Συγγραφέας:Παπαθανασίου, Ιωάννα
 
Τίτλος:Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960
 
Υπότιτλος:Αρχειακές τεκμηριώσεις και αυτοβιογραφικές καταθέσεις
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:47
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:2008
 
Σελίδες:679
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος + 1 CD-ROM
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Νεανικές οργανώσεις
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:Δεκαετία 1960
 
Περίληψη:Το βιβλίο αυτό αποτελεί απόπειρα συγκρότησης ενός σταθερού τεκμηριωτικού πλαισίου για την ιστορία της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και διαρθρώνεται σε τέσσερα μέρη, που έχουν ως αφετηρία και σημείο αναφοράς τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και τις συλλογές τους, προεκτείνονται πέρα από αυτά, και είναι τα εξής: 1) Αναλυτική παρουσίαση του αρχείου του Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσης, 2) Συστηματική καταγραφή του συνόλου των εντύπων της και στην αποδελτίωση των σειρών του περιοδικού Τετράδια της Δημοκρατίας και της εφημερίδας Η Γενιά μας, 3) Εξαντλητικές αποδελτιώσεις της εφημερίδας Η Αυγή σε θέματα που αφορούν τις δραστηριότητες της οργάνωσης όπως και σε αναφορές που σχετίζονται με τις εκτιμήσεις του κόμματος της ΕΔΑ και των πολιτικών αντιπάλων της για τη ΔΝΛ και 4) Παρουσίαση σύντομων αυτοβιογραφικών συνεντεύξεων με τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής της οργάνωσης. Ένα εξαντλητικό χρονολόγιο, για την περίοδο Ιανουάριος 1963-Απρίλιος 1967, ακολουθεί τις θεματικές ενότητες και, συγκροτούμενο σε τρία επίπεδα -δραστηριότητες της νεολαίας, ελληνική πολιτική σκηνή και διεθνές πολιτικό πλαίσιο—, φιλοδοξεί να συστοιχίσει τα δεδομένα της εποχής και να ευκολύνει το χρήστη.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 45.04 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 363-382 από: 684
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/363.gif&w=600&h=915

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΔΝΛ

Ο ονομαστικός κατάλογος των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής της ΔΝΛ και οι επαγγελματικές ιδιότητές τους παρατίθενται όπως ακριβώς δημοσιεύτηκαν στον τόμο Το Πρώτο Ιδρυτικό Συνέδριο της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Αθήνα 1965. Τα ονόματα των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου που εκλέχθηκαν στο Ιδρυτικό Συνέδριο και διετέλεσαν μέλη του Προεδρείου και της Γραμματείας του ή τα αναπληρωματικά μέλη του Προεδρείου επισημαίνονται στον παρόντα κατάλογο με τις ακόλουθες ενδείξεις :

** μέλη του Προεδρείου του Κεντρικού Συμβουλίου *** μέλη της Γραμματείας του Προεδρείου * αναπληρωματικά μέλη του Προεδρείου

Τακτικά μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου της ΔΝΛ :

1. Βελ[λ]όπουλος Γιάννης, δικηγόρος

2. Γεωργίου Τάκης, εργάτης

3. Γιαννακός Γιάννης, εργάτης

4. Γιάννου Δημήτρης, φοιτητής

5. Γιωτόπουλος Γιώργος, ιδ. υπάλληλος **

6. Ζαννή Ηρώ, λογίστρια *

7. Ζερβός Θεοτόκης,φοιτητής

8. Θεοδωράκης Μίκης, συνθέτης-βουλευτής ***

9. Θεοδωρίδης Μπάμπης, φοιτητής **

10. Καζέλης Θεόδωρος, αγρότης

11. Καλαφάτης Θανάσης, φοιτητής

12. Καράμπελας Τάκης, εργάτης

13. Καραχάλιος Δημήτρης, δικηγόρος

14. Καρμίρης Δημήτρης, εργάτης

15. Κοι[υ]λάφης Γεράσιμος, μηχανικός

16. Κοκλάνης Θεόδωρος, εργάτης **

17. Κουτσούνης Δημήτρης, εργάτης

18. Κωτούλας Βασίλης, εργάτης

19. Λάιος Αλέκος, λογιστής

20. Λεντάκης Ανδρέας, φοιτητής **

21. Μανωλάκος Αριστείδης, φοιτητής **

22. Μαυρομμάτης Δημοσθένης, δικηγόρος

Σελ. 363
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/364.gif&w=600&h=915

23. Μίσσιος Χρόνης, εργάτης **

24. Μπανιάς Γιάννης, φοιτητής **

25. Μπενάς Τάκης, ιδ. υπάλληλος ***

26. Πάγκαλος Θεόδωρος, φοιτ. εξωτερικού

27. Παναγιώτου Γιάννης, φοιτητής

28. Παπαθανασίου Πέτρος, δικηγόρος.

