Συγγραφέας:Σιδέρη, Αλόη
 
Τίτλος:Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (1806-1861), Α΄-Β΄
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:21
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1989-1994
 
Σελίδες:687
 
Αριθμός τόμων:2 τόμοι
 
Γλώσσα:Ελληνικά - Ιταλικά
 
Θέμα:Εκπαίδευση-Τριτοβάθμια
 
Παιδεία-Εκπαίδευση
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα - Ιταλία, Πίζα
 
Χρονική κάλυψη:1806-1861
 
Περίληψη:Σκοπός του βιβλίου είναι να φωτίσει με κάθε δυνατή ακρίβεια μια πολύ μικρή γωνία ενός μεγάλου θέματος: της φοιτητικής μετανάστευσης. Επιλέγοντας το Πανεπιστήμιο της Πίζας, έναν χώρο από τους περισσότερο αδιερεύνητους, η συγγραφέας προσπάθησε να εντοπίσει τους Έλληνες που φοίτησαν εκεί σε μια κρίσιμη φάση της ελληνικής και της ιταλικής Ιστορίας (1806-1861). Ο πρώτος τόμος περιέχει τη μελέτη και τα πορίσματά της, και ο δεύτερος περιλαμβάνει καταλόγους και πίνακες. Στους καταλόγους βρίσκουμε τα ονόματα των Ελλήνων φοιτητών, ακόμα και εκείνων που γράφτηκαν αλλά δεν αποφοίτησαν, και στους πίνακες εμφανίζεται η διακύμανση του ρεύματος των Ελλήνων προς το Πανεπιστήμιο της Πίζας σε συσχετισμό με τις ιδιαίτερες πατρίδες τους και με τις χρονικές περιόδους, οι σχολές της προτιμήσεώς τους κατά περιόδους, η αριθμητική σχέση των πτυχιούχων προς αυτούς που εγκαταλείπουν τις σπουδές στην Πίζα, η διακύμανση του ποσοστού των Ελλήνων στο σύνολο των φοιτητών κτλ. Σε ειδικούς πίνακες παρουσιάζεται ο συνολικός αριθμός των φοιτητών που έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας κάθε ελληνική πόλη και περιφέρεια σε όλο το διάστημα της πεντηκονταετίας. Στον επίλογο τίθενται τα ερωτήματα, στα οποία η έρευνα δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση. Στο παράρτημα παρουσιάζονται τα πιο χαρακτηριστικά ντοκουμέντα: πιστοποιητικά για την εισδοχή, διπλώματα, σελίδες καταστίχων ή λυτά φύλλα, έγγραφα της αστυνομίας.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 35.12 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 250-269 από: 694
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/250.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Και πάλι η μόρφωση των φτωχών

Ο Educatore del Povero δεν ήταν η μόνη προσπάθεια του Λεονταράκη να συμβάλει στη λαϊκή διαφώτιση. Τον ίδιο χρόνο που ναυάγησε ο Educatore (1833), από την "Capurriana" κυκλοφόρησαν τρία ακόμη έργα ταγμένα στον ίδιο σκοπό. Το ένα, Ammaestramenti a tutta la gioventù che usa nette scuole elementarie e primarie con desiderio di apprendere, είναι ένα απάνθισμα διδακτικών αποφθεγμάτων, στο οποίο όμως ξεπροβάλλουν τα ονόματα του Franklin και του Bentham"1. Το έργο αποδίδεται στον Λεονταράκη με βάση μια νύξη του Tommaseo στο ημερολόγιό του: "1η Αυγούστου (1833): Ο Vieusseux μού δίνει τη συλλογή αποφθεγμάτων του Condurakis· τη διαβάζω..."2 Τα αλλά δύο είναι το Che cosa sono le Scuole di reciproco

——————————————

1. Ο θαυμασμός του Λεονταράκη για τον Bentham προέρχεται από την επιρροή του Costa που τον συνιστούσε θερμά στους μαθητές του (Μ. Mingetti, Miei ricordi 1(1818-1848), L. R. e C. editori, Roma-Torino-Napoli, τόμ. Ι, σ. 57. Όσο για τον Franklin, αποτελούσε τότε το ευαγγέλιο των φιλελεύθερων διανοουμένων, ιδίως των νέων. Ήδη το 1830 ο Torri είχε εκδώσει στην Πίζα τα Saggi di Morale e d'Economia di B. Franklin. Η έκδοση, που πραγματοποιήθηκε τον καιρό της συνεργασίας του Torri με τον οίκο C. Nistri, σημειώνει ακριβώς τη στιγμή που ο ιστορικός αυτός οίκος κάνει τα πρώτα του ανοίγματα προς το πατριωτικό πνευματικό κίνημα. Για τη σχέση της ελληνικής πολιτικής σκέψης, και ιδιαίτερα του Κοραή, με τις απόψεις του J. Bentham, βλ. Π. Κιτρομηλίδη, "Ο Κοραής μελετητής του Bentham", Μνήμων 10 (1985), σ. 307-318, και του ίδιου, "Utilitarianism, Classicism and the Challenge of Political Action: Jeremy Bentham and Adamantios Korais", The Bentham Studies Newsletter, αρ. 9 (1985).

2. Ν. Tommaseo, Diario intima, ό.π., σ. 127. Ο R. Pertici (ό.π., σ. 86-87) αποδίδει το Condurakis αντί Leondarakis σε λάθος αναγνώσεως του Ciampini. Υπάρχει επίσης ένα γράμμα του Vieusseux προς τον Tommaseo (Carteggio inedito fra N. Tommaseo e G. P. Vieusseux a.c. di V. Missori, vol. I, Firenze 1981, σ. 397), από το οποίο αποδεικνύεται ότι τόσο ο Vieusseux όσο και ο Tommaseo γνώριζαν τον Λεονταράκη.

Σελ. 250
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/251.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

insegnamento του Benedetto Frettoni1 και το Rapporti sulla scuola di mutuo insegnamento των G. Pagliani και F. Rosellini.

