Συγγραφέας:Αγγελοπούλου, Άννα
 
Μπρούσκου, Αίγλη
 
Τίτλος:Επεξεργασία παραμυθιακών τύπων και παραλλαγών AT 700-749
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:23
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1994
 
Σελίδες:271
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Ελληνικά παραμύθια-Κατάλογος
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Περίληψη:Το βιβλίο αυτό αποτελεί υποδειγματική δημοσίευση, σύμφωνα με τα διεθνή σχετικά πρότυπα, του καταλόγου των ελληνικών παραμυθιών που συνέτασσε ο Γεώργιος Μέγας ήδη από το 1910. Είναι στην ουσία ο δεύτερος τόμος του καταλόγου, μιας και ο συντάκτης του είχε προλάβει να δημοσιεύσει τον πρώτο τόμο. Ο κατάλογος παραμυθιών του Μέγα αποτελεί ένα σπουδαίο έργο υποδομής για κάθε σχετική έρευνα, έργο που συμβάλλει στη μελέτη όχι μόνο της ελληνικής εθνικής προφορικής παράδοσης αλλά και της παγκόσμιας. Η προσπάθεια για μια υποδειγματική δημοσίευση του καταλόγου αυτού, που άρχισε με τον τόμο αυτόν, καταβλήθηκε με την απόλυτη πεποίθηση ότι η αξία του είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Ένας κατάλογος παραμυθιών έρχεται ακριβώς να προσφέρει ταξινομημένο το σημαντικότατο υλικό των παραμυθιών και των παραλλαγών τους, και να υπενθυμίσει παράλληλα τη σημασία, τη συνέπεια, αλλά και τη δύναμη της ευελιξίας που ενέχεται στην προφορική παράδοση των παραμυθιών.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 7.13 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 177-196 από: 274
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/177.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΩΝ

ΗΠΕΙΡΟΣ

1. ΛΦ 786, 31-33, Άρτα, άτιτλο. Ι: <χ9. ΙΙ: β6, γ, 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

2. ΛΦ 789,27-28, Μέτσοβο, «Ο γέρος κι η γριά». Ι: «11, γ, γ2,83. III: α, γ, γ1.

3. ΛΦ 830, 4-5, Βλαχώρι Θεσπρωτίας, «Το έξυπνο πετειναράκι». Ι: α10, β2, β1, β6, α, α2, 84, ε3, ε1, ε7.

4. ΛΦ 1266, 1-4, Δολιανά Δωδώνης, «Ο γέρος και η γριά με τον κόκκορα και την κότα». Ι: α1, α2, γ, γ2. ΙΙ: 83, ε4. ΙΙΙ: γ, γ1.

5. ΛΑ 1259, (ΣΜ 89), 29-31, Κόνιτσα, «Ο πετεινός με τις λίρες κι η κότα». Ι: α3. ΙΙ: γ, γ2, 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

6. ΛΑ 1261, (ΣΜ 91), 9-10, Κόνιτσα, «Ο πάπος και η μπάμπω». Ι: α11. Η: β1, β2, 81, ε1, 87, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

7. ΛΑ 1278, (ΣΜ 108), 17-18, Φιλιάτες, «Η γριά με τον πετεινό της». Ι: α9. II: γ, γ1, 84, ε3, 81, ε1, ε7, ε4.

8. ΛΑ 1293, (ΣΜ 123), 244, Ζαγόρι, «Οι γέροι με τον κόκκορα και την κότα». ΙΙ: γ, γ2, 83, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

9. ΛΑ 1296, (ΛΑ 126), 401-403, Άρτα, «Ο κόκκορας με το φλωρί». Η: δ1, 83, ε1, ε4.ΙΙΙ: γ3.

10. ΛΑ 1299, (ΣΜ 129), 564-565, Ζαγόρι, «Ο γέρος με τον κόκκουτο κι η γριά με την κότα». Ι: α3, α11, γ2, 83, ε4. III: α, γ.

11. ΛΑ 2032, 20-21, Συρράκο Δωδώνης, «Ο γέροντας κι η γριά, ο πετεινός κι η κότα». Ι: α3, α11. ΙΙ: γ, γ3, 83, ε4. ΙΙΙ: α, γ, γ3.

12. ΛΑ 2233, (ΙΑ 652), 94-96, Ζαγόρι, «Ου γέρους κι η γριά». Ι: α3, α11. II: 87 (στο πηγάδι), 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

13. ΙΑ 857, 248-256, Σούλι, άτιτλο. Ι: α3, γ3. II: β1, β6, γ, γ2, ε7, ε1, ε4. III: α, γ, β2.

14. ΛΦ 883, 1-3, Κόνιτσα, «Ο γέρος και η γριά». I: α3, α11. Η: β2, β6, γ, γ2, 8, ε3, ε4. ΙΙΙ: β2.

15. Hahn,2, 85, Ζίτσα, «Ο γέρος με τον κουτσοπετεινό κι η γριά με την κότα».

16. Hoeg, αρ. 10, 50-51, Σαρακατσάνοι Ηπείρου, «Le coq du vieillard». I: γ3. ΙΙ: ε1, ε3, ε4.

17. Χρηστοβασίλης, 32-35, «Ο πετεινός κι η κότα». Ι: α2. ΙΙ: ε4. ΙΙΙ: α, γ.

Σελ. 177
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/178.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΘΕΣΣΑΛΙΑ

18. ΛΑ 1268, (ΣΜ 98) 95-96, Καρδίτσα, "Ο Μισοκοκοτάκος". ΙΙ: β1, β2, β6, ε1, ε3, ε6. ΙΙΙ: α.

19. ΛΑ 1269, (ΣΜ 99), 49-50, Λάρισα, "Οι κότες και οι γέροι". ΙΙ: β1, β2, β3. ΙΙΙ: ε, ε1, ε2, ε3, ε4, ε5. ΙΙΙ: α, γ.

20. ΛΑ 2746, 268-270, Ροδιά Τύρναβου, άτιτλο. Ι: α11. ΙΙ: β6, β2, γ, γ1, δ1, ε1, ε3, ε4. ΙΙΙ: α, γ7 (βρίσκει στην κοπριά ένα κουμπί, μια κόπιτσα και μια πινέζα κι αντί λίρες φέρνει αυτά στη γριά).

21. ΛΑ 2780, 167-172, Καρδίτσα, άτιτλο. Ι: α1. ΙΙ: α, α1, β1, β2, β3, β4, ε6, ε3, ε4. ΙΙΙ: γ, γ1.

22. ΛΦ 152, 5-7, Τρίκαλα, "Ο κουτσοκόκκορας". Ι: ζει με την γριά· ΙΙ: α, α1, β1, β2, β6, ε7, ε3, ε1.

23. ΛΦ 486, 3-6, Καρδίτσα, "Ο κοτσοκόκκοτας". ΙΙ: ε1, ε2, ε3, ε4, ε5. ΙΙΙ: α, γ.

