Συγγραφέας:Παπαθανασίου, Ιωάννα
 
Τίτλος:Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960
 
Υπότιτλος:Αρχειακές τεκμηριώσεις και αυτοβιογραφικές καταθέσεις
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:47
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:2008
 
Σελίδες:679
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος + 1 CD-ROM
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Νεανικές οργανώσεις
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:Δεκαετία 1960
 
Περίληψη:Το βιβλίο αυτό αποτελεί απόπειρα συγκρότησης ενός σταθερού τεκμηριωτικού πλαισίου για την ιστορία της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και διαρθρώνεται σε τέσσερα μέρη, που έχουν ως αφετηρία και σημείο αναφοράς τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και τις συλλογές τους, προεκτείνονται πέρα από αυτά, και είναι τα εξής: 1) Αναλυτική παρουσίαση του αρχείου του Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσης, 2) Συστηματική καταγραφή του συνόλου των εντύπων της και στην αποδελτίωση των σειρών του περιοδικού Τετράδια της Δημοκρατίας και της εφημερίδας Η Γενιά μας, 3) Εξαντλητικές αποδελτιώσεις της εφημερίδας Η Αυγή σε θέματα που αφορούν τις δραστηριότητες της οργάνωσης όπως και σε αναφορές που σχετίζονται με τις εκτιμήσεις του κόμματος της ΕΔΑ και των πολιτικών αντιπάλων της για τη ΔΝΛ και 4) Παρουσίαση σύντομων αυτοβιογραφικών συνεντεύξεων με τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής της οργάνωσης. Ένα εξαντλητικό χρονολόγιο, για την περίοδο Ιανουάριος 1963-Απρίλιος 1967, ακολουθεί τις θεματικές ενότητες και, συγκροτούμενο σε τρία επίπεδα -δραστηριότητες της νεολαίας, ελληνική πολιτική σκηνή και διεθνές πολιτικό πλαίσιο—, φιλοδοξεί να συστοιχίσει τα δεδομένα της εποχής και να ευκολύνει το χρήστη.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 45.04 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 31-50 από: 684
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/31.gif&w=600&h=915

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (1950-1967)

Ο ιστορικός ερευνητής ή ο επικός μυθιστοριογράφος του μέλλοντος, που θα μελετά τη σημερινή ελληνική κοινωνία, θα εντρυφήσει μια μέρα, με την αμεροληψία που θα του δίνει η απόσταση του χρόνου, στα πρακτικά του τελευταίου Συμβουλίου του Στέμματος (σπουδαίο υλικό για ένα Μπαλζάκ). Ψάχνοντας ανάμεσα στις γραμμές, θα δει πως το κύριο θέμα του πολύωρου διαλόγου των μελών του Συμβουλίου, το θέμα που προσδιορίζει όλα τα άλλα είναι τούτο:Έρχονται οι Λαμπράκηδες να μας σκοτώσουν! Τι θα κάνουμε για να σωθούμε;

Γ. Θεοτοκάς, 29 Σεπτεμβρίου 19651

«Επαναστάτες και ευκολότερα ανατροπείς και αναθεωρητές, τα παιδιά και οι νέοι πήραν μέρος σε όλες τις εξεγέρσεις και σε όλους τους αγώνες. Η ιστορία εδώ αποδεικνύεται φτωχή, μερική, ευκαιριακή ή και στρατευμένη»,2 μας υπενθύμιζε, πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, ο J. G. Da Silva στο πρώτο συνέδριο που έγινε στην Ελλάδα για την «Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας». Η φράση, η οποία μπορεί να θεωρηθεί μέχρι τις ημέρες μας αξιωματική, έθετε δύο σοβαρά ζητήματα. Το πρώτο αφορά την άμεση σύνδεση του ηλικιακού με το πολιτικό, κυρίως μέσα από τις σύμφυτες στη νεότητα ανάγκες για κοινωνικές και πολιτικές αναδιαρθρώσεις και τις συνακόλουθες αλλαγές. Νομιμοποιούσε, εν ολίγοις, την ανάδειξη ενός αυτόνομου πεδίου μελέτης που επικεντρώνει στη νεολαία ως ιδιαίτερης ηλικιακής, κοινωνικής και ιστορικής κατηγορίας και στις σχέσεις που συνάπτει στις διαφορετικές χρονικές στιγμές που κάθε φορά αντιστοιχούν με το πολιτικό.

Το δεύτερο ζήτημα, διαφορετικής τάξεως, έγκειται στη σχέση της ιστορίας ή καλύτερα της ιστοριογραφίας με το προηγούμενο. Χαρακτηρίζοντας

1. Γ. Θεοτοκάς, Η εθνική κρίση, Θεμέλιο, Αθήνα 1966, σ. 40-41

2. José Gentil Da Silva, «Η ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας στην πρόσφατη ιστορική παραγωγή», Πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου, Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας, Αθήνα 1986, Α' τόμος, σ. 73.

Σελ. 31
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/32.gif&w=600&h=915

ντας τη στάση της ιστοριογραφίας επί των συγκεκριμένων θεμάτων «φτωχή , μερική, ευκαιριακή ή και στρατευμένη », ο γνωστός ιστορικός κατέθετε στο τραπέζι της συζήτησης δύο πρόσθετα στοιχεία. Από τη μια πλευρά, εξειδίκευε εμμέσως μια γενικότερη παρατήρηση του J. Le Goff, που διατυπώθηκε με την ίδια ευκαιρία: «Είναι αλήθεια, για πολύ καιρό η ιστορία είχε στρέψει τα νώτα σ' εκείνο που όχι μόνο είναι σημαντικό τμήμα της ανθρωπότητας, αλλά ένα τμήμα που σχεδόν πάντα διαδραμάτισε, με τη μια μορφή ή με την άλλη, έναν ειδικό ρόλο στην κοινωνία που οφείλουμε να τον γνωρίσουμε».3 Από την άλλη, επιβεβαιώνοντας το «κενό» αλλά και τη «στροφή» στη θεματολογία που σημειώθηκε κυρίως μεταπολεμικά, διαπίστωνε τα προβλήματα που εντοπίζονται στις ιστοριογραφικές καταγραφές και αποτυπώσεις ως προς το ρόλο των νέων στις κοινωνικές συγκρούσεις κυρίως στις συχνές αλλά ποικίλες διασταυρώσεις τους με τις πολιτικές ιδεολογίες και την πολιτική.

Είναι γεγονός ότι στην επιστημονική «ένδεια» απάντησε από πολύ νωρίς μια «στρατευμένη ιστοριογραφία». Η παρέμβαση της δεν υπάκουσε σε μια λογική κάλυψης διαπιστωμένων «κενών». Η «στρατευμένη ιστοριογραφία» ακολούθησε πρακτικά αυτόνομη τροχιά καθοριζόμενη από ιδεολογικά προτάγματα με τα οποία συνδέθηκε και υπηρέτησε. Οι προδιαγραφές που έθετε η κοινωνική επανάσταση και στη συνέχεια οι ιδεολογικές στρατηγικές των κομμουνιστικών κυρίως κομμάτων, που ανέλαβαν από τη σοσιαλδημοκρατία τη σκυτάλη για την πραγμάτωση της, έγιναν, στη λογική αυτή, οι κινητήριοι μοχλοί μιας ιστοριογραφίας που σαφώς προηγήθηκε των επιστημονικών προσεγγίσεων. Ο ειδικός ρόλος των νέων στις ευρύτερες κοινωνικές συγκρούσεις και ανατροπές ενδύθηκε κατ' αρχάς με το μανδύα ενός πολιτικού παρελθόντος. Απομονωμένοι από το ιδιαίτερο κάθε φορά κοινωνικό πλαίσιο τους, οι αγώνες αυτοί προβλήθηκαν αυτόνομα σε μια επιχείρηση δημιουργίας μιας γενεαλογίας των προοδευτικών κινημάτων των νέων που κρίθηκαν θετικά για μια άμεση συνάρτηση με την Αριστερά και με τις πρώιμες μορφές εκφοράς της. Αν η ανάγκη της άμεσης σύνδεσης με ένα «επαναστατικό» παρελθόν εικονογράφησε τη μία από τις όψεις του νομίσματος, στην άλλη όψη του η «στρατευμένη ιστοριογραφία» εξιδανίκευσε, υπερτονίζοντας, το ρόλο και την παρουσία των κομμουνιστικών νεολαιών στο εκάστοτε πολιτικό παρόν.

Στα μανιχαϊστικά σχήματα που προέταξαν τα κομμουνιστικά κόμματα μετέχοντας ως πόλοι στην εξωτερίκευση της εκάστοτε κοινωνικής σύγκρουσης, οι κομμουνιστικές νεολαίες και τα μέτωπα τα οποία οργάνωσαν και διαχειρίστηκαν, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της ευρύτερης πολιτικής

