Συγγραφέας:Κιουσοπούλου, Αντωνία
 
Τίτλος:Χρόνος και ηλικίες στη βυζαντινή κοινωνία
 
Υπότιτλος:Η κλίμακα των ηλικιών από τα αγιολογικά κείμενα της μέσης εποχής (7ος-11ος αι.)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:30
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1997
 
Σελίδες:167
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Βυζαντινή κοινωνία
 
Χρονική κάλυψη:7ος-11ος αι.
 
Περίληψη:Στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση, μέσα από τα αγιολογικά κείμενα, του τρόπου με τον οποίο αρθρωνόταν η κλίμακα των ηλικιών στην αντίληψη των Βυζαντινών. Έναν ειδικότερο στόχο αποτέλεσε η στάση της βυζαντινής κοινωνίας απέναντι στην παιδική ηλικία και τη νεότητα και η αναζήτηση ενδεχόμενων αλλαγών σε αυτήν κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων. Η μελέτη της κοινωνικής λειτουργίας των Βίων των αγίων έδειξε ότι δεν είναι μόνον το εκκλησιαστικό μοντέλο για την παιδική ηλικία, τη νεότητα και τα γηρατειά που αποδεσμεύεται μέσα από τα κείμενα αυτά, αλλά και η εικόνα για τα διάφορα στάδια της ανθρώπινης ζωής που η κοινωνία είχε δημιουργήσει ως απάντηση στις δικές της ανάγκες και που οι συγγραφείς των Βίων τη μετέφεραν προσαρμοσμένη στα δικά τους ιδεολογικά μέτρα, ακριβώς επειδή ήθελαν να βρίσκονται σε αντιστοιχία προς την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι, εκείνο που αναδείχθηκε ή έγινε προσπάθεια να αναδειχθεί δεν ήταν τόσο το περιεχόμενο καθεμιάς ηλικίας όσο η σημασία του ηλικιακού συστήματος για τη μέτρηση του χρόνου στη βυζαντινή κοινωνία σε συνάρτηση με τις ιστορικά διαμορφωμένες δομές της.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 5.75 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 82-101 από: 170
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/82.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

"μυσαρών" ζώων) ταλαιπωρούσαν τους αγροτικούς πληθυσμούς της Βιθυνίας.140 Ενδεικτική είναι και η περίπτωση ενός υπάτου, ο οποίος ζήτησε τη βοήθεια του Πέτρου, επειδή στο σπίτι του πέθαναν από πανούκλα μέσα σε έναν μήνα τριάντα άτομα.141 Πέραν όλων των άλλων, την ίδια εποχή η Μικρά Ασία υφίσταται τις συνέπειες των αραβικών επιδρομών.142 Θα ήταν ασφαλώς παρακινδυνευμένο να ταυτίσουμε τις συνθήκες που επικρατούσαν στην κεντρική Μικρά Ασία, όπου κινήθηκε κυρίως ο Θεόδωρος τον 7ο αιώνα, με αυτές που επικρατούσαν στο βορειοδυτικό τμήμα της, όπου έδρασε ο Πέτρος τον 9ο αιώνα. Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο περιπτώσεις τα άρρωστα παιδιά ή οι γονείς τους ζητούν τη βοήθεια του αγίου μέσα σε παρόμοιες οικονομικά και δημογραφικά συνθήκες, που προσδιορίζονται από στοιχεία μιας ασταθούς ισορροπίας. Αυτό μας επιτρέπει να τις συνδυάσουμε, προκειμένου να σχηματίσουμε μιαν ιδέα για την κοινωνική πραγματικότητα που γνώριζαν και μπορούσαν να περιγράψουν οι συγγραφείς των συγκεκριμένων Βίων. Βεβαίως, δεν έχουμε τον τρόπο να αποκαταστήσουμε την ευθεία σχέση των θεραπευόμενων ασθενειών με τη φτώχεια - άλλωστε είδαμε ότι πολλά από τα άρρωστα παιδιά προέρχονταν και από εύπορα στρώματα. Αν όμως αντιστρέψουμε το επιχείρημα ότι "η υψηλή θνησιμότητα των νέων ήταν στην ουσία ένας δείκτης της φτώχειας του πληθυσμού",143 συνάγουμε λογικά, προφανώς ελλείψει αριθμών, ότι η ηλικιακή κατηγορία την οποία κυρίως έπλητταν ακόμη και οι συγκυριακές κρίσεις ήταν τα παιδιά.144

—————————————

140. Ό.π., 87, 185.

141. Ό.π., 139.

142. Για τις δημογραφικές και οικονομικές συνέπειες των αραβικών επιδρομών βλ. Hélène Ahrweiler, "L'Asie Mineure et les invasions arabes (VIIe-IXe siècles)". Revue Historique 227/1 (1962), 1-32 [= Études sur les structures administratives et sociales de Byzance, Variorum Reprints, London 1971, αρ. IX].

143. C. Μ. Cipolla, Η Ευρώπη πριν από τη βιομηχανική επανάσταση: κοινωνία και οικονομία 1000-1700, μετ. Π. Σταμούλης, Αθήνα 1988, 206.

144. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση που κάνει o βιογράφος της 

Σελ. 82
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/83.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Γνωρίζουμε ότι η παιδική θνησιμότητα ήταν, ούτως ή άλλως, ένα χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής κοινωνίας.145 Με αυτήν συνδυάζεται ασφαλώς και η παρέμβαση του αγίου σε περιπτώσεις παρατεταμένης απαιδίας. Ο Πέτρος επενέβη και απέκτησε παιδί ένα ζευγάρι που είχε ήδη χάσει 13 παιδιά.146 Πολλοί άγιοι γεννήθηκαν από γονείς που για πολλά χρόνια ήταν άτεκνοι (π.χ. Πέτρος, Στέφανος ο Νέος, Μιχαήλ Μαλεΐνος). Ενδεικτικό επίσης της υψηλής παιδικής θνησιμότητας είναι το γεγονός ότι υπήρχε μεγάλη ηλικιακή απόσταση μεταξύ των παιδιών μιας οικογένειας. Η πιο ακραία περίπτωση είναι αυτή των αδελφών από τη Μυτιλήνη, Ο μεγαλύτερος, ο Δαυίδ, ήταν 56 χρόνων, όταν ο Γεώργιος αναφέρεται ως "μείραξ" και ο Συμεών ως "πρόσηβος", 8 χρόνων.

Οι άγιοι ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση προέρχονταν κατά κανόνα από πολυμελείς οικογένειες. Ο Βλάσιος είχε άλλα τρία αδέλφια, ενώ οι γονείς του Λάζαρου είχαν συνολικά πέντε παιδιά. Οι τρεις άγιοι από τη Μυτιλήνη είχαν άλλα τέσσερα αδέλφια "εις γένους διαδοχήν".147 Ο Μιχαήλ Μαλεΐνος είχε έξι αδέλφια, το ίδιο και ο Λουκάς ο Στειριώτης. Ο Στέφανος ο Νέος στην Κωνσταντινούπολη είχε δύο αδελφές, που έγιναν μοναχές.148 To μοναχικό σχήμα περιεβλήθησαν επίσης κατά προτροπή του Πλάτωνα, που ήταν θείος τους, και τα αδέλφια (δύο αγόρια και ένα κορίτσι) του Θεόδωρου του Στουδίτη. Οι αραιές δημογραφικές πληροφορίες, που διαθέτουμε για την εξεταζόμενη εποχή, δεν μας αφήνουν περιθώρια, ώστε να χρησιμοποιήσουμε τις οικογένειες των 

—————————————

Θέκλας (Βίος Θέκλας, 220) για τα παιδιά ενός ανθρώπου ονόματι Ονησιφόρου, τα οποία υπέφεραν από ασιτία: "Έπασχον δε τούτο εικότως· νέας γαρ ηλικίας έτι και μειρακιώδους ουχ ούτω το αλγείν ή αθυμείν ως το πεινήν άπτεται και διψήν, και τούτο εστιν η μεγίστη συμφορά τοις παισίν".