Εκτός από τον Educatore, και άλλες προσπάθειες του Λεονταράκη ναυάγησαν εξαιτίας της λογοκρισίας. Ο διακαής πόθος του να επανεκδώσει τα Trattati di Legislazione penale e Civile του Bentham2 (στη μετάφραση από τα γαλλικά του Michele Azzariti που είχε κυκλοφορήσει σε τρεις τόμους στη Νάπολη το 1818) δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Άδικα ο νεαρός εκδότης επέμενε ότι επρόκειτο για καθαρά εμπορική έκδοση προορισμένη να διατεθεί σε πολλά αντίτυπα στους σπουδαστές του Πανεπιστημίου3· άδικα διαβεβαίωνε ότι, οπουδήποτε υπήρχαν "λάθη" στο έργο, θα παρέθετε σε υποσημειώσεις τα σχετικά εδάφια του Carmignani, του Paoletti και άλλων νομομαθών· άδικα πρότεινε ότι, αν δεν συμφωνούσε η κυβέρνηση να κυκλοφορήσει το βιβλίο με τόπο εκδόσεως την Πίζα, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως τυπωμένο στο Λονδίνο ή "στην Ιταλία" αν το προτιμούσαν οι αρχές4. Η απάντηση είναι αρνητική σε όλα τα σημεία: "Αι ατέλειαι του βιβλίου βρίσκονται ακριβώς εις τας θεμελιώδεις αρχάς, από τας οποίας διαπνέεται το σύνολον του έργου και δεν θα ήτο δυνατόν

——————————————

1. Η άδεια για την έκδοση αυτή δόθηκε με μεγάλη δυσκολία. Ο λογοκριτής Cantini παρέπεμψε το ζήτημα στον Governatore "όχι μόνο εξαιτίας κάποιων εκφράσεων, αλλά και λόγω του λεπτότατου θέματός του". Η τελική απόφαση ήταν να επιτραπεί η έκδοση υπό τον όρο ότι ο Δωρ Frettoni θα δεχόταν να παραλειφθούν από το κείμενό του όλα τα εδάφια που η Βασιλική λογοκρισία "υπεδείκνυε με μολύβι και όσα τυχόν θα υπεδείκνυε ο τοπικός λογοκριτής" (A.S.P. Governatore 101, α. 118, έγγραφα της 9 Απριλίου και της 25 Ιουλίου 1833). Σημειωτέον ότι ο Frettoni ήταν γνωστός Καρμπονάρος (R. Pertici, ό.π., σ. 87).

2. "del suo Bentham", λέει χαρακτηριστικά ο R. Pertici (ό.π. σ. 87).

3. Πολύ συχνά ο καθηγητής Carmignani αναφερόταν επικριτικά στις θεωρίες του Bentham.

4. A.S.P., Governatore 101, doc. 118, επιστολή του λογοκριτη Cantini προς τον Governatore της 16 Σεπτεμβρίου 1833, όπου εκτίθενται όσα υποστήριξε προφορικά ο εκδότης.

Σελ. 251
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/252.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

να αποκατασταθούν με επιμέρους διορθώσεις· οπωσδήποτε δεν είναι φρόνιμον να παρουσιασθή το έργον ως έκδοσις του Λονδίνου ή της Ιταλίας διότι μία τοιαύτη έγκρισις [...] θα ήτο επικίνδυνον παράδειγμα διά τους άλλους έκδότας..." Η έκδοση εξάλλου είχε ήδη απαγορευθεί το 1831, όταν ο τυπογράφος Masi του Λιβόρνου ζήτησε να τυπώσει το ίδιο έργο, και γενικά, με μια τέτοια άδεια, "η αρμοδία διεύθυνσις θα παρέβαινε τον σκοπόν της να μην υποβοηθύ, όσον της είναι δυνατόν, την διάδοσιν έργων τοιούτου είδους"1.

Με παρόμοια αιτιολογία η λογοκρισία απέρριψε την αίτηση του Λεονταράκη (1834) να εκδώσει μέρος του έργου του Ρ. Costa. Το αιτιολογικό είναι ότι, μόλις λίγους μήνες πριν, η λογοκρισία της Φλωρεντίας είχε απορρίψει την αίτηση του Φλωρεντινού εκδότη Magheri να ανατυπώσει στην Τοσκάνη το μεγάλο έργο του Costa Del modo di comporre le idee, e di contrassegnarle contrassegnarle con vocabili precisi, per potere scomporle regolarmente a fine di ben ragionare; e delle forze e dei limiti dell'umano intelletto2.

Αντίθετα, η λογοκρισία δεν έφερε αντίρρηση στην έκδοση των Δοκιμίων του Montaigne. Έτσι το 1833 είδε το φως ο πρώτος

——————————————

1. στο ίδιο, affare 142, έγγραφο από την Segreteria di Stato προς τον Governatore di Pisa της 19 Σεπτεμβρίου 1833. Για την επίδραση του Bentham στην ιταλική και γενικότερα στην ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική σκέψη, πρβ. Gli Italiani e Bentham, a.c. di R. Faucci, τόμος 2, Μιλάνο 1982, και R. Vivarelli, "Salvemini e Mazzini" στη Rivista storica, italiana, 1985, σ. 42-68.

2. R. Pertici, ό.π., σ. 84, όπου και παραπομπή στο A.S.P., Governatore 101, α. 142, και Governatore 104, α. 122. Το σχέδιο να ανατυπώσει τα μικρά έργα του Costa ο Λεονταράκης το είχε ανακοινώσει στον μεγάλο του δάσκαλο. Βλ. γράμμα του Costa προς τον Λεονταράκη της 22 Αυγούστου 1834 (Lettere inedite di Paolo Costa..., ό.π., και εδώ, Παράρτημα, έγγραφο αρ. 37, όπου αναφέρεται ότι ο D. Borgaghi και ο Δ. Λεονταράκης είχαν αρχίσει μια έκδοση των έργων του Costa, από την οποία είδαν το φως μόνο οι δύο πρώτοι τόμοι).

Σελ. 252
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/253.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

τόμος του μεγάλου φιλολογικού έργου του Λεονταράκη: Saggi di Michele di Montaigne con note di tutti i commentatori-Traduzione di D. L., Pisa, presso Niccolò Capurro e comp. Οι λογοκριτές φαίνεται ότι προσπέρασαν τις υποσημειώσεις, στις οποίες ο Λεονταράκης εκθέτει τις αντιστοιχίες ανάμεσα στις θεωρίες του Bentham και σ' εκείνες του Montaigne...1 Η μετάφραση του Λεονταράκη σταμάτησε μετά την έκδοση του πέμπτου τόμου, στο δοκίμιο "Apologia di Raimondo di Sebonde"2.

