας προσπάθησε να εντοπίσει τους Έλληνες που φοίτησαν εκεί σε μια κρίσιμη φάση της ελληνικής και της ιταλικής Ιστορίας (1806-1861). Ο πρώτος τόμος περιέχει τη μελέτη και τα πορίσματά της, και ο δεύτερος περιλαμβάνει καταλόγους και πίνακες. Στους καταλόγους βρίσκουμε τα ονόματα των Ελλήνων φοιτητών, ακόμα και εκείνων που γράφτηκαν αλλά δεν αποφοίτησαν, και στους πίνακες εμφανίζεται η διακύμανση του ρεύματος των Ελλήνων προς το Πανεπιστήμιο της Πίζας σε συσχετισμό με τις ιδιαίτερες πατρίδες τους και με τις χρονικές περιόδους, οι σχολές της προτιμήσεώς τους κατά περιόδους, η αριθμητική σχέση των πτυχιούχων προς αυτούς που εγκαταλείπουν τις σπουδές στην Πίζα, η διακύμανση του ποσοστού των Ελλήνων στο σύνολο των φοιτητών κτλ. Σε ειδικούς πίνακες παρουσιάζεται ο συνολικός αριθμός των φοιτητών που έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας κάθε ελληνική πόλη και περιφέρεια σε όλο το διάστημα της πεντηκονταετίας. Στον επίλογο τίθενται τα ερωτήματα, στα οποία η έρευνα δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση. Στο παράρτημα παρουσιάζονται τα πιο χαρακτηριστικά ντοκουμέντα: πιστοποιητικά για την εισδοχή, διπλώματα, σελίδες καταστίχων ή λυτά φύλλα, έγγραφα της αστυνομίας.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 35.12 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 114-133 από: 694
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/114.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Πολιτικολογεί από καθέδρας

Μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελούσε για τις αρχές η αντιμετώπιση των φιλελεύθερων καθηγητών. Η απέλαση διάσημων δασκάλων δεν ήταν μέσα στην πολιτική της Χρηστής Κυβερνήσεως. Η αστυνομία περιοριζόταν να παρακολουθεί τα μαθήματά τους, τις μυστικές συναντήσεις και τα γλέντια τους μαζί με φοιτητές και με γνωστά στελέχη του επαναστατικού κινήματος και να δίνει αναφορά1. Μέτρα σκληρά δεν πήρε ποτέ το Buon Governo.

Στα κρατικά αρχεία της Πίζας και της Φλωρεντίας σώζονται αναφορές των Auditori με περιλήψεις μαθημάτων που σήμερα αποτελούν θησαυρό της ιταλικής γραμματείας του Risorgimento. "Ως Ιταλοί που είμαστε όλοι, ας στεφανώσουμε το έργο των πατέρων μας, το έργο του αιώνα μας, και έμπρακτα ας επιβάλουμε αιώνια σιωπή στην κακόβουλη φωνή που κατηγορεί την Ιταλία ότι επαναπαύεται στις δάφνες των προγόνων", κηρύσσει ο καθηγητής Bonaini από την έδρα της Ιστορίας του Δικαίου στις αρχές του 1841 2. Χρειάζεται να μεταφερθεί κανείς στην εποχή για να καταλάβει το νόημα της φράσης "ως Ιταλοί που είμαστε όλοι" και να εξηγήσει τις ζητωκραυγές και τα ασταμάτητα χειροκροτήματα που ξέσπασαν στην αίθουσα στο άκουσμά της3.

Την άνοιξη του ίδιου χρόνου ο καθηγητής Carlo Pigli αρχίζει τα μαθήματά του με τον ιστορικό εναρκτήριο που, κατά τον ispettore Botti, "δεν είχε άλλο σκοπό παρά να εξάψει τη νεολαία" και που τελείωνε με την εξής αποστροφή: "Ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε με πόσες νέες δάφνες [η Ιατρική και οι άλλες επιστήμες] θα στολιστούν μια μέρα, αφού σε τόσο ευρείς χώρους έχει απλωθεί το πεδίο της εκπαιδεύσεως και το πνεύμα που έρχεται εδώ

——————————————

1. A.S.P., Governatore a. 1841, n. 214.

2. F. Bonaini, "Prolusione alle lezioni di storia del diritto néll'I. e R. Università di Pisa, il 23 Gennaio 1841", Giornale Toscane I, 27.

3. Ersilio Michel, Maestri e scolari dell' Università di Pisa nel Risorgimento Nazionale, ό.π., σ. 135.

Σελ. 114
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/115.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

για να τραφεί με τους χρυσούς καρπούς της, το δικό σας πνεύμα, προικισμένοι νέοι, όσοι ανάμεσά σας είσθε Κορσικανοί και όσοι Έλληνες, και το πνεύμα της Ιταλίας ένα και το αυτό κοινό πνεύμα· γιατί όπως σεις, ω Κορσικανοί, είσθε φυσικά Ιταλοί, έτσι και σεις, ω Έλληνες, είσθε αδελφοί μας εξαιτίας της μεγάλης ομοιότητας της γης, του ουρανού, της δόξας, των πόθων και των ελπίδων"1. Οι φοιτητές ξέσπασαν σε θυελλώδη χειροκροτήματα και συνόδεψαν όλοι μαζί εν θριάμβω τον καθηγητή ως το σπίτι του.

Ένας νέος καθηγητής είχε έλθει να προστεθεί στο ακαδημαϊκό σώμα από το 1840: ο Giuseppe Montanelli, μόλις λίγα χρόνια πριν φοιτητής της Νομικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο και ήδη από τότε στέλεχος παράνομων οργανώσεων. Το εναρκτήριο μάθημά του ήταν υπόδειγμα ρομαντικής ρητορείας, αντάξιο της καταπληκτικής ακαδημαϊκής και πολιτικής σταδιοδρομίας του2. Την ίδια εποχή εξάλλου ο καθηγητής Rosellini κατηγορείται ότι "πολιτικολογεί από καθέδρας"3.

Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση της Φλωρεντίας για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή αφορούσαν μόνο τους φοιτητές. Η διαταγή του segretario Lirri της 20 Οκτωβρίου 1842 είναι αποκαλυπτική για τον πολιτικό αναβρασμό που επικρατούσε στο Πανεπιστήμιο στην αρχή της δεκαετίας: "Τα παντός είδους 

——————————————

1. G. Pigli, Prolusione letta il 4 Marzo 1841 nell'Università di Pisa, Arezzo, Borghini 1841. Ο λόγος του Pigli πουλιόταν τότε στο Τυπογραφείο Peverata στο Lungarno (πρβ. Ersilio Michel, ό.π., σ. 136). Επίσης Paolo Tronci, κεφ. "Le parti nella scolaresca" στο Annali Pisani, ό.π., σ. 361, όπου αναφέρεται ότι ο G. Pigli ήταν στέλεχος της οργάνωσης "Carboneria riformata", στην οποία ήταν οργανωμένο "το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής νεολαίας της Πίζας".