145. Την παιδική θνησιμότητα στο Βυζάντιο, με αποσπασματικές όμως πληροφορίες από διαφορετικές εποχές, σχολιάζει και η Moffatt, ό.π., 714-718.

146. Βίος Πέτρου, 181· τέτοιου τύπου παρέμβαση κάνει και ο Θεόδωρος (βλ. Βίο Θεοδώρου του Συκεώτη, 110, 126).

147. Βίος Δαυίδ..., 212.

148. Βίος Στεφάνου, 91.

Σελ. 83
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/84.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

αγίων σε μίαν απόπειρα μελέτης του τρόπου και του μεγέθους με τον οποίο συγκροτούνταν τα νοικοκυριά κατά την εποχή αυτή. Ασφαλώς παρατηρούμε ότι ο τύπος του νοικοκυριού που διαγράφεται συχνότερα μέσα στους Βίους είναι το νοικοκυριό με πυρηνική δομή· και τούτο επειδή σπανίως αναφέρονται άλλοι, εκτός από τους γονείς και τους αδελφούς, συγγενείς του αγίου. Αλλά πρόκειται για μιαν παρατήρηση η οποία δεν μπορεί να αξιοποιηθεί, καθώς μας λείπει η γενικότερη εικόνα.

Τα αδέλφια του αγίου, πάντως, χάνονται μετά την εφηβική ηλικία, εκτός από τις περιπτώσεις εκείνων που έχουν ενταχθεί στη μοναστική ζωή και τον ακολουθούν στις επιλογές του. Αναφέρονται ο μεγάλος αδελφός του Βλάσιου που έγινε ιερέας στην Αγία Σοφία, η αδελφή του Θεόδωρου του Συκεώτη, την οποία "δωδεκαετή ούσαν παρθένον" ο Θεόδωρος έβαλε σε μοναστήρι όπου έζησε τρία χρόνια και μετά πέθανε, η αδελφή των τριών αγίων από τη Μυτιλήνη που επίσης έγινε μοναχή, και τα δύο αδέλφια του Πέτρου.

Συνοψίζοντας τα προηγούμενα, καταλήγουμε στη διαπίστωση ότι το παιδί, όπως απαντά στα εξεταζόμενα κείμενα, φιγούρα συμπληρωματική του αγίου ως παιδιού, η είναι άρρωστο ή ζει στο μοναστήρι, επομένως είναι μη-παιδί. Άλλωστε και οι ασθένειες που συνήθως αναφέρονται εκδηλώνονται με ιδιότητες αντίθετες προς τα βασικά χαρακτηριστικά ενός παιδιού: άλαλο παιδί σε αντίθεση με ένα παιδί που φωνάζει, ανάπηρο παιδί σε αντίθεση με ένα παιδί που τρέχει και παίζει, δαιμονισμένο σε αντίθεση με το αθώο παιδί. Ακόμη και όταν η υγεία του αποκαθίσταται με τη θαυματουργή επέμβαση του αγίου, το παιδί αυτό συνήθως δίδεται στο μοναστήρι ή αφιερώνεται στον Θεό, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Το άρρωστο παιδί προφανώς δεν εμπνέει και δεν αποπνέει θετικά συναισθήματα. Στην αντίληψη του συγγραφέα των αγιολογικών κειμένων, η παιδική ηλικία μοιάζει να είναι συνυφασμένη με την αρρώστεια και πάντως με μια περίοδο της ζωής αρνητικά φορτισμένη. Σκηνές με χαρούμενα παιδιά δεν συναντάμε, πλην ίσως ορισμένων στον Βίο

Σελ. 84
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/85.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

της Θέκλας.149 Η δεκάχρονη θυγατέρα του Κύριλλου, για παράδειγμα, αναφέρεται μόνον, επειδή παίζοντας χτύπησε το μάτι της και θεραπεύθηκε από τον πατέρα της,150 Σε πιο κανονικές συνθήκες, όταν o άγιος όντας παιδαριογέρων συγκρίνεται με τους συνομηλίκους του, η σύγκριση αποβαίνει σαφώς σε βάρος τους.151 Υπενθυμίζουμε ότι ο Λουκάς ο Στειριώτης εγκατέλειψε το σχολείο, επειδή έβλεπε τους μικρούς συμμαθητές του "ακοσμούντας".152 Μια χαρακτηριστική εικόνα βρίσκουμε στον Βίο του Πέτρου. Εκεί, ένας δαίμονας έχει τη μορφή "παιδαρίου μικρού, αισχρού τε και δυσώδους και την εσθήτα διαρερηγμένου".153 Ενδεικτική επίσης είναι μια τρομακτική σκηνή που περιγράφεται στον Βίο του Στέφανου του Νέου.154 Μια γυναίκα που είχε κατηγορήσει τον άγιο τιμωρήθηκε ως εξής: "...μόνης αυτής μετά των τέκνων μέσον κοιμωμένης, περί τας μεσονυκτίους ώρας, εν εκστάσει γενόμενα τα βρέφη, διαναστάντα και επιλαβόμενα των αμφοτέρων αυτής μασθών, τα εχιδνότοκα ταύτα διέφαγον αυτούς". Όταν ξημέρωσε, βρήκαν νεκρά τη μητέρα και τα παιδιά, "ακμήν κρατούντα τοις οδούσιν ημαγμένας τας των μαζών σάρκας".

Ενδιαφέρουσα είναι ακόμη η ακόλουθη πληροφορία που βρίσκουμε στον Βίο του Στέφανου:155 Στο κείμενο περιγράφεται η γιορτή των Βρουμαλίων, γιορτή "δαιμονιώδης", που τελούσε ο μυσαρός εικονομάχος αυτοκράτορας. Σε έναν τόπο, που ονομαζόταν Μαύρα -εκεί οδηγήθηκε ο άγιος-, ο αυτοκράτορας "τας προς τους

—————————————

149. Βίος Θέκλας, 312, 350.

150. Βίος Κυρίλλου, 80.

151. Για παράδειγμα, στον Βίο του Αθανασίου περιγράφεται η σχέση του αγίου ως παιδαριογέροντος με τους συνομηλίκους του. Με αυτήν την ευκαιρία ο συγγραφέας κάνει λόγο για ένα αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών, όπου ορίζουν ανάμεσά τους κάποιον που παίζει τον αυτοκράτορα ή τον στρατηγό. Σε αυτά τα "αθύρματα" ο Αθανάσιος ως παιδί παίζει τον ηγούμενο. Για τον παιδαριογέροντα βλ. σελ. 73-75 της παρούσας εργασίας.

152. Βίος Λουκά του Στειριώτη, 183.

153. Βίος Πέτρου, 201.

154. Βίος Στεφάνου, 175.

155. Ό.π., 165.