——————————————

1. Χαρακτηριστική για τη σχέση του Λεονταράκη με τον ωφελιμισμό και τον Bentham είναι η υποσημείωση της σ. 100 του πρώτου τόμου: "Πόση ομοιότητα ανάμεσα στις θεωρίες του Montaigne και στις θεωρίες του Bentham που αναφέρονται στη χρησιμότητα και στην ηδονή!" Και στον 4ο τόμο, σ. 180, άλλη υποσημείωση σχετική με την αρχή του ωφελισμού: "Ο Άγγλος συγγραφέας [...] την ανέδειξε πρώτος εφαρμόσιμη σε όλα τα επιμέρους σημεία, άξια σεβασμού και επαίνων [...] και, ως τη στιγμή που οι θεωρίες αυτές θα αποτελέσουν τη βάση της ηθικής και της νομοθεσίας, τα σημαντικά αυτά θέματα θα εξακολουθήσουν να είναι νεφελώδη και πλήρη κινδύνων". Πρβ. Π. Κιτρομηλίδη, ό.π., σελ. 309: "Το ενδιαφέρον του Χιώτη νομικού [Κωνσταντίνου Πιτσιπιού] για το έργο του Bentham απηχεί κατά κάποιον τρόπο ιδεολογικούς προσανατολισμούς οικείους στον πνευματικό κόσμο των νεότερων οπαδών του Κοραή..." Μολονότι για τον Λεονταράκη ο κύριος πομπός είναι ο P. Costa, ας σημειωθεί εδώ μια "διάθλαση επαναστατικών ιδεών" που εξακτινώνεται σε πολλά κέντρα: Μπολόνια, Πίζα, Παρίσι, Χίο και Κέρκυρα, όπου ο P. Costa έγραψε και δημοσίευσε το Del modo di comporre le idee... Ας σημειωθεί επίσης ότι ο Λεονταράκης, στη μετάφραση των Χαρακτήρων, είχε υπόψη του την έκδοση του Κοραή, πράγμα που αποτελεί μια επιπλέον ένδειξη της σχέσης του με το έργο του Έλληνα στοχαστή.

2. Επαινετικότατα μιλάει για τη μετάφραση του Λεονταράκη ο Paolo Costa: "Έξοχη η μάλλον κλασική εργασία, άξια να επιδειχθεί σε όλη την Ιταλία για να ντραπεί επιτέλους για τις τόσες μεταφράσεις από τα γαλλικά, που αποτελούν όνειδος για τη γλώσσα μας..." (Lettere inedite di Paolo Costa, ό.π., σ. 122, γράμμα του Costa προς τον Λεονταράκη από Alli προς Πίζα, της 24 Σεπτεμβρίου 1833). Με το ίδιο πνεύμα γράφει ο Costa στον Καθηγητή Salvatore Betti από τη Μπολόνια στη Ρώμη στις 26 Σεπτεμβρίου 1833: "Εκδόθηκε στην Πίζα μια μετάφραση των Δοκιμίων του Montaigne. Είναι έργο ωραίας τέχνης και δεν φαίνεται σαν αντίγραφο

Σελ. 253
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/254.gif&w=600&h=915 21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

36.

ΕΙΚΟΝΑ

37.

ΕΙΚΟΝΑ

38.

Σελ. 254
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/255.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Το 1834, και ενώ συνεχιζόταν η έκδοση του Montaigne, έφτασε η στιγμή να επανεκδοθεί, εμπλουτισμένο με νέες σημειώσεις, το πρώτο μεγάλο έργο του Λεονταράκη: Caratteri di Teofrasto volgarizzati da Dionigi Leondarakys dal Zante, Pisa dalla Capurriana, 1834. Ένα αντίτυπο του βιβλίου βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Πίζας. Πρόκειται για ένα από τα λαμπρότερα δείγματα της ευρυμάθειας και της επιστημονικής υπευθυνότητας που χαρακτήριζε ορισμένους εκλεκτούς εκπροσώπους της νεολαίας στη χρυσή εκείνη εποχή της επτανησιακής ιστορίας1.

Δημοσιεύματα

Πόσο πολύπλευρη ήταν η παιδεία του Λεονταράκη και ποιες ήταν οι φιλοσοφικές και αισθητικές απόψεις του, φαίνεται και από τα δημοσιεύματά του. Στο άρθρο του για τον Romagnosi2

——————————————

του γαλλικού, πράγμα σπανιότατο στην Ιταλία, όπου τόσοι μεταφράζουν βαρβαριστί..." (στο ίδιο, σ. 95). Βλ. και εδώ, Παράρτημα, έγγραφο αρ. 39. Πρβ. επίσης Ferdinando Neri, «Sulla fortuna degli "Essais"», Rivista d'Italia XIX (1916), τόμ. Ι, σ. 289, όπου αναφέρονται όλες οι εκδόσεις των Δοκιμίων με επαινετικό σχόλιο για την έκδοση της Capurriana.

1. Το ελληνικά κείμενο που ακολούθησε ως επί το πλείστον ο Λ. είναι της έκδοσης του Κοραή Les Carattères de Teofraste, Paris 1799, αλλά έχει επίσης υπόψη του και τη μετάφραση του La Bruyère και τις σημειώσεις του Isaac Casaubon. Στο αντίτυπο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Πίζας (Misc. 1012, op. 4) ο Λεονταράκης αφιερώνει το έργο του "Alla Nobil Donna la Signora Contessa Elena Mastiani, nata Amati, Dama dell'insigne ordine della Crociera e di Malta, e Dama dell'I. e R. Corte di Toscana", στην οποία και απευθύνει τιμητική επιστολή. Φαίνεται ωστόσο ότι το δίφυλλο με την αφιέρωση και την επιστολή προστέθηκε εκ των υστέρων γιατί η επιστολή έχει ημερομηνία Pisa, il Febbraio del 1835, ενώ η έκδοση είναι του 1834.

2. "Gian Domenico Romagnosi" στο Nuovo Giornale de'letterati, No 83 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1835), σ. 154-156 (Νεκρολογία). Για το

Σελ. 255
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/256.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

γίνεται φανερό ότι παρακολουθεί τις εντονότατες φιλοσοφικές συζητήσεις για την ιστορία του Δικαίου που γέμιζαν εκείνον τον καιρό τις στήλες των περιοδικών και χώριζαν σε αντιμαχόμενες παρατάξεις τους καθηγητές και τους φοιτητές της Νομικής στην Πίζα κι έγιναν λίγο αργότερα αφορμή να ψυχρανθούν οι σχέσεις του Carmignani με τον άλλοτε ευνοούμενο μαθητή του Montanelli. Από το κείμενό του για τον Romagnosi, αλλά και από άλλα σχόλιά του, φαίνεται ότι ο Λεονταράκης υιοθετεί τις απόψεις των αισθησιοκρατών. "Γι' αυτόν ήταν μια ευθεία που ξεκινούσε από τον Αριστοτέλη των Φυσικών, προχωρούσε στον Γαλιλαίο, στον Locke, στον Beccaria, στον Bentham και -στην Ιταλία- στον Costa και στον Romagnosi"1.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον για τις κλασικιστικές τάσεις του Λεονταράκη είναι το άρθρο του για την ποίηση του Carlo Pepoli2. Το κείμενο, όπου μνημονεύονται με σεβασμό μεγάλοι φιλόλογοι ελληνιστές και λατινιστές, είναι διαποτισμένο από έναν 