3. Jacques Le Goff, Παρέμβαση στην εναρκτήρια συνεδρία, στο ίδιο, σ. 33.

Σελ. 32
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/33.gif&w=600&h=915

και ιδεολογικής κομματικής στρατηγικής, ανέλαβαν αντίστοιχους ρόλους και αναπαρήγαγαν κοινά πρότυπα. Καταξιώθηκαν κατ' αρχάς ως οι μοναδικοί και οι γνήσιοι εκπρόσωποι των κινημάτων της νεολαίας. Ο εκάστοτε αντίπαλος εξοβελίστηκε εκ των πραγμάτων σε ρόλο εχθρικό ή/και προδοτικό , ενώ παράλληλα εκμηδενίστηκε η όποια αυτόνομη παρουσία του και δυναμική που ενείχε ή απέκτησε στο χώρο της νεολαίας, στο πλαίσιο των συγκεκριμένων κάθε φορά και ιδιαίτερων κοινωνικών συγκρούσεων. Σε ρόλο πρωταγωνιστικό για το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, οι κομματικές νεολαίες εμφανίστηκαν ως μοναδικοί εκφραστές ενός συγκεκριμένου τμήματος της κοινωνίας αλλά κυρίως ως καταξιωμένοι εγγυητές μιας συνέχειας που ένωνε το κόμμα με το μέλλον και την κοινωνία του αύριο με τις επόμενες γενιές των νέων κομμουνιστών.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, τα διττά καθήκοντα, που επιφύλασσαν οι κομματικές πραγματικότητες στους νεολαίους, αποτυπώθηκαν στη στρατευμένη ιστοριογραφία. Οι νεολαίοι άλλοτε καταγράφονται ως αυτόνομη και ιδιαίτερη πολιτική οντότητα και άλλοτε ενσωματώνονται στο επαναστατικό δυναμικό και στο κόμμα-μοναδικό φορέα της ρήξης και της κοινωνικής αλλαγής, Από τα πρώτα καλέσματα και τις αναφορές στην παρουσία των κομμουνιστικών νεολαιών στο μεσοπόλεμο εμπεριέχονταν σαφώς το στοιχείο αυτής της επιλεκτικής χρήσης και διττής ταξινόμησης. Μια «αυτόνομη» οργάνωση με βάση το ηλικιακό κριτήριο προβάλλονταν με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, με το δικό της πυραμιδικό οργανωτικό σχήμα και λόγο, όταν η αντιπαράθεση με τον αντίπαλο επικεντρώνονταν σε ζητήματα και σε χώρους συνάθροισης της νεολαίας. Αντίθετα, όταν η σύγκρουση υπερέβαινε τα εντοπισμένα της όρια αγκαλιάζοντας την κοινωνία, ή όταν αποκτούσε συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο, οι αναφορές στην κομμουνιστική νεολαία λειτουργούσαν απλώς και μόνο συμπληρωματικά ή/και εξαφανίζονταν. Στις αναφορές σε μεγάλες -για παράδειγμααπεργίες, η λέξη «εργάτης» απορρόφησε το βάρος της περιγραφής και αποτίμησης, ενώ το «νέος» —και όχι «νεολαίος»- λειτουργούσε προσδιοριστικά. Αντίστοιχα, το αυτονόητο και ως εκ τούτου, συχνά, άρρητο «κομμουνιστής» υπερκάλυπτε τα πάντα.

Βεβαίως αυτού του τύπου οι σηματοδοτήσεις που αποτυπώθηκαν και ιστοριογραφικά δεν οφείλονται αποκλειστικά στους κομμουνιστές αλλά και στους πολιτικούς αντιπάλους, στους πολέμιους και διώκτες, όσους συσπειρώνονταν στον άλλο πόλο των κοινωνικών συγκρούσεων. Ωστόσο, και παρά τα προβλήματα ως προς τις χρήσεις των όρων και των λέξεων, παραμένει γεγονός ότι οι βασικοί άξονες αυτής της «στρατευμένης ιστοριογραφίας της νεολαίας» διατηρήθηκαν πρακτικά αναλλοίωτοι και προβλήθηκαν στη μεταπολεμική περίοδο, δηλαδή στη φάση ενσωμάτωσης της

Σελ. 33
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/34.gif&w=600&h=915

νεολαίας ως ιδιαίτερου και αυτοτελούς αντικειμένου στις ενασχολήσεις των ιστορικών. Οι πορείες έκτοτε έγιναν παράλληλες καθώς, δίπλα στις επιστημονικές προσεγγίσεις που μάλλον απαξίωσαν τη σχέση νεολαίας και πολιτικής, συνέχισε να διαμορφώνεται μια ιστοριογραφία υπαγορευμένη από ιδεολογικά προκρίματα, η οποία έδιδε έμφαση άλλοτε στην κατασκευή μιας πολιτικής ταυτότητας και στη σύνδεση με το απώτερο παρελθόν, άλλοτε στο διεθνές κίνημα μιας παγκόσμιας κομμουνιστικής νεολαίας που η φωνή της υπερέβαινε τα εθνικά σύνορα και άλλοτε, μερικευτικά, στις ίδιες τις κομμουνιστικές κομματικές νεολαίες και στα μετωπικά νεολαιίστικα σχήματα, όπως διαμορφώθηκαν στις ιστορικές καμπές του 20ού αιώνα.

Στην Ελλάδα το ιστοριογραφικό τοπίο, χωρίς να διαφοροποιείται από αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, απέκτησε τα δικά του χαρακτηριστικά τα οποία δεν είναι ανεξάρτητα από τις μεταπολεμικές κοινωνικο-πολιτικές πραγματικότητες αλλά και τις δύστοκες -στη συνέχεια, ιδιότυπες- συνθήκες που επιφυλάσσονταν στην Αριστερά. Έτσι, από τη μια πλευρά, οι επαγγελματίες της ιστορικής γραφής που ενέταξαν στις ανησυχίες και στα ερευνητικά τους ενδιαφέροντα τη νεολαία, κυρίως μεταπολιτευτικά και με αρκετή καθυστέρηση σε σχέση με τη Δύση, εστίασαν σε θέματα τα οποία, με ελάχιστες εξαιρέσεις, άφησαν στο περιθώριο τις πολιτικές νεολαίες. Από την άλλη, η ιστοριογραφία που υπαγορεύτηκε από τους «επαγγελματίες της επανάστασης» δεν εξιστόρησε με τον δικό της τρόπο και δεν ενέταξε στη θεματολογία της όλες τις κομματικές νεολαίες ούτε εκείνες που διεκδίκησαν το χρίσμα της κομμουνιστικής αριστεράς. Ακόμα και μετά το τέλος των απαγορεύσεων, τα δύο πολιτικά σχήματα από τα οποία εκφράστηκαν οι κομματικές ορθοδοξίες λειτούργησαν μάλλον ανασταλτικά ως προς την εξιστόρηση της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου η οποία, συνδεδεμένη πρακτικά με την ύπαρξη και την πορεία της μετωπικής ΕΔΑ και των κινημάτων της νεολαίας που εξελίχθηκαν στο πλαίσιο της, καλύφθηκε με πέπλο σιωπής.

Εν ολίγοις, τα μαρτυρολόγια4 της αριστερής νεολαίας και τα ηρωικά χρονικά5 που επικέντρωσαν στη δεκαετία 1940-1950 και τις γενεαλογίες6 που εκδόθηκαν κατά κομματική υπαγόρευση στο εξωτερικό, τη δε-

4. Βλ. για παράδειγμα, Μορφές ηρώων της νεολαίας της Ελλάδας, εκδοτικό Νέα Ελλάδα-Βιβλιοθήκη της Νεολαίας, [Βουκουρέστι] 1953.

5. Βλ. την έκδοση της ΕΠΟΝ, Εμπρός επονίτες! Χρονικά του Αγώνα, εκδοτικό Νέα Ελλάδα-Βιβλιοθήκη της Νεολαίας, [Βουκουρέστι] 1952.

6. Βλ. για παράδειγμα, Δ. Ραυτόπουλος, Η νεολαία στις εθνικές και δημοκρατικές επάλξεις. Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, [Βουκουρέστι] 1962.

Σελ. 34
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/35.gif&w=600&h=915

δεκαετία του 1960, δεν ακολούθησε στη μεταπολίτευση ο θεματολογικός εμπλουτισμός μιας -έστω και πολιτικά κατευθυνόμενης— βιβλιοπαραγωγής. Τις ιστορίες της ΟΚΝΕ7 διαδέχτηκαν οι ιστορίες της ΕΠΟΝ8 και άλλα κομματικά κείμενα για τη νεολαία, τη διαπαιδαγώγηση της και τον ιστορικό ρόλο της. Οι εξιστορήσεις όμως παρέμειναν αποσπασματικές, καθώς το αφήγημα που καλύπτει τα χρόνια 1950-1967, αλλά και την απριλιανή δικτατορία, παραδόθηκε κατ' αποκλειστικότητα στη συλλογική μνήμη, ενώ ιστοριογραφικά παρέμεινε αντικείμενο της σιωπής.

Ουσιαστικά, το ερώτημα -που ακούγεται αφελές ίσως ακόμη στις μέρες μας- «ποια ήταν επιτέλους αυτή η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη ;», «ποια ήταν αυτή η πολιτική οργάνωση νέων που απασχόλησε με τη δράση της το Συμβούλιο του Στέμματος και το σύνολο του πολιτικού κόσμου στα μέσα της δεκαετίας του 1960;» παραμένει ακάλυπτο ιστοριογραφικά, στο μέτρο που ούτε η πολιτική ιστορία αλλά ούτε και η «στρατευμένη ιστοριογραφία» φρόντισαν να δώσουν απαντήσεις. Μαζί παραμένουν ακάλυπτα ερωτήματα για τα κινήματα της νεολαίας, τους φορείς και τα πρόσωπα που τα εξέφρασαν, τις πολιτικές νεολαίες στην παρανομία και στη νομιμότητα, που διαχειρίστηκαν και εκπροσώπησαν τα αιτήματα των αριστερών νέων και τα κινήματά τους στις μετεμφυλιοπολεμικές κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες.

Χωρίς να υποκαθιστά τα κενά και πολύ περισσότερο χωρίς να απαντά σε όλα τα ερωτήματα, το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ένα πρώτο σχεδίασμα, διαρθρωμένο σε τρία μέρη. Μια σύντομη -έστω- αναδρομή στην ιστορία της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη προϋποθέτει τη διαγραμματική παρουσίαση εκείνων των πολιτικών νεολαιών που κράτησαν το νήμα της αριστερής συνέχειας σε δύσκολα χρόνια και προετοίμασαν το έδαφος για τη συγκρότηση της δυναμικότερης, μετά την ΕΠΟΝ, οργάνωσης νέων. Η παράνομη ΕΠΟΝ, η βραχύβια ΕΔΝΕ και η Ν.ΕΔΑ άνοιγαν έναν κύκλο που θα συμπλήρωνε, με την παρουσία της, η ΔΝΛ. Ορίζονται έτσι οι συντεταγμένες μιας ενιαίας περιόδου που προσδιορίζεται χρονικά από το τέλος του εμφυλίου μέχρι την απριλιανή δικτατορία.

7. Η πρώτη ιστορία της ΟΚΝΕ εκδίδεται -από όσο γνωρίζουμε-από την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ) στη διάρκεια της δικτατορίας. Βλ. ΟΚΝΕ. Λενινιστικό μαχητικό σχολείο των νέων, έκδοση της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, χτε, Νοέμβριος 1972. Ακολουθεί στη μεταπολίτευση σειρά μαρτυριών με χαρακτηριστικότερα ίσως τα Π. Ρούσος, Της πρώτης νιότης. Αφηγήματα, εκδόσεις «Οδηγητής», Αθήνα 1976, και Αύρα Παρτσαλίδου, Αναμνήσεις από τη ζωή της ΟΚΝΕ, Σύγχρονη Εποχή, 41983.