Σελ. 85
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/86.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

δαίμονας συνθήκας εποιείτο. Και μαρτυρεί το εις θυσίαν δοθέν του Σουφλαμίου παιδάριον, περί ου ουκ έστιν καιρός διηγήσασθαι". Τα Βρουμάλια οι Βυζαντινοί τα γιόρταζαν από τις 24 Νοεμβρίου ως τις 17 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο,156 διασκεδάζοντας με χορούς και τραγούδια που γράφονταν για την περίσταση. Με πανηγυρισμούς γιορτάζονταν και τα βασιλικά Βρουμάλια, την ημέρα της ονομαστικής εορτής του αυτοκράτορα. Η εν Τρουλλω Σύνοδος με τον 62ο κανόνα της απαγόρευσε την τέλεση των Βρουμαλίων, επειδή ήταν γιορτή ειδωλολατρική, χωρίς όμως να επιτύχει την κατάργησή της. Ανεξάρτητα πάντως από το περιεχόμενο αυτής της γιορτής και τους συμβολισμούς της, εδώ μας ενδιαφέρει ότι η θυσία ενός παιδιού στο πλαίσιο μιας δημόσιας τελετής δεν απέχει πολύ από την αντίληψη για την παιδική ηλικία που μόλις σχολιάσαμε ότι διακρίνεται μέσα στους Βίους.

156. Κουκουλές, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός, τ. Β1, 25-29, 36-38.

Σελ. 86
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/87.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Εκείνο που καταρχήν προκύπτει από τα προηγούμενα και πρέπει να σχολιαστεί είναι η στενή και αμφίδρομη σχέση των γονιών με τα παιδιά τους, ένα μοτίβο που επανέρχεται σε όλους τους Βίους της μέσης εποχής και αφορά τόσο τον άγιο όσο και τα δευτερεύοντα πρόσωπα της διήγησης κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας.

Ο κοινός τόπος των ευσεβών γονέων που ανέθρεψαν τον άγιο "εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου" συνδέεται με την πεποίθηση ότι η ηθική διαπαιδαγώγηση του ανθρώπου αρχίζει από την πολύ πρώιμη ηλικία. Αυτή η πεποίθηση, όπως έχει δείξει ο Δ. Κυρτάτας, πέρασε στον χριστιανισμό από την αρχαιότητα και εδραιώθηκε με τα κείμενα των Πατέρων.157 Η σωστή ανατροφή του παιδιού μέσα στην οικογένεια αποσκοπεί στη διαμόρφωση του σωστού ενήλικα. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το "μήνυμα" ενός Βίου.

Ενσωματωμένος στο "μήνυμα" αυτό είναι ο σεβασμός προς τους γονείς. Κληρονομημένος από την Παλαιά Διαθήκη, προβάλλεται ως υποχρέωση και σφυρηλατείται κατά την παιδική ηλικία, μολονότι η σημασία του αποδεικνύεται, όπως θα δούμε, μεγαλύτερη στην αμέσως επόμενη φάση της ζωής του αγίου.158 Κεντρικό πρόσωπο στις περισσότερες διηγήσεις είναι η μητέρα. Ο ρόλος της φαίνεται ότι βαρύνει ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια της εφηβικής ηλικίας του

—————————————

157. Δ. Κυρτάτας, Παιδαγωγός. Η ηθική διαπαιδαγώγηση στην ύστερη ελληνική αρχαιότητα, Αθήνα 1994,129.

158. Βλ. Βίο Πλάτωνος, 825: "παιδί γαρ προσήκει το πάντα πατρώζειν, και όλον εαυτόν εμπαρέχειν τω γεννήτορι".

Σελ. 87
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/88.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

αγίου, όταν εκείνος κάνει τις επιλογές του· εντούτοις ήδη από τη στιγμή της γέννησής του, η μητέρα του αγίου είναι ένα πρόσωπο που κυριαρχεί στους Βίους.159 Τον Θεόδωρο τον Συκεώτη τον ανέθρεψε μόνη της η μητέρα του, η οποία όμως, όταν o γιος της έγινε 18 χρόνων, παντρεύτηκε, γεγονός που σχολιάζεται αρνητικά από τον συγγραφέα του Βίου. Ακόμη και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου του εξ Ιουδαίων αναγνωρίζεται ο σημαντικός ρόλος της μητέρας του, η οποία προσπάθησε να τον αποτρέψει και να μην εγκαταλείψει τα οικογενειακά ήθη. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο συγγραφέας δεν κρύβει την ανακούφισή του που η μητέρα του πέθανε, όταν ο Κωνσταντίνος ακόμη ήταν νεανίας, και εκείνος των "μητρικών πέδων απολύεται". Ασφαλώς, ο βιογράφος δεν ξεχνά τον οφειλόμενο σεβασμό και τονίζει ότι ο άγιος έπαψε μεν να κλαίει, αλλά εξακολουθούσε να πονά για τον θάνατο της μητέρας του.

Είδαμε ότι μέσα στους Βίους διαγράφεται το οικείο πρόσωπο του αγίου. Αν συνδυάσουμε το γεγονός αυτό με την τακτική που ακολουθούν γενικότερα οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας κατά τη μέση εποχή, μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη στενή και ιεραρχημένη σχέση ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά που αναδεικνύεται από τα κείμενα. Γνωρίζουμε ότι συνυφασμένη με την τακτική της Εκκλησίας είναι η προσαρμογή των δογματικών της αρχών στην κοινωνική πραγματικότητα που διαμορφώνεται κατά το πέρασμα από την αρχαιότητα στον μεσαίωνα, δηλαδή κατά τους πρώτους αιώνες της εποχής στην οποία βρισκόμαστε. Θεμελιώδες στοιχείο αυτής της πραγματικότητας είναι η παρακμή της αστικής ζωής που είχε ως συνακόλουθο την αλλαγή του ρόλου της οικογένειας, Ο A. Καζντάν έχει επισημάνει ότι κατά τον 7ο αιώνα άρχισε η σταδιακή ενίσχυση των οικογενειακών δεσμών, ώσπου η οικογένεια έγινε η ισχυρότερη μικροομάδα της βυζαντινής κοινωνίας.160 Η Εκκλησία με διάφορους

—————————————

159. Βλ. και τις σχετικές παρατηρήσεις που κάνει ο Browning, "The Low Level Saint's...", ό.π., 121.

160. Α. Καζντάν, "Η βυζαντινή οικογένεια και τα προβλήματά της", Μνήμων 12 (1989), 195-209.

Σελ. 88
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/89.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

τρόπους επεδίωξε να αξιοποιήσει αυτήν την αλλαγή και διατύπωσε μέσα από τους κανόνες των οικουμενικών συνόδων το αίτημα για σταθερούς οικογενειακούς δεσμούς. Οι γαμικές σχέσεις απετέλεσαν το κοινωνικό εκείνο πεδίο στο οποίο η Εκκλησία άσκησε αποτελεσματικά την εξουσία της ως το τέλος των βυζαντινών χρόνων. Πρόκειται άλλωστε για ένα πεδίο που το Κράτος, υιοθετώντας υπό τη μορφή νόμων τις εκκλησιαστικές θέσεις, της το παραχώρησε εξ ολοκλήρου από τον 10ο αιώνα και ύστερα.161 Η σταθερότητα των οικογενειακών δεσμών περνά και αποτυπώνεται ως αξία και στους Βίους των αγίων. Ο Καζντάν διατυπώνοντας την άποψη για την ενίσχυση της οικογενείας σχολιάζει τη στάση των τριών αγίων από τη Μυτιλήνη απέναντι στη μητέρα τους και το γεγονός ότι ο ένας από αυτούς, ο Δαυίδ, έσπευσε να την προϋπαντήσει, όταν έλαβε το μήνυμα "θεόθεν" ότι επρόκειτο να τον επισκεφθεί στο μοναστήρι.162

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, γίνεται κατανοητό το γιατί από τον 7ο αιώνα και ύστερα όλο και περισσότεροι άγιοι έχουν παιδική ηλικία. Βεβαίως, ο Βίος ανήκει στο ρητορικό είδος των εγκωμίων και ως εκ τούτου ο συγγραφέας είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει ορισμένους κανόνες: πρέπει π.χ. να ξεκινήσει την αφήγησή του από την αναφορά στην οικογένεια, τη γέννηση και την ανατροφή του εγκωμιαζόμενου πρόσωπου. Διαπιστώνουμε όμως ότι στους Βίους της προηγούμενης περιόδου η αναφορά είναι συνήθως βραχύλογη: στον Βίο του Πορφυρίου της Γάζας, για παράδειγμα, μετά την επιγραμματική αναφορά στο "επίσημο γένος" του αγίου και στην πόλη όπου γεννήθηκε, η διήγηση συνεχίζεται με την αναχώρησή του για την Αίγυπτο.163 Ούτε όμως ο Ιωάννης o Ελεήμων έχει παιδική ηλικία.164 Όσο προχωρούμε στη μέση εποχή, είναι όλο και περισσότεροι

—————————————

161. Βλ. Angeliki Ε. Laiou, Mariage, amour et parenté à Byzance aux XIe-XIIIe siècles, Paris 1992, όπου η σχετική προηγούμενη βιβλιογραφία.