——————————————

φύλλο αυτό, βλ. εδώ, κεφ. "Πνευματική κίνηση". Ο Romagnosi, διαπρεπής φιλόλογος και μελετητής του Δικαίου, πέθανε στο Μιλάνο τον Ιούνιο του 1835. Στις δικές του αρχές βασίστηκε η οργάνωση της δικαστικής και διοικητικής εξουσίας στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το κείμενο του Λεονταράκη είναι υπόδειγμα ύφους, αλλά και καρπός πολλής μελέτης.

1. P. Pertici, ό.π., σ. 85.

2. "Sulle poesie di Carlo Pepoli (Ginevra 1833) -Epistola al conte Ermano Lungi Zacinthio", Nuovo Giornale de' Letterati, No 82 (Ιούλιος-Αύγουστος 1835), σ. 14-32. To μελέτημα έχει τον τύπο επιστολής, πράγμα που συνηθιζόταν τότε από τους Ιταλούς λογίους. Ο Λεονταράκης διακόπτει κατά διαστήματα την παρουσίαση της ποίησης του Pepoli για να απευθυνθεί στον Ερμάνο Λούντζη και να του θυμίσει τις ωραίες μέρες που μελετούσαν μαζί στη Μπολόνια και άκουγαν τον Costa και τους άλλους μεγάλους δασκάλους. Στο τέλος του δοκιμίου απευθύνει θερμή έκκληση στον Λούντζη να αναλάβει τη συγγραφή ενός μεγάλου έργου με θέμα την ιστορία της Επτανήσου και την προσφορά των Επτανησίων στα γράμματα. "Μακάριος εγώ", καταλήγει, "αν τα λόγια μου αποδώσουν ως καρπό δόξα για τους νέους μας, χαρά και σιγουριά για τις οικογένειές τους, υπερηφάνεια και δικαιολογημένη τόλμη για την πατρίδα μας".

Σελ. 256
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/257.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ιδιότυπο κλασικισμό, ένα είδος νεοανθρωπισμού, που όμως, για τους Ιταλούς και για τους Έλληνες του διαφωτισμού, συνδέεται με τον πατριωτισμό, την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης, την αναζήτηση της εθνικής φυσιογνωμίας, την τόνωση της εθνικής υπερηφάνειας, τη διεκδίκηση της εθνικής χειραφέτησης.

Ένας εκδότης στρατευμένος στην λαϊκή διαφώτιση δεν μπορούσε παρά να ενδιαφέρεται για το εύρος της περιοχής, στην οποία διακινούνται τα βιβλία, για τον αριθμό των αναγνωστών, για τη δραστηριότητα άλλων εκδοτών. Ακριβώς το ενδιαφέρον αυτό διέκρινε τον Λεονταράκη από τον Rosini, που στηριζόταν περισσότερο στη γενναιοδωρία των πριγκήπων ή των μαικήνων και που απευθυνόταν μόνο σ' έναν στενό κύκλο διανοουμένων1. Από την τάση αυτή κινούμενος ο Λεονταράκης ξεκίνησε μια έρευνα στέλνοντας ερωτηματολόγια σε διάφορες επαρχίες, σε εκδότες και βιβλιοπώλες. Η έρευνα δεν τελείωσε ποτέ. Σύντομα ο Λεονταράκης πείστηκε ότι ήταν μάταιο να περιμένει απαντήσεις από τους εκδότες άλλων κρατών και περιόρισε το εύρος της μελέτης του. Αλλά ούτε και από τους εκδότες της Πίζας δεν έλαβε τις απαντήσεις που του χρειάζονταν. Είχε όμως την τύχη να βρει σ' ένα βιβλίο πολλά από αυτά που είχε ελπίσει να ανακαλύψει με την έρευνά του. Το βιβλιαράκι ήταν του Carlo Mele και είχε θέμα την ελεύθερη διακίνηση των βιβλίων σ' όλη την Ιταλία2, ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας κτλ. Ο Λεονταράκης ενθουσιάστηκε. Η παρουσίαση που έγραψε για το βιβλίο του Mele

——————————————

1. Η διαφορά αυτή πάντως δεν έχει να κάνει μόνο με την ιδιοσυγκρασία και τον πολιτικό προσανατολισμό των προσώπων. Βρισκόμαστε σε εποχή γενικότερης ρήξης με το παρελθόν που συμπεριλαμβάνει και την αλλαγή στους τρόπους παραγωγής και κατανάλωσης των πολιτισμικών αγαθών. Αν η αλλαγή αυτή άργησε κάπως, αυτό οφείλεται στην ανθεκτικότητα μιας παράδοσης βαθιά ριζωμένης στην Ιταλία από την εποχή της Αναγέννησης. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η μετάβαση αυτή, στην Τοσκάνη τουλάχιστον, συνδέεται με το όνομα ενός μη Ιταλού.

2. Την εποχή εκείνη υπήρχαν φραγμοί που εγκαθιδρύθηκαν κυρίως στην Ν. Ιταλία μετά το '22.

17

Σελ. 257
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/258.gif&w=600&h=393 21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

39. Πίζα: γενική άποψη

Σελ. 258
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/259.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

είναι μάλλον ένα δοκίμιο, στο οποίο εκτίθεται η ιδεολογία του Λεονταράκη ως εκδότη: Σ' έναν κόσμο, στον οποίο η γνώση απλώνεται σε νέα κοινωνικά στρώματα, στις γυναίκες κτλ., ο βιβλιοπώλης και ο τυπογράφος έχουν διαφορετική αποστολή από εκείνην που είχαν πριν από μερικές δεκαετίες. Η κυκλοφορία των βιβλίων από το ένα κράτος στο άλλο διευκολύνει τη διακίνηση της γνώσης και βελτιώνει με τον ανταγωνισμό το επίπεδο των εκδόσεων. Η πνευματική εργασία δεν είναι μη παραγωγική, δεν προσφέρει μόνο απόλαυση συνοδευόμενη κάποτε από μια ισχνή και ανάλαφρη ηθική χρησιμότητα· στον σύγχρονο κόσμο το βιβλίο μπορεί να γίνει ζωντανή πηγή κέρδους και πλούτου για τους βιβλιοπώλες, τους τυπογράφους, τους συγγραφείς, αλλ' ακόμα και για τον ίδιο τον τόπο, εφόσον ο εκπολιτισμός τον καθιστά ικανό να δέχεται τα πολιτισμικά προϊόντα, ακόμα και τα πιο υψηλά, σε όλη τη σημασία τους1. "Ήταν", σχολιάζει ο R. Pertici, "μόνο πρόχειρες ιδέες, αλλά πολύ ενδιαφέρουσες και αρκετά πρωτοποριακές για το περιβάλλον της Πίζας [...] Με λίγα λόγια, ο