8. Βλ. το πιο χαρακτηριστικό, κατά τη γνώμη μας, Π. Ανταίος, Συμβολή στην Ιστορία της ΕΠΟΝ .Καστανιώτης,2 τ., Αθήνα 1977.

Σελ. 35
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/36.gif&w=600&h=915

1. ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1950

Οι διθύραμβοι των νικητών του Γράμμου, το φθινόπωρο του 1949, και η αναγνώριση της στρατιωτικής και πολιτικής ήττας της Αριστεράς σηματοδότησαν το τέλος της πολυτάραχης δεκαετίας για την ελληνική κοινωνία αλλά και την απαρχή μιας περιόδου που φέρει σε όλα τα επίπεδα του πολιτικού και κοινωνικού βίου, ανεξίτηλα για τα επόμενα 17 χρόνια, τα ίχνη του νέου διχασμού και της εμφύλιας σύγκρουσης. Είναι ίσως για το λόγο αυτό που τα χρόνια 1950-1967 καταγράφηκαν στην ιστοριογραφία, αλλά και στη συλλογική μνήμη παρά τις διαφοροποιήσεις που τα χαρακτήρισαν, ως μια ενιαία περίοδος η οποία εύστοχα προσδιορίστηκε ως μετεμφυλιακή ή καλύτερα ως μετεμφυλιοπολεμική.

Ευαισθητοποιημένη στα μηνύματα των καιρών, σε πρωταγωνιστικό ρόλο ήδη από τη δεκαετία του 1940, η νεολαία σηματοδοτεί ολόκληρη τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο με την ιδιαίτερη δυναμική παρουσία της, η οποία προσδιορίζεται αλλά και προσδιορίζει σε μεγάλο βαθμό τις νέες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες. Φορέας της κοινωνικής αλλαγής και της πολιτικής πρωτοπορίας που διεκδίκησε, τόσο μέσα από τις εξαγγελίες και τα προτάγματα της ΕΠΟΝ όσο και μέσα από την εδραίωση της συγκεκριμένης οργάνωσης ως καθολικού φαινομένου στα χρόνια της Αντίστασης και στην Απελευθέρωση, η νεολαία έμπαινε ξανά στο προσκήνιο, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, με πλούσιες παρακαταθήκες, παρά τις σκληρές διώξεις που μεσολάβησαν στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Κινητήρια δύναμη αυτής της νεολαίας και των κινημάτων της, όπως τα ενσωμάτωσε και τα διαχειρίστηκε, η ηττημένη και διωκόμενη Αριστερά επιτυγχάνει μια σταδιακή επιστροφή στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Αντιστρέφοντας τους όρους που δημιούργησε η εμφύλια σύγκρουση, επιβάλλει την παρουσία της στο στίβο των πολιτικών νεολαιών και, χρησιμοποιώντας ως αιχμή του δόρατος το «αφυπνιζόμενο» φοιτητικό κίνημα, θέτει, παρά τις διώξεις και την τρομοκρατία, τις υποθήκες για μια νέα ηγεμονία της με άξονες την ειρήνη, την αμνηστία και τους αγώνες για το Κυπριακό. Η παράνομη ΕΠΟΝ και η βραχύβια ΕΔΝΕ (Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδος) εξασφαλίζουν, σε αυτή τη φάση, τη συνέχεια από την κατοχική γενιά των επονιτών σε εκείνη που διαμορφώνεται στις δύστοκες εμφυλιοπολεμικές και μετεμφυλιοπολεμικές πραγματικότητες.

Στη συνέχεια, η Νεολαία ΕΔΑ καθιερώνεται, από το 1958, ως ο πολιτικός εκείνος οργανισμός που, συσπειρώνοντας τη δυναμική της Αριστεράς, καταφέρνει να ενορχηστρώσει τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος αντιπαρατιθέμενος στην ΕΚΟΦ (Εθνική Κοινωνική Οργάνωσις Φοιτητών),

Σελ. 36
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/37.gif&w=600&h=915

να συντονίσει τις διεκδικήσεις των εργαζόμενων νέων και να μετατρέψει σε νεολαιίστικη υπόθεση την έκκληση για ειρήνη. Χωρίς να ξεφύγει από το πλαίσιο μιας «στενής» πολιτικής-κομματικής νεολαίας, ενσωματώνει, στις αρχές του 1960, τα νέα δεδομένα και καλλιεργεί το έδαφος για την έκρηξη της νεολαιίστικης συμμετοχής και αμφισβήτησης, προετοιμάζοντας τη θριαμβευτική είσοδο στην πολιτική ζωή της γενιάς που αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα ως η «γενιά του Λαμπράκη».

1.1. 1950: Οι όροι της επίπονης ανασυγκρότησης

Η παρανομία στην «υπό κατάσταση πολιορκίας» πρωτεύουσα, τα υπό αστυνομική επιτήρηση γραφεία αριστερών πολιτικών σχηματισμών, αλλά και οι πανεπιστημιακές σχολές αποτελούν τρεις διαφορετικούς πόλους μέσα από τους οποίους δρομολογούνται στις αρχές του 1950 τα πρώτα βήματα για την ανάκαμψη του νεολαιίστικου κινήματος. Σε ένα πολιτικό τοπίο όπου οι ευκαιρίες για το ηττημένο ΚΚΕ και τους κοινωνικούς χώρους που εκπροσώπησε διαγράφονται με μελανά χρώματα, οι ανακατατάξεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται στους τρεις αυτούς πόλους συμβάλλουν στη διαμόρφωση των πρώτων πολιτικών συσπειρώσεων νέων μετά τον εμφύλιο πόλεμο και επιτρέπουν τις πρώτες επαφές των αριστερών νεολαίων με ένα ευρύτερο νεανικό ακροατήριο, με τους συντηρητικούς στην πλειονότητά τους φοιτητές και τελειόφοιτους μαθητές.

Παρά τα νομικά κωλύματα και τα πολιτικά προσκόμματα που θα συναντήσει μέχρι την επίσημη καταστατική της κατοχύρωση το 1960, η απόφαση για την ίδρυση της ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών) σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας εποχής για το φοιτητικό κίνημα και συνδέεται άμεσα με την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των φοιτητικών συλλόγων και τη διεξαγωγή των πρώτων «ελεύθερων» φοιτητικών εκλογών στους περισσότερους συλλόγους του Πανεπιστημίου Αθηνών τον Απρίλιο του 1949. Ο θεσμός των αυτόνομων φοιτητικών συλλόγων με τις διαφορετικές επωνυμίες, που λειτουργούν χωρίς σύνδεση μεταξύ τους, και εκείνος της περιστασιακής σύστασης επιτροπών για την προώθηση των φοιτητικών αιτημάτων υποχωρεί. Το φοιτητικό κίνημα προσανατολίζεται οριστικά στη δημιουργία μόνιμων συνδικαλιστικών οργάνων στα οποία αντιπροσωπεύονται οι φοιτητές, ενώ παράλληλα τα όργανα αυτά συνδέονται και συντονίζουν τις μεταξύ τους δραστηριότητες για την υποστήριξη των κοινών φοιτητικών αιτημάτων και διεκδικήσεων ,9

9. Για τα ζητήματα αυτά και παρά τα λάθη που συχνά εντοπίζονται, βλ. Γ. Γιάνναρης, Φοιτητικά κινήματα και ελληνική παιδεία, τ. Β', Από την ΕΠΟΝ στο Πολυτεχνείο, εκδόσεις

Σελ. 37
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/38.gif&w=600&h=915

Στις αρχές του 1950 τα εκλεγμένα συμβούλια των σχολών και η ΔΕΣΠΑ αντιμετωπίζουν ήδη τα τρέχοντα προβλήματα των φοιτητών: αναβολή στρατεύσεως λόγω σπουδών, συγγράμματα, βοηθητικό προσωπικό, μειωμένο εισιτήριο κ.ά. Την ίδια εποχή εκδηλώνονται οι μαζικές κινητοποιήσεις για το Κυπριακό, ενώ ένα οικονομικό θέμα προκύπτει το δεύτερο εξάμηνο της ίδιας χρονιάς για να αποτελέσει -όπως θα αποδειχθεί στην πορεία- προνομιακό πεδίο για την παρέμβαση της αριστερής νεολαίας. Έτσι, οι διαδηλώσεις για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα επιτρέπουν την αμφισβήτηση της ρητορείας περί κομμουνιστικής εθνοπροδοσίας μέσω της ανάδειξης του πατριωτικού λόγου της Αριστεράς. Αντίστοιχα, οι μεγάλες φοιτητικές απεργίες που δρομολογούνται ενόψει της κυβερνητικής απόφασης για το διπλασιασμό των διδάκτρων από το φθινόπωρο του 1950 επιβεβαιώνουν ότι οι κοινωνικές συνάψεις μεταξύ των φοιτητών μπορούν να μειώσουν τις αναστολές, ακόμη και τις όποιες ιδεολογικές επιφυλάξεις και πολιτικές διαφωνίες. Στην ίδια κατεύθυνση η κυβερνητική απόφαση για την υποχρεωτική μαθητική εισφορά μεταφέρει το κλίμα των κινητοποιήσεων στα μαθητικά θρανία.10

Μπροστά στο «αφυπνιζόμενο» φοιτητικό κίνημα που μπορεί να διεκδικήσει πλέον την εκλογή και το συντονισμό των εκπροσώπων του, το Κυπριακό, η μείωση των διδάκτρων και η κατάργηση της μαθητικής εισφοράς, περισσότερο από τις όποιες -σχετικά περιορισμένες λόγω του πολιτικού κλίματος- αντιπολεμικές εκδηλώσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο της Κορέας, καθίστανται για τα επόμενα χρόνια βασικοί άξονες για τη νέα πολιτική πρόταση της αριστερής νεολαίας σε μαζικούς χώρους, όπως τα σχολεία, οι πανεπιστημιακές και οι ανώτατες σχολές,

Το Ποντίκι, Αθήνα 1993, σ. 169-171.

