Συγγραφέας:Κιουσοπούλου, Αντωνία
 
Τίτλος:Χρόνος και ηλικίες στη βυζαντινή κοινωνία
 
Υπότιτλος:Η κλίμακα των ηλικιών από τα αγιολογικά κείμενα της μέσης εποχής (7ος-11ος αι.)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:30
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1997
 
Σελίδες:167
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Βυζαντινή κοινωνία
 
Χρονική κάλυψη:7ος-11ος αι.
 
Περίληψη:Στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση, μέσα από τα αγιολογικά κείμενα, του τρόπου με τον οποίο αρθρωνόταν η κλίμακα των ηλικιών στην αντίληψη των Βυζαντινών. Έναν ειδικότερο στόχο αποτέλεσε η στάση της βυζαντινής κοινωνίας απέναντι στην παιδική ηλικία και τη νεότητα και η αναζήτηση ενδεχόμενων αλλαγών σε αυτήν κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων. Η μελέτη της κοινωνικής λειτουργίας των Βίων των αγίων έδειξε ότι δεν είναι μόνον το εκκλησιαστικό μοντέλο για την παιδική ηλικία, τη νεότητα και τα γηρατειά που αποδεσμεύεται μέσα από τα κείμενα αυτά, αλλά και η εικόνα για τα διάφορα στάδια της ανθρώπινης ζωής που η κοινωνία είχε δημιουργήσει ως απάντηση στις δικές της ανάγκες και που οι συγγραφείς των Βίων τη μετέφεραν προσαρμοσμένη στα δικά τους ιδεολογικά μέτρα, ακριβώς επειδή ήθελαν να βρίσκονται σε αντιστοιχία προς την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι, εκείνο που αναδείχθηκε ή έγινε προσπάθεια να αναδειχθεί δεν ήταν τόσο το περιεχόμενο καθεμιάς ηλικίας όσο η σημασία του ηλικιακού συστήματος για τη μέτρηση του χρόνου στη βυζαντινή κοινωνία σε συνάρτηση με τις ιστορικά διαμορφωμένες δομές της.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 5.75 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 9-28 από: 170
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/9.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

σ. 11-Ι2

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

σ. 14

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ

σ. 13-58

Εισαγωγή 15

Τα κείμενα 19

Οι Βίοι των αγίων και το κοινό τους 30

Η μέτρηση του χρόνου στους Βίους των αγίων 46

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ KAI Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ

σ. 59-136

Ο άγιος ως παιδί 61

α) Η φροντίδα των γονέων 67

β) Η εκπαίδευση του αγίου 69

γ) Ο παιδαριογέρων 73

Τα παιδιά μέσα στους Βίους 76

Η θέση του παιδιού μέσα στη βυζαντινή κοινωνία 87

Ο άγιος ως νέος 96

Οι νέοι μέσα στους Βίους 111

Οι νέοι στη βυζαντινή κοινωνία 117

Σελ. 9
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/10.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

O άγιος ως γέρος 12I

Άγιοι χωρίς ηλικία 126

α) Οι κοσμικοί άγιοι 126

β) Οι άγιες γυναίκες 130

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

σ. 137-141

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

σ. 143-154

Πηγές 143

Βοηθήματα 146

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

σ. 155-161

RÉSUMÉ σ. 163-165

Σελ. 10
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/11.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αποδέχθηκα την πρόταση της Επιτροπής του Ι.A.E.N, να συμμετάσχω στο ερευνητικό της πρόγραμμα, επειδή θεωρώ ώριμη, και επιτακτική, την ανάγκη να συνομιλήσουν οι μελετητές της νεοελληνικής ιστορίας με τους μελετητές της ιστορίας του Βυζαντίου. Η πορεία της ιστορικής έρευνας στη χώρα μας, η θεματική και κυρίως η μεθοδολογική της διεύρυνση, επιτρέπει την ανάπτυξη αυτού του διαλόγου, ο οποίος, είμαι βέβαιη, θα γονιμοποιήσει και τα δύο ερευνητικά πεδία.

Από την άλλη πλευρά, αναζητούσα την ευκαιρία να μελετήσω συστηματικά τα αγιολογικά κείμενα για να κατανοήσω τη λειτουργία τους και τη διάδοσή τους μέσα σε μια κοινωνία που την ξέρουμε θρησκευόμενη, χωρίς όμως να μπορούμε πάντοτε να διακρίνουμε τις μη θρησκευτικές πλευρές της. Την αφορμή μου την έδωσε η πρόταση του Ι.Α.Ε.Ν. και έτσι υπέβαλα τον Ιανουάριο του 1995 το ερευνητικό σχέδιο να μελετηθεί η κλίμακα των ηλικιών μέσα από τα αγιολογικά κείμενα που ως βιογραφικά θεωρούσα ότι προσφέρονταν για τέτοιου είδους προσεγγίσεις.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, έχοντας φθάσει στο τέλος, η πρώτη μου προτεραιότητα είναι να ευχαριστήσω τα μέλη της Επιτροπής του Ι.A.E.N. για την ευκαιρία που μου έδωσαν να δοκιμάσω τις ιστοριογραφικές μου ανησυχίες. Τον κύριο Σπύρο Ι. Ασδραχά, που από τα φοιτητικά μου χρόνια στέκεται αρωγός σε παρόμοιες αναζητήσεις και τον Τριαντάφυλλο Σκλαβενίτη, που με σταθερά φιλική διάθεση και με ατελείωτη υπομονή με βοήθησε να αντιμετωπίσω πολλές ουσιαστικές και πρακτικές δυσκολίες αυτής της έρευνας.