——————————————

1. Leondarakys, "Recensione a Degli odierni ufficii della Tipografia e de'Libri. Discorso pratico ed economico di Carlo Melle, Napoli, dalla Stamperia del Fibreno 1834" στο Nuovo giornale de'letterati, n.n. 81 και 82, Μάιος-Ιούνιος και Ιούλιος-Αύγουστος 1835, σ. 187-198 και 33-47 αντίστοιχα. Το κείμενο του Λεονταράκη φαίνεται ότι ξέφυγε από τη λογοκρισία επειδή είναι πολύ προσεκτικά γραμμένο. Δεν συνέβη το ίδιο με την αίτηση του ίδιου περιοδικού να δημοσιεύσει απόσπασμα από το βιβλίο του Mele. Η λογοκρισία απαίτησε να απαλειφθεί το κομμάτι που αναφερόταν στους τεράστιους δασμούς που είχαν άλλοτε επιβληθεί στο εμπόριο των βιβλίων από την Κυβέρνηση της Νάπολης καθώς και το finale "...έτσι ώστε οι κόποι μου να συντελέσουν εν μέρει στην ωφέλεια και στη δόξα της ωραίας και ευγενούς πατρίδας μου" (A.S.P. Governatore 113, doc. 176 και 229, έγγραφα από την Segreteria di Stato προς Governatore di Pisa της 1ης Σεπτεμβρίου 1835 και της 7 Νοεμβρίου 1835). Είναι ακριβώς τα λόγια του Mele, με τα οποία κλείνει το δοκίμιό του ο Λεονταράκης. Στο ίδιο τεύχος (No 82) του Nuovo Giornale de'Letterati δημοσιεύεται, με την υπογραφή Leondarakys, η παρουσίαση μιας έκδοσης της Capurriana με τίτλο "Nuove rime d'un vecchio poeta".

Σελ. 259
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/260.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Λεονταράκης προσπάθησε να εισαγάγει στον μικρό κόσμο της εκδοτικής δραστηριότητας στην Πίζα έναν εφήμερο άνεμο ανανέωσης..."1

Επίλογος

Η εταιρεία "Niccolò Capurro e Compagni", που δεν ήταν άλλο από τον εκδοτικό οίκο του Διονυσίου Λεονταράκη από τη

——————————————

1. " Uomini e cose...", ό.π., σ. 89. Από τους Έλληνες βιογράφους του εκτενέστερα αναφέρεται στο συγγραφικό έργο του Λεονταράκη ο Σπ. Δε Βιάζης ("Διονύσιος Λεονταράκης", Ποιητικός Ανθών, ό.π., σελ. 319-320). Για τη μετάφραση των Χαρακτήρων λέει ότι "ανετυπώθη πεντάκις". Για την μετάφραση του Montaigne λέει ότι "η τύπωσις ήρξατο εν Πίση το 1837". Αναφέρει επίσης ότι "ήτο είς των συντακτών του Indicatore Pisano". Πρόκειται για φύλλο εβδομαδιαίο χωρίς μεγάλο κύρος όπου, κατά τον Vieusseux, "ασκούνταν οι νέοι συγγραφείς" (Carteggio inedito, ό.π., σελ. 288). Ενδιαφέρουσα είναι η πληροφορία ότι «εφιλοπόνησε το "Lamentazione sul soggiorno cittadinesco" κατά μίμησιν του Young», αλλά δεν δίνει άλλη ένδειξη. Για τα ανέκδοτα έργα του Λεονταράκη παραθέτω, όσα γράφει ο Δε Βιάζης: "Σειρά μαθημάτων καλολογίας, Ρητορική, Σχόλια και παρατηρήσεις εις την θείαν Κωμωδίαν του Δάντου και εις τους Τάφους του Φωσκόλου, Παιδική Χρηστομάθεια, Ιταλική Παιδαγωγία, Σημειώσεις περί της νηπιότητος του Φωσκόλου (3) και το Μυθιστόρημα Ούγος ή η καρδία μου. Το μυθιστόρημα τούτο αποθνήσκων διέταξε να συνταφή μετά του σώματός του. Ο Ερμάνος Λούντζης, ανήρ πολυμαθής, φοβούμενος μήπως είπωσιν οι μεταγενέστεροι ότι απωλέσθη έν αριστούργημα, ενήργησε να μη συνταφή το μυθιστόρημα. Ο Νικόλαος Βολτέρας, ανήρ λόγιος, ενεργήσας επίσης και λαβών την άδειαν, εμπόδισε την εξαφάνισιν. Τεμάχια τούτου εδημοσιεύθησαν τω 1846, εν τω Fiorileggio Ionio, περιοδικώ Κερκύρας. Μη ευτυχήσαντες ν' αναγνώσωμεν ολόκληρον το μυθιστόρημα δεν δυνάμεθα να επιφέρωμεν τας κρίσεις μας. Υπάρχουν ανέκδοτοι καί τινες μεταφράσεις, εξ ων διακρίνονται η μετάφρασις νομικών τινων έργων του Dupin και η της Ιστορίας της νεοελληνικής γραμματολογίας του Ιακώβου Ρίζου Νερουλού, μετά σημειώσεων και βιογραφίας του συγγραφέως". Η "Παιδική Χρηστομάθεια" είναι ίσως τα Ammaestramenti που αναφέρθηκαν παραπάνω. Στα έργα αυτά ο Ζώης προσθέτει τη δημοσίευση το 1838 στην Πίζα

Σελ. 260
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/261.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Ζάκυνθο, διαλύθηκε μάλλον στο τέλος του 1835. Είναι άγνωστο τι έκανε ο Λεονταράκης στο διάστημα που μεσολάβησε από τη διάλυση της εταιρείας ως τη στιγμή που υπέβαλε αίτηση για να δώσει πτυχιακές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο της Πίζας1. Το μόνο που μπορεί να προστεθεί στο σημείο αυτό είναι μια αναγραφή στο Libro di Dottorati: "No 428, 3 maggio 1838. Il Nobile Sig. Dionisio del [λείπει] Leondarakys del Zante si dottorò in Diritto Civile"2.