2. "Il Marzocco", a. XV, n. 44, Firenze, 30 ottobre 1910, όπου κάποιος φοιτητής περιγράφει το μάθημα. Πρβ. Αντ. Λιάκου, "Η διάθλαση των επαναστατικών ιδεών στον ελληνικό χώρο 1830-1850", Τα Ιστορικά, τ. 1 (1983), σ. 136, όπου αναφέρεται ο Montanelli (εκ παραδρομής Τζόρτζιο αντί Giuseppe) ως πρωτεργάτης της κίνησης των Σενσιμονιστών στην Πίζα και ως δάσκαλος πολλών Ιταλών, Εβραίων και Ελλήνων.

3. A.S.F., Buon Governo Segreto, a. 1841, n. 17.

Σελ. 115
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/116.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

χειροκροτήματα, τόσον προ της ενάρξεως του μαθήματος όσον και μετά το τέλος του, καθώς και κατά την διάρκειαν αυτού, απαγορεύονται και θα τιμωρούνται από τους Provveditori. Απαγορεύεται επίσης να συνοδεύουν εν σώματι οι φοιτηταί τους καθηγητάς εις τας οικίας των [...] Η αυτή κοσμία και εύτακτος συμπεριφορά επιβάλλεται εις τους φοιτητάς και έξω από τας αιθούσας διδασκαλίας εις τους άλλους χώρους του πανεπιστημίου [...] Αλλά και εκτός των πανεπιστημιακών χώρων [...], εις τα θέατρα και εις τα καφενεία, οι Provveditori θα παρακολουθούν την συμπεριφοράν των φοιτητών και θα τιμωρούν οιανδήποτε παρεκτροπήν". Ότι η συμμετοχή των σπουδαστών στο μάθημα δεν εκφραζόταν μόνο με ζητωκραυγές, αλλά κάποτε και με αποδοκιμασίες, φαίνεται από το άρθρο 9 της διαταγής: "Εάν κατά την διάρκειαν μαθήματος οι φοιτηταί αρχίσουν να θορυβούν [...], ή δημιουργήσουν τόσην αταξίαν ώστε να αναγκασθή ο καθηγητής να εγκαταλείψη την έδραν του ή και να παραιτηθή από το μάθημα, όλοι οι παρόντες φοιτηταί θα χάνουν το έτος". Αλλά και η αποχή από τα μαθήματα δεν ήταν άγνωστη την εποχή εκείνη: "Θα χάνουν το έτος όλοι οι φοιτηταί, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι εις την παρακολούθησιν ενός μαθήματος, εάν το μάθημα αυτό ματαιωθη λόγω απουσίας όλων των φοιτητών"1.

Θα περίμενε κανείς ότι, με τέτοιες απειλές, το φοιτητικό κίνημα θα αναδιπλωνόταν. Ήταν όμως αργά πια για τη Χρηστή Κυβέρνηση της Τοσκάνης που τα μέσα της -"να παρακολουθεί, να καταγράφει και να γκρινιάζει κάπου-κάπου"2- δεν επαρκούσαν για να σταματήσουν το ρεύμα. Στο Πανεπιστήμιο της Πίζας ετοιμαζόταν, ανεπίγνωστα ακόμα, η μεγάλη εξόρμηση της Φοιτητικής Φάλαγγας προς τα πεδία των μαχών της Λομβαρδίας.

——————————————

1. A.S.P., Università, Α II 7, Regolarmenti, Notificazioni e Circolari dal 1814-1859, "Notificazione dei 20 ottobre 1842 sulle discipline che debbano essere osservate da tutti gli Studenti nell'I. e R. Università di Pisa", άρθρα XVIII-XXIV.

2. Rosselli Nello, ό.π., σ. 107.

Σελ. 116
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/117.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

21. Silvestro Centofanti

EIKONA

22. Giuseppe Montanelli

Σελ. 117
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/118.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Από τα άπειρα περιστατικά που αποδεικνύουν πόσο λίγο αποτελεσματική στάθηκε η διαταγή του segretario Lirri θα αναφέρω μόνο ένα: Τον Ιανουάριο του 1844 ο καθηγητής Silvestro Centofanti, αγωνιστής της ιταλικής ενότητας και λόγιος επιφανής, άνοιξε τη σειρά των μαθημάτων του με ένα λόγο που ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ένα επαναστατικά μανιφέστο. Ο επιθεωρητής της αστυνομίας Fabbrini συντάσσει αυθημερόν την πρώτη αναφορά του προς τον Presidente del Buon Governo, όπου αναφέρει μόνο ότι ο καθηγητής, "για να καλοπιάσει τους Έλληνες, είπε μερικές φράσεις στα νέα ελληνικά ή σε διάλεκτο, πράγμα που δεν είναι στην αρμοδιότητα της έδρας του". Τι είπε δεν μας εξηγεί ο ispettore, γιατί, φυσικά, δεν κατάλαβε. Την επομένη στέλνει μακρότατη αναφορά με γλαφυρή περιγραφή των εκδηλώσεων που ακολούθησαν το μάθημα: οι φοιτητές συνόδεψαν με ζητωκραυγές τον καθηγητή τους, κι αυτός από τη συγκίνηση λίγο έλειψε να σκοτωθεί πέφτοντας κάτω από τις ρόδες μιας άμαξας που περνούσε έξω από τη Sapienza. Τον ακολούθησαν ως το Lungarno και στάθηκαν εκεί χειροκροτώντας ώσπου πέρασε με τη βάρκα στην απέναντι όχθη, ενώ εκείνος, ασκεπής, τους χαιρετούσε με το μαντίλι του1.

Λίγα χρόνια μετά το θρυλικό μάθημα του Centofanti μια νέα διαταγή (Οκτώβριος 1849) ερχόταν να υπενθυμίσει και να επαυξήσει τις απαγορεύσεις του 1842: "Εφιστάται η προσοχή εις την αυστηροτάτην τήρησιν των άρθρων 17-22 του Κανονισμού της 20ης Οκτωβρίου 1842. Εις την περίπτωσιν των χειροκροτημάτων των αναφερομένων εις το προειρημένον άρθρον 22, οι Καθηγηταί θα ανακαλούν τους φοιτητάς εις την Τάξιν, εις την σιωπήν, εις την κοσμιότητα, υπενθυμίζοντες εις αυτούς την απαγόρευσιν· εάν αυτό δεν αρκέση, οφείλουν να εγκαταλείψουν την έδραν, πράγμα το

——————————————

1. A.S.P., Governatore, f. 200, a. 1844, fascicolo 52. Αποδίδω μόνο το γενικό νόημα γιατί τα έγγραφα του φακέλου είναι εξαιρετικά δυσανάγνωστα. Η "accompagnatura" ήταν φοιτητικό έθιμο της εποχής, γνωστό στο Παρίσι από το 1830.