29. Παπούλιας Άγγελος,φοιτητής

30. Πετρόπουλος Γιάννης, εργάτης μηχανουργός *

31. Ρεκλείτης Χρήστος, εργάτης

32. Σεπετίδης Μιχάλης, ιδ. υπάλληλος *

33. Σόφης Αλέκος, αγρότης *

34. Στεφάνου Στέφανος, αγρότης ***

35. Στρατής Γιάννης, καθηγητής

36. Τρίκκας Τάσος, δικηγόρος ***

37. Τσίλογλου Λευτέρης, φοιτητής

38. Τσουκνίδας Θανάσης, λογιστής

39. Τσουράκης Κώστας, λογιστής *

40. Φαρσάρης Μιχάλης, δικηγόρος

41. Φυτράκης Σπύρος, σπουδαστής

42. Χαλβατζής Λαοκράτης, εργάτης

43. Χατζηζήσης Βασίλης, επαγγελματίας

44. Χριστοφιλόπουλος Γιώργος, φοιτητής ***

45. Ψημμένος Χαρίλαος, αγρότης

Αναπληρωματικά μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου :

1. Βέλλιος Άρης, σπουδαστής εξωτερικού

2. Βι[υ]σόκαλη Βάσω, βοηθός λογιστή

3. Γκατζής [Νίκος], εργάτης

4. Γρηγοριάδης Γιάννης, φοιτητής

5. Κουβάτσος Νικόλαος, εργάτης

6. Λεβέντης Ναούμ, εργάτης

7. Μπετσιμέας Γεράσιμος, αγρότης

8. Μπουρμπούλης Βαγγέλης, επαγγελματίας

9. Σχορέλης Τάσος, ιδ. υπάλληλος

10. Χονδροκούκη Ζαχαρούλα, φοιτήτρια

11. Τσεμεκίδης Δημήτρης, αγρότης

12. Χρυσάφης Γιάννης, επιπλοποιός

Μέλη της Εξελεγκτικής Επιτροπής : 1. Ανδρεάδης Σπύρος, λογιστής

Σελ. 364
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/365.gif&w=600&h=915

2. Μουτσίου Ευδοξία, λογίστρια

3. Μπερτσ[ι]άς Νίκος, λογιστής

Με ανάθεση στο Κεντρικό Συμβούλιο μετά το Συνέδριο :

1. Κοβάνης Μπάμπης, τυπογράφος

2. Μανωλάκος Μίμης, φοιτητής

Τακτικά μέλη 45 + 2 Αναπληρωματικά μέλη 12 Εξελεγκτική Επιτροπή 3 Σύνολο 62

Θετικές ανταποκρίσεις σε τηλεφωνική επικοινωνία ή σε προσωπική συνέντευξη : 48

Θετικές ανταποκρίσεις συγγενικών ή φιλικών προσώπων για τη συμπλήρωση βιογραφικών στοιχείων των νεκρών: 13

Άρνηση απάντησης: Τσεμεκίδης Δημήτρης, Καλαμωτό Ζαγκλιβερίου νομού Θεσσαλονίκης Γενικό σύνολο : 61

Σελ. 365
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/366.gif&w=600&h=915

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΒΟΗΘΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Α. Προσωπικά δεδομένα

Επώνυμο :

1. Όνομα:

2. Πατρώνυμο:

3. Όνομα συζύγου :

4. Γένος:

5. Επάγγελμα:

6. Διεύθυνση:

7. Τηλέφωνο:

8. Αριθμός παιδιών :

9. Ημερομηνία και τόπος γέννησης :

10. Καταγωγή:

11. Τόπος διαμονής :

12. Σπουδές:

Βασικές Περίοδος Τόπος Ανώτερες Περίοδος Τόπος Σχολή Ανώτατες Περίοδος Τόπος Σχολή

Β. Ιστορικό οικογένειας

Στοιχεία πατέρα :

14. Ονοματεπώνυμο :

15. Ημερομηνία γέννησης :

16. Ημερομηνία θανάτου :

17. Αίτια θανάτου :

18. Καταγωγή:

19. Διαμονή:

Σελ. 366
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/367.gif&w=600&h=915

20. Επάγγελμα:

21. Συμμετοχή στην αντίσταση : Τόπος Οργάνωση Ιδιότητα

22. Διώξεις-εξορίες-φυλακές:

Στοιχεία μητέρας

23. Ονοματεπώνυμο:

24. Ημερομηνία γέννησης :

25. Ημερομηνία θανάτου :

26. Αίτια θανάτου :

27. Καταγωγή:

28. Διαμονή:

29. Επάγγελμα:

30. Συμμετοχή στην αντίσταση : Τόπος Οργάνωση Ιδιότητα

31. Διώξεις - εξορίες - φυλακές :

32. Αντιστασιακή δράση άλλων συγγενικών προσώπων :

33. Διώξεις - εξορίες - φυλακές άλλων συγγενικών προσώπων:

34. Πολιτική ένταξη της οικογένειας στα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια και βαθμός κομματικής ένταξης (φίλος - μέλος - στέλεχος της ΕΔΑ ή άλλου κόμματος) :

Γ. Προσωπική πολιτική δραστηριότητα

35. Πολιτική προέλευση : 36. Μαζικός χώρος : Ν .ΕΔΑ Εργαζόμενη νεολαία ΔΚΝΓΛ Κίνημα ειρήνης ΑΛΛΟ Φοιτητικό κίνημα

Εθνοτοπικός σύλλογος Άλλο

Τόπος : Χρόνος :

37. Πως αντιμετωπίσατε τη συγχώνευση ; Θετικά Με επιφυλάξεις Αρνητικά

38. Τόπος και χρόνος πολιτικής δραστηριότητας :

Σελ. 367
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/368.gif&w=600&h=915

39. Δραστηριότητα σε λέσχες και βιβλιοθήκες της ΔΝΛ :

40. Δραστηριότητα σε σχέση με τον τύπο της εποχής

Ανάγνωση Συνδρομή Συμμετοχή Βοήθεια

στη σύνταξη στην κυκλοφορία

Η Γενιά μας Δρόμοι της Ειρήνης Τετράδια Δημοκρατίας Πανσπουδαστική Σπουδαστικός Κόσμος Αυγή

Δημοκρατική Αλλαγή Ελεύθερα Συνδικάτα Επιθεώρηση Τέχνης Ελληνική Αριστερά

41. Πόσα περίπου μέλη είχε η οργάνωση με την οποία ασχοληθήκατε;

42. Ποιές τοπικές ή/και περιφερειακές εκδηλώσεις θυμάστε ;

43. Συμμετοχή σε φοιτητικούς / εθνοτοπικούς / εργατικούς / συνδικαλιστικούς / αγροτοσυνεταιριστικούς συλλόγους, κινήσεις και παρατάξεις :

44. Άλλες δραστηριότητες :

45. Πώς αντιμετωπίζατε τις εξωραϊστικές εξορμήσεις και τις εκδηλώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης της ΔΝΛ ;

46. Πώς βλέπατε τότε τα άλλα ρεύματα της Αριστεράς που σχηματίζονται εκείνη την εποχή ;

47. Διαφωνία από τη ΔΝΛ - απομάκρυνση - ένταξη σε άλλο φορέα:

48. Είχατε σχέση επαγγελματικού στελέχους με τη Νεολαία ή το κόμμα της ΕΔΑ ; Ανήκατε σε «κομματική τριάδα» ;

49. Συλλήψεις, δίκες, εκτοπίσεις στη διάρκεια της πολιτικής σας δράσης στη ΔΝΛ :

50. Παρατηρήσεις: Δ. Δικτατορία

51. Συνεχίσατε, και με ποιον τρόπο, την πολιτική σας δραστηριότητα ;

52. Εξωτερικό - Αντιδικτατορικές κινήσεις:

Σελ. 368
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/369.gif&w=600&h=915

53. Παρανομία - Αντιδικτατορικός αγώνας :

54. Εκτόπιση - Φυλακές :

55. Πού και πώς πληροφορηθήκατε τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968 ;

Ε. Μεταπολίτευση

56. Χώρος πολιτικής εκπροσώπησης. Τι ψηφίσατε στις εκλογές του 1974, του 1981 και του Νοεμβρίου 1989;

Σελ. 369
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/370.gif&w=600&h=915

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΚΣ

Σπύρος Ανδρεάδης Μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής Λ' συνέντευξη στην Ι.Π.,7.7.2007. Επαναληπτική, 7.09.2007. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1925. Εργάστηκε ως λογιστής. Είναι παντρεμένος με την Έλλη Νεράντζη, δασκάλα από τον Πειραιά. Από το 1962 κατοικεί στο Παλαιό Φάληρο.

Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή του Πειραιά, το 1942. Γράφτηκε μέσα στον Πόλεμο στο Χημικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά δεν παρακολούθησε σχεδόν καθόλου . Από τα δώδεκα χρόνια του έπαιζε μπάσκετ και στα δεκαπέντε του εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού. Ταλαντούχος σε ένα άθλημα που δεν ήταν ακόμα ιδιαίτερα λαοφιλές, έγινε ταχύτατα γνωστός ως ο «Πίπης του Ολυμπιακού».