162. Καζντάν, ό.π., 196.

163. Βίος Πορφυρίου, 4.

164. Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος, 20: η μόνη μνεία αφορά την ανατροφή του "εν παιδεία και νουθεσία" από ευγενείς γονείς. Πρώτη αναφορά

Σελ. 89
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/90.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

οι Βίοι όπου η εξιστόρηση αρχίζει με την περιγραφή της παιδικής ηλικίας του αγίου. Ενδεικτική αυτής της αλλαγής είναι η παράδοση των διηγήσεων που αναφέρονται στον άγιο Μάμα.165 Τα παλαιότερα γνωστά κείμενα είναι οι σχετικές με αυτόν ομιλίες του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Εκεί ο Μάμας αναφέρεται ως απλός βοσκός, χωρίς καμιά μόρφωση, αλλά με θείο χάρισμα. Στον Βίο του αγίου, που γράφτηκε από τον Συμεών τον Μεταφραστή, ο Μάμας έχει ευγενείς γεννήτορες, πλούσια κηδεμόνα, όταν εκείνοι πέθαναν, και εξαιρετική επίδοση στα γράμματα. Βρέθηκε στο βουνό ως βοσκός χάρη στη θεία πρόνοια, για να αποφύγει τον διωγμό από τους ειδωλολάτρες,

Γίνεται επίσης κατανοητό το γιατί η ανατροφή των παιδιών προπαγανδίζεται εκτενέστερα μέσα στους Βίους αυτούς ως καθήκον χριστιανικό. Η ίδια η ζωή του αγίου αρχίζει μέσα σε μια οικογένεια που εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις της αγιοσύνης του. Σημειώνουμε ότι ο αποχωρισμός του αγίου από την οικογένεια του, όταν αποφασίζει να μονάσει, δεν είναι πάντοτε εύκολος, Η εγκατάλειψη της οικογενείας από τον άγιο είναι ασφαλώς ένας κοινός τόπος που βασίζεται στις επιταγές των Γραφών. Ωστόσο, η αντίρρηση των γονέων στην απόφαση του παιδιού να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και την οικογενειακή εστία περιγράφεται συχνά με τόσο δραματικό τρόπο που ενισχύει ακριβώς τη σκέψη για την αξία της οικογένειας. Δεδομένου του χαρακτήρα αυτών των κειμένων, υποθέτω ότι εκείνο που επιδιώκεται είναι από τη μια πλευρά να μη διασαλευθεί η κοινωνική τάξη και από την άλλη να μην αναιρεθεί ή τεθεί εν αμφιβόλω το ασκητικό ιδεώδες που από αυτήν την εποχή και ύστερα καλλιεργείται μέσα στο μοναστήρι. Χαρακτηριστική, αν και μοναδική, είναι η περίπτωση του Κύριλλου του Φιλεώτη, στο τέλος του 11ου αιώνα, που έζησε ως ασκητής παραμένοντας παντρεμένος και κατοικώντας κοντά στην οικογένειά του. Εξίσου

—————————————

στην ηλικία του γίνεται αμέσως στη συνέχεια, όταν "προς μέτρον ηλικίας εληλακώς" παντρεύεται.

165. Άννα Μαραβά-Χατζηνικολάου, Ο άγιος Μάμας, Αθήνα 2 1995, 5-23.

Σελ. 90
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/91.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ενδεικτικές και πολυσυζητημένες είναι και οι περιπτώσεις των αγίων γυναικών αυτής της περιόδου, οι οποίες αγιάζουν μέσα στην οικογένεια, υπομένοντας διάφορες ταπεινώσεις από τον συνήθως βάναυσο σύζυγο, τον οποίο όμως ως τον θάνατό τους δεν εγκαταλείπουν.166 Η έμφαση, λοιπόν, στην περιγραφή της παιδικής ηλικίας του αγίου αποτελεί ένδειξη της επιλογής που κάνει η Εκκλησία (από τη μέση εποχή και ύστερα) να στηρίξει και να ενισχύσει τους οικογενειακούς δεσμούς.

Όσο τονίζεται η σημασία των οικογενειακών δεσμών για την ανατροφή ενός νέου ανθρώπου, τόσο χρειάζεται να περιγραφούν με εναργή τρόπο τα αποτελέσματά της. Έτσι, παγιώνεται, κατά τη γνώμη μου, η εικόνα του παιδαριογέροντος. O βιογράφος χρησιμοποιεί μιαν έννοια οικεία στη χριστιανική οπτική, έννοια την οποία προσαρμόζει στους στόχους του κειμένου του. Ο παιδαριογέρων έχει ασφαλώς χαρακτηριστικά έμφυτα, τα οποία το χρηστό οικογενειακό περιβάλλον επιτρέπει να εκδηλωθούν.

Ακριβώς όμως η εικόνα του παιδαριογέροντος υποδεικνύει ότι στην αντίληψη του βιογράφου το ιδανικό παιδί που αντιπροσωπεύει ο άγιος είναι στην πραγματικότητα ένας ενήλικας σε μικρογραφία. Το παιδί ως πρόσωπο σε πρωταγωνιστικό ρόλο απουσιάζει από τους Βίους όλων των εποχών, είτε είναι ο μικρός ενήλικας που περιγράψαμε, είτε είναι το τερατώδες παιδί με την υπερφυσική δύναμη που βλέπει οράματα και κάνει θαύματα, συμπεριφερόμενο εντέλει και στις περιπτώσεις αυτές ως ενήλικας. Αλλά και σε δευτερεύοντες ρόλους μέσα στη διήγηση είδαμε ότι το παιδί παρουσιάζεται ουσιαστικά ως μη-παιδί. Ασφαλώς είναι ένα ον που χρειάζεται φροντίδα· αυτή άλλωστε η φροντίδα ως αποτέλεσμα της φυσικής του αδυναμίας το κατατάσσει σε ξεχωριστή ηλικιακή κατηγορία. Η παιδική ηλικία όμως, όπως σκιαγραφείται μέσα στους Βίους, συνιστά απαξία καθεαυτήν: έχει νόημα μόνον ως στάδιο προετοιμασίας για την ενήλικη ζωή και γι' αυτό έχει θέση στην εξιστόρηση της ζωής

—————————————

166. Βλ. σελ. 134-135 της παρούσας εργασίας.

Σελ. 91
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/92.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

του αγίου. Στους Βίους διακρίνουμε εμμέσως την κληροδοτημένη από την Παλαιά Διαθήκη αντίληψη ότι το παιδί είναι ένα 8ν διεστραμμένο, βεβαρημένο από το προπατορικό αμάρτημα που πρέπει να διορθωθεί, εξ ου και ο άγιος δεν μπορεί να είναι παιδί, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό είναι η αφροσύνη. Νομίζω ότι σε μιαν αγροτική κοινωνία, όπως αυτή που απηχούν τα κείμενα μας, δεν ήταν δυνατόν να επικρατήσει η θετικότερη αντίληψη της Καινής Διαθήκης ότι το παιδί είναι τέκνο του Θεού, γεμάτο αθωότητα, πρότυπο σωτηρίας. Μια παρόμοια αντίληψη θα προϋπέθετε μικρότερη παιδική θνησιμότητα και επομένως μεγαλύτερη αξία της ζωής του παιδιού.