24. ΛΦ 1550, 17-23, Καρδίτσα, "Η κουτσοκούκουτας". Ι: α1. ΙΙ: α1, β1, β2, β3, β6, ε1, ε2, ε3, ε6, ε4. ΙΙΙ: γ1, γ3.

ΘΡΑΚΗ

25. ΛΦ 946, 11-12, Σουφλί, "Ο πετεινός". Η: α11, β2, β1, β6, ε3, ε7, ε1, ε4.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

26. ΛΦ641, 4-5, Καισαρεία Κοζάνης, "Αούσλο σε Μουάσια (ο γέρος και η γριά)". Ι: α1. ΙΙ: α. ΙΙΙ: α (δανείζεται ο γέρος από τη γριά το ταγάρι να μετρήσουν τα φλουριά· ένα κολλάει στο κατραμωμένο ταγάρι)· ΙΙΙ: β, β1.

27. ΛΦ 792, 32-33, Δίλοφο Κοζάνης, "Ου παππάς κι η μπαμπού". Ι: α11. Η: γ, γ3, γ4. III: α, γ.

28. ΛΦ 1643, 6, "Το έξυπνο πετεινάρι". Ι: α1, α11, β1, β2, β3, ε1, ε3, ε7, ε4. ΙΙΙ: α.

29. ΛΑ 1176, (ΣΜ 6), 3-4, Ημαθία, "Ο Μισοκοκκοτάκος". Ι: β, β1, β3. ΙΙ: ε1, ε3, ε5, ε7, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

30. ΛΑ 1181, (ΣΜ 11), 167-168, Κοζάνη, "Ου κουτσοπέτ'νους". Ι: α11, β6, ε1, γ, γ1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

31. ΛΑ 1248, (ΣΜ 78), 3, Παγγαίο, άτιτλο. ΙΙ: α, α1, α3, ε7, ε1, ε4.

Σελ. 178
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/179.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

32. ΛΑ 1269, (ΣΜ 99), 17-20, Δράμα, «Ο πετεινός και η κότα». ΙΙ: ε4. ΙΙΙ: α, Υ, Τ1·

33. ΛΑ 1326, (ΣΜ 139), 15, Γιαννιτσά, «Ο κόκκορας». ΙΙ: α, α1, ε2, ε1, ε4.

ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

α. Ανατολικό Αιγαίο

34. ΛΑ2452,143-147, Βροντάδος Χίου, «Το πετειναράκι». ΙΙ: γ (αμολάει τη σφήκα που τσιμπάει τον πισινό του βασιλιά), ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

35. Argenti-Rose, Ι, 539-541, αρ. 27, Καρδάμυλα Χίου, «Ο πετεινός». ΙΙ: ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: γ.

β. Δωδεκάνησα

36. Hallgarten, 54-55, Ρόδος, «Der Hahn». Π: α, α1, γ, ε2, ε1, ε6, ε4.

γ. Εύβοια - Βόρειες Σποράδες

37. Ρήγας,2, 94-95, αρ. 29, Σκιάθος, «Ου πετ'νός κι του φλουράκ'». ΙΙ: α, α1, ε2, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

δ. Κυκλάδες

38. ΛΑ 2304, 429-435, Μήλος, ενωμένο με το AT 312Δ, άτιτλο. ΙΙ: ε5, ε6, ε1.

39. ΛΑ 715, 8, (ΛΑ 1396, 319-320, αρ. 84), Τήνος, «Ο Πετνός και ο γάτς». Ι: α6. Π: γ, γ1, 81, ε1, ε5. ΙΙΙ: α, γ3.

40. ΛΑ715Β, 1, (χφ ΛΑ 1390, 91-98, αρ. 11), Τήνος, «Ο Μισόκωλος», Το βιβλίο που διαβάζουν τα τρία βασιλόπουλα γίνεται ωραία κοπέλα· την αναζητούν για να την πάρουν πρέπει να φάνε όλα τα ψωμιά ενός φούρναρη, όλο το ξυνόγαλα, όλο το νερό ενός ποταμού, τα σταφύλια ενός κάμπου. Οι δύο πρώτοι δεν μπορούν μαρμαρώνονται από τις μάγισσες που έχουν την ωραία. Μόνο ο τρίτος — ο Μισόκωλος — τα καταφέρνει: «ρουφά κώλο τα ψωμιά», «ρουφά κώλο το ξυνόγαλα» κ.λπ. Παίρνει την ωραία και τ' αθάνατο νερό και ξεμαρμαρώνει τ' αδέλφια του, αλλ' αυτά τον φθονούν και τον ρίχνουν σε λαγκάδι να τον φάνε τα θηρία. Ξερνάει ο Μισόκωλος το γάλα, το νερό, τα σταφύλια. Πηγαίνει στο βασιλικό τραπέζι· διηγείται την ιστορία του. Ο βασιλιάς διώχνει τ' αδέλφια του και του δίνει τη βασιλοπούλα.

41. ΝΕΑ 2, 33-35, αρ. 18, Νάξος, «Ο πετεινός». Ι: α, α1. ΙΙ: γ, γ1, δ2, δ7 (σφήγκες), ε2, ε1, ε5, ε4. ΙΙΙ: α, γ, γ7 (η γριά σκοτώνει την κότα της και δεν έχει πια αυγά)· ζητά να συμφιλιωθεί με τον γέρο, αλλά αυτός αρνείται.

ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ

42. ΛΑ 1211, (ΣΜ41), 21-22, Κεφαλλονιά, «Το κουτσοκοκκοράκι που φέρνει τσεκίνια".

Σελ. 179
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/180.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

Ι: α (ο γέρος κράτησε το άλογο κι η γριά το κουτσοκοκκοράκι, που πάει στο παλάτι του βασιλιά καβάλα στο άλογο). II: α, α1, ε4. ΙΙΙ: α.

43. ΛΑ 1215, (ΣΜ 45), 3-6, Ζάκυνθος, "Το κοκκοράκι και η γάτα". Ι: α10. II: β2, β4, β6, δ, SI, B4, δ3, ε1, ε3, ε4. ΙΙΙ: γ.

44. ΛΑ 1215, (ΣΜ 45), 39, Ζάκυνθος, "Κόκκορος και γριά". ΙΙ: ε4. ΙΙΙ: α.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

45. ΑΑ 1126, (ΣΜ 16), 172, Ηλεία, "Το μισοκοκκοράκι". ΙΙ: γ, γ1 (ο βασιλιάς βάζει να σφάξουν τον κόκκορα της γριάς γιατί φώναζε: "και τη μια και την άλλη και τις τρεις τ' απανωτάρι". Η γριά πηγαίνει στο μαγερειό και ζητάει να της δώσουν έστω και τον μισό. Αυτός ζωντανεύει κι αρχίζει πάλι τα ίδια, ο βασιλιάς τη γεμίζει φλουριά για να τον πάρει να φύγει).

46.ΛΑ1189, (ΣΜ 19), 82-83, Σαβάλια Ηλείας, "Ο γέρος κι η γριά".Ι: γ2 (καίει το φτερό του η γριά για να ταΐσει τους ξένους της), α11. ΙΙ: β1, β2, β3, β5, ε2, ε3, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ (τον γεμίζει τυρόγαλα).