Σελ. 118
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/119.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

οποίον θα συνεπάγεται την απώλειαν του Ακαδημαϊκού έτους συμφώνως προς το άρθρον 19 του αυτού Κανονισμού. Απαγορεύονται επίσης αι εν πομπή συνοδεύσεις των καθηγητών, αι προσφοραί σονέτων, ανθέων, στεφάνων κ.τ.ό., τηρουμένου του άρθρου 22 του προμνησθέντος Κανονισμού. Αι πολυάριθμοι συγκεντρώσεις της φοιτητιώσης νεολαίας, αι συναντήσεις και αι εταιρείαι οιουδήποτε είδους, ιδιαιτέρως εάν προξενούν διατάραξιν της κοινής ησυχίας, διά νόμου απαγορεύονται. Εις τους μετέχοντας εις αυτάς θα επιβάλλονται αι αυστηρόταται ποιναί της απομακρύνσεως και από το Πανεπιστήμιον και από την πόλιν. Ρητώς απαγορεύονται εις τους σπουδαστάς αι Αναφοραί, τα Μνημόνια, αι Εκκλήσεις, αι Διαμαρτυρίαι και αι ομαδικαί Εκδηλώσεις"1.

Σκιαμαχούσαν οι συντάκτες της διαταγής και ο γραμματέας του Πανεπιστημίου που "έσπευσε να την κοινοποιήσει": η πρώτη μεγάλη μάχη της ανεξαρτησίας είχε δοθεί και είχε χαθεί και μαζί της χάθηκε η διάθεση για άνθη και σονέτα. Σε δύο ακριβώς χρόνια μετά την έκδοση του διατάγματος, δεν θα υπήρχαν πια στην Πίζα οι φοιτητές της Νομικής και (ας μη φανεί παράξενο) της Θεολογίας, που πρωτοστατούσαν στο φοιτητικό κίνημα. Δεν θα υπήρχαν ούτε επαναστατικά μαθήματα: οι πιο ριψοκίνδυνοι καθηγητές απομακρύνθηκαν από την Πίζα κι αυτοί που έμειναν απέφυγαν να "πολιτικολογούν από καθέδρας". Τα πρώτα χρόνια μετά την αναστολή του συντάγματος, ακόμα κι αν ήθελαν, οι φοιτητές που απόμειναν στην Πίζα δεν είχαν ποιον και τι να χειροκροτήσουν.

Αναγνώσματα και συζητήσεις

Είναι τάχα αλήθεια ότι τα χειροκροτήματα και οι θριαμβευτικές πομπές ήταν τότε μια μόδα, εκδηλώσεις νεανικής ζωηρότητας,

——————————————

1. A.S.P., Università, Α II, 7, Notificazione della Cancelleria dell'I. e R. Università il 26 ottobre 1849. Βλ. και εδώ, Παράρτημα, Έγγραφο αρ. 7.

Σελ. 119
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/120.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

όπως υποστήριζε ο Monsignor Boninsegni; Αν ήταν, χαλάλι. Γιατί μόδα θα ήταν τότε και το πάθος, με το οποίο μετείχε η νεολαία εκείνη στη διχογνωμία ανάμεσα στον μεγάλο Carmignani και τον νέο καθηγητή Montanelli για την καταγωγή του Δικαίου. Μόδα θα ήταν η φοίτησή τους όχι μόνο στις αίθουσες διδασκαλίας, αλλά και στα σπίτια των καθηγητών, όπου συνεχίζονταν τα μαθήματα1. Μόδα το πάθος με το οποίο διάβαζαν τον παράνομο τύπο, τους κλασικούς της Ελλάδας και της Ρώμης, τις τραγωδίες του Alfieri, τους φιλοσόφους και λογοτέχνες του ιταλικού, του γαλλικού, του αγγλικού διαφωτισμού.

"Κάθε νέος", γράφει στις αναμνήσεις του ο Montanelli, "έφτιαχνε στα γρήγορα ένα χειρόγραφο απάνθισμα πεζού λόγου και στίχων που μιλούσαν για την Ιταλία και την ελευθερία [...] Στα αναγνώσματα που μας δίδασκαν τη θρησκεία της πατρίδας η καρδιά χτυπούσε με ασυνήθιστη στοργή· και η Ιταλία γινόταν για μας μια μητέρα προσφιλής, μια μητέρα αλυσοδεμένη, και την αγαπούσαμε όπως αγαπάει κανείς τη μητέρα και φθονούσαμε αυτούς που υπέφεραν για κείνην και προσβλέπαμε συνεχώς με πόθο στην ημέρα που θα μας δινόταν το προνόμιο να δώσουμε τη μάχη για την εθνική λύτρωση, σαν να ήταν αυτή η πιο όμορφη μέρα της ζωής μας"2.

Η ίδια αυτή νεολαία ενέπνεε, πλαισίωνε, ενίσχυε και κινούσε τους εκδοτικούς οίκους της Πίζας που είχαν στρατευθεί στη μάχη του πατριωτικού πνευματικού κινήματος εναντίον της λογοκρισίας: την Tipografia Carlo Nistri και την περίφημη Capurriana, του νεαρού Διονυσίου Λεονταράκη από τη Ζάκυνθο3.

To Caffè dell'Ussero, η αυλή και ο δρόμος έξω από την Sapienza, οι στοές του Borgo και το Lungarno ήταν οι τόποι όπου γίνονταν θυελλώδεις συζητήσεις ανάμεσα στους φοιτητές για τον Bentham, τον Franklin, τον Holbach, τον Volney, για το

——————————————

1. Rosselli Nello, ό.π., σ. 104-105.

2. Memorie sull'Italia..., ό.π., σ. 26.

3. Roberto Pertici, ό.π., σ. 82-90.

Σελ. 120
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/121.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

23. Το Caffè dell'Ussero

Σελ. 121
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/122.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

τελευταίο άρθρο του Tommaseo στην Antologia, για τα γεγονότα στην Πολωνία, στη Γαλλία, στην Ελλάδα... Στις συζητήσεις αυτές, γράφει ο R. Nello, οι φοιτητές "μάθαιναν από τους συναδέλφους τους Κορσικανούς τι σήμαινε περηφάνεια και αλληλεγγύη μιας ιταλικής περιφέρειας και τους μεταδιδόταν το ενδιαφέρον για τη γαλλική εσωτερική πολιτική". Και συνεχίζει: "Οι Έλληνες τους έδιναν τη ζωντανή αίσθηση ότι το εθνικό ζήτημα δεν πίεζε μόνο την Ιταλία, μα τη μισή Ευρώπη, και ότι γι' αυτό και μόνο επιβαλλόταν το καθήκον μιας αδιάσπαστης ενότητας ανάμεσα σε όσους αγωνίζονταν για εθνική απελευθέρωση, σ' οποιαδήποτε χώρα κι αν ανήκαν, εναντίον του ενωμένου μετώπου της Ιεράς Συμμαχίας [...] Το πανεπιστήμιό τους, με λίγα λόγια, ήταν σαν ένας καθρέφτης της Ιταλίας και της Ευρώπης: σε κανένα άλλο μέρος δεν ήταν τόσο φυσικό να συζητούν οι μορφωμένοι νέοι για τη μεγάλη πολιτική, να αποφεύγουν τον επαρχιωτισμό, να συλλαμβάνουν την παγκοσμιότητα ορισμένων προβλημάτων που αλλού τοποθετούνταν σε αποκλειστική σχέση με τα γεγονότα και τις ανάγκες της Ιταλίας"1.