Η μελέτη μου ασφαλώς δεν εξαντλεί το θέμα. Θα έλεγα πως

Σελ. 11
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/12.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

είναι περισσότερο μια απόπειρα να αξιοποιηθούν τα αγιολογικά κείμενα ως πηγή για την κατανόηση της βυζαντινής κοινωνίας. Αν αυτό το πέτυχα, το οφείλω και στους συναδέλφους μου, οι οποίοι με διάφορους τρόπους με βοήθησαν να την ολοκληρώσω. Ιδιαιτέρως στη Χριστίνα Αγγελίδη, που ήταν πάντοτε πρόθυμη να συζητήσουμε όσα προβλήματα περί τα κείμενα ανέκυπταν και στη Ρίκα Μπενβενίστε, της οποίας η συνδρομή, άμεση όποτε τη ζήτησα, δεν εξαντλήθηκε στην ανταλλαγή απόψεων για τα μεθοδολογικά ζητήματα της έρευνας. Η πείρα του κυρίου Πάνου Βλάχου ως επιμελητή της έκδοσης και η τέχνη του Χρίστου Μανουσαρίδη, μαζί με την προσωπική του φροντίδα για τη δουλειά μου, της έδωσαν την τελική - έντυπη - μορφή της. Τους ευχαριστώ όλους θερμά.

Το μικρό αυτό βιβλίο θέλω να το προσφέρω στην κυρία Evelyne Patlagean. Για τα όσα πολλά μου έμαθε μέσα από τις μελέτες της για τους βυζαντινούς αγίους και τους Βίους των. Κυρίως όμως επειδή με προτρέπει, με το παράδειγμά της, να αναζητώ το ενδιαφέρον της βυζαντινής ιστορίας μέσα σε έναν ευρύτερο ιστορικό και ιστοριογραφικό κόσμο.

A.K.

Δεκέμβριος 1997

Σελ. 12
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/13.gif&w=600&h=915 30. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ

Σελ. 13
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/14.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

AASS : Acta Sanctorum

Anal. Boll. : Analecta Bollandiana

BF : Byzantinische Forschungen

BZ : Byzantinische Zeitschrift

DOP : Dumbarton Oaks Papers

JÖB : Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik

Κουκουλές, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός :Φ. Κουκούλες, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός, τ. A'-ΣΤ', Αθήναι 1948-1957

Πρακτικά : Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου : Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, τ. A'-B', Αθήνα 1984

Ρ.G. : Patrologia Graeca

REB : Revue des Études Byzantines

Subs. Hag. : Subsidia Hagiographica

Σελ. 14
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/15.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είναι κοινός τόπος στην έρευνα ότι η αγιολογική παραγωγή στο Βυζάντιο ήταν ιδιαιτέρως πλούσια. Ο C. Mango έχει υπολογίσει ότι τα αγιολογικά κείμενα είναι 2500 περίπου, πολύ περισσότερα δηλαδή από άλλων κατηγοριών βυζαντινά κείμενα.1 Οι Βίοι των αγίων καταλέγονται στην αγιολογία. Είναι εκτενείς διηγήσεις της ζωής και του έργου ενός προσώπου που αγίασε, γραμμένες με λογοτεχνικές συχνά αξιώσεις και σύμφωνα με συγκεκριμένους αφηγηματικούς κανόνες· σε γενικές γραμμές ακολουθούν τα πρότυπα της εγκωμιαστικής βιογραφίας που κληροδότησε στον μεσαίωνα η ύστερη αρχαιότητα. Βίοι αγίων, με πρώτο δείγμα τον Βίο του αγίου Αντωνίου τον 4ο αιώνα, γράφονται με μικρότερη ή μεγαλύτερη πυκνότητα κατά περιόδους σε ολόκληρη τη βυζαντινή εποχή.

Είναι επίσης κοινός τόπος ότι τα αγιολογικά κείμενα αποτελούν μια σημαντική πηγή για τη μελέτη του Βυζαντίου. Περιττεύει να σχολιαστεί μία ακόμη φορά ο πλούτος των πληροφοριών που περιέχουν τα κείμενα αυτά ως προς τα λεγόμενα realia της βυζαντινής ιστορίας,2 καθώς πρόκειται για πληροφορίες που έχουν επανειλημμένως αναδειχθεί και έχουν αξιοποιηθεί με ποικίλους τρόπους, Προφανώς δεν αναφέρομαι στην αποδελτίωσή τους με "λαογραφικού" τύπου αιτούμενα, αποδελτίωση η οποία είναι ατελέσφορη και ξεπερασμένη, στο μέτρο που η παρατακτική και αχρονική έκθεση

—————————————

1. C. Mango, Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, μετ. Δ. Τσουγκαράκης, Αθήνα 1988, 275.

2. F. Halkin, "L'hagiographie byzantine au service de l'histoire", Thirteenth International Congress of Byzantine Studies Oxford 1966, Oxford 1966, 1-10.

Σελ. 15
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/16.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

των πληροφοριών τις απομονώνει από τα κοινωνικά, άρα τα ιστορικά τους, συνδηλούμενα και ο "λαϊκός βίος" των Βυζαντινών χρησιμοποιείται ως ισχυρό επιχείρημα για να πιστοποιηθεί η ανά τους αιώνες συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού.3 Κάνω κυρίως λόγο για την αξιοποίηση αυτών των πληροφοριών στο πλαίσιο της δημογραφικής και της οικονομικής ιστορίας του Βυζαντίου, για τη διερεύνηση των οποίων οι πληροφορίες που διαθέτουμε από άλλες πηγές δεν είναι ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά όσες θα θέλαμε. Από την άποψη πάντως που μας ενδιαφέρουν τα πράγματα εδώ, πρέπει να υπογραμμίσουμε μια διαπίστωση που τυχαίνει πλέον αποδοχής και περαιτέρω επεξεργασίας από τους βυζαντινολόγους: τα αγιολογικά κείμενα, λόγω του ηθικοπλαστικού χαρακτήρα τους, απηχούν και διαμορφώνουν αξίες, κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα, τα οποία αποδεσμεύονται κυρίως μέσα από την ανάλυση των κοινών τόπων, που απαντούν στα κείμενα αυτά,4 Περιέχουν, με άλλα λόγια, στοιχεία της κοινωνίας μέσα στην οποία παράγονται, στο επίπεδο των συλλογικών νοοτροπιών. Από την άποψη αυτή, τα αγιολογικά κείμενα είναι εξαιρετικά χρήσιμα για τη μελέτη της κοινωνικής ιστορίας του Βυζαντίου, πολύ περισσότερο καθώς ο μεγάλος αριθμός αυτών που σώζονται εξασφαλίζει ένα δείγμα, το οποίο, ποσοτικά τουλάχιστον, μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό.