10. Σε κλίμα ευρύτερων κοινωνικών διεκδικήσεων, οικονομικού κυρίως περιεχομένου που εκφράζεται με μακράς διάρκειας απεργίες των δασκάλων, των γιατρών και γενικά των δημοσίων υπαλλήλων, οι παλλαϊκές κινητοποιήσεις για το Κυπριακό και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα συνιστούν ένα διαφορετικό άξονα, εθνικών αυτή τη φορά, διεκδικήσεων που συντηρείται με ένταση σε όλη τη διάρκεια του 1950. Οι φοιτητές, ο συνολικός αριθμός των οποίων κυμαίνεται πλέον στις 50.000, πρωτοστατούν στις διαδηλώσεις και μάλιστα συγκροτούν συντονιστικό όργανο, την Πανσπουδαστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΕΚΑ). Στο απεργιακό τοπίο προστίθενται οι κινητοποιήσεις κατά της αύξησης των διδάκτρων, οι οποίες δρομολογούνται τον Μάιο του 1950 μετά τη σχετική απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών και κορυφώνονται από τον Νοέμβριο με την επικύρωση της απόφασης από την κυβέρνηση Σοφ. Βενιζέλου. Αντίστοιχα, οι μαθητικές κινητοποιήσεις και αποχές από τα μαθήματα για την περίφημη μαθητική εισφορά, την οποία παρακρατεί το κράτος κατά τα 2/3, ξεκινούν τον Μάιο και επεκτείνονται αμέσως στα σχολεία της χώρας.

Σελ. 38
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/39.gif&w=600&h=915

όπου μπορεί να αναζητήσει τα νέα ερείσματα της αλλά και να αναδείξει τους εκπροσώπους της.

Ωστόσο, παρά τη συγκυρία που αποδείχτηκε μάλλον ευνοϊκή, το 1950, όσον αφορά το ευρύτερο νεολαιίστικο ακροατήριο, τα βήματα για την ανάκαμψη και την ανασυγκρότηση της αριστερής νεολαίας συναρτήθηκαν εν πολλοίς με τους άλλους δύο πόλους οι οποίοι συνδιαμόρφωσαν, μέσα στις αντιξοότητες, τους όρους για το πολιτικό της πρόταγμα. Στο πλαίσιο αυτό, τα λεπτά, αν και αισθητά και συχνά παραβιαζόμενα, όρια μεταξύ παρανομίας και νομιμότητας καθόρισαν τις σχέσεις δύο χώρων που έδρασαν στην πράξη αυτόνομα παρά τις ενυπάρχουσες συναρθρώσεις.

Ο πόλος της νομιμότητας προσδιορίζεται από πολλαπλούς αν και ολιγομελείς πυρήνες νέων, συνδεδεμένους κυρίως με τις διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, οι οποίοι έρχονται στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε επαφή με τους βραχύβιους πολιτικούς σχηματισμούς και τα προσωποπαγή κόμματα που εξέφρασαν, την επομένη του εμφυλίου πολέμου, το χώρο της πολυκερματισμένης εαμικής Αριστεράς. Οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι των Στ. Χατζήμπεη και Νεόκ. Γρηγοριάδη εκφράζονται από τη ΦΑΝ (Φιλελεύθερη Αριστερή Νεολαία), το Δημοκρατικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Μιχ. Κύρκου από τη PAN (Ριζοσπαστική Αριστερή Νεολαία), η Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών του Γιάννη Σοφιανόπουλου εκπροσωπείται στον νεολαιίστικο χώρο από τη ΔΑΝ (Δημοκρατική Αριστερή Νεολαία), ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Γιάννη Πασαλίδη εκπροσωπείται από τη Νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στον κατάλογο αυτό προστίθεται από την άνοιξη του 1951 η Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού. Το τοπίο αυτό συμπληρώνεται από τη Νεολαία του ΣΚ-ΕΛΔ (Σοσιαλιστικό Κόμμα — Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας) των Αλέξ. Σβώλου και Ηλία Τσιριμώκου. Τοποθετούμενη από την αρχή σε μια ριζοσπαστικότερη κατεύθυνση, η Νεολαία του ΣΚ-ΕΛΔ «αποστασιοποιείται αρκετά από τη δεξιά σοσιαλδημοκρατική τάση που επικρατεί στο κόμμα». Στην ίδια σειρά εγγράφεται και η Νεολαία της ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου) του Ν. Πλαστήρα, που εκείνη την εποχή δεν μετέχει ακόμη συστηματικά στους διάφορους κυβερνητικούς σχηματισμούς. Η εκστρατεία για να μην εκτελεστούν οι θανατικές καταδίκες, κυρίως των 16 επονιτών του Πειραιά," η συνεχής έκκληση για αμνηστία και ειρήνευση αποτελούν, στη φάση αυτή, παράλληλα με το Κυπριακό και τις μαθητικές και φοιτητικές διεκδικήσεις, τα κεντρικά σημεία επαφής διαμορφώνοντας έναν σχετικά ενιαίο λόγο των αριστερών νεολαιών.

11. Βλ. τις συνεντεύξεις του Τ. Μπενά στο Λ. Μαυροειδής, Αγωνιστές. Η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο, Προσκήνιο, Αθήνα 2002, σ. 104-111, αλλά και στο έκτο μέρος του παρόντος τόμου.

Σελ. 39
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/40.gif&w=600&h=915

Ο πόλος της παρανομίας, αντίστοιχα, καταλαμβάνεται από την ΕΠΟΝ, στενά συνδεδεμένη με τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ ή ακόμη καλύτερα αναβαθμισμένη αυτοβούλως σε τμήμα αυτού του μηχανισμού. Η οργάνωση φυλλορροεί κάτω από την ασφυκτική πίεση των αρχών και των καταλυτικών έκτακτων μέτρων, ενώ σημαντικός αριθμός των μελών της στις ελληνικές φυλακές απειλείται άμεσα από τις θανατικές ποινές που επιβάλλουν τα έκτακτα στρατοδικεία. Χωρίς να αποτελεί —κυρίως για λόγους που της επιβάλλει η κομμουνιστική συνωμοτικότητα και η ανάγκη επιβίωσης- έναν ευρύ πολιτικό πόλο για τη στράτευση των νέων, η παράνομη ΕΠΟΝ αντλεί τις νέες, αυστηρά επιλεγμένες δυνάμεις της από ενδεχόμενες ανενεργές στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου παρακαταθήκες της -συνήθως μαθητές ή φοιτητές- και κυρίως από νεολαίους που απολύονται από τη Μακρόνησο και τα νησιά της εξορίας.

Ωστόσο, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, η παράνομη ΕΠΟΝ δεν παύει, τουλάχιστον μέχρι το 1958, να αποτελεί βασικό παράγοντα στη διαμόρφωση της πολιτικής και ιδεολογικής στρατηγικής χάραξης της αριστερής νεολαίας και όχι μόνο. Αν ένα τμήμα της, το γνωστό ως «κλιμάκιο των επονιτών», βρίσκεται σε επαφή με την ηγεσία του ηττημένου ΚΚΕ, η ΕΠΟΝ, μέσα στην παρανομία, αναπτύσσει πολυποίκιλη δράση. Ως μηχανισμός12 παρεμβαίνει στις διαπραγματεύσεις για ένα κοινό πρόγραμμα σε μίνιμουμ βάση που θα επαναφέρει την Αριστερά στο πολιτικό προσκήνιο και λειτουργεί ως εκπρόσωπος του αφανούς εκείνου εταίρου παρεμβαίνοντας ενεργά στα αόρατα νήματα της επικοινωνίας του με τους όμορους πολιτικούς χώρους. Ταυτόχρονα, αναπτύσσει μια αυτόνομη πολιτική δραστηριότητα κυρίως μέσω των παράνομων εντύπων της,13 ενώ παράλληλα συνδιαμορφώνει τους όρους για τη νόμιμη έκφραση της Αριστεράς στη νεολαία.

12. Η αυτοβιογραφική κατάθεση του Στ. Κασιμάτη παραμένει ακόμη μια από τις σημαντικότερες πηγές για τη δράση του παράνομου κλιμακίου της ΕΠΟΝ στην εμφυλιοπολεμική και στην άμεση μετεμφυλιακή περίοδο και διασταυρώνεται με τις μαρτυρίες άλλων παράνομων επονιτών της εποχής που παρατίθενται στο τέλος του βιβλίου του. Βλ. Στ. Κασιμάτης, 0( παράνομοι. Άνθρωποι και ντοκουμέντα, Φιλίστωρ, Αθήνα 1997, σ. 79-240 και 563-588. Βλ. επίσης τις καταθέσεις του Κ. Φιλίνη και της Φώφης Λαζάρου στο Λ. Μαυροειδής, Αγωνιστές. Η ελληνική Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο, ό.π., σ. 189-201 και 231-251.

13. Βλ. για παράδειγμα το πρώτο φύλλο της παράνομης εφημερίδας της ΕΠΟΝ Αθήνας, Λεβεντιά, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1950, καθώς και την εφημερίδα Φλόγα της παράνομης ΕΠΟΝ Σπουδαστών, ως αντιπροσωπευτικά δείγματα της έντονης, αν και «υπόγειας», εκδοτικής δραστηριότητας. Η πλούσια σειρά που συγκροτήθηκε στα ΑΣΚΙ καλύπτει την περίοδο 1949-1957 και προέρχεται στο μεγαλύτερο τμήμα της από τη Συλλογή Φώφης Λαζάρου.

Σελ. 40
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/41.gif&w=600&h=915

Στο σημείο αυτό εντοπίζονται, από το 1950, οι συναρθρώσεις με τον πόλο της νομιμότητας. Μέλη και στελέχη της ΕΠΟΝ, χωρίς να εγκαταλείπουν τη σχέση τους με την παράνομη οργάνωση, ενσωματώνονται στα φυτώρια των όμορων αριστερών νεολαιίστικων οργανώσεων αμέσως μετά την απόλυση τους με τα μέτρα επιεικείας ή το τέλος της θητείας τους στη Μακρόνησο. Τις περισσότερες φορές δε αναλαμβάνουν σημαντικό ρόλο στους φορείς που τους παρέχουν άσυλο. Σύμφωνα με μαρτυρίες14 που ενισχύουν αυτή τη λογική, η ΔΑΝ, ως η μαζικότερη οργάνωση, παρέχει καταφύγιο στους Χρήστο (Κίτσο) Τεγόπουλο, Θόδωρο Γεωργούλη, Σωκράτη Ποταμιάνο, Βασίλη Μπρακατσούλια που διετέλεσε γραμματέας της, Πελαγία και Λάμπρα Πασβάνη από την Ικαρία, αλλά και στους μεγαλύτερους Σωτήρη Τουτούνα και Κώστα Ζόγκα που διατηρούν, όπως και ο Χρήστος Τεγόπουλος, επαφή και με τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Μετά τη δημιουργία της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού, την άνοιξη του 1951, ο Κώστας Ζόγκας αποχωρεί από τη ΔΑΝ και γίνεται γραμματέας της νέας οργάνωσης. Ο Γιώργος Γκρινάτσος και ο Θόδωρος Σταυρόπουλος εντάσσονται στη Νεολαία του ΣΚ-ΕΛΔ. Η Σοσιαλιστική Νεολαία υποδέχεται τον Τάκη Κακόγιαννο και η ΦΑΝ φιλοξενεί στα γραφεία της τον Κώστα Μπλαζουδάκη που διετέλεσε γραμματέας της, τον Νικηφόρο Μανδηλαρά αλλά και τον τότε μαθητή Θόδωρο Μαλικιώση.