47. ΛΑ 1202, (ΣΜ 32), 166-167, Πουλίτσα Κορινθίας, "Το μισοκοκκοράκι". Ι: β4. ΙΙ: ε3, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

48. ΛΑ 1202, (ΣΜ 32), 1-3, Πύργος, "Γριά - γέρος - πετεινός - σκύλα". Ι: α11. ΙΙ: β, β1, β2, γ, γ1, ε3, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

49. ΛΑ 1221, (ΣΜ 51), 62-63, Μελιγαλάς Μεσσηνίας, "Ο κουτσοκοκκοράκος". ΙΙ: ε1, ε3, ε6, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

50. ΛΑ 1222, (ΣΜ 52), 207-210, Μελιγαλάς Μεσσηνίας, "Ο κουτσοκοκκοράκος". Παραλλαγή ταυτόσημη με την προηγούμενη.

51. ΛΑ 1223, (ΣΜ53), 199-206, Μελιγαλάς Μεσσηνίας, "Ο κουτσοκοκκοράκος". Παραλλαγή ταυτόσημη.

52. ΛΑ 1281, (ΣΜ 111), 79-81, Κυπαρισσία, άτιτλο. Ι: α11. ΙΙ: ε7, ε3, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

53. ΑΦ 196, 1-2, Κυνουρία, "Το μισοκοκκοράκι". Ι: β1, β4. ΙΙ: ε3, ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: γυρνάει στον γέρο και τη γριά.

54. ΑΦ 200, 6-7, Μαντινεία Αρκαδίας, "Η γιαγιά, ο σκύλος κι ο κόκκορας". ΙΙ: γ, γ1, ε4. ΙΙΙ: α.

55. ΑΦ 1013, 3-5, Μαντινεία Αρκαδίας, "Ο μισοκόκκορας μετά φλωριά". Ι: α11. ΙΙ: γ, γ1, γ3, ε2, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

56. ΑΦ 1383, 7-8, Μεγαλόπολις, "Η γιαγιά, ο κόκκορας κι ο σκύλος". Ι: α11. ΙΙ: γ1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

Σελ. 180
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/181.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

57. ΛΦ 1861 3-5, Καλαμάτα, "Ο κουτσοκοκκοράκος". Ι: γ1, II, β1, β2, β5, β6, γ, ε3, ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

58. Ταρσούλη, Τα πρώτα παραμύθια, 1-12, Κορώνη, "Ο μισοκοκκοράκος". Ι: α9. ΙΙ: β2, β1, β6 (βάζουν στοίχημα, ποιος θα τρέξει πιο γρήγορα, κερδίζει ο Μισοκοκκοράκος και τους ρουφάει), α, α2, ε3, ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

59. ΛΦ 261, 1-2, Σπερχειάς, "Ο κουτσοκοκοτάκος". ΙΙ: α, α1, β1, β2, β6, ε3, ε7, ε1, ε4. ΙΙΙ: γ, γ7 (κρεμάει η γριά την κότα· πεθαίνει).

60. ΛΦ 365, 1-2, Θήβα, "Το μισοκοκκοράκι". ΙΙ: γ, γ1, ε3, ε7, ε1, ε4.

61. ΛΦ 1096, 1, Λαμία, "Κουτσοκόκουτας". Ι: α, α1, ε7, ε3, ε8 (στις τσουκνίδες βρίσκει το φλουρί του και γυρνάει πίσω).

62. ΛΦ 1804, 3-7, Ναυπακτία, "Ο Κουτσοκοκκοτάκης". Ι: α1, α11. ΙΙ: β1, β2, β3, β5, β6, γ, γ1, ε3, ε7, ε1, ε8 (στο βρακί του γέρου, αμολάει το μελίσσι), ε4. ΙΙΙ: α, γ, β1.

63. ΛΑ 1205, (ΣΜ 35), 103-104, Ναύπακτος, "Σκύλα και κόκκοτος". Ι: α!2. ΙΙ: β6, ε4, ε1. III: α, γ, γ4.

64. ΛΑ 1216, (ΣΜ 46), 185-187, Μεσολόγγι, "Κόκκορας και σκύλος". Ι: α1. ΙΙ: ε3, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

65. ΛΑ 1246, (ΣΜ 76), 6, Έξαρχος Βοιωτίας, "Ο κόκκορας". ΙΙ: ε3, ε7, ε4.

66. ΛΑ 1255, (ΣΜ 85), 19-21, Άγραφα, "Για έναν κουτσόν κόκκορα". ΙΙ: α1, ε7, ε1, ε8 (στα ρούχα ενός για να σκάσει, τον τσιμπάει το μελίσσι), ε4.

67. ΛΑ 1320, (ΣΜ 133), 51-53, Μεσολόγγι, άτιτλο. ΙΙ: α1, ε8 (θηρία), ε1, ε4. ΙΙΙ: γ.

68. ΛΑ 2223, (ΙΛ 624), 108-111, Μέγαρα, "Το κοκκοράτσι". Ι: "7. ΙΙ: β1, β2, β5, β6, γ, γ1, ε1, ε3, ε7, ε4. ΙΙΙ: α, γ, γ3.

69. Αθηνά, 45, αρ. 4, 99-101, Κορωπί, "Ο κόκκορας που 'κάνε λίρες". Έλλειπες. Η γριά έχει κότες, ο γέρος κόκκορα, που κάποτε αρχίζει και γεννάει λίρες. Πέφτει σ' ένα ποταμό και τον μαγεύει ένας βασιλιάς, που τον ρίχνει στο κοτέτσι με τις κότες. Κάνει τον ψόφιο και τον πετούν. Ζωντανεύει και γυρνάει σπίτι του.

ΠΟΝΤΟΣ

70. ΛΦ 798, 4-5, Πόντος, "Ο γέρος με τον κόκκορα κι η γριά με την κότα". 7; α3. ΙΙ: τάχα ψόφιος ο πετεινός, οδηγείται στο παλάτι· γ (για να τον πιάσουν ξεριζώνουν όλα τα λουλούδια), ε4. ΙΙΙ: γ.

Σελ. 181
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/182.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

71. Dawkins, 401, Αξό Νίγδης, Καππαδοκία, "Ο πετεινός κι η παρέα του".

ΚΥΠΡΟΣ

72. ΛΦ 1097, 16-21, Λευκωσία, "Ο μισός". Συμφυρμός με τον τύπο AT 650 ("Ο πανίσχυρος").

ΑΔΗΛΟΥ ΤΟΠΟΥ

73. Νέα Παραμύθια, 11-14, "Ο κόκκορας κι ηκότα".Ι: α3.ΙΙ: γ, ε4.ΙΙΙ: α, γ, γ1.