Ύστερα "επέστρεψεν εις Ζάκυνθον και εδίδασκε φιλολογίαν καίτοι είχε προσβληθεί υπό βαρείας ασθενείας. Επρόκειτο να τελειώσει νέον έργον υπό τίτλον: Ούγος ή Η καρδία μου, αλλ' η ασθένεια τον έσυρεν εις τον τάφον εις το 39ον έτος της ηλικίας του. Ενεκρολόγησεν ο Ερμάνος Λούντζης"3.

——————————————

μιας οκτασέλιδης επιστολής με τίτλο "Sulle cose archeologiche della rigenerata ellenica epistola" {;), ediz. II.

1. Οι ελληνικές πηγές συμφωνούν ότι ζούσε παραδίδοντας μαθήματα στους Έλληνες της Πίζας, επειδή αγνοούν τελείως την εκδοτική του δραστηριότητα.

2. A.S.P., Università, D II 10. Πρβ. επίσης γράμμα του Vieusseux προς τον Tommaseo με ημερομηνία 4 Νοεμβρίου 1838, όπου αναφέρεται αποστολή ενός πακέτου με διάφορα κείμενα- ανάμεσα σ' αυτά και "prosa del Leondarakis" (Carteggio inedito..., ό.π., σ. 397).

3. Λ. Ζώης, ό.π., σ. 349. Υπάρχουν και γράμματα προς τον Francesco Bonaini, όπου φαίνεται ότι ο Λεονταράκης παρέδιδε το 1839 στη Ζάκυνθο μαθήματα αισθητικής (A.S.F. Bonaini 4, lettere a F. Bonaini-Pisa da Zante). Πολύ αργότερα ο Oreste Raggi αναφέρεται με συγκίνηση στον Λεονταράκη: "Στην Πίζα γνώρισε τον Enrico Mayer, τον Rosellini και, στο σπίτι του Rosellini, τον Διονύσιο Λεονταράκη, από τη Ζάκυνθο, έναν συγγραφέα που έχει γράψει ιταλικά κομψότερα από πολλούς Ιταλούς [...] Ο Λεονταράκης πέθανε πρόωρα και μας άφησε μια έξοχη μετάφραση των Χαρακτήρων του Θεοφράστου και ενός μέρους των Δοκιμίων του Montaigne. Ο Raggi θυμάται με στοργή τον φίλο του αυτόν που τον ενθάρρυνε και τον συμβούλεψε στα πρώτα του φιλολογικά βήματα" ("Autobiografia", στο La Scuola Romana, a III, No 4, Φεβρουάριος 1885, σ. 84).

Σελ. 261
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/262.gif&w=600&h=915 21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 262
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/263.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΔΟΧΗ

Οι νομικές προδιαγραφές

Με τον κανονισμό του Πανεπιστημίου του 1814, που ίσχυσε, με μικρές παραλλαγές, ως τις αρχές της δεκαετίας του '40, ορίζεται ότι "κανείς δεν μπορεί να εγγραφεί στον κατάλογο των σπουδαστών αν δεν προσκομίσει πιστοποιητικό αμέμπτου διαγωγής"1. Άλλα πιστοποιητικά (σπουδών κτλ. ) δεν αναφέρονται παρά μόνο γι' αυτούς που προέρχονται από άλλα Πανεπιστήμια. Όσο κι αν φαίνεται σήμερα απίστευτο -αλλά όχι και παράλογο-, δεν υπήρχε καν περιορισμός ηλικίας. Μόλις το 1844 εκδίδεται διαταγή, με την οποία ορίζεται ότι οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν συμπληρώσει τα δεκαπέντε χρόνια τους2.

——————————————

1. A.S.P., Università, Α II 7, Regolarmenti, Notificazioni e Circolari dal 1814-1859, Regolarmento per la I. e R. Università di Pisa, άρθρο IX, Studenti. Ο κανονισμός αυτός επαναφέρει, σε γενικές γραμμές, το καθεστώς που ίσχυε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας πριν από τη γαλλική κατοχή.

2. στο ίδιο, Notificazione [...] dalla Sopritendenza agli Studi del Granducato της 3ης Δεκεμβρίου 1844. Ότι δεν πρόκειται για υπομνηστική

Σελ. 263
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/264.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

Αναλυτικότερα ορίζει το είδος και τον τύπο των απαιτούμενων πιστοποιητικών η εγκύκλιος του 1842. "Οιοσδήποτε επιθυμεί, να γίνει δεκτός ως σπουδαστής στα Πανεπιστήμια της Τοσκάνης, θα πρέπει να εφοδιαστεί με δύο Πιστοποιητικά, ένα από τον εφημέριο της ενορίας του, επικυρωμένο από την Ανώτερη Εκκλησιαστική Αρχή του αντίστοιχου Διαμερίσματος, με το οποίο να πιστοποιείται η εκπλήρωση των θρησκευτικών καθηκόντων εκ μέρους του υποψηφίου, και ένα από τις δικαστικές αρχές του τόπου διαμονής του, θεωρημένο από τις ανώτερες κυβερνητικές αρχές της επαρχίας του, με το οποίο να βεβαιώνεται ότι δεν έχει απασχολήσει με αδίκημα ούτε τη Δικαιοσύνη ούτε την Αστυνομία. -Εάν ο υποψήφιος έχει κάμει προηγούμενες σπουδές σε άλλο Πανεπιστήμιο ή Ινστιτούτο οποιοδήποτε, είτε στην Τοσκάνη είτε στο εξωτερικό, θα πρέπει να προσκομίσει πιστοποιητικό καλής διαγωγής από το Ίδρυμα στο οποίο εφοίτησε, θεωρημένο από τις Τοπικές Αρχές. -Όσον αφορά στους ξένους υποψηφίους, τα πιστοποιητικά αυτά πρέπει να είναι επικυρωμένα από την Ανώτατη Κυβερνητική Αρχή κατά τον καθιερωμένο τύπο. -Εφόσον αποκαλυφθεί, ακόμα και μετά την εισδοχή, ότι ένας σπουδαστής έχει αποκρύψει την προηγούμενη φοίτησή του σε άλλα Πανεπιστήμια ή μορφωτικά Ινστιτούτα για να αποφύγει την προσκόμιση των σχετικών πιστοποιητικών, αυτός θα αποκλείεται αμετάκλητα από το Πανεπιστήμιο.- Οι ετερόδοξοι υποχρεούνται να προσκομίζουν πιστοποιητικά μόνο από τις Πολιτικές Αρχές και από τις αρχές των Πανεπιστημίων και των άλλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, στα οποία τυχόν έχουν φοιτήσει"1.