Ο Βίος είναι ένα κείμενο που γράφεται για να τέρψει, αλλά και να διδάξει. Υπό μίαν έννοια είναι ένα κείμενο που γράφεται για να προπαγανδίσει ιδέες, στάσεις και αξίες. Επομένως, ο συγγραφέας του λαμβάνει υπόψη τόσο το κοινό στο οποίο απευθύνεται., όσο

—————————————

3. Βλ. πρόσφατα Μανόλης Γ. Βαρβούνης, Όψεις της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών από αγιολογικά κείμενα, Αθήνα 1994, ως χαρακτηριστικό δείγμα τέτοιου τύπου αποδελτίωσης των αγιολογικών κειμένων.

4. Αυτόν τον τρόπο αξιοποίησης των αγιολογικών κειμένων πρώτη συστηματοποίησε και υπέδειξε η Evelyne Patlagean, "Ancienne hagiographie byzantine et histoire sociale". Annales É.S.C., 1968, 106-125 [= Structure sociale, famille, chrétienté à Byzance IVe-XIe siècle, Variorum Reprints, London 1985, αρ. V].

Σελ. 16
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/17.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

και το θρησκευτικό σύστημα, όπως αυτό υφίσταται και εκφράζεται στην εποχή του.

Ο Βίος λοιπόν μαρτυρεί σε τρία επίπεδα ως προς τις νοοτροπίες. Για τον αφηγητή ως εκφραστή αυτού του συστήματος, για τον άγιο ως ήρωα και πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς, και για το κοινό αίσθημα. Μαρτυρεί δε με δύο τρόπους: Ως κείμενο αυθύπαρκτο, με τη δική του ιστορία, και ως πηγή επιμέρους πληροφοριών.

Με την παρούσα μελέτη επιχειρείται να αξιοποιηθούν οι Βίοι των αγίων και στα τρία αυτά επίπεδα· στόχος της είναι να διερευνηθεί πώς αρθρωνόταν η κλίμακα των ηλικιών στην αντίληψη των Βυζαντινών και ποιο ήταν το περιεχόμενο της καθεμιάς. Ειδικότερα έχει ενδιαφέρον να εξεταστεί πώς αποτυπωνόταν μέσα στα κοινωνικά της συμφραζόμενα η παιδική ηλικία και το πέρασμα στη νεότητα και συγχρόνως να αναζητηθούν οι αλλαγές που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της βυζαντινής ιστορίας.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται μια, προφανής πιθανώς, διευκρίνιση: Ο άγιος υπάρχει για τον ιστορικό μόνον μέσα από τα κείμενα ή τις εικόνες που αναφέρονται σε αυτόν. Συνεπώς, ο καθ' οιονδήποτε τρόπο διατυπωμένος "λόγος" περί του αγίου είναι το υλικό που έχει στη διάθεσή του και οφείλει να αναλύσει ο ερευνητής, όταν αντιμετωπίζει την αγιοσύνη ως κοινωνικό φαινόμενο. Στο πλαίσιο της επιχειρούμενης εδώ έρευνας η αγιοσύνη μάς απασχολεί ασφαλώς στις κοινωνικές της διαστάσεις· γι' αυτό, θα περιοριστούμε στα κείμενα των Βίων ως πολιτισμικά προϊόντα, ως φορείς σημασιών, ιστορικά προσδιορισμένων, οι οποίες πρέπει να ανιχνευθούν και να ερμηνευθούν. Έτσι, δεν θα μας απασχολήσουν οι άγιοι ως ιστορικά πρόσωπα. Δεν θα εξεταστεί δηλαδή αν ένας άγιος όντως υπήρξε, ούτε πότε ή πώς έδρασε. Είναι επίσης αυτονόητο ότι τα αγιολογικά κείμενα περιέχουν δάνεια προερχόμενα από τις Γραφές και την εν γένει θεολογική γραμματεία. Η συστηματική παράθεσή τους όμως θα οδηγούσε στη φορμαλιστική ανάλυση του περιεχομένου των κειμένων, και θα τα στερούσε από τις κοινωνικές τους αναφορές τις οποίες αναζητούμε.

Σελ. 17
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/18.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Αφετηριακή υπόθεση της έρευνας αποτελεί η σκέψη ότι οι Βίοι ως κατηγορία κειμένων, που εξιστορούν τη ζωή ενός ανθρώπου από τη γέννηση ως τον θάνατό του, είναι μια πηγή προνομιακή για την ανασύσταση της κλίμακας των ηλικιών στη συλλογική συνείδηση των Βυζαντινών. Βεβαίως, η μελέτη της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, όπως άλλωστε και των γηρατειών, στο Βυζάντιο δεν θα βασιζόταν μόνον στους Βίους των αγίων. Όπως θα εξηγήσω, τα αγιολογικά κείμενα πρέπει να ελεγχθούν ως προς την πληροφοριακή τους αξία, επειδή είναι κείμενα προπαγανδιστικά. Επιπλέον, ο άγιος ως πρόσωπο που πλάθεται από τα κείμενα είναι χωρίς αμφιβολία μία εξαιρετική περίπτωση. Επιβάλλεται εντούτοις να εξεταστεί ποιον ρόλο είχε η εξαίρεση μέσα στις κανονικότητες της βυζαντινής κοινωνίας. Θα ήταν πιο ακριβές εντέλει, αν έλεγα ότι η αξιοποίηση των Βίων μπορεί να συμβάλει στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία αυτή ταξινομούσε και αντιμετώπιζε τις διάφορες ηλικιακές ομάδες των μελών της, με όλες βεβαίως τις επιφυλάξεις που γεννά ο χαρακτήρας των κειμένων.