Αν και τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται, όπως είναι φυσικό, στα ονόματα που παραθέσαμε, οι συναρθρώσεις ανάμεσα στους πόλους της παρανομίας και της νομιμότητας, καθώς και η συνάρτηση τους με τον τρίτο , δηλαδή με το χώρο του Πανεπιστημίου, αναδεικνύουν τις διαδρομές τις οποίες ακολούθησε επίπονα, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950, το εγχείρημα για την ανασυγκρότηση της νεολαίας της Αριστεράς. Το βραχύβιο, ώς τη διάλυση της, πείραμα της ΕΔΝΕ αλλά και η σταθερή παρουσία της παράνομης ΕΠΟΝ ήταν, στη φάση αυτή, καταλυτικά.

1.2 .Το βραχύβιο πείραμα της ΕΔΝΕ (1951-1952)

Παράλληλη διαδικασία με αυτή της ίδρυσης του πολιτικού συνασπισμού της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) στις 3 Αυγούστου 1951 , η ίδρυση

14. Βλ. τις συνεντεύξεις με τους επιζώντες πρωταγωνιστές στο Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλος, Αριστερή Νεολαία Ελλάδος, 1950-1953. Απόπειρα ιστορικής επισκόπησης, Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 1993, σ. 131-148. Οι συνεντεύξεις αυτές, όπως και εκείνες που παρατίθενται στη συνέχεια του βιβλίου και αφορούν την ίδρυση και την ιστορία της ΕΔΝΕ, έχουν κατατεθεί στα ΑΣΚΙ και αποτελούν τμήμα του αρχείου Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλου.

Σελ. 41
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/42.gif&w=600&h=915

της ΕΔΝΕ (Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδος) στις 15 Αυγούστου ήρθε ως αποτέλεσμα πανομοιότυπων ζυμώσεων και διαπραγματεύσεων, οι οποίες ακολουθήθηκαν στο χώρο της νεολαίας και επισπεύσθηκαν ενόψει των προβλεπόμενων για τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς κοινοβουλευτικών εκλογών.

Ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ υπό τον Ν. Πλουμπίδη βάζει από την αρχή τη σφραγίδα του στη νέα οργάνωση, η οποία δεν διατηρεί, όπως η ΕΔΑ, το σχήμα ενός συνασπισμού πολιτικών νεολαιών, αλλά αναπαράγει το επονίτικο πρότυπο της αυτοδιάλυσης των διακριτών οργανώσεων και της ίδρυσης μιας καινούργιας νεολαίας με μετωπικό χαρακτήρα, στον ηγετικό πυρήνα της οποίας εκπροσωπούνται οι βασικές συνιστώσες της. Στη λογική αυτή, όπως μας πληροφορεί η εφημερίδα Δημοκρατική στις 31 Αυγούστου 1951, σε κοινή σύσκεψη στην οποία μετέχουν εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι από τη Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού, τη Δημοκρατική Αριστερή Νεολαία, τη Φιλελεύθερη Αριστερή Νεολαία, τη Σοσιαλιστική Νεολαία, τη Δημοκρατική Ριζοσπαστική Νεολαία, δηλαδή από τις νεολαίες των πολιτικών εταίρων που συνασπίστηκαν στην ΕΔΑ, καθώς και στελέχη και μέλη άλλων οργανώσεων των νέων, αποφασίζεται η αυτοδιάλυση των παραπάνω οργανώσεων και η ίδρυση της ΕΔΝΕ, η οποία «καλεί τους Νέους της Πατρίδας μας σε ένα Κοινό Δημοκρατικό Μέτωπο Νέων που θα αγωνισθεί με ενθουσιασμό για τα ιδανικά της Νέας Γενιάς, την Ειρήνη, Δημοκρατία, Αμνηστία, τον Εκπολιτισμό και την Πρόοδο της Νεολαίας».

Παρά τις δυσχέρειες του νέου εγχειρήματος, η κληρονομιά της ΕΠΟΝ αποτυπώνεται στην πολιτιστική διάσταση, στις λέξεις «εκπολιτισμός» και «πρόοδος» που ακολουθούν το πολιτικό τρίπτυχο «Ειρήνη - Δημοκρατία - Αμνηστία», το οποίο αναπαράγεται στο ακέραιο στην ιδρυτική διακήρυξη της νεοσύστατης οργάνωσης. Προσδίδονται έτσι στην ταυτότητα της ΕΔΝΕ στοιχεία που επιχειρούν τη σύζευξη του πολιτικού προκείμενου με το ένδοξο αλλά απαγορευμένο παρελθόν. Ωστόσο, αυτή η παράδοση, ή καλύτερα η ανάγκη της συνέχειας, αποτυπώνεται εξίσου στην οργανωτική διάρθρωση της οργάνωσης και στις δύο φάσεις λειτουργίας της, όσο και στα πρόσωπα που επιλέγονται από την αρχή για να στελεχώσουν τα «όργανα διοικήσεως», το δεκαμελές Κεντρικό Συμβούλιο και τα συμβούλια Πόλεων, κυρίως της Αθήνας, του Πειραιά και της Βορείου Ελλάδος-Θεσσαλονίκης, που συγκροτούνται αμέσως. Το ρόλο του γραμματέα της ΕΔΝΕ αναλαμβάνει ο Χρήστος (Κίτσος) Τεγόπουλος, στον οποίο αποδίδεται και η πατρότητα του ονόματος, ενώ η ευδόκιμη θητεία στην ΕΠΟΝ, η σχέση της οικογένειας με την Αριστερά καθώς και η «υποχρεωτική διαμονή» στη Μακρόνησο, σε φυλακή ή σε κάποιο από τα νησιά της εξορίας λειτουργούν

Σελ. 42
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/43.gif&w=600&h=915

ως τα προαπαιτούμενα πιστοποιητικά στην επιλογή των στελεχών. Η επιζητούμενη αντιπροσωπευτικότητα των προϋπαρχόντων νεολαιίστικων σχημάτων είναι εν πολλοίς συμβολική.

Η νέα οργάνωση15 επιφυλάσσεται να διακηρύξει το πρόγραμμα και τις ευρύτερες αρχές της σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σε άμεση επαφή με το μηχανισμό του ΚΚΕ, αυτονομούμενη πολιτικά και οργανωτικά τόσο από την ΕΔΑ όσο και από τις πολιτικές συνιστώσες που έδωσαν στις αρχές του 1950 καταφύγιο στα ιδρυτικά στελέχη της, η ΕΔΝΕ στεγάζεται προσωρινά στην οδό Πανεπιστημίου 67. Στις 4 Σεπτεμβρίου, η έκδοση της εφημερίδας Φρουροί της Ειρήνης,16 με εκδότη τον επονίτη, χημικό και μέλος του ΚΣ της ΕΔΝΕ, Γιάννη Φιλίνη, και με πολιτικό αρθρογράφο τον άρτι απολυθέντα από τη Μακρόνησο, επίσης επονίτη, Αντώνη Μπριλλάκη, παρέχει στη νεοσύστατη οργάνωση το απαραίτητο βήμα για την προβολή των πολιτικών της θέσεων.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας της εφημερίδας στις 19 Ιανουαρίου 1952 αποτελεί το πρελούδιο για τη διάλυση και της ίδιας της ΕΔΝΕ, που ακολουθεί λίγους μήνες αργότερα. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1952, πρακτικά ένα χρόνο μετά τη συγκρότηση και λειτουργία της, η σύλληψη από τις διωκτικές αρχές των ηγετικών στελεχών της κατά την έξοδό τους από τα γραφεία στην οδό Σοφοκλέους 47 και ο εκτοπισμός τους στον Αϊ-Στράτη, σε συνδυασμό με ένα ευρύτερο κύμα συλλήψεων και εκτοπίσεων του στελεχικού δυναμικού της, κλείνει οριστικά το κεφάλαιο της πρώτης αναζήτησης μιας νόμιμης, μαζικής έκφρασης της αριστερής νεολαίας. Οι ανησυχίες των ηγετικών στελεχών της ΕΔΑ και οι επιφυλάξεις τους για την ορθολογικότητα και τα όρια του νεολαιίστικου αυτού εγχειρήματος αποδείχτηκαν μάλλον δικαιολογημένες, καθώς το κύμα των νέων απαγορεύσεων μπορούσε να συμπαρασύρει, πλην της ΕΔΝΕ, και την αγωνιζόμενη να διατηρηθεί στη νομιμότητα ΕΔΑ.

Όποια και αν είναι, ωστόσο, η ερμηνεία για τις επιφυλάξεις που συνόδευσαν εκ μέρους των ενήλικων και έμπειρων πολιτικών, πρακτικά από την αρχή, τη νεολαιίστικη οργάνωση, παραμένει γεγονός ότι η ΕΔΝΕ αποτέλεσε μια ισχυρή πρόκληση,όχι μόνο απέναντι στο «κράτος των νικητών»

15. Μοναδική σε συλλογή πληροφοριών και αξία τεκμηρίωσης για την άγνωστη ιστορία της ΕΔΝΕ και των εδνιτών παραμένει η έρευνα που συμπυκνώθηκε στο Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλος, Αριστερή Νεολαία Ελλάδος, 1950-1953. Απόπειρα ιστορικής επισκόπησης, ό.π., σ. 11-768.

16. Η πλήρης σειρά της εφημερίδας, η οποία υπάρχει στα ΑΣΚΙ, παρέχει στον ερευνητή του νεολαιίστικου αλλά και του αριστερού εν γένει κινήματος ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες πτυχές της ιστορίας της περιόδου.