Πατέρας του ήταν ο Άγγελος Ανδρεάδης, καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού. Γεννήθηκε στη Χίο το 1890 και, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, έγινε ναυτικός. Πέθανε το 1946 σε ένα μοναστήρι στην Ιρλανδία όπου νοσηλευόταν, άρρωστος, από τα χρόνια του Πολέμου.

Μητέρα του ήταν η Αθηνά το γένος Τελή, που γεννήθηκε στη Χίο το 1900 και πέθανε από ατύχημα στον Πειραιά το 1933, αφήνοντας ορφανά τα 5 αγόρια της.

Η οικογένεια είχε βενιζελικές καταβολές. «Ο πατέρας μου ήταν φιλελεύθερος, θυμάται, αν και νομίζω ότι, λόγω της θάλασσας, δεν ψήφισε ποτέ!» Τη ναυτική παράδοση ακολούθησαν τα τρία μεγαλύτερα αγόρια της οικογένειας. Οι δύο μικρότεροι, ο Γιώργος και ο Σπύρος, προτίμησαν να σπουδάσουν και να «γίνουν στεριανοί».

Ο Σπύρος Ανδρεάδης εντάχτηκε στο ΕΑΜ Νέων στις αρχές του 1942 στον Πειραιά, σ' ένα κλίμα που προσδιορίστηκε από τις αναζητήσεις των νέων για «οργανωμένη απάντηση στον κατακτητή» και ακολούθησε πρακτικά παράλληλες διαδρομές με το συμμαθητή και φίλο του, Τάκη Μπενά. Μέλος της ΕΠΟΝ, από το 1943, συνδύασε τις παράνομες πολιτικές δραστηριότητες με τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. «Δεν σταμάτησα ποτέ να παίζω μπάσκετ, διευκρινίζει. Έπαιζα ακόμα και μέσα στη φυλακή... Απ'

Σελ. 370
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/371.gif&w=600&h=915

όπου κι αν πέρασα οργάνωνα ομάδα». Υποστηρίζει, άλλωστε, πως η δημιουργία του Αθλητικού Τμήματος, από το 1942, στο ΕΑΜ Νέων και στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ, οφείλεται στη δική του επιμονή.

Το 1944, στις παραμονές της Απελευθέρωσης συνελήφθη από τα Τάγματα Ασφαλείας και κρατήθηκε στις Φυλακές Χατζηκώστα για ένα μήνα. Τους απέλυσαν οι Γερμανοί τις ώρες που εγκατέλειπαν την Αθήνα. «Πιστεύαμε ότι μας παίρνουν για εκτέλεση, θυμάται. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας τη διπλή απελευθέρωση».

Συνέχισε τις παράλληλες δραστηριότητές του, στα χρόνια 1945-1947, δημιουργώντας οργανώσεις στα σωματεία και υπερασπίζοντας στο ΚΣ το ρόλο του αθλητισμού «ως ύψιστης εκδήλωσης για τη νεολαία». «Είχαμε, θυμάται, δύο τύπων οργανώσεις, μια, 'υπόγεια', για τις διοικήσεις και άλλη , μαζική, για τους αθλητές».

Τον Μάιο του 1948, συλλαμβάνεται με την κατηγορία της «στρατολόγησης νέων από τον Ολυμπιακό» και καταδικάζεται από έκτακτο στρατοδικείο στον Πειραιά σε θάνατο. «Εκτελέστηκαν οι Δοματόγλου και Μπουζικάκος, για τους οποίους η απόφαση ελήφθη παμψηφεί. Εγώ, με 4 προς 1, ήμουν τυχερός. Πήρα το καράβι για τις φυλακές: Κέρκυρα για 6 χρόνια, Αίγινα, Καλάμι, Αβέρωφ». Απολύθηκε το 1959, μετά από αναθεωρητικό δικαστήριο, αφού συμπλήρωσε «12 χρόνια κράτησης παρά ένα μήνα».

Μετά την αποφυλάκιση του, μετείχε ως εκπρόσωπος της Νεολαίας στο Α' Σύνεδριο της ΕΔΑ, τον Δεκέμβριο του 1959, και εκλέχθηκε μέλος του ΚΣ της Ν.ΕΔΑ. Ανέλαβε το άτυπο Αθλητικό Τμήμα της, υπεύθυνος για την Αθήνα και τον Πειραιά, και ταυτόχρονα άρχισε να εργάζεται ως λογιστής, γιατί είχε παρακολουθήσει αντίστοιχα μαθήματα στη φυλακή. «Θεωρήσαμε τη Ν.ΕΔΑ ως συνέχεια της ΕΠΟΝ, λέει. Σε επίπεδο αθλητισμού, προσπαθήσαμε να φτιάξουμε ερείσματα σε όλα τα μεγάλα σωματεία και στις αθλητικές ομοσπονδίες. Όσα επιχειρήσαμε στην ΕΠΟΝ, τα συνεχίσαμε στη Ν.ΕΔΑ».