Οι Βίοι των αγίων -αν αποδεχόμαστε ότι αποτυπώνουν συλλογικότερες νοοτροπίες, υπό το πρίσμα που έχουμε προτείνει- φανερώνουν ως προς το ζήτημα που μας απασχολεί μιαν απαξιωτική στάση της βυζαντινής κοινωνίας απέναντι στην παιδική ηλικία. Η ίδια αυτή στάση εκφράζεται και με το φαινόμενο των πρόωρων γάμων, φαινόμενο που παρατηρείται σε όλες τις εποχές.167 Εκφράζεται επίσης με την επανάληψη, μέσα στους κοσμικούς και τους εκκλησιαστικούς νόμους, της απαγόρευσης για την έκθεση, την πώληση ή τη θανάτωση των βρεφών.168 Υπονοείται ακόμη και στην αντιμετώπιση των παιδιών από το βυζαντινό ποινικό δίκαιο: ο ανήλικος από την ηλικία των 7 χρόνων έχει πλήρη συνείδηση "των παρ' αυτού αμαρτανομένων".169 Δηλώνεται τέλος και με τον τρόπο που σχεδιάζονται οι παιδικές μορφές στη βυζαντινή εικονογραφία, όπου αυθύπαρκτες παιδικές φιγούρες δεν υπάρχουν· ο εικονογράφος

—————————————

167. Evelyne Patlagean, "L'enfant et son avenir dans la famille byzantine", Annales de Démographie Historique, 1973, 85-93 [= Structure sociale, famille, chrétienté à Byzance IVe-XIe siècle, Variorum Reprints, London 1985, αρ. Χ].

168. Hélène Antoniadis-Bibicou, "Quelques notes sur l'enfant de la moyenne époque byzantine (du VIe au Xlle siècle)", Annales de Démographie Historique, 1973, 74-84.

169. Τουρτόγλου, "Οι ανήλικοι στο βυζαντινό και μεταβυζαντινό ποινικό δίκαιο", ό.π., 369.

Σελ. 92
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/93.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

δεν ζωγραφίζει παιδιά παρά μόνον για να συμπληρώσει τη σύνθεσή του, και στον Χριστό ως βρέφος δίνει χαρακτηριστικά μεγάλου άνθρωπου.170 Ανάλογη απαξίωση της παιδικής ηλικίας παρατηρείται και στη δυτική κοινωνία κατά τον μεσαίωνα,171 αν και πρόσφατες μελέτες για το παιδί στη μεσαιωνική Δύση ανατρέπουν τη βασική θέση που πρώτος εισήγαγε στην ιστοριογραφία ο Ph. Ariès.172 Οι μελέτες αυτές, βασιζόμενες στον μεγάλο αριθμό κειμένων και αντικειμένων που αφορούν τα παιδιά, υποστηρίζουν ότι εκείνα κατείχαν κεντρική θέση στη ζωή των ανθρώπων.173 Έχω τη γνώμη, όμως, ότι η απαξιωτική στάση, την οποία διακρίνουμε και στα κείμενά μας, δεν στοιχειοθετείται μόνον με την απουσία του παιδιού από τον "λόγο" μιας εποχής. Ό,τι κατ' εξοχήν την προσδιορίζει είναι τα αρνητικά χαρακτηριστικά που, χωρίς να ακυρώνουν τη βιολογική και τη συναισθηματική ύπαρξη του παιδιού, θεωρείται ότι πηγάζουν από την παιδική ηλικία. Προκειμένου να εντοπιστούν και να γίνουν κατανοητά αυτά τα αρνητικά χαρακτηριστικά είναι απαραίτητο να συνεκτιμώνται και άλλοι παράγοντες η στοιχεία δομικά της κοινωνίας που μελετάται και κυρίως ο ρόλος που παίζει κάθε φορά η ηλικιακή ταξινόμηση των μελών της στη συγκεκριμένη κοινωνία.

Παράλληλα, τα κείμενα που εξετάζουμε υποδεικνύουν τη σημασία που η βυζαντινή κοινωνία, συνδεόμενη ασφαλώς πιο άμεσα με την αρχαιότητα, απέδιδε στην εκπαίδευση. Η "μάθησις", διαδικασία θεσμοθετημένη και υποχρεωτική για την εξέλιξή του κατά τους πρώτους αιώνες της μέσης εποχής, διαφοροποιεί τον βυζαντινό

—————————————

170. Η. Αντωνόπουλος, "Προλεγόμενα για μια τυπολογία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας στη βυζαντινή εικονογραφία". Πρακτικά, τ. Α', 271-286.

171. J. Le Goff, Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής Δύσης..., ό.π., 398.

172. Ph. Ariès, L'enfant et la vie familiale sous l'Ancien Régime, Paris 1975.

173. Βλ. ενδεικτικά και πιο πρόσφατα Pierre Riché-Danièle Alexandre-Bidon, L'enfance au Moyen Age, Paris 1994, όπου όλη η σχετική βιβλιογραφία.

Σελ. 93
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/94.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

άγιο ως παιδί από τον συνομήλικό του άγιο της μεσαιωνικής Δύσης. Ο J. Le Goff διακρίνει στη θεολογική γραμματεία της Δύσης μίαν εξέλιξη στην αντίληψη για το παιδί:174 παρατηρεί δηλαδή ότι στα κείμενα του 13ου αιώνα τα παιδιά ξαναγίνονται αθώα και πλάσματα εκλεκτά του Θεού, γι' αυτό και αλλάζει η αντίληψη για την εκπαίδευσή τους. Στα εξεταζόμενα κείμενα, η πορεία είναι αντίστροφη. Το παιδί διά του παιδαριογέροντος τείνει να εξαφανιστεί. Ωστόσο, την ίδια περίπου εποχή όπου στους Βίους των αγίων ο τύπος του παιδαριογέροντος έχει επικρατήσει, ο Μιχαήλ Ψελλός συντάσσει ένα εγκώμιο για τον 4 μηνών εγγονό του.175 Στο εγκώμιο αυτό δεν διακρίνουμε μόνον την τρυφερότητα του παππού για τον εγγονό, τρυφερότητα που πάντως δεν συναντήσαμε ως τώρα στα κείμενά μας. Το βρέφος έχει πρόσωπο, που ο παππούς το παρατηρεί και με μιαν έξαρση ύφους το περιγράφει. Ο Ψελλός λέγει στο παιδί ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει το κείμενό του "...σε μια στιγμή που οι αισθήσεις και οι σκέψεις σου είναι ακόμα τόσο απλές και μόνο για μένα αντιπροσωπεύουν κάτι το τέλειο, σε μια στιγμή που ακούς τη φωνή μου και νοιώθεις την αγάπη μου, που γατζώνεσαι από τον λαιμό μου και ρίχνεσαι στην αγκαλιά μου και με αφήνεις να σε σκεπάσω με φιλιά". Είναι φανερό ότι αυτή η εκδήλωση αγάπης στο κείμενο του Ψελλού μόνον απαξιωτική για το παιδί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί· ακριβώς γι' αυτό μας κινεί το ενδιαφέρον. Κυρίως μας κινεί το ενδιαφέρον η χρονική της σύμπτωση με την εικόνα του μικρού ενήλικα που μόλις αναλύσαμε. Υποθέτω πώς ένας παράγοντας που επηρέαζε τη στάση του Ψελλού ήταν το αστικό και λόγιο περιβάλλον της πρωτεύουσας, όπου ζούσε. Από την άλλη πλευρά όμως μπορούμε να τη συνυφάνουμε με τα καινούρια αριστοκρατικά ιδεώδη από τα οποία εμφορείται ο

—————————————

174. J. Le Goff, "Ο βασιλιάς παιδί στη μοναρχική ιδεολογία της μεσαιωνικής Δύσης", Πρακτικά, τ. A', 227-248.

175. Michaelis Pselli Scripta Minora, ed. E. Kurtz - F. Drexl, t. I, Milano 1936, 77-81· η μετάφραση του κειμένου στο Η.- G. Beck, Η βυζαντινή χιλιετία, μετ. Δ. Κούρτοβικ, Αθήνα 1990, 435-437.