74. Αινεία, Παραμύθια, 14, "Ο Μπιτσικοκκοράκος". Ι: α11. ΙΙ: γ1, ε1, ε3, ε7, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

Σελ. 182
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/183.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Το παραμύθι αυτό φαίνεται να έχει απασχολήσει ιδιαίτερα τους ερευνητές, αρχίζοντας από τον Paul Delarue , που το θεωρούσε σαν κατ' εξοχήν γαλλικό παραμύθι· πίστευε ότι πέρα από τη Γαλλία, υπάρχουν μόνο ελάχιστες σκόρπιες παραλλαγές του σ' άλλες χώρες. Η άποψη αυτή αντικρούστηκε από τον Ljungman , που δείχνει την πλατιά εξάπλωση του παραμυθιού σ' όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, εκτός από τη Γερμανία. Υπάρχει επίσης και η μονογραφία του Ralph S. Boggs , που πιστεύει ότι κοιτίδα του παραμυθιού αυτού είναι η Καστίλλη· από κει διαδόθηκε στη Γαλλία και στη συνέχεια πέρασε στη Νότια Αμερική (Βραζιλία, Χιλή, Αργεντινή) με τους Ισπανούς και Πορτογάλους αποίκους. Ο Boggs εξετάζει αναλυτικά όλα τα επιμέρους παραμυθιακά μοτίβα του τύπου, τη διάδοση τους, καθώς και την προέλευση του ονόματος του ήρωα (ήταν αρχικά μισός στην κυριολεξία; ή πρόκειται για σχήμα λόγου κ.λπ.).

Στη λογοτεχνία του 18ου και 19ου αιώνα το παραμύθι αυτό εμφανίζεται δύο φορές, μια στη Γαλλία και μια στην Ισπανία· αναφέρεται σ' ένα θεατρικό έργο που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το 1759. Ο Boggs πιστεύει ότι το ισπανικό παραμύθι στη λογοτεχνική προσαρμογή του Fernan Caballero στις αρχές του 19ου αιώνα, υπήρξε πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη της ιστορίας του Μισοκοκκοράκου στη νοτιοδυτική Ευρώπη .

Στην Ελλάδα ο παραμυθιακός αυτός τύπος έχει τεράστια διάδοση, ιδιαίτερα, όπως φαίνεται από το αρχείο Μέγα, στην Πελοπόννησο, όπου όμως ο χαρακτήρας των περισσότερων παραλλαγών είναι ιδιαίτερα επαναληπτικός· πολλές είναι σχεδόν ταυτόσημες, ούτως ώστε αναγκαστήκαμε να κάνουμε κάποια επιλογή στην παρουσίαση μας. Ο ήρωας είναι πότε ολόκληρος, πότε μισός και πότε ανάπηρος. Η πλειοψηφία των παραλλαγών (60%) παρουσιάζει τον κόκκορα ολόκληρο· περίπου το 20% μιλάει για ένα καχεκτικό κοκκοράκι, κουτσό ή με σπασμένο το φτερό από το μπαστούνι της γριάς ή του γέρου, ενώ το ίδιο περίπου ποσοστό παραλλαγών μας δίνει ένα παράδοξο μοτίβο σαν αιτιολογία για την περίεργη φύση του ήρωα: μια γριά σφάζει μισόν κόκκορα, συχνά μαγειρεύει και τρώει αυτό το μισό κομμάτι, ενώ το άλλο μισό (ο ήρωας) σηκώνεται και φεύγει. Άλλοτε την παρακαλάει να του χαρίσει τη ζωή για να την κάνει πλούσια. Σε μια μόνο παραλλαγή εξηγείται ορθολογικά η δύναμη του: ο κόκκορας τρώει ένα σκουλήκι και γίνεται έτσι πολύ δυνατός· σ' όλες τις άλλες, η υπερφυσική του δύναμη φαίνεται άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φυσική του υπόσταση:

1 Paul Delarue, Almanach populaire comptois, 1950, 346

2. W. Ljungman,Die Schwedischen Volksmarchen, Herkunft und Geschichte, Berlin, Akademie-Verlag, 1961, 206.

3 Ralph S Boggs. The Halphchick Tale in Spain and France, Helsinki 1933. FKC. no 111, 40

4 Stith Thompson, The Folktale, Berkeley and California Press, Beikeley and Los Angeles, California 1977. 78

Σελ. 183
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/184.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ο καχεκτικός ή άχρηστος ή μισός ήρωας φαίνεται σ' αυτό το παραμύθι το ίδιο ακαταμάχητος με το διπλογεννημένο ήρωα (AT 650) · την υπόθεση μας αυτή ενισχύει εξάλλου κι ο συμφυρμός, σε μια κυπριακή παραλλαγή (αρ. 73), των δύο τύπων: του AT 650 («Ο πανίσχυρος») και του AT 715.0 πανίσχυρος ήρωας σχετίζεται, σύμφωνα με την κατάταξη του οικότυπου από τον Μέγα, με τον Δακρυγιάννη, τον Αρκουδογιάννη κ.λπ. (πότε κατατάσσονται ως AT 650 και πότε ως AT 301B), κατεξοχήν παραδείγματα διπλογεννημένων ηρώων, που τους νικάει ενίοτε ένας μισός άνθρωπος. Στις ελληνικές παραλλαγές ο μισοκοκκοράκος είναι αθυρόστομος· φαίνεται, παρά την κάποια λογοκρισία, ότι το παραμύθι γινόταν πολύ αστείο στην αφήγηση, με τις κινήσεις που φανταζόμαστε ότι συνόδευαν όλες αυτές τις αθυρόστομες εκφράσεις («ρούφα κώλο το ποτάμι, να χέσω το μουστάκι του βασιλιά και τη ρόκα της βασίλισσας» κλπ.) κι ότι είχε έντονο σεξουαλικό συμβολισμό.

Σελ. 184
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/185.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  AT 720

Σελ. 185
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/186.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 186
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/187.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  AT 720

Η μάνα. μου με σκότωσε, ο πατέρας μου μ' έφαγε

AT: My Mother slew me; my Father ate me. The Juniper Tree

Delarue: Ma mere m'a tue, mon pere m'a mange

Grimm No 47: Von dem Machandelboom

Η κακιά δασκάλα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πατέρας και μια μάνα και ειχένασι κι ένα γιο, πολύ καλό και πολύ έξυπνο. Τον λέγανε Γιάννη· κάθε μέρα, επήγαινε στο σχολείο με χαρά γιατί αγαπούσε πολύ τα γράμματα.

Η δασκάλα του του έκανε πολλά δώρα· και του 'δίνε καραμέλλες. Ο Γιαννάκης την αγαπούσε πολύ. Του έλεγε συχνά κοντά: "Ξέρεις, θα ήθελα να 'χα ένα γιο σαν κι εσένα. Αλλά δυστυχώς, αυτό δε γίνεται", κι έκλαιγε. Το παιδάκι στενοχωριότανε πολύ μ' αυτά τα λόγια και το βράδυ διηγότανε στη μάνα του πως πέρασε στο σχολείο, τι καλή που ήταν μαζί του η δασκάλα και πως στενοχωριόταν που δεν είχε ένα παιδάκι σαν κι εκείνονε.