Δεν ήταν μόνο οι μεταξύ τους συζητήσεις που ξυπνούσαν το πνεύμα των φοιτητών, αλλά και η οικειότητα με τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, που συνέχιζαν την παμπάλαιη παράδοση των συζητήσεων με τους μαθητές τους κάτω από τις στοές του Borgo, κι όχι μόνο: «Τόσο γερασμένος, πάντα με την τήβεννο, τόσο

——————————————

1. Rosselli Nello, ό.π., σ. 107-108. Η ιδέα της συναδέλφωσης των καταπιεζόμενων λαών ήταν μια από τις βασικές αρχές της Giovane Italia. Ο Mazzini είχε κυκλοφορήσει την άνοιξη του 1840 μια προκήρυξη, με την οποία καλούσε "όσους έτρεφαν στην καρδιά αγάπη για την πατρίδα", Ιταλούς και ξένους, να στρατευθούν μαζί στον κοινό αγώνα. Το κάλεσμα βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στους φοιτητές της Πίζας (Πρβ. Ersilio Michel, ό.π., σ. 151, G. Giusti, ό.π., σ. 49, και G. Montanelli, ό.π., κεφ. "Fratellanze segrete", σ. 38-42. Επίσης A.S.P., Governatore, Affari Generali, No 162, a. 1840, fasc. 286, επιστολή του Presidente di Β.G. προς τον Governatore di Pisa της 1ης Αυγούστου 1840, όπου αναφέρεται ότι Έλληνες ήταν μέλη της Giovane Italia).

Σελ. 122
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/123.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

επιβλητικός ώστε τον αποκαλούσαν "Pompa", ο Rosini [...] δεν απαξιούσε να ανταλλάσσει στίχους με μερικούς φοιτητές του και να ακούει τις εντυπώσεις και τις συμβουλές τους»1. Άλλων καθηγητών η "δημοκρατικότητα" σκανδάλιζε τους συντηρητικότερους συναδέλφους τους: "... Οι καθηγηταί του Πανεπιστημίου κατακρίνουν τους συναδέλφους των Pigli και Montanelli διά την εκδρομήν, την οποίαν, ομού μετά τινων φοιτητών της Ιατρικής, επραγματοποίησαν προ ολίγων ημερών εις Combo, όπου λέγεται ότι η δημοκρατικότης των έλαβε χαρακτήρα τόσον ελευθέριον, ώστε κατέληξεν εις θορυβώδη διασκέδασιν..."2

Ηγετικές φυσιογνωμίες του φιλελεύθερου πνευματικού κινήματος που δρούσαν στο Λιβόρνο και στη Φλωρεντία ασχολούνταν σοβαρά με τους φοιτητές της Πίζας. Ο Tommaseo είχε στενή σχέση με τον Montanelli, φοιτητή της Νομικής γύρω στο 1830, και με άλλους σπουδαστές. Επισκεπτόταν το Πανεπιστήμιο, συζητούσε με τους φοιτητές. Είναι βεβαιωμένο ότι, το 1832, παρακολούθησε εκεί ένα μάθημα για τη φυσική πηγή του Δικαίου και φαίνεται ότι η παρουσία του έκαμε αίσθηση: "Εδώ μιλάνε ακόμη για την επίσκεψή του και πολλοί από τους καθηγητές μού ζήτησαν να τον ρωτήσω πως έκρινε τα μαθήματά τους", γράφει ο Montanelli στον Vieusseux3. Όσο κι αν αναφέρονται ίσως σ' έναν περιορισμένο (τότε ακόμα) αριθμό φοιτητών, είναι χαρακτηριστικά αυτά που γράφει ο Montanelli στον ίδιο τον Tommaseo: "Ασχολούμαστε με τη λύση των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων. Υπάρχει μεταξύ μας ενότητα αληθινά αδελφική και ο νους μας

——————————————

1. Rosselli Nello, ό.π., σ. 104.

2. Ersilio Michel, ό.π., σ. 136, παράθεμα από το A.S.P., Governatore, a. 1841, n. 214, επιστολή του Gov. Humbourg προς τον Pres. Bologna.

3. Ν. Tommaseo, "Gita a Pisa", Antologia, Νοέμβριος 1832, και του ίδιου, Diario Intima, 2η έκδοση, Einaudi, Torino 1939, σ. 117 ("φεύγω απόψε για Πίζα...") και 118 ("ήλθε στο σπίτι μου ο Μηλιαρέσης [...] Μιλάμε για την Ελλάδα και για την Πίζα").

Σελ. 123
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/124.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

διακατέχεται από μια μόνο ιδέα, όπως η καρδιά μας δεν πάλλεται παρά από μια μόνο στοργή..."1

Στελέχη της Giovane Italia από το Λιβόρνο, όπως ο Enrico Mayer και ο Pietro Bastogi, σχετίζονταν στενά με φοιτητικούς κύκλους. Ο Bastogi πήγαινε στην Πίζα σχεδόν κάθε Κυριακή, καλεσμένος σε πατριωτικά γεύματα, και συνήθιζε να "μεθάει τους φίλους του φοιτητές με το πνεύμα, τις σκέψεις, τις θεωρίες, του Mazzini..."2

Διαδηλώσεις, δοξολογίες, και άλλα (1806-1848)

Η εντύπωση που αποκομίζει κανείς από την ανάγνωση των σχετικών μελετών, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο διογκώνονται, όσο περνούν τα χρόνια, οι αστυνομικοί φάκελοι στα κρατικά αρχεία είναι ότι το Πανεπιστήμιο της Πίζας είναι ένας χώρος όπου καταγράφονται, ωσάν σε παλμογράφο, οι εντάσεις, οι κάμψεις και οι κορυφώσεις του ενωτικού - απελευθερωτικού κινήματος της Ιταλίας, αλλά και οι ειδικότερες πολιτικές εξελίξεις στην Τοσκάνη. Ακόμα και η απλή απαρίθμηση των συμβάντων που ανέδειξαν το Πανεπιστήμιο σε κινητήριο μοχλό της ιστορίας του Risorgimento θα κάλυπτε ολόκληρους τόμους3. Πολλές από τις μαρτυρίες προέρχονται από αυτόπτες μάρτυρες και αυτουργούς -κάποτε πρωτεργάτες- των εξελίξεων, αγωνιστές τότε της ιταλικής ανεξαρτησίας, λογίους επιφανείς. Βέβαια, το γεγονός ότι οι απομνημονευματογράφοι αφηγούνται περιστατικά της δικής τους εμπειρίας δεν είναι πάντοτε τεκμήριο αξιοπιστίας: η σιωπηλή μάζα που κάθεται συνήθως στα πανεπιστημιακά θρανία, έξω από την

——————————————

1. Memorie Ι, σ. 65.

2. στο ίδιο, σ. 40.

3. Στο βιβλίο αυτό δεν δίδεται παρά ένα απάνθισμα των γεγονότων με σκοπό να σκιαγραφηθεί η πολιτική ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία έζησαν οι Έλληνες.