Σελ. 18
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/19.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

TA ΚΕΙΜΕΝΑ

Τα κείμενα, οι Βίοι των αγίων, θέτουν πολλά και σοβαρά μεθοδολογικά προβλήματα στον ερευνητή. Δεν είναι μόνον ο όγκος του αγιολογικού υλικού που καθιστά την περιήγηση στους Βίους των αγίων μίαν επίπονη προσπάθεια. Είναι κυρίως το γεγονός ότι ο ιστορικός, προκειμένου να αξιοποιήσει αυτά τα τόσο πολυάριθμα και ποικίλα κείμενα ως πηγή πληροφοριών για τη μελέτη της βυζαντινής κοινωνίας, χρειάζεται να τα κατατάξει σε επιμέρους κατηγορίες. Εξάλλου, επειδή οι Βίοι φαίνεται ότι είχαν μεγάλη διάδοση, ένα σοβαρό πρόβλημα σχετίζεται με τη χειρόγραφη παράδοσή τους, πρόβλημα του οποίου η επίλυση προϋποθέτει τη φιλολογική καταρχήν προσέγγιση των κειμένων. Καθίσταται, κατά συνέπεια, πρακτικά αδύνατον να αποκτήσει ένας ερευνητής εποπτεία ολόκληρου του διαθέσιμου αγιολογικού υλικού. Με αυτές τις προϋποθέσεις, ήταν ιδιαιτέρως δύσκολο να επιλεγούν οι Βίοι, που ως αντιπροσωπευτικοί θα συγκροτούσαν το corpus των πρόσφορων για τη συγκεκριμένη μελέτη κειμένων.

Παρά ταύτα, επειδή ορισμένα κριτήρια έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ώστε το τεράστιο αυτό υλικό να τεθεί υπό έλεγχο, χρησιμοποίησα τα κριτήρια εκείνα που κατά τη γνώμη μου ήταν αναγκαίο να συνεκτιμηθούν για τη διατύπωση και την επεξεργασία των ερωτημάτων που γεννώνται σχετικά με τη συλλογική εικόνα για τις ηλικίες στα βυζαντινά χρόνια.

Ως πρώτο, λοιπόν, κριτήριο ομαδοποίησης των Βίων επελέγη το χρονολογικό, σύμφωνα με την κλασική διαίρεση της βυζαντινής ιστορίας σε πρώιμη, μέση και ύστερη εποχή. Διέκρινα τους Βίους αναλόγως προς την εποχή κατά την οποία συντάχθηκε το κείμενο

Σελ. 19
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/20.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

και προς την εποχή όπου έζησε ο βιογραφούμενος άγιος. Καθώς μεγάλος αριθμός Βίων σώζεται σε χειρόγραφα που χρονολογούνται πολύ αργότερα από τη στιγμή όπου το κείμενο συντάχθηκε για πρώτη φορά και επειδή η παρέμβαση του Συμεών του Μεταφραστή τον 10ο αιώνα είναι για πολλούς Βίους απροσδιόριστη, περιορίστηκα στα σαφώς χρονολογημένα κείμενα και επικέντρωσα την προσοχή μου στους Βίους της μέσης εποχής, για λόγους που θα εκθέσω αμέσως πιο κάτω.

Παράλληλα, ένα άλλο κριτήριο που χρησιμοποίησα ήταν το φύλο του αγίου και διέκρινα τους Βίους των αγίων γυναικών από τους Βίους των ανδρών αγίων κατά περιόδους.

Ένα τρίτο κριτήριο ήταν η διάκριση των κειμένων σε Βίους κοσμικών και σε Βίους μη κοσμικών αγίων. Οι Βίοι των ανθρώπων που αγίασαν ως ασκητές, μοναχοί ή ιερωμένοι είναι, ευλόγως, πολυαριθμότεροι από τους άλλους, τους συγκριτικά ελάχιστους, Βίους των ανθρώπων, οι οποίοι αγίασαν χωρίς να περιβληθούν το σχήμα του μοναχού ή του κληρικού και έζησαν κάνοντας ελεημοσύνες και θαύματα, έξω από το οργανωμένο σώμα της Εκκλησίας.

Μία ακόμη ταξινόμηση βασίστηκε στη διάδοση του καθενός κειμένου· έπρεπε, δηλαδή, να μελετηθούν Βίοι που από τη χειρόγραφη παράδοσή τους φαίνεται ότι ήταν διαδεδομένοι και, δυνάμει τουλάχιστον, επηρέασαν συγγραφείς και κοινό, αλλά και Βίοι που διασώθηκαν σε περιορισμένον αριθμό χειρογράφων και επομένως εικάζεται ότι είχαν περιορισμένη απήχηση.

Ένα ακόμη κριτήριο, το οποίο έλαβα υπόψη, ήταν η ιδιότητα και η μικρή ή μεγάλη μόρφωση του συγγραφέα.

Τέλος, όλα τα κείμενα που επελέγησαν εξιστορούν τη ζωή αγίων που περιλαμβάνονται στο Συναξάριο της Μεγάλης Εκκλησίας, ανήκουν δηλαδή στο επίσημο εορτολόγιο. Ασφαλώς, το κριτήριο αυτό ενέχει στοιχεία αυθαιρεσίας, καθώς δεν είναι γνωστό πώς και με ποιες προϋποθέσεις ένας άνθρωπος συγκαταλεγόταν στη χορεία των αγίων.5

—————————————

5. C. Mango, "The Saints", The Byzantines, ed. G. Cavallo, The University

Σελ. 20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/21.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Με βάση τα προαναφερθέντα "εξωτερικά" κριτήρια, που έπρεπε να συνεκτιμηθούν, έγινε η επιλογή των κειμένων και συγκροτήθηκε o πρώτος κατάλογος των προς μελέτη Βίων. Ο κατάλογος συμπληρώθηκε με βάση "εσωτερικά" κριτήρια που σχετίζονταν με το ύφος του κειμένου και την αντιπροσωπευτικότητά του στο σύνολο της αγιολογικής παραγωγής μιας περιόδου. Αποδελτιώθηκαν έτσι συνολικά πενήντα τρεις Βίοι. Από αυτούς οι δέκα γράφτηκαν ή αναφέρονται σε αγίους που έζησαν κατά την πρώιμη εποχή, οι είκοσι τέσσερεις συντάχθηκαν κατά τη μέση εποχή, και οι επτά κατά τους παλαιολόγειους χρόνους και αφορούν άνδρες αγίους. Από τους πενήντα τρεις Βίους δώδεκα αναφέρονται σε γυναίκες που αγίασαν, και προέρχονται πέντε από την πρώιμη, έξι από τη μέση και ένας από την ύστερη εποχή.