Διευκρινίζει ότι η δημιουργία της ΔΚΓΝΛ δεν επηρέασε ιδιαίτερα τον αθλητικό τομέα, αντιμετώπισε, ωστόσο, θετικά τη συγχώνευση της Ν.ΕΔΑ και της ΔΚΝΓΛ γιατί «θα μαζικοποιούσε τις οργανώσεις». Τον Μάρτιο του 1965, έλαβε μέρος στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ ως αντιπρόσωπος του Πειραιά και εκλέχθηκε μέλος της Εξελεγκτικής Επιτρο7ΐής της. Παράλληλα διατήρησε την «υπόγεια οργάνωση» στις διοικήσεις των αθλητικών σωματείων και στις ομοσπονδίες. «Σε κάποια σωματεία είχαμε 2-3 δικούς μας στις διοικήσεις, θυμάται, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ αλλά και σε άλλα αθλήματα και σε ομοσπονδίες όπως στην Ομοσπονδία της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (πιγκ-πογκ). Προσπαθούσαμε έτσι να περάσουμε τις δικές μας προτάσεις για τον αθλητισμό και δεν τα καταφέραμε άσχημα».

Σελ. 371
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/372.gif&w=600&h=915

Η μνήμη του επικεντρώνεται σε δύο εκδηλώσεις από την πολιτική του θητεία. Η πρώτη αφορά ένα ποδοσφαιρικό αγώνα της ΕΠΟΝ στο κατάμεστο ποδηλατοδρόμιο του Πειραιά, το 1945. «Σε καμιά άλλη εκδήλωση δεν μαζέψαμε τόσα νιάτα». Η δεύτερη αφορά τη συμμετοχή του στη Σπαρτακιάδα της Πράγας, το 1965.

Θυμάται ότι δεν είχε διαφωνίες με το ΚΣ της ΔΝΛ, «γιατί για τον αθλητισμό δεν ενδιαφερόντουσαν ιδιαίτερα». Δηλώνει επίσης ότι δεν λειτούργησε ως «στήριγμα» του ΚΚΕ στη ΔΝΛ. Η σχέση του με το κόμμα είχε αρχίσει να αλλάζει από το 1961, όταν αρνήθηκε να αποδεχτεί, μετά από πιέσεις της συζύγου του, υποτροφία για σπουδές αθλητικής δημοσιογραφίας στην ΕΣΣΔ.

Στη δικτατορία συνελήφθη τον Μάιο του 1967. Κρατήθηκε επί ένα μήνα και ανακρίθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών. Με τη μεσολάβηση συγγενών, αφέθηκε ελεύθερος με την υποχρέωση να δίνει «παρών» στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

Στη μεταπολίτευση παρέμεινε φίλος και ψηφοφόρος του ΚΚΕ Εσωτερικού και των άλλων σχημάτων της ανανεωτικής Αριστεράς.

Άρης Βέλλιος

Αναπληρωματικό μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου

Συμπλήρωση ερωτηματολογίου, 16.7.2007. Α' συνέντευξη στην Ι.Π., 19.7.2007. Επαναληπτική, 14.9.2007.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935 και κατοικεί στη Νέα Ερυθραία από το 1973. Εργάστηκε ως σχεδιαστής αρχιτεκτονικού σχεδίου. Ήταν παντρεμένος με την Αργυρώ Γκαμίλη και απέκτησαν δύο παιδιά.

Ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο στα Κάτω Πατήσια και τις γυμνασιακές του σπουδές στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1953. Έδωσε εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά απέτυχε. Στη συνέχεια, έφυγε για το Γκράτς της Αυστρίας, όπου σπούδασε στη Σχολή Χημικών Μηχανικών από το 1955 έως το i960, οπότε απελάθηκε στην Ελλάδα. Επέστρεψε στο Γκρατς το 1965 και απελάθηκε για δεύτερη φορά το 1968, χωρίς να έχει πάρει το πτυχίο του.

Πατέρας του ήταν ο Θόδωρος Βέλλιος, 1896-1953, Αρβανίτης την καταγωγή από τη Θήβα. Έκανε εμπόριο φρούτων στην παλιά Λαχαναγορά της Αθήνας, στην Ιερά Οδό. «Ήταν δεξιός και ψήφιζε Λαϊκό Κόμμα μέχρι το θάνατο του γιου του. Μετά συμπαρατάχθηκε με την Αριστερά».

Μητέρα του ήταν η Ανδρονίκη, το γένος Τάκου, με αρβανίτικη επίσης καταγωγή. Γεννήθηκε στη Θήβα το 1913 και πέθανε στην Αθήνα το 2001.