Σελ. 124
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/125.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

κοίτη όπου κυλούν τα πολιτικά ρεύματα, δεν αναδεικνύει συγγραφείς και οι ρομαντικοί συγγραφείς σπάνια αναφέρονται σ' αυτήν. Παρόλ' αυτά μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι η μάζα αυτή στο Πανεπιστήμιο της Πίζας δεν αποτελούσε πλειοψηφία και μάλιστα, στις στιγμές των μεγάλων εξάρσεων, συμπαρασυρόταν από τις εντάσεις του κινήματος.

Η συμμετοχή του Πανεπιστημίου στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα αρχίζει ήδη από την εποχή της πρώιμης Παλινόρθωσης: "Τον Φεβρουάριο του 1815 ο Ναπολέων ξεκινούσε για την εφήμερη δόξα των Εκατό Ημερών. Τον Μάρτιο είχε απευθύνει στους Ιταλούς τη διακήρυξη του Rimini, στην οποία διαβεβαίωνε ότι η Ιταλία θα ελευθερωνόταν [...] Πολλοί σπουδαστές, κυρίως Κορσικανοί, άφησαν τις σπουδές τους για χάρη του απελευθερωτικού αγώνα"1. Η περιπέτεια όμως εκείνη ήταν πρόσκαιρη και, για τους Ιταλούς, έληξε άδοξα στις 3 Μαΐου με τη μάχη του Tolentino.

Το πολιτικό κίνημα που συγκλόνισε το Πανεπιστήμιο επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες δρομολογείται ουσιαστικά, μαζί με το Risorgimento, το 1820. Η είδηση για τις εξεγέρσεις στη Νάπολη και στο Piemonte προξένησε αίσθηση στους φοιτητές της Πίζας. Ακόμα και μετά τη διάψευση των ελπίδων που ενέπνευσαν τους πρώτους εκείνους αγώνες, δεν σταμάτησε ο αναβρασμός στο Πανεπιστήμιο. Οι φοιτητές διαδήλωναν στους δρόμους με συνθήματα και τραγούδια εναντίον των Αυστριακών, σκόρπιζαν επαναστατικά φυλλάδια στις σάλες του μπιλιάρδου, διάβαζαν πολιτικά κείμενα ανεβασμένοι πάνω στα τραπέζια των καφενείων.

Σε πλήθος έγγραφα στα Κρατικά Αρχεία του Λιβόρνου και της

——————————————

1. Ersilio Michel, ό.π., σ. 3-6. Δεν προκύπτει, από Ιταλικές τουλάχιστον πηγές, καμιά μνεία για πολιτική δράση Ελλήνων φοιτητών στις αρχές του αιώνα. Οι Έλληνες εξάλλου, όπως φαίνεται από τους καταλόγους, είναι τότε ολιγάριθμοι. Το μεγάλο κύμα των Επτανησίων δεν έχει εισρεύσει ακόμα στην Πίζα, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα μόλις έχουν αρχίσει να καρποφορούν οι προσπάθειες του Διαφωτισμού. Δείγμα της πρώιμης αυτής καρποφορίας είναι το μεγάλο σχετικά ποσοστό των Ελλήνων που προσανατολίζονται την περίοδο αυτή προς τις θετικές επιστήμες (βλ. πίνακα).

Σελ. 125
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/126.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Πίζας μαρτυρούνται συγκεντρώσεις στην Piazza dei Cavalieri και στην Piazza San Sisto που, μετά την επέμβαση των αστυνομικών οργάνων, εξελίχθηκαν σε θορυβώδη συλλαλητήρια στο Borgo και στο Lungarno. Η Πίζα ήταν ανάστατη και η αστυνομία ζήτησε τη βοήθεια της στρατιωτικής φρουράς. Οι ταραχές εξελίχθηκαν σε συγκρούσεις μεταξύ φοιτητών και Πιζάνων και ακολούθησαν καταγγελίες για προσβολές και κακοποιήσεις και από τα δύο μέρη. Αναφέρεται συγκέντρωση των φοιτητών στην Porta Nuova και απόφασή τους να ζητήσουν, με έγγραφό τους προς τις αρχές, μεταφορά του Πανεπιστημίου τους σε άλλη πόλη. Ορισμένοι φοιτητές, ανάμεσα στους οποίους αρκετοί Λιβορνέζοι, καταδικάστηκαν τότε από την Podestà Economica σε αποβολή από όλα τα πανεπιστήμια ή σε απομάκρυνση ενός έτους ή σε κατ' οίκον περιορισμό1.

Στο τέλος του 1824 επισημάνθηκε στην Πίζα μια μυστική φοιτητική οργάνωση με το όνομα Interpreti di Dante, με διακριτικά, κανόνες και όρκο αλληλεγγύης μεταξύ των μελών2. Παρεμφερείς αρχές έχει μια άλλη παράνομη οργάνωση που συγκροτείται, πάλι από φοιτητές, στις αρχές της δεκαετίας του '30 και εξαρτάται από

——————————————

1. A.S.P., Auditore di Governo, a. 1823, (busta 109, No 148 και 152). Στα έγγραφα περιλαμβάνεται αναφορά του Δημητρίου Βαρτσέλη από την Πρέβεζα [πτυχίο Ιατρικής το 1824] και του Ιωσήφ Αλεξανδρίδη [άγνωστος στα πανεπιστημιακά αρχεία] ότι κακοποιήθηκαν από κατοίκους της Πίζας ενώ κατευθύνονταν, μαζί με άλλους συμφοιτητές τους, στο σπίτι του Βαρτσέλη στην οδό S. Eufrasia (Rapporte del Tenente di Pisa, 24 Μαρτίου 1823, και Rapporte del Capitano Bargello di Pisa, 4 Απριλίου 1823). Ανάλογη καταγγελία έχουν κάνει ο Αιμίλιος Φοντάνας από την Κέρκυρα [φοιτητής της Ιατρικής] μαζί με κάποιον G. Battista Drione και ζητούν να διασφαλιστεί από τις αρχές η προσωπική τους ασφάλεια (Rapporto del Tenente di Pisa, 26 Μαρτίου 1823). Για τις τιμωρίες που επιβλήθηκαν στους φοιτητές από το Λιβόρνο τα στοιχεία βρέθηκαν στο Archivio di Stato di Livorno, Governo Civile e Militare di Livorno, 1051, a. 1823, fasc. 129.

2. Ersilio Michel, ό.π., σ. 54. Είναι βέβαιο ότι μια επισταμένη έρευνα στα κρατικά αρχεία της Πίζας και του Λιβόρνου θα έφερνε στο φως πολλά στοιχεία για τη συμμετοχή των Ελλήνων στα γεγονότα αυτά.

Σελ. 126
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/127.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

την Εκκλησία των Σενσιμονιστών, που δρούσε τότε στο Παρίσι1. Από την έδρα της οργάνωσης έφτανε τότε στην Πίζα η εφημερίδα Globe και άλλα δημοσιεύματα και βιβλία που μετέφεραν στους φοιτητές "όλη τη ρομαντική πνοή της αρχής του αιώνα"2.