Είναι προφανές ότι ο κύριος όγκος του υλικού μας προέρχεται από τη μέση εποχή (7ος-11ος αι.). Οι αιώνες που αντιστοιχούν στη μέση βυζαντινή εποχή θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως οι χρυσοί αιώνες της αγιολογίας. Όχι μόνον επειδή τότε γράφτηκαν τα περισσότερα κείμενα, αλλά κυρίως επειδή τότε παρήχθησαν τα περισσότερα ερεθίσματα για τη συγγραφή τους. Από αυτήν την άποψη, ήταν ευχερέστερο να μην περιληφθούν, παρά μόνον δειγματοληπτικά, στη μελέτη μου οι πρώιμοι Βίοι, οι οποίοι άλλωστε απηχούν τη μεταβατική εποχή των πρώτων βυζαντινών αιώνων. Εξετάστηκαν οι Βίοι των εξής αγίων, των οποίων η λατρεία τοποθετείται στην πρώιμη εποχή: Αντωνίου, Γαλακτίωνος και Επιστήμης, Τρύφωνος, Πορφυρίου επισκόπου Γάζης, Νικολάου αρχιεπισκόπου Μύρων, Νικολάου της Σιών, Γεωργίου, Θεοδώρου του

—————————————

of Chicago Press, Chicago 1997, 261-263. Μέσα πάντως στους εξεταζόμενους Βίους είναι αξιοσημείωτα τα γεγονότα που περιγράφει ο Νικήτας Στηθάτος και αφορούν τη λατρεία που θέλησε να καθιερώσει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος για το πρόσωπο του πνευματικού του πατέρα. Ο Συμεών κατηγορήθηκε για την πρωτοβουλία του αυτή και αναγκάστηκε να απολογηθεί ενώπιον της Πατριαρχικής Συνόδου (Βίος Συμεών του Νέου Θεολόγου, 110-112).

Σελ. 21
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/22.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Τήρωνος, Υπατίου, και Συμεών του Νέου του Στυλίτη. Εξετάστηκαν επίσης οι Βίοι των αγίων γυναικών: Μαρίας της Αιγυπτίας, Μελανίας, Ευφροσύνης, Ματρώνας και Θέκλας.

Κατά τη μέση εποχή η βυζαντινή Εκκλησία εδραίωσε τη δύναμή της, αποκρυστάλλωσε το δογματικό της σύστημα, διαμόρφωσε τους θεσμούς της και, το σπουδαιότερο στη δική μας συνάφεια, ενδιαφέρθηκε να διευρύνει την επιρροή της στο κοινωνικό πεδίο. Στο πεδίο αυτό έπρεπε να ανταγωνιστεί την κοσμική εξουσία, η οποία κατά τη διάρκεια ολόκληρης της μέσης εποχής αποτελούσε τον κυριότερό της αντίπαλο. Η συνύπαρξη και η αντιπαλότητα της κοσμικής με την εκκλησιαστική εξουσία, ως δύο διακριτών πόλων -που κατά καιρούς έπαιρνε διάφορες μορφές και ορισμένες στιγμές οξύνθηκε- συνιστά το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να εγγράψουμε τη μελέτη των Βίων αυτής της περιόδου. Δεν είναι τυχαίο ότι η παραγωγή Βίων πυκνώνει κατά την περίοδο που η αντιπαλότητα κορυφώθηκε: στην περίοδο της εικονομαχίας. Όπως επισημαίνουν οι μελετητές, μετά τη σχετική παρακμή που γνώρισε από τα μέσα του 7ου αιώνα και μετά, η αγιολογία άνθησε και πάλι στις αρχές του 9ου αιώνα. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γράφτηκαν περίπου 70 Βίοι.6 Λιγότεροι, αλλά ιδιαιτέρως σημαντικοί είναι οι Βίοι του 10ου αιώνα, την εποχή της ίδρυσης των μεγάλων μοναστηριών στη βυζαντινή επαρχία, και ακόμη πιο λίγοι οι Βίοι του 11ου αιώνα.

Από τον 7ο αιώνα θα εξετάσουμε καταρχήν δύο Βίους: τον Βίο του Θεόδωρου του Συκεώτη και τον Βίο του Ιωάννη του Ελεήμονος.7 Στον πρώτο διακρίνουμε τα μορφολογικά και ιδεολογικά

—————————————

6. L. Rydén, "New Forms of Hagiography: Heroes and Saints", The 17th International Byzantine Congress, Major Papers, Washington 1986, 537-554.

7. Ο Βίος του Ιωάννη του Ελεήμονος θα εξεταστεί στην έκδοση του Delehaye. Στην έκδοση αυτή, το κείμενο αποτελεί συμπίλημα του Βίου που έγραψε ο Λεόντιος Νεαπόλεως και του εγκωμίου που συνέταξε για τον άγιο ο Σωφρόνιος. Επιπλέον το κείμενο αυτό είναι προγενέστερο του σωζόμενου σχετικού κειμένου του Μεταφραστή: βλ. τα σχόλια του Delehaye, Βίος Ιωάννη, 8.

Σελ. 22
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/23.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

χαρακτηριστικά που προσδιόρισαν την αγιολογική παραγωγή κατά τους επόμενους αιώνες, ενώ ο δεύτερος μπορεί να καταλεχθεί λόγω του περιεχομένου του στην ομάδα με τους Βίους των επισκόπων που συντάσσονταν κατά την προηγούμενη περίοδο. Από τον 7ο αιώνα θα εξετάσουμε επίσης, ως αντιπροσωπευτικόν της σχετικής θεματολογίας, τον Βίο του Αλυπίου του Στυλίτη,