Οι γονείς δεν είχαν συμμετοχή στην Αντίσταση. Όμως οι δύο ετεροθαλείς

Σελ. 372
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/373.gif&w=600&h=915

λείς -από πρώτο γάμο του πατέρα- αδελφοί του ερωτώμενου βρέθηκαν «στο μάτι του κυκλώνα». Ο πρωτότοκος Σπύρος, με δράση στην ΕΠΟΝ, στρατεύτηκε το 1947 και υπηρέτησε ως κληρωτός στον Γράμμο πολεμώντας εναντίον του ΔΣΕ. Ο δευτερότοκος, Σωτήρης, με θητεία στον εφεδρικό ΕΛΑΣ Αθήνας και στην ΟΠΛΑ, με το ψευδώνυμο Στράτος, εξαφανίστηκε μετά την υποχώρηση στα Δεκεμβριανά. Αργότερα, η οικογένεια πληροφορήθηκε ότι σκοτώθηκε από συμμορία ενόπλων στην περιοχή του Βόλου. «Η πορεία του επηρέασε όλη την οικογένεια, καταθέτει ο αδελφός του. Γίναμε όλοι αριστεροί, αλλά είχαμε και συνεχείς οχλήσεις από την αστυνομία. Ούτε διαβατήριο δεν μπορούσαμε να πάρουμε...».

Ο Άρης Βέλλιος δηλώνει ότι ήταν αριστερός από τα μαθητικά του χρόνια, αλλά ότι στη Βαρβάκειο ήταν απομονωμένος. «Το κλίμα στο σχολείο ήταν φοβερό, θυμάται. Δεν επρόκειτο μόνο για συντηρητικούς δεξιούς. Οι περισσότεροι μαθητές ήταν φανατικοί. Κατεβαίνανε σε ομάδες στη δεύτερη δίκη Μπελογιάννη και διαδηλώνανε με συνθήματα υπέρ της θανατικής καταδίκης όλων των κατηγορουμένων και υπέρ της άμεσης εκτέλεσης δι' απαγχονισμού ».

Φοιτητής στο Γκράτς έρχεται σε επαφή με την Αριστερά. «Είχαμε πάει, το 1959, στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας, στη Βιέννη, εγώ με τον Μάκη Χωριανόπουλο και τον Γιάννη Μπανιά. Ήμασταν ήδη ένας πυρήνας, αλλά στη Βιέννη γίναμε μέλη του ΚΚΕ και αποκτήσαμε σύνδεση με το ΚΚ Αυστρίας. Η απάντηση των ελληνικών αρχών ήταν ακαριαία. Από το Προξενείο αρνήθηκαν να μας ανανεώσουν το διαβατήριο και οι Αυστριακοί αναγκάστηκαν να μας στείλουν πίσω. Οι κυπατζήδες είχαν κάνει τη δουλειά τους...».

Επέστρεψε στην Αθήνα με τον Γιάννη Μπανιά, ενώ ο Μάκης Χωριανόπουλος κατάφερε να πάει στη Γερμανία. Κατατάχθηκε στο στρατό το καλοκαίρι του 1961 και υπηρέτησε επί 24 μήνες τη θητεία του στην Καβάλα και στη Νέα Ιωνία του Βόλου σε μια μονάδα «με χασικλήδες». «Ακόμη και φαντάρος με ολιγοήμερη άδεια έτρεχα στις διαδηλώσεις», σχολιάζει για την περίοδο του 1-1-4 και του 15% για την παιδεία.

Μετά την απόλυση του, το 1963, ασχολείται ενεργά με τη ΔΚΝΓΛ και ιδιαίτερα με το περιοδικό Τετράδια της Δημοκρατίας, ως υπεύθυνος ύλης, πρακτικά ως εκδότης. «Επί 24ωρης βάσης ήμουν στο περιοδικό, θυμάται. Ήμουν 'κομματόσκυλο' και δεν μπορώ να αυτοχαρακτηριστώ ως 'ανανεωτικός'. Ποιος ήταν 'ανανεωτικός' εκείνα τα χρόνια; Έβλεπα όμως και λίγο δίπλα μου και νομίζω ότι συντέλεσα στην ποιότητα του περιοδικού», καταθέτει και συνεχίζει: «Στα γραφεία είχαμε τον Σωτήρη Τουτούνα, παλιό στέλεχος του ΚΚΕ και μας βοηθούσε. Ήταν ένα είδος ινστρούκτορα με γνώσεις και σοφία ζωής. Βοηθούσε και ο Μίμης Δεσποτίδης, πάντα αιρετικός

Σελ. 373
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/374.gif&w=600&h=915

κός ως προς τη γραμμή. Είχε όμως ιδέες και τον ακούγαμε...».