Αλλά έχουμε ήδη φτάσει στον δεύτερο μεγάλο σταθμό του Ιταλικού Risorgimento. Οι φοιτητές της Πίζας που, το 1821, πήραν μέρος στους ιταλικούς αγώνες με διαδηλώσεις και λογύδρια, παρουσιάζονται το 1831 έτοιμοι να οργανώσουν επαναστατικό κίνημα. Και ναι μεν το κίνημα, με την πλήρη σημασία της λέξης, δεν έγινε ποτέ, αλλά η δράση των φοιτητών -κυρίως των Κορσικανών και των Ελλήνων- καταθορύβησε την αστυνομία της Πίζας και απασχόλησε σοβαρά τον Κυβερνήτη της Πίζας και την κυβέρνηση της Φλωρεντίας3.

Η δεκαετία που ακολουθεί έχει σφραγιστεί από τις εντάσεις που προκλήθηκαν στο διάστημα εκείνων των μηνών. Στην πολιτική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στο Πανεπιστήμιο λειτουργούν τώρα οι επιρροές των θεωριών του Mazzini και πρωτοστατούν οι πρόσφυγες από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια4. 

——————————————

1. Για τους Σενσιμονιστές βλ. και Αντ. Λιάκου, ό.π., σ. 131, όπου αναφέρεται και ότι μια ομάδα Σενσιμονιστών κατέφυγε στην Ελλάδα το 1833, και, κυρίως, Francesco Pittocco, Utopia e riforma religiosa nel Risorgimento. Il Sansimonismo nella cultura Toscana, Bari, Laterza 1972.

2. Rosselli Nello, ό.π., σ. 114. Οι αρχές του κινήματος S. Simon ήταν η εναρμόνιση της θρησκευτικής πίστης με την επιστημονική λογική, της ελεύθερης σκέψης με τον σεβασμό προς την αυθεντία, της πολιτικής ισότητας με την κοινωνική τάξη και αρμονία.

3. Για το κίνημα αυτό βλ. αναλυτικά κεφ. "Στα όπλα!".

4. Η εισροή Ελλήνων προσφύγων από τη Bologna στο Πανεπιστήμιο της Πίζας γύρω στο 1830 φαίνεται εδώ στο κεφ. "Από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο". Πόσο ενοχλητική είναι για το παπάτο η παρουσία των Ελλήνων στο "Παπικό Πανεπιστήμιο" φαίνεται από το έγγραφο που απηύθυνε, η παπική κυβέρνηση στον Ύπατο Αρμοστή των Ιονίων νήσων το 1830, με το οποίο του ζητάει να στείλει στη Bologna "χρηστόν και έμπιστον πρόσωπον, καταγόμενον εκ των Ιονίων Νήσων [...] το όποιον [...] να [...] ασκή εξουσίαν σχεδόν πατρικήν επί των νεαρών Επτανησίων [...] Αποστολή

Σελ. 127
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/128.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Εντονότερη από πριν παρουσιάζεται, όσο προχωρεί η δεκαετία αυτή, η συμμαχία φοιτητών και φιλελεύθερων καθηγητών που μας υποχρεώνει πια να μιλάμε για πανεπιστημιακό και όχι για φοιτητικό κίνημα. Γύρω στο 1839, στο ήδη εμβολιασμένο με νεωτεριστικές ιδέες ακαδημαϊκό σώμα, έχουν έλθει να προστεθούν ο Ottaviano Fabrizio Mossoti από τη Novara, εξόριστος ως τότε στην Κέρκυρα, ο Francisco Puccinotti και ο Carlo Matteucci από το παπικό κράτος, οι Ναπολιτάνοι Leopoldo Pilla και Raffaello Piria. Συγχρόνως αρχίζουν οι προσπάθειες για την ανάκληση από τις Βρυξέλλες, όπου ζούσε εξόριστος, του Vincenzo Gioberti. Έχουν ωριμάσει πια οι συνθήκες για την κορύφωση του κινήματος που σημειώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας τη δεκαετία του '40.

Η εικόνα που δίνει το Πανεπιστήμιο, αλλά, όπως είδαμε, και ολόκληρη η πόλη της Πίζας, στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις του Λεοπόλδου Β' και στον Πρώτο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, έχει τα χαρακτηριστικά μιας αδιάπτωτης επαναστατικής έξαρσης. "Αν θέλαμε να τιμωρήσουμε τους σπουδαστές για τις πολιτικές εκδηλώσεις που πραγματοποίησαν στην Πίζα", θα γράψει ο Provveditore Boninsegni, "θα χρειαζόταν να τους αποβάλουμε όλους και η δικαιοσύνη θα απαιτούσε να τιμωρηθούν μαζί τους και αρκετές χιλιάδες Πιζάνοι που δεν έδειξαν μικρότερο ζήλο από τους σπουδαστές· αντίθετα, σε μερικές περιπτώσεις, τους ξεπέρασαν"1.

Πράγματι οι φοιτητές δεν άφηναν ευκαιρία να εκδηλώσουν τα φιλελεύθερα φρονήματα τους: με χειροκροτήματα ή με 

——————————————

τούτου θα ήτο [...] όπως εμπνεύση εις τους νεαρούς συμπατριώτας του [...] σεβασμόν προς την δημοσίαν τάξιν..." (Γ. Ζώρα, "Πρόνοια περί των εν Ιταλία Ελλήνων σπουδαστών", Επτανησιακαί μελέται 1.2, Αθήνα 1973). Για τη συμμετοχή των Ελλήνων στα κινήματα του 1830-31, βλ. κυρίως Αντ. Λιάκου, ό.π.

1. F. Orlando, "Le proposte di Monsignore e del Commissario di Polizia (documenti segreti inediti)", Il Marzocco, a. XII, n. 45, Firenze, 6 Νοεμβρίου 1910.

Σελ. 128
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/129.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

αποδοκιμασίες στο θέατρο1, με αφίσες στους τοίχους του Caffè dell'Ussero, μαζεύοντας υπογραφές για να προστατέψουν τον Centofanti2, διαδηλώνοντας για το φόνο ενός φοιτητή στη Σιένα3, για την απέλαση ενός συμφοιτητή τους από την Τοσκάνη4, με την ευκαιρία της γιορτής για την πρώτη επέτειο από το σεισμό ή της λιτανείας για την Incoronazione della Madonna5, επικοινωνώντας μυστικά με εξέχοντα μέλη της Giovane Italia...6

——————————————

1. Βλ. Ersilio Michel, ό.π., σ. 131 και 139 (επεισόδια που προκάλεσαν το 1840 φοιτητές από την Πίζα στη Lucca, όπου πήγαν να επευφημήσουν τον αντιστασιακό ηθοποιό Gustavo Modenna), και σ. 137 (επεισόδια στο θέατρο, συλλήψεις, συγκεντρώσεις φοιτητών στα καφενεία Ussero και Amicizia, πορεία προς το Κυβερνητικό μέγαρο κτλ.)

2. Η είδηση στον Corriere Livornese, a. I, nn. 3 και 4, Livorno, 2 και 6 Ιουλίου 1847. Η θέση του καθηγητή Centofanti απειλούνταν σοβαρά εξαιτίας των επαναστατικών μαθημάτων του. Ήδη τον Ιούνιο είχε παρακληθεί να διακόψει τις παραδόσεις του, αλλά οι φοιτητές διακήρυξαν ότι θα πήγαιναν εκείνοι να τον φέρουν από το σπίτι του και ανάγκασαν τον Provveditore να πάει ο ίδιος να τον προσκαλέσει.