Στα απαιτούμενα για την εισδοχή πιστοποιητικά θα προστεθεί

——————————————

εγκύκλιο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν συμπεριλαμβάνονται πιστοποιητικά γεννήσεως-βαπτίσεως στους φακέλους των υποψηφίων πριν από το 1844. Εξάλλου ο G. Montanelli μπήκε στο Πανεπιστήμιο στα 13 του χρόνια. Βλ. σχετικά Rosselli Nello, ό.π., σ. 91.

1. στο ίδιο, Notificazione dalla Sua Altezza Imperiale e Reale [...] dei 20 ottobre 1842, άρθρα I-V.

Σελ. 264
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/265.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ακόμα ένα με διαταγή του 1849: "Κανείς δεν γίνεται δεκτός σε εισαγωγικές εξετάσεις εάν δεν προσκομίσει, επιπλέον των ήδη προβλεπομένων, και βεβαίωση της τοπικής δικαστικής αρχής, με την οποία αυτή να πιστοποιεί, με δική της ευθύνη, την καλή διαγωγή του νεαρού Υποψηφίου στα πολιτικά ζητήματα"1.

Ηθών χρηστοτάτων...

Σε 16 μεγάλες δέσμες, στα Κρατικά Αρχεία της Πίζας, φυλάγονται τα πιστοποιητικά που υπέβαλαν οι υποψήφιοι για το Πανεπιστήμιο από το έτος εκδόσεως της διαταγής ως τη χρονιά της Ενώσεως (1842-1860)2. Ο συνολικός αριθμός των υποψηφίων στο διάστημα αυτό είναι 2049. Από αυτούς 80 είναι Έλληνες από διάφορα μέρη του ελληνικού κράτους, από τις αλύτρωτες περιοχές, αλλά και από τα πιο απομακρυσμένα κέντρα εγκαταστάσεως του Ελληνισμού της διασποράς· 23 από τους Έλληνες αυτούς δεν έχουν πάρει πτυχίο, τουλάχιστον στην Πίζα. Από τους μη πτυχιούχους 3 είναι από το Λιβόρνο, 1 από την Τεργέστη και 1 από την Πίζα. Συνολικά κανείς της παροικίας δεν παίρνει πτυχίο την περίοδο αυτή.

Ακόμα και αν δεν υπήρχε άλλη ένδειξη για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου της Πίζας, θα αρκούσε να 

——————————————

1. στο ίδιο, Notificazione di Cancellier Generale dell' I. e R.Università, 26 ottobre 1849.

2. Università, DI, No 1-16, Documenti per l'ammissione agli Studi 1842/43-1859/60. Στις 16 δέσμες της σειράς αυτής παραπέμπουν όλες οι υποσημειώσεις που φέρουν την αρχική ένδειξη D I 1 ως και D Ι 18. Βλ. και έγγραφα αρ. 11-30. Από το πλήθος των πιστοποιητικών αναφέρω εδώ μόνο όπως λίγα κατ' επιλογήν. Την περίοδο 1815-1838 καλύπτει, αλλά όχι πλήρως, νομίζω, η Sez. D I 84, No 3, Filza di attestati ed altro riguardante studenti. Μερικά από τα πιστοποιητικά της δέσμης αυτής αναφέρονται και σε έτη πρωιμότερα από το 1815. Για την περίοδο 1838-42 δεν βρέθηκαν πιστοποιητικά.

Σελ. 265
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/266.gif&w=600&h=915 21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

40. Βαπτιστικό από τη νήσο Αντιγόνη

Σελ. 266
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/267.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

ΕΙΚΟΝΑ

4l. Πιστοποιητικό σπουδών από τη Σχολή της Χάλκης

Σελ. 267
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/268.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

διατρέξει κανείς τους φακέλους με τα πιστοποιητικά για να πεισθεί ότι πράγματι οι πανεπιστημιακές αρχές "δεν έλεγαν όχι σε κανένα", τουλάχιστον για μη συμμόρφωση προς τις τυπικές προδιαγραφές. Καθένας έφερνε μαζί του στην Πίζα ό,τι μπορούσε: άλλος μόνο ένα λιγόλογο πιστοποιητικό καλής διαγωγής από κάποιον πάρεδρο ("απόντος του Δημάρχου") χωρίς καμιά θεώρηση· άλλος μόνο ένα βαπτιστικό· άλλος τρία, άλλος τέσσερα, άλλος πλήθος πιστοποιητικά· άλλος κανένα! Είναι η περίπτωση του Ελευθερίου Θεοφιλά που, το 1848, προσκομίζει μόνο μια βεβαίωση από τον πρόξενο της Ελλάδας στην Τοσκάνη και στη Λούκα Στέλιο Ευθυμιάδη ότι έχασε όλα του τα πράγματα και τα χαρτιά του στο ναυάγιο του γαλλικού ατμόπλοιου "Περικλής", με το οποίο ταξίδευε για την Ιταλία1.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του Ιωάννη Θεοδωρίδη από τις Σέρρες που απευθύνεται "αυτοπροσώπως" στον "Εκλαμπρότατο και Σεβαστότατο Κύριο Προβλεπτή του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Πανεπιστημίου της Πίζας" για να δηλώσει ότι δεν έχει ούτε πιστοποιητικό γεννήσεως ούτε καλής διαγωγής: "Η έλλειψις όμως των προειρημένων βεβαιωτικών εγγράφων", προσθέτει, "δεν προέρχεται ειμή εκ της μη χρήσεως τοιούτων πραγμάτων εις την πατρίδα μου, η οποία ευρίσκεται υπό την κυριαρχίαν των Τούρκων. Διότι είναι γνωστόν ότι τοιαύτα πράγματα, τόσον κοινά εν Ευρώπη, είναι ολωσδιόλου άγνωστα εις τους Τούρκους. Πιστεύω ότι ο Εκλαμπρότατος Κύριος Προβλεπτής, γνωρίζων την κατάστασιν της τουρκικής κυβερνήσεως, θα είναι συγκαταβατικός προς ξένους προερχομένους από το μέρος εκείνο διά να δεχθούν και αυτοί, με βαθυτάτην ευγνωμοσύνην, τα ευλογημένα διδάγματα, τα οποία το ένδοξον Πανεπιστήμιο ν της Πίζας σκορπά εις όλους αδιακρίτως..."2 Ο Θεοδωρίδης όχι μόνο έγινε

——————————————

1. D. Ι. 7, n. 91. Ότι ο Θεοφιλάς έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο φαίνεται από το κατάστιχο των διδάκτρων (DI No 75, Elenco alfabetico di Studenti...), όπου φέρεται να πληρώνει δίδακτρα ως τα 1854.