Σελ. 94
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/95.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Ψελλός, και με τα οποία συνδέεται το αυξημένο ενδιαφέρον για τους απογόνους και την κληρονομική διαδοχή.176 Σε αυτές τις συνθήκες, και τουλάχιστον στα υψηλότερα στρώματα, η παιδικότητα αποκτά αξία στη συλλογική συνείδηση.

Όπως και αν έχουν τα πράγματα, το κείμενο του Ψελλού συγκρινόμενο με τους Βίους μας αποκαλύπτει τις αποχρώσεις που είχε η στάση της βυζαντινής κοινωνίας απέναντι στην παιδική ηλικία, αποχρώσεις, όπως άλλωστε σε κάθε κοινωνία, ταξικά προσδιορισμένες. Επιβάλλεται, κατά συνέπεια, να εισαγάγουμε την αναλυτική κατηγορία της τάξης στην ιστορική προσέγγιση της παιδικής ηλικίας, προκειμένου και για τις μεσαιωνικές κοινωνίες. Με αυτήν την οπτική μπορούμε να προσδιορίσουμε ακόμη περισσότερο την απαξιωτική στάση απέναντι στο παιδί, για την οποία μιλήσαμε προηγουμένως. Είναι η στάση μιας αγροτικής κοινωνίας με απλοποιημένες δομές. Μια αγροτική κοινωνία, ή ακριβέστερα μια αγροτοποιημένη κοινωνία ήταν η βυζαντινή κατά την εποχή που τη μελετάμε.

—————————————

176. Α. Ρ. Kazhdan - Ann Wharton Epstein, Αλλαγές στον βυζαντινό πολιτισμό κατά τον 11ο και 12ο αιώνα, μετ. A. Παππάς, Αθήνα 1997, 168-170.

Σελ. 95
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/96.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Ο ΑΓΙΟΣ ΩΣ ΝΕΟΣ

Ο ορισμός της νεότητας έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις μεταξύ των κοινωνικών επιστημόνων.177 Είναι πάντως γενικά αποδεκτό ότι το ζεύγος νεότητα-γηρατειά, ή το ζεύγος νέοι-γέροι, ταξινομεί στη βάση της αντίθεσης που εμπεριέχει όλους τους πληθυσμούς και οργανώνει τις θεμελιώδεις ηλικιακές ομάδες. Είναι επίσης αποδεκτό ότι κάθε κοινωνία προσλαμβάνει με τον δικό της τρόπο την αντιθετική λειτουργία του ζεύγους αυτού και αποδίδει το δικό της περιεχόμενο στην έννοια της νεότητας.

Προκειμένου να κατανοήσουμε την αντίληψη για τη νεότητα που είχαν οι συγγραφείς των Βίων, πρέπει, νομίζω, να απαντήσουμε σε δύο βασικά ερωτήματα: α) Ποια είναι για τους ανθρώπους αυτούς η επόμενη ηλικιακή κατηγορία μετά από τη σαφώς διακριτή παιδική ηλικία, και β) ποια χαρακτηριστικά έχουν όσοι απαντούν ως νέοι στα κείμενα.

Σχολιάστηκε ήδη ότι η πρώτη ευρεία περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου τελειώνει γύρω στα 12 χρόνια του. Το τέλος αυτής της περιόδου δεν δηλώνεται πάντοτε αριθμητικά στους Βίους., Συμπίπτει όμως με τη βιολογική αρχή της εφηβείας, καθώς φαίνεται και από τις εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούνται. Για παράδειγμα, στον Βίο του Νίκωνα η αρχή της επόμενης, μετά την παιδική, φάσης στη ζωή του αγίου δηλώνεται ως εξής: "Άρτι δε την ήβην αμείβων και της μείρακος ηλικίας απτόμενος..."·178 στον Βίο του

—————————————

177. Βλ. τη βιβλιογραφία στο άρθρο του U. Fabietti, "Η οικοδόμηση τής νεότητας: Μια ανθρωπολογική προοπτική". Πρακτικά, τ. A', 115-123.

178. Βίος Νίκωνος, 18.

Σελ. 96
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/97.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Βλάσιου, η μετάβαση του αγίου από τη μιαν ηλικία στην άλλη δηλώνεται πάλι περιγραφικά: "ιούλου δε τας παρειάς κατακοσμείν μέλλοντος, ηνίκα μάλιστα τη νεότητι των παθών o εσμός υπεισέρχεται...".179 Για τον Ιωαννίκιο η αρχή της "τρίτης ηλικιώσεώς" του τοποθετείται ρητώς στα 16 του χρόνια.180 Στη διάρκεια αυτής της περιόδου που αρχίζει με την εφηβεία, ο άγιος κάνει τις επιλογές του και τότε εντοπίζεται η στιγμή κατά την οποία κείρεται μοναχός. Η χρονική απόσταση ανάμεσα στην ηλικία των 12 χρόνων και τη στιγμή της κουράς δεν είναι για όλους η ίδια.

Ο Θεόδωρος ο Συκεώτης στα 12 χρόνια του άκουσε μια φωνή που του έλεγε "Αγωνίζου Θεόδωρε" και από τότε άρχισε να κλείνεται σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού του, προσπαθώντας να μάθει το ψαλτήριο. Σε ηλικία 14 χρόνων αποφάσισε να αποσυρθεί σε σπήλαιο, όπου έμεινε δύο χρόνια. "Οκτωκαιδέκατον έτος άγων" ο Θεόδωρος έγινε πρεσβύτερος και τότε εγκατέλειψε το σπίτι του για να γίνει μοναχός.

Ο Στέφανος συνέχιζε την εκπαίδευσή του έως ότου οι γονείς του για να τον γλιτώσουν από τους εικονομάχους τον έφεραν ως "μειράκιον" στη μονή Αυξεντίου, όπου εκάρη μοναχός. Ήταν τότε 16 χρόνων.

Ο Θεόδωρος ο Στουδίτης ολοκλήρωσε την ανώτερη εκπαίδευσή του, σε ηλικία που δεν προσδιορίζεται, και αποφάσισε στα 22 χρόνια του να εγκαταλείψει τα εγκόσμια για να γίνει μοναχός.

Ο Ιωαννίκιος "εν αρχή... της τρίτης ηλικιώσεως ήγουν εξκαιδεκαετίας διεπλάττετο όλως καθ' ηλικίαν υπερφερή και μορφήν ωραιοτάτην και ευπρεπή". Στα 19 του χρόνια κατατάχθηκε "εις την των εξκουβιτόρων στρατίαν", όπου έμεινε 24 χρόνια.

Τον Λουκά τον Στυλίτη "ελάσαντα προς ηλικίας μέτρον" οι γονείς του τον έστειλαν στον στρατό. Σε ηλικία 18 χρόνων ο Λουκάς συμμετείχε σε εκστρατεία κατά των Βουλγάρων. Σε ηλικία 24 χρόνων

—————————————

179. Βίος Βλασίου, 660.