Η εικονομαχία, όπως είναι αναμενόμενο, ανέδειξε πολλούς μάρτυρες, τους οποίους η εικονολατρική πλευρά, που τελικά επικράτησε, χρειαζόταν για να νομιμοποιήσει το δίκαιο των θέσεών της και όλη την αναταραχή που προκλήθηκε. Ο I. Ševčenko παρατηρεί ότι στις δύο φάσεις της εικονομαχίας αντιστοιχούν δύο ομάδες Βίων.8 Στην πρώτη ομάδα περιλαμβάνονται 12 Βίοι· από αυτούς θα εξετάσουμε δύο: τον Βίο του Στέφανου του Νέου, από τον οποίο γνωρίζουμε ότι άντλησαν και άλλοι Βίοι της περιόδου (όπως o Βίος του Ανδρέα του εν Κρίσει, του Παύλου του Νεώτερου και του πατριάρχη Γερμανού), και τον Βίο του Πλάτωνος Σακκουδίωνος, ο οποίος συνδέεται με το κέντρο της εικονολατρίας που ήταν η μονή Στουδίου. Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει διπλάσιον αριθμό Βίων και παρουσιάζει μεγαλύτερη ποικιλία και ως προς τα πρόσωπα και ως προς το ύφος των κειμένων. Αυτήν την περίοδο (τέλος 8ου και 9ος αιώνας) συντάχθηκαν οι Βίοι ανθρώπων που έδρασαν κατά τη διάρκεια της εικονομαχίας, είτε ως εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι, είτε ως μοναχοί. Από τη δεύτερη ομάδα θα εξετάσουμε τους Βίους του Πέτρου της Ατρώας, του Ιωαννίκιου, του Θεόδωρου του Στουδίτη, του Μακάριου της Πελεκητής, του Νικηφόρου του Μηδικίου και των αδελφών Δαυίδ, Συμεών και Γεωργίου από τη Μυτιλήνη.

Το τέλος της εικονομαχίας εσήμανε την ενίσχυση του μοναχισμού. Άγιοι αναδείχθηκαν οι ιδρυτές των μεγάλων μοναστηριών. Η λεπτομερής περιγραφή της ζωής τους και της δράσης τους ήλθε να ερμηνεύσει την ίδρυση αυτών των μοναστηριών, να την τοποθετήσει

—————————————

8. I. Ševčenko, "Hagiography of the Iconoclast Period", Iconoclasm, ed. A. Bryer - J. Herrin, Birmingham 1977, 1-42 [= Ideology, Letters and Culture in Byzantine World, Variorum Reprints, London 1982, αρ. V].

Σελ. 23
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/24.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

στον χρόνο και να της δώσει προοπτική. Δεν αποτελεί ασφαλώς σύμπτωση ότι συγγραφείς αυτών των Βίων ήταν μοναχοί που εγκαταβίωσαν στη συγκεκριμένη μονή. Τότε γράφονται, οι Βίοι του Κωνσταντίνου του εξ Ιουδαίων, του Ευθυμίου του Νέου, του Βλάσιου του εξ Αμορίου, του Λουκά του Στειριώτη, του Λουκά του Στυλίτη, του Μιχαήλ Μαλεΐνου, του Νίκωνα του Μετανοείτε και του Αθανασίου της Λαύρας, τους οποίους και θα εξετάσουμε.

Στην ίδια περίοδο γράφονται και τρεις Βίοι κοσμικών αγίων, ο Βίος του Φιλάρετου, ο Βίος του Ανδρέα του κατά Χριστόν Σαλού και ο Βίος του Βασιλείου του Νέου. Από αυτούς θα μας απασχολήσουν οι δύο πρώτοι, οι οποίοι είναι εκδεδομένοι. Επίσης θα ασχοληθούμε με τους Βίους έξι αγίων γυναικών της ίδιας εποχής: της Αθανασίας της Αίγινας, της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, της Θωμαΐδος της Λέσβου, της Θεοδώρας της Θεσσαλονίκης, της Θεοκτίστης και της Μαρίας της Νέας.

Τον 11ο αιώνα ενισχύθηκε ο τύπος του πολιτικού αγίου σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό της R. Morris,9 η οποία περιλαμβάνει στην κατηγορία αυτήν τον Λάζαρο τον Γαλησιώτη, τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο και τον Κύριλλο τον Φιλεώτη. Θα μελετήσουμε τους Βίους των τριών αυτών αγίων και ιδιαιτέρως τον Βίο του Κύριλλου, ο οποίος βρίσκεται στο όριο της εποχής όπου βρισκόμαστε. Από τον 12ο αιώνα και ύστερα, όπως παρατηρεί ο A. Καζντάν, o κοσμικός ήρωας νίκησε τον κατεξοχήν ανταγωνιστή του, τον ασκητή, και η αγιολογία παρήκμασε.10

Ο μεγάλος αριθμός των αγιολογικών κειμένων αυτής της περιόδου επιτρέπει τη διάκρισή τους σε ομάδες αναλόγως προς το ύφος τους. Έτσι, κατά τον Ševčenko, απαντούν Βίοι "χαμηλού", "μεσαίου" και "υψηλού" ύφους. Στους πρώτους κατατάσσονται από τους

—————————————

9. Rosemary Morris, "The Political Saint of the Eleventh Century", The Byzantine Saint, ed. S. Hackel, London 1981, 43-50.

10. A. Kazhdan, "Ο τέλειος μοναχός ή o τέλειος πολεμιστής; Ο συγκερασμός των κοινωνικών ιδανικών στο Βυζάντιο", Δωδώνη 15/1 (1986), 203-206.

Σελ. 24
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/25.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Πίνακας των υπό εξέτασιν Βίων11

  Άγιος  Χρόνος θανάτου του Συγγραφέας Χρόνος συγγραφής
1.  Θεόδωρος Συκεώτης 613 Γεώργιος μαθητής του, ηγούμενος στη μονή του μετά 641
2.  Ιωάννης Ελεήμων περί 620   μετά 641
3.  Αλύπιος Στυλίτης 610-641 μαθητής του μετά 641
4.  Στέφανος ο Νέος περί 765 Στέφανος o Διάκονος 807
5.  Πλάτων Σακκουδίωνος 814 Θεόδωρος Στουδίτης 814-826
6. Δαυίδ, Γεώργιος,  Συμεών τέλος 8ου αι. άγνωστος περί 863-865
7.   Φιλάρετος 792 μοναχός Νικήτας εγγονός 821-822
8.  Νικηφόρος Μηδικίου 813 μοναχός Θεοστήρικτος 824-835
9.   Θεόδωρος Στουδίτης 826 στουδίτης μοναχός σύγχρονος περί 868 12
10. Πέτρος Ατρώας 837 μοναχός Σάββας περί 847
11.  Ιωαννίκιος 846 μοναχός Σάββας περί 847
12.  Μακάριος Πελεκητής 829-842 ηγούμενος Σάββας μετά 842
13. Κωνσταντίνος εξ Ιουδαίων τέλος 9ου αι. άγνωστος μοναχός περί 900
14. Ευθύμιος ο Νέος 898 Βασίλειος μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μετά 905
15. Βλάσιος 909-912 στουδίτης μοναχός 10ος αι.