3. Ersilio Michel, ό.π., σ. 247. Ο φοιτητής που σκοτώθηκε στη Σιένα σε σύγκρουση με την αστυνομία είχε αποβληθεί από το Πανεπιστήμιο της Πίζας για επαναστατική δράση.

4. Antonio Zobi, ό.π., V, σ. 72. Οι εκδηλώσεις των φοιτητών κατέληξαν σε κακοποίηση του καθηγητή που, κατά την άποψή τους, ήταν υπεύθυνος για την απέλαση του σπουδαστή. Βλ. επίσης Ersilio Michel, ό.π., σ. 146-160.

5. Ersilio Michel, ό.π., σ. 247: "Τη δεύτερη μέρα της λιτανείας ρίχτηκε από φοιτητές και καθηγητές η ιδέα να συγκροτηθεί στην Πίζα πολιτοφυλακή".

6. A.S.F., Buon Governe Segreto, a. 1841, n. 55. Η υπόθεση απασχόλησε για καιρό την αστυνομία, όπως φαίνεται από το πλήθος των εγγράφων του φακέλου. Σ' αυτήν είναι αναμεμειγμένος κάποιος Gio: Batta Laffont, Κορσικανός, γραμματέας της γαλλικής πρεσβείας στο Λιβόρνο, κάποιος Παπαδόπουλος, λοχίας του ιππικού στη φρουρά του Λιβόρνου, και τρεις φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της Πίζας, ανάμεσα στους οποίους ο Achille Menotti, γιος του Cino, αρχηγού του κινήματος του 1830 στο παπικό κράτος. Η αστυνομία παρακολουθεί τον Laffont, τον Menotti και τον Παπαδόπουλο μέσω σπιούνων που παριστάνουν τους φίλους των υπόπτων και συζητούν ή και αλληλογραφούν μαζί τους. Επίσης A.S.L.,

9

Σελ. 129
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/130.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Όσα δεν μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα, οι φοιτητές και οι πιο ριψοκίνδυνοι καθηγητές του Πανεπιστημίου τα έγραφαν στον παράνομο τύπο και τα κυκλοφορούσαν με τους πιο μυστικούς και αποτελεσματικούς τρόπους. Προκηρύξεις και φυλλάδια, "σαν να τα άγγιζε μαγικό ραβδάκι, ξετρύπωναν από κάθε μέρος· ταξίδευαν με τις διαταγές του Presidente· έπεφταν βροχή από τα θεωρεία του θεάτρου· πετούσαν μέσα στις άμαξες· τρύπωναν στα σπίτια από τα κιγκλιδώματα των ισογείων"1. Όταν πια αίρεται η λογοκρισία, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου απευθύνουν ευχαριστήριο κείμενο προς τον Αρχιδούκα και ο ενθουσιασμός των φοιτητών φτάνει σε σημείο παροξυσμού. Ξεχύνονται στους δρόμους τραγουδώντας τον ύμνο της Μπολόνια2 και καταλήγουν στην Piazza S. Caterina, όπου στεφανώνουν τα μνημεία των Αρχιδουκών.

Στους μεγάλους πανηγυρισμούς που συνέπαιρναν την πόλη ολόκληρη, πρωτοστατούσαν πάντα οι καθηγητές και οι φοιτητές του Πανεπιστημίου. Στη γιορτή για τον πάπα Πίο Θ΄ οι ύμνοι που τραγουδούσαν όλη τη νύχτα οι Πιζάνοι είχαν γραφτεί από φοιτητές3. Στους πανηγυρισμούς για τη συγκρότηση της 

——————————————

Governo Civile e Militare, Affari riservati, 904, fasc. 91, a. 1840, dicembre, όπου απόκεινται πρωιμότερα έγγραφα της σχετικής αλληλογραφίας. Σύμφωνα με τα έγγραφα αυτά, ο Laffont αλληλογραφεί με τον Παπαδόπουλο και με τον Menotti αναθέτοντάς τους μυστικές αποστολές. Ο Menotti πηγαινοέρχεται στη Λούκα για συνωμοτικές επαφές και κάθε βράδυ οργανώνει συγκεντρώσεις στην πίσω αίθουσα του Caffè dell'Ussero. Επισκέπτεται επίσης τον Παπαδόπουλο στη φρουρά του Λιβόρνου. Η αστυνομία της Πίζας παρακολουθεί στενά όλους τους φοιτητές που, λόγω των φρονημάτων τους, θα ήταν πιο ευάλωτοι στην "κακοποιό προπαγάνδα".

1. G. Montanelli, Memorie..., ό.π. σ. 215.

2. "Alle madre diam 1'ultimo addio,/ Sia la lacrima al ciglio straniera/ È la patria la madre premiera/ Che salvare dobbiamo ο perir..." (Ersilio Michel, ό.π., σ. 242-244).

3. L'Italia, Anno I, No 50, giugno 1847: Οι νεαροί ποιητές ήταν ο Sansoni και ο Fabbrucci, που έγραφαν τότε τους πρώτους τους στίχους. Στη δοξολογία που έγινε στη μητρόπολη πήγε ολόσωμη εν πομπή η "Πανεπιστημιακή οικογένεια· οι γραμμές των Νέων με τα χρώματα του

Σελ. 130
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/131.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

πολιτοφυλακής τον Ιούνιο του 1847 μίλησε στα πλήθη των διαδηλωτών από το παράθυρο του σπιτιού του ο καθηγητής Montanelli1. Η ανακοίνωση του Λεοπόλδου για την παραχώρηση του συντάγματος διαβάστηκε στους πολίτες της Πίζας στη μεγάλη αυλή του Πανεπιστημίου. Οι καθηγητές, οι φοιτητές και το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στο Πανεπιστήμιο κατευθύνθηκαν ύστερα στο Camposanto, όπου μίλησε ο καθηγητής Montanelli και ο φοιτητής Bonfanti2.

Ίσως ως εδώ να έχει δοθεί η εντύπωση, ιδίως σ' αυτούς που έζησαν την αντίσταση αλλού κι αλλιώς, ότι ο απελευθερωτικός αγώνας στην Πίζα είχε τη μορφή μιας φιέστας. Κι έτσι ήταν ως τη στιγμή που κηρύχτηκε ο πόλεμος.

Στη φωτιά! (Άνοιξη 1848)

Ήδη από την αρχή του Ακαδημαϊκού έτους 1847-48, στο Πανεπιστήμιο της Πίζας είχε γίνει αισθητό ότι ο Λεοπόλδος Β' ετοίμαζε πόλεμο εναντίον των Αυστριακών. Στο φως της ιστορικής ανάλυσης φαίνεται καθαρά ότι επρόκειτο για πολύνεκρη σύγκρουση μεταξύ ξένων ηγεμόνων που δεν απέβλεπε βέβαια στην απελευθέρωση των Ιταλών. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει τη μελέτη αυτή είναι η στάση των φοιτητών -Ιταλών και Ελλήνων-

——————————————

Ποντίφηκα ακολουθούσαν το Σώμα των Καθηγητών [...] δεν έλειψαν οι στίχοι και οι επιγραφές, στις οποίες ωραιότατη εκείνη του καθηγητή Michele Ferrucci, που αναρτήθηκε στη μεγάλη πύλη του Duomo".