Περνούσε λοιπόν ο καιρός... Μια μέρα, λέει η δασκάλα στο Γιαννάκη: "Εμείς οι δύο τα πάμε πολύ καλά. θα 'θελες να είχες μια μάνα σαν κι εμένα; Άμα θες, μπορείς να με βοηθήσεις να σκοτώσω τη μάνα σου, για να παντρευτώ τον πατέρα σου και να γίνεις παιδί μου". (Βέβαια, καταλαβαίνετε πως ήθελε τον πατέρα, όχι το παιδί). Ο Γιαννάκης λοιπόν ήτανε πολύ λυπημένος. Σκεφτότανε: "Δε μπορώ να σκοτώσω τη μάνα μου, γιατί την αγαπάω. Αλλά τι να κάνω; Αφού αγαπώ και τη δασκάλα μου πολύ".

Πέρασε καιρός. Μια μέρα, η δασκάλα του λέει: "Λοιπόν, Γιαννάκη, τι αποφάσισες;" Ο Γιαννάκης, πολύ ταραγμένος, ψιθυρίζει: "Εγώ θέλω, αλλά τι να κάνω;" Η δασκάλα, ολόχαρη, του απαντάει: "Μα, είναι πανεύκολο· θα της πεις: πρέπει να μου βρεις τη σημαία, που είναι στον πάτο της κασέλας, γιατί την Κυριακή έχουμε γιορτή στο σχολείο· κι όταν θα 'χει σκύψει καλά-καλά μες στην κασέλα, θα κατεβάσεις το καπάκι πάνω στο κεφάλι της, κι έτσι, κανείς δεν θα καταλάβει ότι φταις εσύ: θα νομίσουν ότι το καπάκι έπεσε μόνο του".

Το Σάββατο πρωί, ο Γιάννης λέει στη μάνα του: "Μάνα, πρέπει να πάω στο σχολείο τη σημαία που έχεις στον πάτο της μεγάλης κασέλας για τη γιορτή που έχουμε

Σελ. 187
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/188.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

την Κυριακή". Η μάνα πάει να ψάξει τη σημαία στην κασέλα και λέει στο γιο της: "Κράτα καλά το καπάκι, μη μου πέσει στο κεφάλι". Και μόλις σκύψει για τα καλά η μάνα μέσα, αφήνει ο Γιάννης το καπάκι κι εκείνο πέφτει απότομα και κόβει το κεφάλι της δόλιας μάνας.

Ο πατέρας είναι απελπισμένος κι ο Γιάννης απαρηγόρητος, γιατί κατάλαβε πια τι έκανε· μα δε λέει κουβέντα. Συνεχίζει βέβαια να πηγαίνει σχολείο κι η δασκάλα τώρα πια είναι διπλά καλή μαζί του.

Μια ωραία μέρα, του λέει η δασκάλα: "Άκου, τώρα πρέπει να πεις στον πατέρα σου πως χρειάζεται μια μάνα, πως εγώ σ' αγαπώ πολύ, και πως θα 'τανε καλό και για κείνον και για σένα να με παντρευτεί' θα σε προσέχω πολύ".

Το ίδιο βράδυ, ο Γιάννης αρχίζει να μιλάει στον πατέρα του. Αυτός δε θέλει ν' ακούσει κουβέντα στην αρχή, γιατί αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του. Αλλά οι μήνες περνούνε, κι ο γιος του τον παρακαλάει ασταμάτητα. Περνάει ένας χρόνος, κι ο πατέρας αποφασίζει να ξαναπαντρευτεί με τη δασκάλα.

Για κάμποσο καιρό, όλα πάνε καλά. Αλλά, μια μέρα που ο πατέρας είναι στο κυνήγι, λέει η μητριά στο Γιαννάκη: "Έλα δω να κατεβούμε στο υπόγειο, σου 'χω μια έκπληξη". Το αγοράκι την ακολουθεί, όλο χαρά και χωρίς να υποψιάζεται, γιατί η καινούργια μάνα συνέχιζε να του κάνει πολλά δώρα. "Κοίτα, Γιάννη, μέσα στο σωρό το στάρι, σου έχω κρυμμένο κάτι, που θα σ' αρέσει πολύ". Ο Γιάννης αρχίζει να ψάχνει χώνοντας τα χέρια του μες στο σιτάρι. Και να που η κακιά μητριά, παίρνει μια μαχαίρα και του κόβει το κεφάλι. Ύστερα, του βγάνει το συκώτι και το καθαρίζει καλά-καλά, και το τηγανίζει.

Καλά για καλά βράδιασμα, καταφτάνει ο πατέρας και ρωτά, που είναι ο Γιάννης. "Δεν θ' αργήσει, με παρακάλεσε να μείνει να παίξει λίγο ακόμα με τ' άλλα παιδιά. Κάτσε, να ξεκουραστείς και να φας". Του βάζει να φάει το φαΐ του, σα να μη συμβαίνει τίποτε. Παίρνει ο πατέρας ένα κομμάτι κρέας, αλλά μόλις πάει να το βάλει στο στόμα του, το συκώτι μιλάει: "Αν είσαι Τούρκος φάε με, Οβριός κατάπιε με, κι αν είσαι ο πατέρας μου, σκύψε και φίλησε με".

Ο πατέρας δεν πιστεύει στ' αυτιά του: "Δεν ακούς τίποτα, εσύ; Αυτό το συκώτι μιλάει! Δεν καταλαβαίνεις τι λέει;" Η κακιά γυναίκα απαντάει: "Όχι, δεν ακούω τίποτα, είσαι φαίνεται κουρασμένος, ακούς φωνές! Μήπως είσαι άρρωστος, μήπως έχεις πυρετό;" Ο πατέρας, που νιώθει μια χαρά, αναρωτιέται τι συμβαίνει. Ξαναχώνει το πηρούνι του στο συκώτι, για να ξαναπάρει ένα κομμάτι. Το συκώτι ξαναλέει με σπαρακτική φωνή: "Αν είσαι Τούρκος φάε με, Οβριός κατάπιε με, κι αν είσαι ο πατέρας μου, σκύψε και φίλησε με. Πατέρα, εγώ είμαι, ο Γιάννης, εγώ είμαι, μη με φας, εγώ είμαι, ο Γιάννης ο γιος σου!"

Τότε ο άνθρωπος τα κατάλαβε όλα· σηκώνεται, αρπάζει την κακιά γυναίκα του από τα μαλλιά και της χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο... δυνατά, δυνατά και τη σκοτώνει.

Και ποτέ πια κανείς δεν ευτύχησε στο σπίτι του Γιαννάκη. Ποτέ πια ούτε γιορτή ούτε γέλια.

Ευγενική παραχώρηση Μαργαρίτας Ξανθάκου, που κατέγραψε την παραλλαγή αυτή στη Μάνη, το 1983.

Σελ. 188
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/189.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΩΝ

Dawkins, 437, 6, Ανακού Καππαδοκίας.