—————————————

11. Ο πίνακας συντάχθηκε με βάση τους αντίστοιχους πίνακες στα άρθρα των Evelyne Patlagean, "Sainteté et pouvoir", The Byzantine Saint, ed. S. Hackel, London 1981, 88-92· S. Efthymiadis, "The Byzantine Hagiographer and his Audience in the Ninth and Tenth Centuries", Metaphrasis. Redactions and Audiences in Middle Byzantine Hagiography, ed. Chr. Hogel, The Research Council of Norway 1996, 78-79· A. Kazhdan - H. Maguire, "Byzantine Hagiographical Texts as Sources on Art", DOP 45 (1991), 21-22.

12. Ο Βίος σώζεται σε δύο τουλάχιστον εκδοχές· η μία έχει συνταχθεί από τον στουδίτη μοναχό Μιχαήλ, για τον οποίο τίποτα δεν είναι γνωστό, και η άλλη συντάχθηκε τον 10ο αιώνα από τον Θεόδωρο Δαφνοπάτη (βλ. Kazhdan-Maguire, ό.π., 22).

Σελ. 25
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/26.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

Άγιος

Χρόνος θανάτου του

Συγγραφέας

Χρόνος συγγραφής

16.

 Λουκάς ο Στειριώτης

953

άγνωστος

953-962

17.

 Λουκάς ο Στυλίτης

979

άγνωστος

980-985

18.

 Μιχαήλ Μαλεΐνος

961

Θεοφάνης μαθητής του

μετά 961

19.

 Νίκων

περί 1005

άγνωστος μοναχός

μετά 102513

20.

 Ανδρέας ο Σαλός

άγνωστος Νικήτας

10ος αι.

21.

 Αθανάσιος Αθωνίτης

1001

αθωνίτης μοναχός

περί 1025 14

22.

 Συμεών Νέος Θεολόγος

1022

Νικήτας Στηθάτος

μετά 1052

23.

 Λάζαρος Γαλησιώτης

1053

Γρηγόριος μαθητής του

μετά 1053

24.  Κύριλλος Φιλεώτης 1110 Νικόλαος Καλοσκεπηνός περί 1143
25. Αθανασία Αίγινας 9ος αι. άγνωστος 843-886
26. Μαρία η Νέα περί 902 άγνωστος μετά 1025
27. Θεοδώρα Θεσσαλονίκης 892 Γρηγόριος κληρικός 894
28. Θεοδώρα αυτοκράτειρα 867 άγνωστος 870
29. Θωμαΐς άγνωστος περί 960
30. Θεοκτίστη τέλος 9ου αι. Νικήτας Μάγιστρος αρχές 10ου αι.

ερευνητές όσοι φαίνεται ότι στόχευαν σε ένα λαϊκό κοινό, όπως είναι ο Βίος του Θεόδωρου του Συκεώτη, ο Βίος του Πέτρου της Ατρώας, ο Βίος του Λουκά του Στειριώτη, ο Βίος του Νίκωνα και ο Βίος του Λάζαρου.15 Ο μεγάλος αριθμός των Βίων επιτρέπει

—————————————

13. Ο σωζόμενος Βίος είναι πιθανόν ότι αποτελείται από τρία μέρη προερχόμενα από διαφορετικό συγγραφέα· το πρώτο φαίνεται ότι έχει συνταχθεί λίγο μετά τον θάνατο του αγίου, περί το 1005, το δεύτερο λίγο πριν το 1025 και το τρίτο από τον ηγούμενο της μονής, το 1149 (βλ. τα σχόλια του εκδότη Οδ. Λαμψίδη, Βίος Νίκωνος, 377-380).

14. Σώζονται δύο κείμενα του Βίου αυτού: Ο Βίος A έχει συνταχθεί από άνθρωπο, προφανώς πεπαιδευμένο, στην Κωνσταντινούπολη, και ο Βίος Β γράφτηκε από μοναχό της Λαύρας λίγο μετά τον θάνατο του αγίου τον 11ο αιώνα (βλ. τα σχόλια του εκδότη J. Noret, Βίος Αθανασίου, cv-cxxix).

15. R. Browning, "The Low Level Saint's Life in the Early Byzantine World", The Byzantine Saint, ed. S. Hackel, London 1981, 117.

Σελ. 26
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/27.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

επίσης τη διάκρισή τους σε ομάδες αναλόγως προς τον αριθμό των χειρογράφων που σώζονται -και επομένως αναλόγως προς τη διάδοσή τους. Για παράδειγμα, μεγάλη διάδοση φαίνεται, ότι είχε ο Βίος του Λουκά του Στειριώτη που περιέχεται σε πολλά χειρόγραφα, ενώ ο Βίος του Λουκά του Στυλίτη σώθηκε σε ένα μόνον χειρόγραφο.16

Με την εξαίρεση των Βίων των κοσμικών αγίων και των αγίων γυναικών, που θα εξετάσουμε ξεχωριστά, το μοτίβο γύρω από το οποίο εξιστορείται η ζωή των αγίων που μελετήσαμε είναι το εξής: Δηλώνονται η καταγωγή του αγίου, η κοινωνική θέση των γονέων του, η από την παιδική του ηλικία σχέση με τον Θεό και η έφεσή του προς τον μοναχισμό, η κουρά και η άσκησή του ως μοναχού, η εποχή των θαυμάτων και της ίδρυσης του μοναστηριού του και τέλος ο θάνατός του. Σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται λόγος και για τα μεταθανάτια θαύματά του.