1. P. Tronci e G. Sforza, ό.π., σ. 398: "Ρώτησε [ο Montanelli] τους πατέρες και τις μητέρες αν θα έστελναν τα παιδιά τους να πολεμήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας και όλοι απάντησαν Ναι. Ρώτησε τους ιερείς αν θα χτυπούσαν τις καμπάνες για να καλέσουν τους πατριώτες κι αυτοί απάντησαν Ναι με μια φωνή..."

2. L'Italia, Anno I, No 50, 17 Φεβρουαρίου 1848. Επίσης Ersilio Michel, "Maestri e scolari dell'Università di Pisa negli avvenimenti del 1848", σ. 14-18.

Σελ. 131
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/132.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

απέναντι στον πόλεμο, που είναι αποκαλυπτική των ρομαντικών ιδεολογιών της εποχής.

Η απόφαση για τη συγκρότηση της Πανεπιστημιακής Φρουράς (Guardia Universitaria) είχε κοινοποιηθεί από τον Νοέμβριο1. Απ' όλες τις διηγήσεις για τον ενθουσιασμό που επικράτησε στο Πανεπιστήμιο με την είδηση της απόφασης, πιο εύγλωττο είναι ένα δημοσίευμα - ευχαριστήριο προς την κυβέρνηση με την υπογραφή "La scolaresca": "...Ελπίζουμε να δοθούν το γρηγορότερο τα όπλα και να ληφθεί πρόνοια για την κάθε είδους στρατιωτική εκπαίδευση της Guardia Universitaria· έτσι θα μπορέσει αυτή να δώσει τους πολύτιμους καρπούς της [...] Δώστε μας τα όπλα και θα ιδείτε ότι, στο πρώτο πολεμικό σάλπισμα, η Ιταλική Νεολαία δεν θα τ' αφήσει να χρησιμοποιούνται μόνο για φρουρά..." Στο ίδιο γράμμα εκφράζεται η ελπίδα ότι "θα εκπληρωθεί ο διακαής πόθος που εκφράζουν οι ξένοι σπουδαστές του Πανεπιστημίου να καταταχτούν κι αυτοί στη Φρουρά και να μοιραστούν με τους Τοσκάνους την τύχη και την τιμή"2.

——————————————

1. Υποκινητής του όλου θέματος ήταν ο μαρκήσιος Ridolfi, τότε υπουργός εσωτερικών και πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πίζας.

2. L'Italia, Anno I, No 25, 27 Νοεμβρίου 1847. Ο κανονισμός της G.U., του οποίου τις προδιαγραφές ζητάει εμμέσως να προκαθορίσει η επιστολή των φοιτητών, δημοσιεύτηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα μ' αυτόν, πρώτος σκοπός της είναι "να προστατεύει τον νόμιμο Ηγεμόνα, την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα του κράτους". Σ' αυτήν μετέχουν όλοι οι καθηγητές, τα άλλα άτομα που συνθέτουν το Ακαδημαϊκό σώμα και όλοι οι σπουδαστές εκτός από τους θεολόγους. Σε περίπτωση πολέμου συγκροτείται στο Πανεπιστήμιο της Πίζας μια Φάλαγγα (Battaglione) με έξι λόχους (compagnie) και στη Σιένα και Φλωρεντία δύο λόχοι. Ορίζεται στολή σύμφωνα με ορισμένο φιγουρίνι με τα διακριτικά G.U. στα κουμπιά και στον μπερέ. Το καθήκον του εξοπλισμού ανήκει στην κυβέρνηση, αλλά "κάθε Πανεπιστημιακή Φρουρά μπορεί να προμηθεύεται όπλα και με έξοδά της" (A.S.P., Α ΙΙ, 7, Regolarmenti, Notificationi e Circolari, "Regolarmento per la Guardia Universitaria", 22 dicembre 1847). Με άλλα διατάγματα ορίστηκαν τα στρατιωτικά αξιώματα που ανατέθηκαν στους

Σελ. 132
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/133.gif&w=600&h=915 21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

24. Στρατιώτης φοιτητής

Σελ. 133
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (1806-1861), Α΄-Β΄
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 114
    21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

    Πολιτικολογεί από καθέδρας

    Μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελούσε για τις αρχές η αντιμετώπιση των φιλελεύθερων καθηγητών. Η απέλαση διάσημων δασκάλων δεν ήταν μέσα στην πολιτική της Χρηστής Κυβερνήσεως. Η αστυνομία περιοριζόταν να παρακολουθεί τα μαθήματά τους, τις μυστικές συναντήσεις και τα γλέντια τους μαζί με φοιτητές και με γνωστά στελέχη του επαναστατικού κινήματος και να δίνει αναφορά1. Μέτρα σκληρά δεν πήρε ποτέ το Buon Governo.

    Στα κρατικά αρχεία της Πίζας και της Φλωρεντίας σώζονται αναφορές των Auditori με περιλήψεις μαθημάτων που σήμερα αποτελούν θησαυρό της ιταλικής γραμματείας του Risorgimento. "Ως Ιταλοί που είμαστε όλοι, ας στεφανώσουμε το έργο των πατέρων μας, το έργο του αιώνα μας, και έμπρακτα ας επιβάλουμε αιώνια σιωπή στην κακόβουλη φωνή που κατηγορεί την Ιταλία ότι επαναπαύεται στις δάφνες των προγόνων", κηρύσσει ο καθηγητής Bonaini από την έδρα της Ιστορίας του Δικαίου στις αρχές του 1841 2. Χρειάζεται να μεταφερθεί κανείς στην εποχή για να καταλάβει το νόημα της φράσης "ως Ιταλοί που είμαστε όλοι" και να εξηγήσει τις ζητωκραυγές και τα ασταμάτητα χειροκροτήματα που ξέσπασαν στην αίθουσα στο άκουσμά της3.

    Την άνοιξη του ίδιου χρόνου ο καθηγητής Carlo Pigli αρχίζει τα μαθήματά του με τον ιστορικό εναρκτήριο που, κατά τον ispettore Botti, "δεν είχε άλλο σκοπό παρά να εξάψει τη νεολαία" και που τελείωνε με την εξής αποστροφή: "Ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε με πόσες νέες δάφνες [η Ιατρική και οι άλλες επιστήμες] θα στολιστούν μια μέρα, αφού σε τόσο ευρείς χώρους έχει απλωθεί το πεδίο της εκπαιδεύσεως και το πνεύμα που έρχεται εδώ

    ——————————————

    1. A.S.P., Governatore a. 1841, n. 214.

    2. F. Bonaini, "Prolusione alle lezioni di storia del diritto néll'I. e R. Università di Pisa, il 23 Gennaio 1841", Giornale Toscane I, 27.

    3. Ersilio Michel, Maestri e scolari dell' Università di Pisa nel Risorgimento Nazionale, ό.π., σ. 135.