Σελ. 189
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/190.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Το παραμύθι αυτό, γνωστό σε πολλές χώρες της Ευρώπης, παρουσιάζει μεγάλη πυκνότητα κατανομής σε τρεις ειδικά περιοχές, τη Γαλλία, τις γερμανόφωνες χώρες, τη Φιλλανδία και την Εσθονία, σύμφωνα με τη μονογραφία του Belgrader M., Das Märchen νοη dem Machandelboom (KHM 47). Der Märchentypus AT 720, 1980 Frankfurt a. M., Bern, Verlag Peter D. Lang (Artes populares, 4). Τις γαλλικές παραλλαγές μελέτησε η Ν. Belmont στο άρθρο της "Conte et enfance. A propos du conte: Ma mere m' a tue, mon pere m'a mange (T 720), Cahiers de Litterature Orale, No 33, INALCO, 1993.

Στην Ελλάδα το αφηγηματικό αυτό θέμα είναι διαδεδομένο με τη μορφή τραγουδιού, παραλογής, γνωστής με τον τίτλο "Η μάνα η φόνισσα". Η παραλλαγή της Ξανθάκου από τη Μάνη δανείζεται τη γνωστή εισαγωγή του παραμυθιού, όπου το παιδί πείθεται από τη δασκάλα του και μέλλουσα μητριά του, να σκοτώσει τη μητέρα του. Η παραλλαγή του Dawkins από την Καππαδοκία παρουσιάζει την ίδια ακριβώς πλοκή με το τραγούδι και στις δύο απουσιάζουν εντελώς τα παραμυθιακά ή μαγικά στοιχεία που συνθέτουν το παραμύθι στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σελ. 190
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/191.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  AT 725

Σελ. 191
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/192.gif&w=600&h=915 23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 192
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/193.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ AT 725

To όνειρο

AT: The Dream

Delarue: Le reve

Παραλλαγή πρώτη: To όνειρο

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια οικογένεια που είχε τέσσερα παιδιά. Ένα βράδυ ο πατέρας είπε στα παιδιά του να κάνουν την προσευχή τους και να πέσουνε να κοιμηθούνε για να ιδούνε τι όνειρο θα έβλεπε ο καθένας τους. Το πρωί σηκωθήκανε τα παιδιά από τον ύπνο και το καθένα έλεγε τι είδε την νύχτα.

Ήρθε και η σειρά του τελευταίου γιου να πει το όνειρο του. "Εγώ", είπε το παιδί, "πατέρα, είδα απόψε στον ύπνο μου ότι ήμουνα πλούσιος, και εσύ πατέρα μου έρριχνες νερό να πλυθώ και η μάνα μου μου κράταγε την πετσέτα για σκουπιστώ". Ο πατέρας τότε θύμωσε και φώναξε: "Πιάστε τον να τον σφάξετε και να μου δώσετε το αίμα του να το πιω". Το παιδί άρχισε να τρέχει όσο μπορούσε πιο γρήγορα για να μην τον πιάσουνε, κουράστηκε όμως και τον φτάσανε τα άλλα του αδέλφια. Τότε αυτός τους λέει: "Αφήστε με, μη με σκοτώνετε, αν με λυπόσαστε και κόψτε μου μόνο το μικρό μου δάχτυλο για να τρέξει αίμα και να το πάτε του πατέρα μέσα σε ένα μπουκάλι". Τότε τα αδέλφια τον λυπηθήκανε και κάνανε όπως τους είπε. Αφού γεμίσανε το μπουκάλι με αίμα γυρίσανε σπίτι και το πήγανε του πατέρα, που νόμισε ότι σφάξανε το παιδί του.

Το παιδί περπάτησε, περπάτησε και έφτασε σε ένα μέρος που ήτανε ένας γέρος και είχε μερικά πρόβατα σε ένα μαντρί. "Καλησπέρα παπούλη", του είπε, "με θέλεις κι εμένα εδώ να σου φυλάω τα πρόβατα;" "Σε θέλω παιδί μου", είπε ο γέρος που ήτανε και τυφλός, γιατί τα μάτια του του τα είχανε πάρει οι νεράιδες. Κάθησε λοιπόν το παιδί και κάθε μέρα πήγαινε στη βοσκή τα πρόβατα του Αϊ-Νικόλα, γιατί αυτός ήτανε ο γέρος.

Μια ημέρα ο γέρος περίμενε-περίμενε να γυρίσει ο πιστικός του από τη βοσκή, αυτός όμως ούτε φαινότανε καθόλου. Άρχισε τότε αυτός σιγά-σιγά να αρμέγει τα πρόβατα, στεναχωρημένος όπως ήτανε δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.

Το παιδί, καθώς γύριζε στο μαντρί με το κοπάδι, του παρουσιάστηκαν τρεις όμορφες

Σελ. 193
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/194.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

κοπέλες σαν το κρύο το νερό, ροδοκόκκινες σαν την καλοκαιριάτικη αυγή. "Παλικάρι, ξέρεις τι θέλουμε εμείς από σένα;" του λένε. "Και που θέλετε να ξέρω εγώ τι θέλετε", τους λέει αυτός. "Να, εσύ να παίξεις το καλάμι σου και εμείς να χορεύουμε. Και σα κουραστούμε να μας κάνεις ό,τι θέλεις, και σα κουραστείς εσύ, να σου κάνουμε εμείς ό,τι θέλουμε". "Καλά", τους λέει το παιδί και άρχισε να παίζει το καλάμι. Έπαιζε-έπαιζε και αυτές χορεύανε. Άρχισε να πέφτει ο ήλιος και αυτές ακόμη χορεύανε. Όσο στο τέλος κουραστήκανε. "Πες μας τώρα τι θέλεις", του λένε αυτές. "θέλω να μου δώσετε τα μάτια του παπού", είπε. Τότε αυτές του δώσανε δύο μήλα. Και του είπανε αυτά είναι τα μάτια. Τα πήρε το παιδί και ήρθε γιομάτος χαρά στο μαντρί. Ο γέρος ακόμη άρμεγε τα πρόβατα. "Να, παπούλη", του λέει, "φάγε αυτό το μήλο. Μήπως βλέπεις λιγουλάκι;" "Ναι, άρχισα λίγο". "Να, φάγε και αυτό, μήπως ακόμη πιο πολύ;" "Βλέπω καλά" του λέει. "Και τώρα, τι καλό θέλεις από μένα να σου κάνω;" "Να με στείλεις πίσω σπίτι μου". Του ετοιμάζει ο γέρος ένα άλογο και του 'δώσε και πολλά, μα πάρα πολλά λεφτά.

Καβαλίκεψε το παιδί και γύρισε στο σπίτι του. Εκεί δεν το γνώρισε κανείς. Ο πατέρας και η μάνα του τον νομίσανε για κανένα πλούσιο άρχοντα και άρχισαν να τον περιποιούνται, ο πατέρας του έρριξε νερό και η μάνα του του κράταγε την πετσέτα να σκουπιστεί. Αφού τον είδανε έτσι πλούσιο, αποφασίσανε να τον κάνουνε και γαμπρό στην κόρη τους.