Η μελέτη της ζωής των αγίων, που περιλαμβάνονται στην κατηγορία αυτή, αναδεικνύει ως κοινό τους χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής τους εκάρησαν μοναχοί. Διαγράφεται έτσι ο τύπος του αγίου της μέσης εποχής που ήταν ο μοναχός με ποικίλα πρόσωπα: ο μοναχός που δρούσε ως πνευματικός καθοδηγητής, ο μοναχός που διατηρούσε σχέσεις με την πολιτική εξουσία, ο μοναχός που γινόταν μεσολαβητής ανάμεσα στα ηγετικά κοινωνικά στρώματα και τα χαμηλότερα.17 Η βυζαντινή κοινωνία δεν χρειαζόταν πια τον άγιο της προηγούμενης περιόδου· εκείνος ήταν αναχωρητής και κατέφευγε στην έρημο, ήταν σαλός και προκαλούσε τους κατοίκους των πόλεων με την αντικοινωνική συμπεριφορά του, ήταν ευνούχος μοναχός.18 Ο άγιος της μέσης

—————————————

16. Βλ. την ανάλυση του θέματος στο επόμενο κεφάλαιο. Όσον αφορά πάντως τον Βίο του Λουκά του Στειριώτη βλ. τα εισαγωγικά σχόλια του εκδότη του Δ. Σοφιανού στην χρησιμοποιούμενη εδώ έκδοση, σελ. 22-26· για τον Λουκά τον Στυλίτη, βλ. H. Delehaye, Les Saints stylites, (Subs. Hag. 14), Bruxelles 1923 (ανατ. 1962), lxxxvii.

17. Patlagean, "Sainteté et pouvoir", ό.π., 96-97.

18. Rydén, ό.π., 540.

Σελ. 27
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/47/gif/28.gif&w=600&h=91530. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

εποχής δεν ζούσε στις πόλεις, που άλλωστε είχαν παρακμάσει· κρατούσε έναν χαλαρό φυσικό δεσμό με την Κωνσταντινούπολη και τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά η δράση του τοποθετείται κυρίως στις επαρχίες της αυτοκρατορίας.19 Ακόμη και όσοι άγιοι γεννήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπως ο Στέφανος, δεν παρέμειναν για πολύν καιρό στην πρωτεύουσα. Ο άγιος μοναχός κλήθηκε αυτήν την εποχή να λειτουργήσει ως πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς, ακριβώς γιατί τότε απέκτησαν ιδιαίτερο βάρος μέσα στη βυζαντινή κοινωνία τα μοναστήρια, τα οποία είχαν πλέον περάσει στον έλεγχο της Εκκλησίας. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, από τη μελέτη του N. Σβορώνου ότι οι άγιοι που ίδρυσαν μοναστήρια στη Βαλκανική κατά τον 10ο αιώνα διαδραμάτισαν συγκεκριμένον πολιτικό ρόλο στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής των Μακεδόνων.20

Οι Βίοι της ύστερης εποχής ακολουθούν με αυστηρότητα τους αφηγηματικούς κανόνες του είδους. Οι συγγραφείς τους ήταν λόγιοι μοναχοί που στην πλειονότητά τους βρίσκονταν μέσα στο κλίμα του παλαμισμού. Η ιδεολογική τους ανάγκη να επιστρέψουν στις ρίζες του δόγματος και της πίστης αντανακλάται και στη μορφή των αγιολογικών κειμένων της περιόδου. Επιπλέον, κατά τους παλαιολόγειους χρόνους κοσμικοί λόγιοι ανέλαβαν να ξαναγράψουν Βίους παλαιότερων εποχών.21 Η τυποποίηση των αγιολογικών κειμένων κατά την εποχή αυτήν είναι ο λόγος για τον οποίο

—————————————

19. Ο Καζντάν κρίνοντας το βιβλίο του Μ. Kaplan κάνει για τις ανάγκες της βιβλιοκριτικής του έναν υπολογισμό ο οποίος είναι ενδεικτικός. Υπολογίζει λοιπόν ότι Βίοι που αποτελούν "urban provincial units", όπως τους χαρακτηρίζει, προέρχονται 15 από τον 5ο αιώνα, 6 από τον 6ο αιώνα, 10 από τον 7ο αιώνα, 1 ή 2 από τον 9ο αιώνα, και 6 από τον 10ο αιώνα. Βίοι που αποτελούν "αγροτικές ενότητες", προέρχονται 7 από τον 7ο αιώνα και 19 από τον 9ο και 10ο αιώνα (βλ. A. Kazhdan, "One more agrarian history of Byzantium. Michel Kaplan, Les hommes et la terre à Byzance du VIe au XIe siècle: Propriété et exploitation du sol, Paris 1992", Byzantinoslavica LV/1 (1994), 74-75.

20. Ν. Σβορώνος, Η σημασία της ίδρυσης τον Αγίου Όρους για την ανάπτυξη του ελλαδικού χώρου, Καρυές 1987.

21. Alice-Mary Talbot, "Old Wine in New Bottles: The Rewriting

Σελ. 28
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Χρόνος και ηλικίες στη βυζαντινή κοινωνία
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 9
    30. Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες

    ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

    ΠΡΟΛΟΓΟΣ

    σ. 11-Ι2

    ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

    σ. 14

    ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

    ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ

    σ. 13-58

    Εισαγωγή 15

    Τα κείμενα 19

    Οι Βίοι των αγίων και το κοινό τους 30

    Η μέτρηση του χρόνου στους Βίους των αγίων 46

    ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

    ΟΙ ΑΓΙΟΙ KAI Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ

    σ. 59-136

    Ο άγιος ως παιδί 61

    α) Η φροντίδα των γονέων 67

    β) Η εκπαίδευση του αγίου 69

    γ) Ο παιδαριογέρων 73

    Τα παιδιά μέσα στους Βίους 76

    Η θέση του παιδιού μέσα στη βυζαντινή κοινωνία 87

    Ο άγιος ως νέος 96

    Οι νέοι μέσα στους Βίους 111

    Οι νέοι στη βυζαντινή κοινωνία 117