180. Βίος Ιωαννικίου. 334.

Σελ. 97
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/98.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

έγινε ιερέας, αλλά ξαναγύρισε για έξι ακόμη χρόνια στον στρατό.181

O Νίκων, "άρτι την ήβην αμείβων και της μείρακος ηλικίας απτόμενος", αναλαμβάνει κατ' εντολήν του πατέρα του την επιστασία των πατρικών κτημάτων, τα οποία εγκατέλειψε για να γίνει ως "νεανίας" μοναχός.

Ο Βλάσιος, αφού τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση και χειροτονήθηκε υποδιάκονος στην τοπική μητρόπολη, στάλθηκε από τους γονείς του στην Αγία Σοφία κοντά στον μεγαλύτερο αδελφό του· εκεί ως "μείραξ" συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του και χειροτονήθηκε διάκονος "ιούλου τας παρειάς κατακοσμείν μέλλοντος". Λίγο αργότερα, "εν ακμή νεότητος" παρασύρθηκε και ακολούθησε έναν μοναχό, τη μορφή του οποίου είχε πάρει ο διάβολος· κοντά του πέρασε διάφορες περιπέτειες και βαλλόταν από πειρασμούς ("αυτόν ακμάζοντα τη νεότητι και πανταχόθεν των πειρασμών ταις νιφάσι βαλλόμενον")· με την καθοδήγηση ενός αγγέλου έφθασε στον επίσκοπο Ρώμης και κατέληξε σε λίγον καιρό -απροσδιόριστον πάντως- να γίνει μοναχός στη λαύρα του Καισαρίου.

Ο Λάζαρος στην ηλικία των 12 χρόνων, όπως υπολογίζουμε από αυτά που λέγει ο συγγραφέας του Βίου του, πήγε στο μοναστήρι όπου εμόναζε ο θείος του για να εκπαιδευθεί στα της εκκλησίας. Εκεί έμεινε δύο χρόνια και κατόπιν o θείος του τον έστειλε σε άλλο μοναστήρι για να μαθητεύσει κοντά σε έναν γνωστό νοτάριο. "Αυτός δε μετά το ποιήσαι και παρ' αυτώ χρόνους τρεις, εν μια λαθών ανεχώρησεν και μοναχοίς τισίν εαυτόν εγκαταμίξας", έως ότου "...μετά το ποιήσαι χρόνον τινά εν τη μονή δέχεται το των μοναχών πρώτον σχήμα". Ήταν τότε 18 χρόνων.

—————————————

181. Δεν έχει σημασία για την ανάλυση που επιχειρούμε η αληθοφάνεια ή μη της σύμπτωσης των ιδιοτήτων του Λουκά ως ιερέα και στρατιώτη-πολεμιστή. Το ασυμβίβαστο των δύο ιδιοτήτων του Λουκά την ίδια περίοδο σχολιάζει η Μάρθα Γρηγορίου-Ιωαννίδου, "Πληροφορίες αγιολογικών κειμένων γύρω από στρατιωτικά ζητήματα". Πρακτικά του Α' Διεθνούς Συμποσίου: Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο. Τομές και συνέχειες στην ελληνιστική και ρωμαϊκή παράδοση, Αθήνα 1989, 531-545.

Σελ. 98
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/99.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Ο Κωνσταντίνος μετεστράφη στον χριστιανισμό "εννεάζων" ή "τον των παίδων παραμείβων χρόνον" και την εποχή που θέλησαν να τον παντρέψουν, "εν νεανίαις ήδη τελών", έφυγε για να γίνει μοναχός. Προηγουμένως ως "μειράκιον" είχε λάβει τα πρώτα θεϊκά μηνύματα.

Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος σε ηλικία 14 χρόνων δραπέτευσε από τα ανάκτορα, όπου είχε το αξίωμα του σπαθαροκουβικουλάριου και πήγε στη μονή Στουδίου θέλοντας να γίνει μοναχός. Ο ηγούμενος όμως τον απέπεμψε "έτι νέον όντα". Έξι χρόνια αργότερα ο Συμεών ήταν έτοιμος να μονάσει έχοντας ασκήσει την πίστη του και έχοντας καταπολεμήσει τις επιθυμίες του σώματός του.

Ο Κύριλλος πέρασε την παιδική του ηλικία ως "παιδαριογέρων" και "εικοστόν έτος φθάσας ζεύγνυται γυναικί". Έγινε για τρία χρόνια ναυτικός και μετά επέστρεψε αποφασισμένος να μονάσει κοντά στην οικογένει΄σ του.

Παρατηρούμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η κουρά γίνεται στην ηλικία των 16-18 χρόνων. Η κουρά είναι ασφαλώς μια τομή στη ζωή του αγίου. Προηγείται η περίοδος που θα τη χαρακτηρίζαμε μεταβατική, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άγιος προετοιμάζεται για τη μελλοντική -και οριστική- ιδιότητά του. Κατά τη μεταβατική αυτή περίοδο συντελείται το σταδιακό πέρασμά του από την παιδική ηλικία στη νεανική ή αλλοιώς η μύησή του στην "ενήλικη" ζωή. Τότε ονομάζεται ακόμη "μειρακίσκος".

Η διαδικασία της μύησης στην ενήλικη ζωή διαφοροποιείται αναλόγως προς την κοινωνική θέση του αγίου. Ο Στέφανος, που προερχόταν από εύπορη οικογένεια της πρωτεύουσας, ως τα 16 του χρόνια μάθαινε γράμματα, το ίδιο και ο Αθανάσιος που προοριζόταν για καριέρα στη διοίκηση. Ο Νίκων βρέθηκε, μόλις έφθασε στην εφηβεία, να επιστατεί στα πατρικά κτήματα και ο Λουκάς, όπως και ο Δαυίδ, να βόσκει πρόβατα. Τον Μακάριο της Πελεκητής και τον Κωνσταντίνο τον εξ Ιουδαίων οι συγγενείς τους αποφάσισαν να τους παντρέψουν, όταν έφθασαν στην κατάλληλη ηλικία, που πάντως δεν προσδιορίζεται μέσα στο κείμενο. Με λίγα

Σελ. 99
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/100.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

λόγια, οι Βίοι μάς υποδεικνύουν ότι για τα παιδιά που προέρχονταν από υψηλά κοινωνικά στρώματα, το πέρασμα από τη μίαν ηλικιακή φάση στην επόμενη γινόταν μέσω της εκπαίδευσης. Το ίδιο ίσχυε και για όσα παιδιά, όπως ο Λάζαρος, βρέθηκαν από πολύ μικρά σε μοναστήρι. Μαθητεύοντας περνούσαν εκεί το μεσοδιάστημα ανάμεσα στην παιδική και τη νεανική ηλικία. Αντίθετα, για τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών, ανεξάρτητα από την αναμφισβήτητη κλίση τους στα θεία, το πέρασμα συντελούνταν σιωπηρά. Η παρατηρούμενη διαφοροποίηση που είναι ανάλογη προς την κοινωνική προέλευση των ανθρώπων δεν αφορά μόνον τους αγίους. Σε παρόμοιες διαπιστώσεις καταλήγει η E. Patlagean στηριζόμενη στα ιστοριογραφικά κείμενα και τα σωζόμενα δικαιοπρακτικά έγγραφα του 13ου και του 14ου αιώνα.182