Σελ. 43
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/44.gif&w=600&h=915

αλλά και απέναντι στις εσωτερικές και λεπτές ισορροπίες του αριστερού χώρου. Πομπός αναπαραγωγής -«χωνί» σύμφωνα με τις καταθέσεις στελεχών της-17 της πολιτικής στρατηγικής του ΚΚΕ, όπως την αποτύπωνε καθημερινά ο παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός «Ελεύθερη Ελλάδα», η ΕΔΝΕ ενεπλάκη με ρόλο καθοριστικό σε όλες τις κρίσιμες στιγμές που χαρακτήρισαν την επιχείρηση ανασυγκρότησης της Αριστεράς στην Ελλάδα. Εκφράζοντας τη «σκληρή γραμμή», απορρόφησε τις εντάσεις και τους κραδασμούς που παρατηρήθηκαν στις σχέσεις του ΚΚΕ με τους πολιτικούς εταίρους της ΕΔΑ, όπως και εντός του ίδιου του παράνομου στην Ελλάδα κομμουνιστικού μηχανισμού.

Η στάση που κράτησε και υπερασπίστηκε μέσα από τις σελίδες των Φρουρών της Ειρήνης, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1951, ο ρόλος στελεχών της στην υποστήριξη των υποψηφιοτήτων των Νίκου Πλουμπίδη και Νίκου Μπελογιάννη όπως και του επονίτη, καταδικασμένου σε θάνατο, Μάνθου Τσιμπουκίδη και των άλλων εγκλείστων, τελικά η ανάδειξη σε βουλευτές των υποψηφίων που προέκρινε, ακολουθώντας τις προτάσεις τμήματος των κομματικών μηχανισμών, αποδεικνύουν, με τρόπο μάλλον διαυγή, το ρόλο που διεκδίκησε στην εσωτερική υπόθεση της Αριστεράς. Έτσι άλλωστε εξηγείται η προσπάθεια αυτού του ίδιου του μηχανισμού να την προστατεύσει πολιτικά αλλά και να την ελέγξει μετά το πέρας της εκλογικής αναμέτρησης και την ολοκλήρωση της διαδικασίας εκλογής των αναπληρωτών βουλευτών, λόγω της άρνησης του εκλογοδικείου να αναγνωρίσει τη βουλευτική ιδιότητα στους εξόριστους και τους φυλακισμένους.

Τον Νοέμβριο του 1951, το «νέο κέντρο Μακρονησιωτών», πολιτικά κυρίαρχο εντός της ΕΔΑ μετά την ανάδειξη των Αντώνη Μπριλλάκη και Παναγιώτη Κατερίνη σε βουλευτές και ισχυρό κομματικά μετά την ανάληψη της ευθύνης του παράνομου μηχανισμού από τον Νίκο Ακριτίδη, αναλάμβανε ηγετικό ρόλο και στην ΕΔΝΕ. Ο Πότης Παρασκευόπουλος αντικαθιστούσε στη θέση του γραμματέα της οργάνωσης τον Χρήστο Τεγόπουλο. Μια πενταμελής γραμματεία από τους Πότη Παρασκευόπουλο, Παναγιώτη Κατερίνη, Αντώνη Μπριλλάκη, Χρήστο Τεγόπουλο και Τάκη Κακόγιαννο αναλάμβανε ρόλο συντονιστή του διευρυμένου σε Ιδμελές Κεντρικού Συμβουλίου. Τον Δεκέμβριο, ο καθηγητής Γιάννης Ιμβριώτης επιλεγόταν για να καλύψει με το κύρος του την προεδρία της οργάνωσης, αναπαράγοντας τον αντίστοιχο ρόλο του καθηγητή Γεωργαλά στην ΕΠΟΝ.

17. Η έκφραση μεταφέρεται από τον Χρ. Τεγόπουλο. Βλ. Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλος, Αριστερή Νεολαία Ελλάδος, 1950-1953. Απόπειρα ιστορικής επισκόπησης, ό.π., σ. 137.

Σελ. 44
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/45.gif&w=600&h=915

Αν και η δικαστική απαγόρευση κυκλοφορίας της εφημερίδας Φρουροί της Ειρήνης που μεσολαβεί, οι συνεχείς συλλήψεις στελεχών της και η επανεκτόπιση του προέδρου της τον Ιανουάριο του 1952 αποτέλεσαν σημαντικά πλήγματα για την οργάνωση, η νέα φάση της λειτουργίας της, αυτή που συνδέεται με τις αλλαγές στα κεντρικά της όργανα, αποτιμάται ως ιδιαίτερα γόνιμη. Στη διάρκειά της, η ΕΔΝΕ αναπτύσσεται οργανωτικά σε αστικά κέντρα της χώρας, κυρίως σε προπύργια της Αριστεράς, και μέσω του επιμερισμού των αρμοδιοτήτων εκτείνει τις δραστηριότητες της σε διάφορους τομείς, όπως ο εργατικός, ο φοιτητικός και ο τομέας νέων κοριτσιών .

Η οργάνωση κινητοποιήσεων για το Κυπριακό, παρά τις συχνές απαγορεύσεις που έθετε η κυβέρνηση, η επαφή που επιχειρεί να καλλιεργήσει με τις άλλες πολιτικές νεολαίες με τη σύνταξη κοινών διακηρύξεων, η στενή σχέση με την ΠΕΟΠΕΦ (Πανελλήνια Ένωση Οικογενειών Πολιτικών Εξόριστων και Φυλακισμένων) βαίνουν παράλληλα με τις εκστρατείες για το «δέμα του δεσμώτη αγωνιστή», την αναστολή της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, την παγκόσμια ειρήνη και τη διακήρυξη για τα δικαιώματα των νέων. Οι δραστηριότητες συνδυάζονται συχνά με πολιτιστικές εκδηλώσεις και εκδρομές, στο πρότυπο για μια ακόμη φορά της ΕΠΟΝ.

Θεωρούμενη ως η μαζικότερη νεολαιίστικη οργάνωση εκείνης της εποχής, η ΕΔΝΕ που κατάφερε να συσπειρώσει οργανωτικά, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, περίπου 1.300 μέλη, διαλύθηκε λίγες μέρες μετά την πρώτη Συνδιάσκεψη των στελεχών της, στη φάση εξομάλυνσης της σχέσης της με την ΕΔΑ, και ενώ οικοδομούσε τις προοπτικές για την ποιοτική και ποσοτική διεύρυνσή της.

1.3. Προς τη Ν ΕΔΑ της πρώτης μετεμφυλιοπολεμ ιχής δεκαετίας

Δύο αυτόνομες εγγραφές από τον ημερήσιο τύπο οροθετούν συμβολικά 10 χρόνια από την παρουσία της αριστερής νεολαίας στις μετεμφυλιοπολεμικές πραγματικότητες. Η πρώτη, σε δύο σκέλη, μας μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη του 1951, αναπαράγοντας το «λόγο των νικητών».

«Απεκαλύφθη παράνομος κομμουνιστική οργάνωσις εις την Θεσσαλονίκην, της οποίας συνελήφθησαν όλα τα μέλη, ανερχόμενα εις 14», έγραφε η εφημερίδα Ακρόπολις της 18ης Ιανουαρίου 1951 σε ανταπόκριση της από τη συμπρωτεύουσα και συνέχιζε: «Η νέα οργάνωσις κατηρτίζετο βάσει οδηγιών του ΚΚΕ υπό μανδύαν φιλειρηνικόν, εκαλείτο δε 'Δημοκρατικόν Φιλειρηνικόν Μέτωπον Νέων'. Οργανωτής αυτής υπήρξε ο αφιχθείς εξ Αθηνών Νίκος Νικηφορίδης, κάτοικος Παγκρατίου, φοιτητής, άρτι απολυ-

Σελ. 45
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/46.gif&w=600&h=915

απολυθείς εκ Μακρονήσου, λόγω ασθενείας. Ούτος αφιχθείς εν Θεσσαλονίκη παρέμεινεν επί 4ήμερον εις την οικίαν του Χρήστου Ταμουρίδη, τον οποίον είχε γνωρίσει εις την Μακρόνησον. Συνελήφθησαν οι: Ν. Μαραγκός, Λεων. Δούκας, Ιωάν. Δαμιανίδης, οίτινες είναι παλαιοί ΕΠΟΝίτες, και οι οποίοι προσεφέρθησαν να απαρτίσουν τον πρώτον πυρήνα. Πρώτη εκδήλωσις των συλληφθέντων υπήρξε η υπογραφή της Εκκλήσεως της Στοκχόλμης'». Ο κύκλος των δημοσιευμάτων για την υπόθεση έκλεινε στις 6 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς, ως εξής: «Θεσσαλονίκη (του ανταποκριτού μας). Σήμερον την πρωίαν εξετελέσθησαν οι: Κ. Ορφανίδης, Μ. Στογιάννης, Κ. Σπρίντζος, Κ. Μήτσας,Χ. Παπαδόπουλος, Ρ. Παραθυράς, άπαντες συμμορίται Χαλκιδικής. Και ο Ν. Νικηφορίδης,18 εξ Αθηνών, ελθών ενταύθα προς οργάνωσιν του 'Φιλειρηνικού Μετώπου Νέων'».