2. DI 5, n. 67.

Σελ. 268
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/40/gif/269.gif&w=600&h=91521. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

δεκτός, αλλά του αναγνωρίστηκαν και οι προηγούμενες σπουδές του στο Οθώνειο, όπως φαίνεται από το ότι παίρνει πτυχίο Ιατρικής το 1850.

Το άρθρο της διαταγής που εξαιρεί τους "ετερόδοξους" κληρικούς από τις αρχές που εκδίδουν πιστοποιητικά αγνοείται συστηματικά από τους Έλληνες, αλλά και από τις πανεπιστημιακές αρχές στην Πίζα. Πλήθος είναι τα πιστοποιητικά των Ελλήνων, στα οποία βεβαιώνεται από ορθόδοξους ιερωμένους ότι ο υποψήφιος "έζησε με λίαν θρησκευτικήν διαγωγήν, διά της οποίας διεφύλαξε πιστώς τα χρέη της ιεράς ημών θρησκείας", ότι "διήγεν προσκολλημένος εις τα της πίστεως" ή ότι "ανετράφη επιμελώς [...] παιδευόμενος προς την Ηθικήν και την Κατήχησιν των Ορθοδόξων Χριστιανών..."1 Ακόμα και ο εφημέριος του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία, που θα έπρεπε να είναι πιο ενημερωμένος, βεβαιώνει ότι ο Χαράλαμπος Μαζαράκης από το Ληξούρι, μαθητής στο Φλαγγινιανό, "εκκλησιάζεται τακτικά και τηρεί τα Άγια Μυστήρια"2.

Οι Επτανήσιοι παρουσιάζονται τυπικότεροι: τα πιστοποιητικά τους (της καλής διαγωγής) σπανίως υπογράφονται από κληρικούς και γενικά ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές, κάποτε μάλιστα και τις υπερβαίνουν: όχι μόνο οι αρχές εξαντλούνται σε επαίνους για το ήθος του υποψηφίου, αλλά και προσθέτουν ως ιδιαίτερο συστατικό την κοινωνική του προέλευση· συχνότατα πριν από το όνομα σημειώνεται η φράση Nobile Signor και δηλώνεται ότι ο υποψήφιος κατάγεται "εξ ευγενούς οικογενείας"3 ή "από οικογένειαν μετέχουσαν εις το σώμα των εκλεκτόρων της νήσου ταύτης"4.

Ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση του Έκτορος Γιαννέλη από

——————————————

1. DI 2, No 129 και αλλού.

2. DI 4, No 72.

3. DI 9, No 105 και αλλού. Οι πανεπιστημιακές αρχές, πριν από τη 10ετία του '40, λάβαιναν υπ' όψη τη δήλωση αυτή και σημείωναν τη λέξη "Nobile" πριν από το όνομα του πτυχιούχου στα σχετικά κατάστιχα.

4. DI 12, No 1.

Σελ. 269
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (1806-1861), Α΄-Β΄
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 250
    21. Σιδέρη, Φοιτητές Πίζας

    Και πάλι η μόρφωση των φτωχών

    Ο Educatore del Povero δεν ήταν η μόνη προσπάθεια του Λεονταράκη να συμβάλει στη λαϊκή διαφώτιση. Τον ίδιο χρόνο που ναυάγησε ο Educatore (1833), από την "Capurriana" κυκλοφόρησαν τρία ακόμη έργα ταγμένα στον ίδιο σκοπό. Το ένα, Ammaestramenti a tutta la gioventù che usa nette scuole elementarie e primarie con desiderio di apprendere, είναι ένα απάνθισμα διδακτικών αποφθεγμάτων, στο οποίο όμως ξεπροβάλλουν τα ονόματα του Franklin και του Bentham"1. Το έργο αποδίδεται στον Λεονταράκη με βάση μια νύξη του Tommaseo στο ημερολόγιό του: "1η Αυγούστου (1833): Ο Vieusseux μού δίνει τη συλλογή αποφθεγμάτων του Condurakis· τη διαβάζω..."2 Τα αλλά δύο είναι το Che cosa sono le Scuole di reciproco

    ——————————————

    1. Ο θαυμασμός του Λεονταράκη για τον Bentham προέρχεται από την επιρροή του Costa που τον συνιστούσε θερμά στους μαθητές του (Μ. Mingetti, Miei ricordi 1(1818-1848), L. R. e C. editori, Roma-Torino-Napoli, τόμ. Ι, σ. 57. Όσο για τον Franklin, αποτελούσε τότε το ευαγγέλιο των φιλελεύθερων διανοουμένων, ιδίως των νέων. Ήδη το 1830 ο Torri είχε εκδώσει στην Πίζα τα Saggi di Morale e d'Economia di B. Franklin. Η έκδοση, που πραγματοποιήθηκε τον καιρό της συνεργασίας του Torri με τον οίκο C. Nistri, σημειώνει ακριβώς τη στιγμή που ο ιστορικός αυτός οίκος κάνει τα πρώτα του ανοίγματα προς το πατριωτικό πνευματικό κίνημα. Για τη σχέση της ελληνικής πολιτικής σκέψης, και ιδιαίτερα του Κοραή, με τις απόψεις του J. Bentham, βλ. Π. Κιτρομηλίδη, "Ο Κοραής μελετητής του Bentham", Μνήμων 10 (1985), σ. 307-318, και του ίδιου, "Utilitarianism, Classicism and the Challenge of Political Action: Jeremy Bentham and Adamantios Korais", The Bentham Studies Newsletter, αρ. 9 (1985).

    2. Ν. Tommaseo, Diario intima, ό.π., σ. 127. Ο R. Pertici (ό.π., σ. 86-87) αποδίδει το Condurakis αντί Leondarakis σε λάθος αναγνώσεως του Ciampini. Υπάρχει επίσης ένα γράμμα του Vieusseux προς τον Tommaseo (Carteggio inedito fra N. Tommaseo e G. P. Vieusseux a.c. di V. Missori, vol. I, Firenze 1981, σ. 397), από το οποίο αποδεικνύεται ότι τόσο ο Vieusseux όσο και ο Tommaseo γνώριζαν τον Λεονταράκη.