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να λάβουμε ακόμη μια φορά υπόψη τη λειτουργία και τους αποδέκτες των κειμένων. Βεβαίως, οι διαθέσιμες πηγές δεν μας δίνουν τη δυνατότητα να μελετήσουμε την κοινωνική και γεωγραφική προέλευση των μοναχών που συγκεντρώνονταν σε κάθε μοναστήρι ή τουλάχιστον στα πιο μεγάλα και γνωστά βυζαντινά μοναστήρια. Νομίζω όμως, εξετάζοντας τη σκοπιμότητα της ίδρυσης των διαφόρων μοναστηριών στις επαρχίες, ότι η εμβέλειά τους ήταν τοπική. Έτσι, αν δεχθούμε ότι ο Βίος ενός αγίου που ίδρυσε το μοναστήρι του στην ύπαιθρο απευθυνόταν σε αγροτικά στρώματα από τα οποία επιδιωκόταν να στρατολογηθούν νέοι μοναχοί, είναι σαφές ότι o βιογράφος έπρεπε να "χρησιμοποιήσει" τη νεότητα με τον τρόπο που την αντιμετώπιζε μια αγροτική κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, τα μεγάλα μοναστήρια των πόλεων, όπως η μονή Στουδίου, όπου κατά τον βιογράφο του Θεόδωρου πολύ γρήγορα μαζεύτηκαν χίλιοι άνθρωποι,183 ήταν λογικό ότι θα συγκέντρωναν μοναχούς με ευρύτερη κοινωνική και μορφωτική αντιπροσωπευτικότητα. Επομένως οι Βίοι που γράφονταν

—————————————

182. Evelyne Patlagean, "Η ενηλικίωση στο Βυζάντιο στο 13ο και 14ο αιώνα", Πρακτικά, τ. A', 261-269.

183. Βίος Θεόδωρου του Στουδίτη, 260.

Σελ. 100
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/101.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

γι' αυτούς έπρεπε να αντανακλούν μιαν ευρύτερη, ίσως πιο "αστική", έννοια της νεότητας. Ανάλογες παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε και για τα δευτερεύοντα πρόσωπα της διήγησης, που συνήθως σχετίζονται με τα θαύματα. Από τον Βίο του Λάζαρου μαθαίνουμε για τον Γεώργιο, τον γιο του Λιβάνου, που ζούσε στην πόλη και σε ηλικία 15 χρόνων ξεχώριζε στην "των γραμμάτων παιδείαν". Γι' αυτόν ο άγιος προείπε ότι θα πεθάνει σε έναν χρόνο, όπως και έγινε.184 Ο Θεόδωρος θεράπευσε τον 18χρονο γιο ενός ιλλούστριου που έμεινε παράλυτος, όταν τρία χρόνια πριν είχε πάει μαζί με τον πατέρα του για κυνήγι.185

Από ανθρωπολογική άποψη έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πώς το στάδιο της μύησης του αγίου σε ό,τι θα αποτελέσει το περιεχόμενο της ενήλικης ζωής του περιλαμβάνει και μια σειρά σωματικών δοκιμασιών με φυσικό πόνο που εκείνος αντιμετωπίζει επιτυχώς. Ενδεικτική είναι η πορεία του Θεόδωρου του Συκεώτη. Σε ηλικία 12 χρόνων αρρώστησε από πανούκλα και σώθηκε από θαύμα του αγίου Γεωργίου. Στα αμέσως επόμενα χρόνια η μητέρα του τον έδενε πισθάγκωνα για να μην πάει στο βουνό, όπου ήταν το ευκτήριο, και τον κατασπαράξουν τα άγρια ζώα. Ο Λουκάς ο Στυλίτης, αν και μεγαλύτερος σε ηλικία, αλυσσοδενόταν για να καταπολεμήσει τις σαρκικές επιθυμίες του. Τηρουμένων όλων των αναλογιών, η βία που ασκεί ο άγιος στον εαυτό του συνιστά ένα είδος διαβατήριας τελετής γι' αυτόν στην πορεία του προς την ωριμότητα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η διαδικασία του περάσματος γίνεται έξω από την οικογένεια και πολλές φορές σημαίνει την -προσωρινή- ρήξη με τους γονείς. Ενώ στην παιδική ηλικία οι οικογενειακοί δεσμοί είναι αναμφισβήτητοι, στην εφηβική ηλικία το δίλημμα οικογένεια ή μοναστήρι διαπερνά πολλούς Βίους.186 Αυτή η

—————————————

184. Βίος Λαζάρου, 538.

185. Βίος Θεοδώρου του Συκεώτη, 85.

186. Βλ. για διάφορες ανάλογες περιπτώσεις A. P. Kazhdan, "Hagiographical Notes", Byzantion 54 (1984), 188-192 [= Authors and Texts in Byzantium, Variorum Reprints, London 1993, αρ. IV].

Σελ. 101
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Χρόνος και ηλικίες στη βυζαντινή κοινωνία
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 82
    30. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

    "μυσαρών" ζώων) ταλαιπωρούσαν τους αγροτικούς πληθυσμούς της Βιθυνίας.140 Ενδεικτική είναι και η περίπτωση ενός υπάτου, ο οποίος ζήτησε τη βοήθεια του Πέτρου, επειδή στο σπίτι του πέθαναν από πανούκλα μέσα σε έναν μήνα τριάντα άτομα.141 Πέραν όλων των άλλων, την ίδια εποχή η Μικρά Ασία υφίσταται τις συνέπειες των αραβικών επιδρομών.142 Θα ήταν ασφαλώς παρακινδυνευμένο να ταυτίσουμε τις συνθήκες που επικρατούσαν στην κεντρική Μικρά Ασία, όπου κινήθηκε κυρίως ο Θεόδωρος τον 7ο αιώνα, με αυτές που επικρατούσαν στο βορειοδυτικό τμήμα της, όπου έδρασε ο Πέτρος τον 9ο αιώνα. Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο περιπτώσεις τα άρρωστα παιδιά ή οι γονείς τους ζητούν τη βοήθεια του αγίου μέσα σε παρόμοιες οικονομικά και δημογραφικά συνθήκες, που προσδιορίζονται από στοιχεία μιας ασταθούς ισορροπίας. Αυτό μας επιτρέπει να τις συνδυάσουμε, προκειμένου να σχηματίσουμε μιαν ιδέα για την κοινωνική πραγματικότητα που γνώριζαν και μπορούσαν να περιγράψουν οι συγγραφείς των συγκεκριμένων Βίων. Βεβαίως, δεν έχουμε τον τρόπο να αποκαταστήσουμε την ευθεία σχέση των θεραπευόμενων ασθενειών με τη φτώχεια - άλλωστε είδαμε ότι πολλά από τα άρρωστα παιδιά προέρχονταν και από εύπορα στρώματα. Αν όμως αντιστρέψουμε το επιχείρημα ότι "η υψηλή θνησιμότητα των νέων ήταν στην ουσία ένας δείκτης της φτώχειας του πληθυσμού",143 συνάγουμε λογικά, προφανώς ελλείψει αριθμών, ότι η ηλικιακή κατηγορία την οποία κυρίως έπλητταν ακόμη και οι συγκυριακές κρίσεις ήταν τα παιδιά.144

    —————————————

    140. Ό.π., 87, 185.

    141. Ό.π., 139.

    142. Για τις δημογραφικές και οικονομικές συνέπειες των αραβικών επιδρομών βλ. Hélène Ahrweiler, "L'Asie Mineure et les invasions arabes (VIIe-IXe siècles)". Revue Historique 227/1 (1962), 1-32 [= Études sur les structures administratives et sociales de Byzance, Variorum Reprints, London 1971, αρ. IX].

    143. C. Μ. Cipolla, Η Ευρώπη πριν από τη βιομηχανική επανάσταση: κοινωνία και οικονομία 1000-1700, μετ. Π. Σταμούλης, Αθήνα 1988, 206.

    144. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση που κάνει o βιογράφος της