Η δεύτερη προέρχεται από την επίσημη καταγγελία της ΕΔΑ για τις συνθήκες «βίας και νοθείας» στις εκλογές του 1961. Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 31 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος της ΕΔΑ Γιάννης Πασαλίδης έλεγε :

«Το βράδυ της 25ης Οκτωβρίου, δύο νέοι, ο Στέφανος Βελδεμίρης και ο Μόρφης Σφετούδης, διήρχοντο από τον συνοικισμό Επτάλοφος της Θεσσαλονίκης με ένα ταξί και πετούσαν από το παράθυρο του αυτοκινήτου εκλογικό υλικό του ΠΑΜΕ. Παρά την πλατεία του συνοικισμού 'άγνωστοι' πυροβόλησαν κατά του αυτοκινήτου. Ο Βελδεμίρης ετραυματίσθη θανασίμως εις τον κρόταφον και διεκομίσθη εις το νοσοκομείον. Μετ' ολίγας ώρας εξέπνευσε. Ήταν 24 ετών, ηλεκτρολόγος και μέλος της Γραμματείας του Συμβουλίου της Νεολαίας της ΕΔΑ Θεσσαλονίκης. Εξηκριβώθη ότι ο φονεύς ήτο ο χωροφύλαξ Σπύρος Φιλίππου. Το δεύτερο θύμα της καραμανλικής τρομοκρατίας ήτο ο στρατιώτης Διονύσιος Κερπινιώτης, 24 ετών, οικοδόμος και στέλεχος της Νεολαίας της ΕΔΑ Πατρών. Ευρέθη νεκρός την Κυριακή των εκλογών με τραύμα από σφαίραν όπλου εις την κεφαλήν -αλλά και με άλλας κακώσεις-εις το εκλογικόν κέντρον [= τμήμα] του χωρίου Δεμίρι Αρκαδίας, όπου είχε αποσταλεί ως μέλος της φρουράς. Ο θάνατος του εχαρακτηρίσθη ως αυτοκτονία».19

Σύμβολα της νεολαίας στους πολιτικούς και κοινωνικούς της αγώνες, ο Νίκος Νικηφορίδης, ο Στέφανος Βελδεμίρης και ο Διονύσης Κερπινιώτης τοποθετήθηκαν στο πάνθεον των νέων ηρώων-μαρτύρων του αυταρχικού μετεμφυλιακού κράτους, της αστυνομικής τρομοκρατίας και του παρα-

18. Για τον Ν. Νικηφορίδη βλ. επίσης το χφ. βιογραφικό κείμενο που συνέταξε η μητέρα του, Ευγενία, το 1961 στο Αρχείο Ν .ΕΔΑ, κ. 271.1.13.

19. Βλ. επίσης «Όργιο αίματος και αδιάντροπη νοθεία αλλοίωσαν το αποτέλεσμα των εκλογών των ΕΡΕΔΩΝ», Η Αυγή, 30.10.1961.

Σελ. 46
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/47.gif&w=600&h=915

παρακράτους, μαζί με τον Γρηγόρη Λαμπράκη —που τον διεκδίκησε σχεδόν καθ' ολοκληρία η νεολαία—και τον Σωτήρη Πέτρουλα, που έγινε το σύμβολο της γενιάς των Λαμπράκηδων στην αντιπαράθεση τους με την αστυνομία, το 1965, στα «Ιουλιανά». Συμπληρωνόταν, έτσι, το μαρτυρολόγιο της νεολαίας της Αριστεράς. Ωστόσο, πίσω από τα σύμβολα και τις ημερομηνίες σταθμούς, οι αποστάσεις που διανύθηκαν μέσα σε αυτή την πρώτη δεκαετία ήταν σημαντικές για το ίδιο το κίνημα της νεολαίας και της Αριστεράς.

1.3.α. Η Ν.ΕΔΑ από την αφάνεια στο πολιτικό προσκήνιο

Η Νεολαία της ΕΔΑ (Ν.ΕΔΑ), που έπαιρνε τη σκυτάλη από την ΕΔΝΕ ως η νόμιμη έκφραση της νεολαίας από τα τέλη του 1952, δεν έχει γενέθλια ημερομηνία, ούτε συγκροτείται άμεσα σε πολιτικό οργανισμό με σαφή «όργανα διοικήσεως» -όπως τα εντοπίζουμε στην ορολογία της εποχήςκαι με οργανωμένα μέλη. Άτυπες συνήθως συναθροίσεις νέων σημειώνονται, βεβαίως, στα κομματικά γραφεία της ΕΔΑ, στην Αθήνα, στον Πειραιά,20 λιγότερο στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα αστικά κέντρα. Κάποιοι νέοι, ελάχιστοι, οι οποίοι τολμούν να περάσουν από τον μόνιμο αστυνομικό κλοιό, ανεβαίνουν στα κομματικά γραφεία έχοντας επίγνωση ή αδιαφορώντας για τους κινδύνους και τις άμεσες συνέπειες που ενέχει η ενέργειά τους. Η κλήση στο γειτονικό αστυνομικό τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων, δηλαδή η συνήθης πρακτική εκφοβισμού, αλλά και το ενδεχόμενο μιας διοικητικής εκτόπισης είναι ορατά. Όσοι το πράττουν είτε έχουν κάποια οικογενειακή εμπλοκή με την Αριστερά, οπότε εκ των πραγμάτων διαθέτουν τον γνωστό προσωπικό «φάκελο» στην Ασφάλεια, είτε εμπλέκονται, ώς ένα βαθμό, σε παράνομες και ημιπαράνομες δραστηριότητες στο χώρο της νεολαίας και της ΕΠΟΝ. Ωστόσο, τα στελέχη της ΕΠΟΝ, οι νεολαίοι που είναι αφιερωμένοι στην παράνομη δραστηριότητα της οργάνωσης στους μαζικούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στις ανώτατες και στις τεχνικές σχολές, αποφεύγουν συστηματικά κάθε επαφή ή προσέγγιση με την ΕΔΑ και τα κομματικά όργανα και γραφεία. Οι απαγορεύσεις δεν τίθενται μόνο ως καθήκον που υπαγορεύεται από τη συνωμοτικότητα και τους στοιχειώδεις κανόνες προφύλαξης. Ενυπάρχουν και ως στοιχεία της δύστοκης σχέσης των μη κομμουνιστών στελεχών της ΕΔΑ με τα τεκταινόμενα στο χώρο της νεολαίας.

Στη λογική αυτή, η Ν.ΕΔΑ παραμένει για αρκετά χρόνια -τουλάχιστον μέχρι το 1956— μια οργάνωση σφραγίδα, που τελεί υπό πολιτική κηδεμονία

20. Βλ. την «αυτοβιογραφική» συνέντευξη του Κ. Τσουράκη στο έκτο μέρος του παρόντος τόμου.

Σελ. 47
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/48.gif&w=600&h=915

και δραστηριοποιείται για τις ανάγκες του πολιτικού σχηματισμού του οποίου φέρει την επωνυμία, κυρίως στις εκλογικές αναμετρήσεις και στις επαφές με τις αντίστοιχες νεολαίες των πολιτικών κομμάτων. Οι πενιχρές αρχειακές διαθεσιμότητες για την παρουσία της, κατά την πρώτη περίοδο, συγκλίνουν με τις ελάχιστες μαρτυρίες νεολαίων που, χωρίς να ανήκουν στην παράνομη ΕΠΟΝ, διάβαιναν το κατώφλι της ΕΔΑ αναζητώντας την πολιτική τους ταυτότητα και μια ένταξη στο πλαίσιο που επέτρεπε η νομιμότητα. Καταδικασμένο σε αποτυχία, τόσο από τις ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες όσο και στις συνειδήσεις της πολιτικής ηγεσίας της Αριστεράς, το βραχύβιο πείραμα της ΕΔΝΕ δεν είχε άμεσους μιμητές.

Ωστόσο, μια μεταστροφή της εικόνας για τη νόμιμη έκφραση της νεολαίας παρατηρείται το 1956 με τη θεσμοποίηση της Ν .ΕΔΑ και την εκλογή των πρώτων οργάνων της. Ενόψει της προβλεπόμενης για τον Αύγουστο σύγκλησης της Α' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της ΕΔΑ, η οποία είχε μετεξελιχθεί σε κόμμα για τις ανάγκες της μεγάλης εκλογικής σύμπραξης στη Δημοκρατική Ένωση, πραγματοποιείται στις 11 Ιουλίου σύσκεψη στελεχών της Ν.ΕΔΑ στην οποία συμμετέχουν στελέχη της Αθήνας, του Πειραιά και 12 νομών.21 Στη σύσκεψη, η Ν.ΕΔΑ αποκτά καταστατικό χάρτη 22 σύμφωνα με τον οποίο εκλέγεται το πρώτο Κεντρικό Συμβούλιο της οργάνωσης αποτελούμενο από 23 μέλη. Παράλληλα εκλέγεται Γραφείο του ΚΣ με 12 μέλη, ενώ πρόεδρος-γραμματέας της οργάνωσης αναλαμβάνει το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ Νίκος Σολωμός, πολιτικός μηχανικός και παλιός επονίτης που εγκατέλειψε κατόπιν εντολής την παράνομη ΕΠΟΝ και αφιερώθηκε στη «νόμιμη» πολιτική δραστηριότητα.

Ο Ν. Σολωμός παρουσιάζει την εισήγηση23 για την κατάσταση στο χώρο της νεολαίας στο πλαίσιο της Α' Συνδιάσκεψης του κόμματος (15-18 Ιουλίου), ενώ μετά το τέλος των εργασιών της δημιουργείται από το κόμμα Επιτροπή Νεολαίας απαρτιζόμενη κυρίως από παλιούς επονίτες και παιδαγωγούς, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ευρύτερα γνωστά στελέχη της

21. Για ένα σύντομο ιστορικό βλ. τον χφ. «Απολογισμό δουλειάς της Νεολαίας ΕΔΑ από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ως τον Νοέμβρη 1956» του Ν. Σολωμού στο Αρχείο Ν .ΕΔΑ, κ. 268.11.

22. Βλ. το πρώτο δακτ. με χφ. σημειώσεις καταστατικό της Ν.ΕΔΑ του 1956, στο Αρχείο Ν .ΕΔΑ, κ. 269.1.

23. Η εισήγηση του Ν. Σολωμού με τίτλο «Τα προβλήματα της Νεολαίας» παρουσιάστηκε σε 2 συνέχειες στην εφημερίδα Η Αυγή στις 4 και 5 Αυγούστου 1956. Για το ίδιο θέμα και επισημαίνοντας την έλλειψη της απαιτούμενης προσοχής από το κόμμα της ΕΔΑ στα προβλήματα της Νεολαίας μίλησε, επίσης, ο Φίλιππος Ηλιού, ως αντιπρόσωπος της Ν.ΕΔΑ στις εργασίες της Α' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της ΕΔΑ. Βλ. την περίληψη της ομιλίας του, στην Αυγή, 1.8.1956, σ. 3.

Σελ. 48
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/49.gif&w=600&h=915

Αριστεράς : Φίλιππος Ηλιου, Λεωνίδας Κύρκος, Γιούλια Λιναρδάτου, Ρόζα Ιμβριώτη, Νίκος Μπλέτας, Άννα Παρλιάρου, Αλέκα Παΐζη, Τάκης Παπανικολάου, Ανθή Ρέρα, Κώστας Σωτηρίου, Νίκος Σολωμός, Αλέκος Σύρος.24 Η επιχείρηση της κηδεμονίας της Ν.ΕΔΑ αποκτούσε έτσι και τυπική υπόσταση .