"Καλά", είπε αυτός, "δέχουμε να πάρω την κόρη σας". Το βράδυ όμως όταν πέσανε να κοιμηθούνε, αυτός έβαλε ανάμεσα τους ένα δίκοπο μαχαίρι. "Αν κουνηθείς εσύ" της είπε, "να σε κόψει και αν κουνηθώ εγώ να με κόψει εμένα". Πέρασε η νύχτα και το πρωί η νύφη το είπε στους γονείς της αυτό που έγινε. Τότε αυτοί τον ρωτήσανε γιατί το έκανε αυτό. Τότε αυτός τους έδειξε το κομμένο δάχτυλο και έτσι φανερώθηκε ποιος ήτανε.

ΛΦ1462: Παραλλαγή που συλλέχτηκε από τη Μαρία Σαμπάνη στη Στεφάνη Θηβών. Ο αφηγητή? 82 ετών.

Σελ. 194
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/195.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

Παραλλαγή δεύτερη: Η καλή βασίλισσα

Μια φορά και ένα καιρό ήτανε ένας βασιλιάς και είχε δύο παιδιά, ένα, αγόρι κι ένα κορίτσι. Αρρώστησε όμως κάποτε ο βασιλιάς και κατάλαβε το θάνατο του. Γι' αυτό εκάλεσε τα παιδιά κοντά του και τους λέει: "Παιδιά μου, εγώ θα πεθάνω. Σας αφήνω την ευχή μου να ήσαστε πάντοτε αγαπημένα".

Έτσι ο βασιλιάς πέθανε και τον κηδέψανε και εμείνανε τα παιδιά μοναχά τους. Εζούσανε πάντοτε αγαπημένα και κάθε φορά που έφευγε ο αδελφός πάντοτε φιλούσε την αδελφή του. Μια βραδιά η κόρη είδε στον ύπνο της, ότι έσπασαν τα ξύλα της σκεπής και την επροσκυνούσανε. Το πρωί που ξύπνησε, το είπε στον αδελφό της. Αυτός εσκέφτηκε πως ίσως η αδελφή του θα παντρευτεί και θα πάρει κανένα πιο πλούσιο από αυτόν και την εφθόνησε. Εσκέφτηκε λοιπόν να την κλείσει στα πιο σκοτεινά μέρη του παλατιού και διέταξε να της δίνουνε κάθε εικοστέσσερες ώρες λίγο νερό και λίγο ψωμί, για να πεθάνει. Επέρασε καιρός και αυτός επαντρεύτηκε και έδωσε στην γυναίκα του όλα τα κλειδιά του παλατιού. Αυτή άνοιξε όλες τις πόρτες αλλά εκείνη που ήτανε η βασιλοπούλα δεν την άνοιξε, γιατί δεν της είχε δώσει το κλειδί. Αλλά εκείνη είπε: "Γιατί δεν μου έδωσε το κλειδί αυτηνής της πόρτας, αφού μου έδωσε όλα τα άλλα". Δεν είπε όμως τίποτα αλλά σκέφτηκε να ψάξει όλες τις τσέπες του ανδρός της. Το βράδυ λοιπόν, που έπεσε αυτός να κοιμηθεί, του έψαξε τις τσέπες και βρήκε το κλειδί. Την άλλη μέρα το πρωί, μόλις έφυγε ο βασιλιάς, επήγε και άνοιξε την πόρτα και ευρήκε μια πεντάμορφη κόρη, ίσα που ανάπνεε με κάτι κουρελιασμένα ρούχα. Χωρίς να πει σε κανένα τίποτα την εσυνέφερε, της έδωσε ρούχα να ντυθεί και της λέει: "Κόρη μου, γιατί είσαι εδώ μέσα;" "Αχ, της λέει αυτή, και που να ήξερες". "Πες μου όλα τα μυστικά σου και εγώ είμαι για σένα", της απαντά η βασίλισσα. Κάθεται λοιπόν αυτή και της λέει την ιστορία της.

Εξακολούθησε μετά η βασίλισσα να την περιποιείται χωρίς να ξέρει κανείς τίποτα. Κάποτε έκανε τραπέζι ο βασιλιάς του κάτω κόσμου. Λέει τότε η βασίλισσα στην κόρη. "θα σε ετοιμάσω και θα πας στο τραπέζι που κάνει ο βασιλιάς του κάτω κόσμου". Της έφτιαξε στολή βασιλίκια και της έδωσε και το καλύτερο άλογο του αδελφού της και της είπε: "Να πας να καθήσεις στο τραπέζι, αλλά την τάδε ώρα να έρθεις, θα σε περιμένω στο παράθυρο, για να μην ξυπνήσει ο αδελφός σου, που τον έχω κοιμήσει". Επήγε αυτή στο τραπέζι και εγύρισε στην ώρα της και μετά την κλείδωσε πάλι στο δωμάτιο της η βασίλισσα και πήγε ύστερα και κοιμήθηκε δίπλα στον βασιλιά. Ο βασιλιάς ήτανε φίλος του βασιλιά του κάτω κόσμου και του λέει ο βασιλιάς του κάτω κόσμου ο φίλος του: "Ήρθε μια νέα, που αν δεν την πάρω για γυναίκα μου, θα τρελλαθώ. Και ήρθε μόνη της και έφυγε μόνη της". Του λέει τότε ο βασιλιάς: "Όταν έρθει, να την κρατήσεις να κοιμηθείτε μαζί". Έπειτα από λίγες μέρες, έκαμε

Σελ. 195
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/39/gif/196.gif&w=600&h=91523. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

πάλι τραπέζι ο βασιλιάς του κάτω κόσμου. Λέει τότε η βασίλισσα στη βασιλοπούλα: "Σου έφτιαξα ένα νυχτικό από πάνω έως κάτω με κουμπιά, θα πας λοιπόν στο τραπέζι και αν σου πει ο βασιλιάς του κάτω κόσμου να κάτσεις να κοιμηθείτε, να κάτσεις και όταν αποκοιμηθεί αυτός, εσύ να ξεκουμπώσεις τα κουμπιά και να αφήσεις το νυχτικό και να φύγεις". Επήγε αυτή στο τραπέζι, όπου ο βασιλιάς της χάρισε το δαχτυλίδι του, εκοιμήθηκαν μαζί και, όταν αποκοιμήθηκε ο βασιλιάς, αυτή άφησε το νυχτικό της χ,αι έφυγε και επήγε στο δωμάτιο της στο παλάτι και έμεινε έγκυος. Επέρασε σιγά σιγά ο καιρός και μαζί μ' αυτόν και οι εννέα μήνες για να γεννήσει. Επειδή όμως εφώναζε και βογγούσε, για να μην ακούγεται, διάταξε η βασίλισσα και έφεραν ένα φόρτωμα σπάρτα, ανάβει το φούρνο και τα πετάει μέσα. Έτσι λοιπόν, έσκαγαν τα σπάρτα και εσκέπαζαν τις φωνές της βασιλοπούλας, ώσπου γέννησε ένα χαριτωμένο αγοράκι. Η βασίλισσα ετοίμασε το παιδί μέσα σε μια κόφα με άνθη, έβαλε επάνω το δακτυλίδι και το έστειλε στο βασιλιά του κάτω κόσμου. Βλέποντας το αυτός είπε αμέσως: "Α! το παιδάκι μου". Και αμέσως κάλεσε τις γυναίκες να το θηλάσουν αλλά όμως σε καμιά δεν έπιανε. Λέει τότε ο βασιλιάς του κάτω κόσμου: "Σε οποίαν πιάσει και θηλάσει θα την πάρω γυναίκα μου". Ο βασιλιάς τότε λέει στη γυναίκα του τη βασίλισσα: "Να ιδείς τι γίνεται στο παλάτι του κάτω κόσμου. Πάμε και εμείς να ιδούμε;" "Πάμε", του είπε αυτή. Είχε φτιάξει όμως στη βασιλοπούλα στολή βασιλίκια πάρα πολύ πιο καλύτερη από την πρώτη και της λέει: "θα πας στο βασιλιά του κάτω κόσμου που στείλαμε το παιδί, θα πάρεις το καλύτερο άλογο του αδελφού σου και την καλύτερη στολή και θα έρθεις. Εσύ μόλις πάρεις το παιδί στα χέρια σου, γιατί αυτό έκλαιγε συνέχεια και δε σταματούσε, θα του ειπείς:

"Νάνι νάνι νάνι σου

στα σπάρτα γεννημένο

στα ρόδα στα τριαντάφυλλα

στου βασιλιά στελμένο".

Επήγε πρώτα ο βασιλιάς και η βασίλισσα και μετά ήρθε και αυτή στο άλογο καβάλα και ο πρώτος που βγήκε να την υποδεχτεί ήταν ο αδελφός της. Την επροσκύνησε και της έδωσε το χέρι για να κατέβει από άλογο και έτσι ξεδιάλυνε το όνειρο της βασιλοπούλας. Επήρε αυτή το παιδί στα χέρια της και το νανούρισε και αυτό σταμάτησε να κλαίει. Έπειτα το έβαλε στο στήθος της και έπιασε, και τότε ο βασιλιάς του κάτω κόσμου είπε: "Αυτή είναι η γυναίκα μου". Αρχινήσανε τότε διασκεδάσεις, όργανα και χοροί και μετά έγινε τραπέζι. Και όπως διασκεδάζανε, η βασίλισσα είπε να πει ο καθένας τι του συνέβηκε στη ζωή. Αυτή πρώτη έκαμε την αρχή και είπε όλη την ιστορία αυτή και τελειώνοντας λέει: "Τι να κάνουμε αυτουνού που καταδίκασε την αδελφή μου", και έδειξε τον άντρα της τον βασιλιά, "θάνατος! θάνατος!" όλοι εφώναξαν. Αλλά ο βασιλιάς του κάτω κόσμου, που ήτανε φίλος του, είπε: "Ας του χαρίσουμε τη ζωή και ας τον στείλουμε εξόριστο". Και τον στείλανε εξόριστο σε άλλο μακρινό νησί και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

ΛΦ 890: Παραλλαγή που συλλέχτηκε από τον Μακεδόνα Κωνσταντίνο στην Πάτρα Αφηγητής Μ Παρασκευόπουλος, ετών 60, το 1960.

Σελ. 196
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Επεξεργασία παραμυθιακών τύπων και παραλλαγών AT 700-749
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 177
    23. Αγγελοπούλου - Μπρούσκου, Παραμυθιακοί τύποι

    ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΩΝ

    ΗΠΕΙΡΟΣ

    1. ΛΦ 786, 31-33, Άρτα, άτιτλο. Ι: <χ9. ΙΙ: β6, γ, 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

    2. ΛΦ 789,27-28, Μέτσοβο, «Ο γέρος κι η γριά». Ι: «11, γ, γ2,83. III: α, γ, γ1.

    3. ΛΦ 830, 4-5, Βλαχώρι Θεσπρωτίας, «Το έξυπνο πετειναράκι». Ι: α10, β2, β1, β6, α, α2, 84, ε3, ε1, ε7.

    4. ΛΦ 1266, 1-4, Δολιανά Δωδώνης, «Ο γέρος και η γριά με τον κόκκορα και την κότα». Ι: α1, α2, γ, γ2. ΙΙ: 83, ε4. ΙΙΙ: γ, γ1.

    5. ΛΑ 1259, (ΣΜ 89), 29-31, Κόνιτσα, «Ο πετεινός με τις λίρες κι η κότα». Ι: α3. ΙΙ: γ, γ2, 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

    6. ΛΑ 1261, (ΣΜ 91), 9-10, Κόνιτσα, «Ο πάπος και η μπάμπω». Ι: α11. Η: β1, β2, 81, ε1, 87, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

    7. ΛΑ 1278, (ΣΜ 108), 17-18, Φιλιάτες, «Η γριά με τον πετεινό της». Ι: α9. II: γ, γ1, 84, ε3, 81, ε1, ε7, ε4.

    8. ΛΑ 1293, (ΣΜ 123), 244, Ζαγόρι, «Οι γέροι με τον κόκκορα και την κότα». ΙΙ: γ, γ2, 83, ε4. ΙΙΙ: α, γ.

    9. ΛΑ 1296, (ΛΑ 126), 401-403, Άρτα, «Ο κόκκορας με το φλωρί». Η: δ1, 83, ε1, ε4.ΙΙΙ: γ3.

    10. ΛΑ 1299, (ΣΜ 129), 564-565, Ζαγόρι, «Ο γέρος με τον κόκκουτο κι η γριά με την κότα». Ι: α3, α11, γ2, 83, ε4. III: α, γ.

    11. ΛΑ 2032, 20-21, Συρράκο Δωδώνης, «Ο γέροντας κι η γριά, ο πετεινός κι η κότα». Ι: α3, α11. ΙΙ: γ, γ3, 83, ε4. ΙΙΙ: α, γ, γ3.

    12. ΛΑ 2233, (ΙΑ 652), 94-96, Ζαγόρι, «Ου γέρους κι η γριά». Ι: α3, α11. II: 87 (στο πηγάδι), 81, 83, ε1, ε4. ΙΙΙ: α.

    13. ΙΑ 857, 248-256, Σούλι, άτιτλο. Ι: α3, γ3. II: β1, β6, γ, γ2, ε7, ε1, ε4. III: α, γ, β2.

    14. ΛΦ 883, 1-3, Κόνιτσα, «Ο γέρος και η γριά». I: α3, α11. Η: β2, β6, γ, γ2, 8, ε3, ε4. ΙΙΙ: β2.

    15. Hahn,2, 85, Ζίτσα, «Ο γέρος με τον κουτσοπετεινό κι η γριά με την κότα».

    16. Hoeg, αρ. 10, 50-51, Σαρακατσάνοι Ηπείρου, «Le coq du vieillard». I: γ3. ΙΙ: ε1, ε3, ε4.

    17. Χρηστοβασίλης, 32-35, «Ο πετεινός κι η κότα». Ι: α2. ΙΙ: ε4. ΙΙΙ: α, γ.