Πρώτο βήμα για την έξοδο από την πολιτική αφάνεια, η καταστατική θέσμιση και εκλογή των οργάνων της Νεολαίας της ΕΔΑ συνοδεύεται από την απόφαση για μια γενικότερη στροφή του κόμματος προς ζητήματα που απασχολούν τη νεότητα, όπως η εκπαιδευτική πολιτική, η ανεργία και η μετανάστευση, οι οικονομικές διεκδικήσεις των φοιτητών και των εργαζόμενων νέων ή το Κυπριακό, τα οποία πρέπει να αντιμετωπισθούν στην προοπτική «μιας ευρύτατης ενότητας της νεολαίας».25 Ταυτόχρονα, μέσα από τη συγκρότηση συγκεκριμένων επιτροπών, δίνεται ώθηση για τη συστηματικότερη προσέγγιση νέων από μαζικούς χώρους, όπως εκπολιτιστικοί, αθλητικοί και εκδρομικοί σύλλογοι, που δεν εμπλέκονται άμεσα με τους βασικούς τομείς των πολιτικών δραστηριοτήτων και σωματώσεων, όπως οι πανεπιστημιακές και ανώτατες σχολές ή τα εργατικά σωματεία. Στους χώρους αυτούς, με όλες τις δυνατές συναρθρώσεις, η παράνομη ΕΠΟΝ είχε από νωρίς επιβάλει την πολιτική παρουσία της, παρά την απόλυτη κυριαρχία των συντηρητικών και ακροδεξιών σχημάτων.

Ο απολογισμός που κατατίθεται στο Γενικό Συμβούλιο της ΕΔΑ, τον Δεκέμβριο του 1956, για τις οργανωμένες δυνάμεις της νεολαίας φαίνεται ότι αντανακλά τα δεδομένα της εποχής συνυπολογίζοντας προφανώς, χωρίς να το δηλώνει, τις οργανωμένες δυνάμεις αλλά και τις επιρροές της ΕΠΟΝ. Ο Ν. Σολωμός αναφέρεται σε έναν αριθμό που υπερβαίνει τα 2.500 μέλη και κατανέμεται ως εξής: Αθήνα 1.500, Πειραιάς 200, και 1.000 σε 18 νομούς στους οποίους έχει συγκροτηθεί η Ν.ΕΔΑ.26 Αν και η γλώσσα των αριθμών είναι συχνά επισφαλής, ως οργανωμένη πολιτική δύναμη στη νεολαία η Ν.ΕΔΑ θα προσεγγίσει και θα υπερβεί κατ' ελάχιστο αυτούς τους αριθμούς, όταν η παράνομη ΕΠΟΝ θα αποτελέσει παρελθόν και τα οργανωμένα κινήματα που ελέγχει πρακτικά θα γνωρίσουν μια πρώτη άνθηση την άνοιξη του 1963, τις παραμονές της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη.

24. Τα στοιχεία προέρχονται από την «Ανακοίνωσιν του Γενικού Συμβουλίου της ΕΔΑ»,2.8.1956, Αρχείο ΕΔΑ, κ. 3.1, σ. 2.

25. Από την εισήγηση του Ν. Σολωμού, Η Αυγή, 5.8.1956, σ. 4.

26. «Εκτός των οργανώσεων Αθήνας και Πειραιά με αντίστοιχα μέλη 1500 και 200 υπάρχουν και 18 νομαρχιακές οργανώσεις με 1000 μέλη. Στις επαρχίες επιπλέον υπάρχουν σε 15 άλλους νομούς Υπεύθυνοι Νεολαίας χωρίς όμως ακόμη νάχει αποκατασταθεί ιδιαίτερη επαφή με την οργάνωση της νεολαίας». Βλ. τον «Απολογισμό δουλειάς της Νεολαίας ΕΔΑ από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ώς τον Νοέμβρη 1956». ό.π., κ. 268.11, σ. 1.

Σελ. 49
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/50.gif&w=600&h=915

Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις αριθμητικές αποτιμήσεις και τις ανομολόγητες συνεκτιμήσεις, παραμένει γεγονός ότι η εμφάνιση αυτή της Ν.ΕΔΑ στο πολιτικό προσκήνιο συστοιχεί με τις αλλαγές στην ελληνική πολιτική σκηνή, την «πολιτική άνοιξη» του 1956 όπως την χαρακτήρισαν. Μια σημαντική ωστόσο παράμετρος που πρέπει να συνεκτιμηθεί σχετίζεται με την κρίση της «αποσταλινοποίησης» που συνταράσσει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και βρίσκει τις αντιστοιχίες της στο ΚΚΕ στο εξωτερικό όσο και στις δυνάμεις του στην Ελλάδα. Στο νέο πλαίσιο που διαγράφεται για την ΕΔΑ, το κόμμα-φορέα του προγράμματος της Εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής, η Ν.ΕΔΑ καλείται να πάρει τη σκυτάλη σε ένα ρόλο ισότιμο με εκείνον της παρανομίας. Με άλλα λόγια, η νομιμότητα ως πολιτική θέση και πράξη καλείται να καταστήσει, μέσω της Ν.ΕΔΑ, σαφή την παρουσία της και να επεκτείνει την πρόταση της ενότητας στους θύλακες όπου οι υπόγειες και αφανείς διασυνδέσεις με τους κομμουνιστικούς μηχανισμούς είχαν πιθανώς μεταφέρει στοιχεία από τις ενδοκομματικές διαμάχες. Οι δύο αυτοί θύλακες ήταν η παράνομη ΕΠΟΝ αλλά και οι νεολαίοι στο νησί του Αϊ-Στράτη. Εκεί, στις σκηνές με τους άλλους εξόριστους συνωστίζονται κατοχικοί επονίτες, που μετά την έκτιση της ποινής τους πήραν «φύλλο πορείας» για το νησί, εκτοπισμένοι πρώην εδνίτες αλλά και πιο πρόσφατοι νεολαίοι εξόριστοι.27

1.3.β. Η παράνομη ΕΠΟΝ. Το τέλος του μύθου

Επισήμως, η παράνομη ΕΠΟΝ δεν καταθέτει τα σκήπτρα παρά μόνο το 1958. Η απόφαση της 8ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τον Ιανουάριο του 1958, για τη διάλυση των κομμουνιστικών παράνομων πυρήνων και οργανώσεων και την ενσωμάτωση των δυνάμεων τους στις αντίστοιχες οργανώσεις της ΕΔΑ μέτρησε περισσότερο από τις δηλώσεις της κυβέρνησης της EPE, από το 1957, ότι επιθυμούσε να θέσει οριστικό τέλος στην ύπαρξη των όποιων παράνομων σχημάτων. Έκλεινε έτσι ο κύκλος ζωής της σημαντικότερης και μακροβιότερης πολιτικής οργάνωσης της ελληνικής νεολαίας.

Μονόδρομος, που ακολουθήθηκε από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου -συχνά με υπερβάλλοντα ζήλο- η παρανομία έγινε τρόπος ζωής που εξασφάλισε την επιβίωση και έφερε την οργάνωση στην απέναντι όχθη. Αν το κλιμάκιο υπό τους Σταύρο Κασιμάτη, Κώστα Φιλίνη, Φώφη Λαζάρου και Πέτρο Διβέρη έδωσε το στίγμα της οργάνωσης στην κρισιμότερη φάση,

27. Βλ. τις συνεντεύξεις των Τ. Καράμπελα, Χρ. Μίσσιου, Στ. Στεφάνου και Γ. Χριστοφιλόπουλου στο έκτο μέρος του παρόντος τόμου.

Σελ. 50
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 31
    

    ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (1950-1967)

    Ο ιστορικός ερευνητής ή ο επικός μυθιστοριογράφος του μέλλοντος, που θα μελετά τη σημερινή ελληνική κοινωνία, θα εντρυφήσει μια μέρα, με την αμεροληψία που θα του δίνει η απόσταση του χρόνου, στα πρακτικά του τελευταίου Συμβουλίου του Στέμματος (σπουδαίο υλικό για ένα Μπαλζάκ). Ψάχνοντας ανάμεσα στις γραμμές, θα δει πως το κύριο θέμα του πολύωρου διαλόγου των μελών του Συμβουλίου, το θέμα που προσδιορίζει όλα τα άλλα είναι τούτο:Έρχονται οι Λαμπράκηδες να μας σκοτώσουν! Τι θα κάνουμε για να σωθούμε;

    Γ. Θεοτοκάς, 29 Σεπτεμβρίου 19651

    «Επαναστάτες και ευκολότερα ανατροπείς και αναθεωρητές, τα παιδιά και οι νέοι πήραν μέρος σε όλες τις εξεγέρσεις και σε όλους τους αγώνες. Η ιστορία εδώ αποδεικνύεται φτωχή, μερική, ευκαιριακή ή και στρατευμένη»,2 μας υπενθύμιζε, πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, ο J. G. Da Silva στο πρώτο συνέδριο που έγινε στην Ελλάδα για την «Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας». Η φράση, η οποία μπορεί να θεωρηθεί μέχρι τις ημέρες μας αξιωματική, έθετε δύο σοβαρά ζητήματα. Το πρώτο αφορά την άμεση σύνδεση του ηλικιακού με το πολιτικό, κυρίως μέσα από τις σύμφυτες στη νεότητα ανάγκες για κοινωνικές και πολιτικές αναδιαρθρώσεις και τις συνακόλουθες αλλαγές. Νομιμοποιούσε, εν ολίγοις, την ανάδειξη ενός αυτόνομου πεδίου μελέτης που επικεντρώνει στη νεολαία ως ιδιαίτερης ηλικιακής, κοινωνικής και ιστορικής κατηγορίας και στις σχέσεις που συνάπτει στις διαφορετικές χρονικές στιγμές που κάθε φορά αντιστοιχούν με το πολιτικό.

    Το δεύτερο ζήτημα, διαφορετικής τάξεως, έγκειται στη σχέση της ιστορίας ή καλύτερα της ιστοριογραφίας με το προηγούμενο. Χαρακτηρίζοντας

    1. Γ. Θεοτοκάς, Η εθνική κρίση, Θεμέλιο, Αθήνα 1966, σ. 40-41

    2. José Gentil Da Silva, «Η ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας στην πρόσφατη ιστορική παραγωγή», Πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου, Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας, Αθήνα 1986, Α' τόμος, σ. 73.