Ως αντιπρόσωπος της ΔΚΝΓΛ, αντιμετωπίζει θετικά τη συγχώνευση της με τη Ν.ΕΔΑ --«με υπακοή» όπως λέει χαρακτηριστικά- και συμμετέχει στο Ιδρυτικό της ΔΝΛ, από το οποίο εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. Η θητεία του στο ΚΣ δεν διήρκεσε πολύ. Επέστρεψε στο Γκράτς πριν από τα «Ιουλιανά», ενώ, από τον Μάρτιο του 1965, το τελευταίο τεύχος των Τετραδίων της Δημοκρατίας είχε αναλάβει ο Αριστείδης Μανωλάκος.

«Στο Γκράτς ξαναμπήκα στην οργάνωση του ΚΚΕ, θυμάται, γιατί στην Αυστρία υπήρχαν μόνο οργανώσεις του ΚΚΕ. Έπρεπε να γίνει η δικτατορία για να προσπαθήσει η ΕΔΑ να δημιουργήσει δικές της οργανώσεις ή 'λέσχες φίλων της ΕΔΑ', όπως υπήρχαν στη Δυτική Γερμανία, διευκρινίζει, αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία».

Πλην των Τετραδίων της Δημοκρατίας, δηλώνει ότι διάβαζε τα έντυπα: Η Γενιά μας, Πανσπουδαστική, Η Αυγή, Δημοκρατική Αλλαγή, Επιθεώρηση Τέχνης και Ελληνική Αριστερά.

Αναφέρεται στους φοιτητικούς συλλόγους της Βιέννης —«πιο δημοκρατικός»-και του Γκράτς -«συντηρητικός και με άγριο κυνηγητό »-και στα προβλήματα που δημιουργούσε η έλλειψη φοιτητικής ομοσπονδίας των Ελλήνων στην Αυστρία. Αναφέρεται επίσης σε μια «συνάντηση σε επίπεδο γραμματέων της ΔΚΝΓΛ και της Ν.ΕΔΑ» που έγινε στα γραφεία της Κίνησης, στο πλαίσιο της συγχώνευσης. «Ο Μίκης έβγαλε έναν πύρινο λόγο τονίζοντας ότι εμείς είμαστε η πρωτοπορία γιατί είμαστε κομμουνιστική νεολαία. Πήρε το λόγο ο Μπενάς και προσπαθούσε να μαζέψει τα περί ΚΚΕ και νεολαίας. Αλλά τελικά αυτός ήταν ο Μίκης. Τα πήγαινε όλα στον ουρανό ή τα πέταγε στον Καιάδα...».

Στην ερώτηση για τη σχέση του με τα άλλα ρεύματα της Αριστεράς καταθέτει ότι είχε καλή προσωπική σχέση με τον Γιάννη Χοντζέα. «Ήταν καλός συνομιλητής και μορφωμένος άνθρωπος». «Είχα επίσης κάποιες συζητήσεις με τον Πέτρουλα, θυμάται. Αποτέλεσμα: Ο άγγελος-προστάτης της κομματικής γραμμής, Μπενάς, με θεωρεί κινεζόφιλο».

Στο Γκράτς, μέχρι τη νέα άρνηση διαβατηρίου το 1968, δραστηριοποιήθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Απελάθηκε στη Σουηδία, όπου παρέμεινε από τον Οκτώβριο του 1969 έως τον Μάρτιο του 1973. «Στη Στοκχόλμη, δεν πήγα ούτε στο ΠΑΜ, ούτε στο ΠΑΚ, ούτε στους 'Κολιγιάννηδες'», λέει δείχνοντας και τις αμοιβαίες αποστάσεις που παίρνει μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ. «Παρέμεινα ελεύθερος σκοπευτής». «Με το που πάτησα στο σπίτι το 1973, έφτασε η Ασφάλεια. Με κάλεσαν στο Τμήμα στη Νέα Ιωνία. Με άφησαν τονίζοντάς μου ότι με παρακολουθούν».

Στη μεταπολίτευση παρέμεινε ανένταχτος στο πλαίσιο της Ανανεωτικής

Σελ. 374
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/375.gif&w=600&h=915

κής Αριστεράς. «Είμαι σταθερά ψηφοφόρος της, δηλώνει, αλλά έχω ψηφίσει και ΚΚΕ δύο φορές».

Γιάννης Βελλόπουλος Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου

Α' συνέντευξη στην Ι.Π., 16.7.2007. Επαναληπτική, 24.9.2007. Γεννήθηκε το 1936 στην Πάτρα όπου εργάζεται ως δικηγόρος. Είναι διαζευγμένος και έχει τρία παιδιά.

Τελείωσε τις βασικές του σπουδές (δημοτικό και γυμνάσιο) στην Πάτρα και πέρασε με επιτυχείς εξετάσεις στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1962, μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας.

Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας Βελλόπουλος, που γεννήθηκε στην Πάτρα το 1908. Πέθανε σε ηλικία 32 ετών, από φυματίωση, «που θέριζε εκείνη την εποχή», τις παραμονές της έκρηξης του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου, το 1940.

Μητέρα του είναι η Αγγελική, το γένος Ανδρικοπούλου, που γεννήθηκε το 1908 στην Πάτρα όπου ζει μέχρι σήμερα. Μετά το θάνατο του συζύγου της και τη φυλάκιση του πατέρα της, αναγκάστηκε να εργαστεί για την επιβίωση και τη μόρφωση των δύο παιδιών της, εργάτρια, από το 1945 έως το 1960, στο εργοστάσιο «Πειραϊκή-Πατραϊκή». Ο πατέρας της, Βλάσσης Ανδρικόπουλος, αξιωματικός του στρατού έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία και στον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο. Ανήκε στην πτέρυγα των βενιζελικών αξιωματικών και είχε διατελέσει φρούραρχος Πατρών. «Μετά την κατάρρευση του αλβανικού μετώπου και τη συνθηκολόγηση, βγήκε στο βουνό ως αρχηγός του αντάρτικου και ως στρατιωτικός διοικητής του ΕΛΑΣ Αχαΐας από το 1943. Ο γερο-Βλάσσης έδωσε συνολικά 17 μάχες εναντίον των Ιταλών και Γερμανών και, λόγω της φήμης του, διατήρησε τη θέση του στον ΕΛΑΣ, παρά την σχετική περιθωριοποίηση του μετά την κάθοδο του Άρη Βελουχιώτη στην Πελοπόννησο». Το 1945 συνελήφθη ως «δωσίλογος» και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλάκιση. Εξέτισε το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του στις Φυλακές Πατρών και Ναυπλίου και αποφυλακίστηκε το 1952.

Με φιλελεύθερες καταβολές, η οικογένεια ανήκε στην ευρύτερη -μη κομμουνιστική- Αριστερά. Μάλιστα, ο αδελφός του πατέρα, Βασίλειος Βελλόπουλος, δικηγόρος, συμμετείχε ως εκπρόσωπος της ομάδας του Ιωάννη Σοφιανόπουλου στο ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Παράταξης» στην Πάτρα, στις εκλογές του Μαρτίου 1950, καθώς και στις διεργασίες για τη συγκρότηση της ΕΔΑ. «Αποχώρησε, όταν οι κομμουνιστές προχώρησαν

Σελ. 375
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/376.gif&w=600&h=915

ρησαν σε εσωτερικές προγραφές στο μετωπικό σχήμα της Αριστεράς» καταθέτει ο ανιψιός του. Από το 1951, πάντως, η οικογένεια -όπως και ο παππούς-υποστήριζαν την ΕΔΑ.

Ο Γιάννης Βελλόπουλος δηλώνει ότι ενστερνίστηκε τις μαρξιστικές ιδέες στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, «αντιμέτωπος με τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων στο εργοστάσιο», όπου συχνά συνόδευε τη μητέρα του. Μαθητής στο εξατάξιο γυμνάσιο, πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις για το Κυπριακό και προπηλακίστηκε από καθηγητή για τη στάση του. Φοιτητής στη Νομική Σχολή της Αθήνας, έγινε μέλος της ΔΕΣΠΑ αλλά δεν εντάχθηκε στην Αριστερά. «Συμμετείχα σε διάφορα συνδικαλιστικά σχήματα των φιλελευθέρων, αλλά κράτησα πάντα μια στάση στα αριστερά», θυμάται.

Η πολιτική δραστηριότητά του αρχίζει, μετά το τέλος της στρατιωτικής θητείας στο Κέντρο Τεθωρακισμένων και την επιστροφή στην Πάτρα, στα τέλη του 1962, όταν ως καθηγητής γαλλικής αρχίζει να καθοδηγεί τους μαθητές για τις κινητοποιήσεις στα σχολεία για το 15% στην παιδεία. «Έγινα ινστρούχτορας των νέων, χωρίς να έχω οργανωθεί στη Ν.ΕΔΑ. Ήμουν όμως συνεργαζόμενος».

Ιδρυτικό μέλος της ΔΚΝΓΛ από το καλοκαίρι του 1963, έγινε γραμματέας της Κίνησης στην Αχαΐα. Με την ιδιότητά του αυτή συμμετείχε ως αντιπρόσωπος στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ και εκλέχθηκε στο ΚΣ. «Ήμουν επιφυλακτικός για τη συγχώνευση, θυμάται. Πίστευα ότι η Κίνηση Λαμπράκη έπρεπε να παραμείνει απερίσπαστη στις δραστηριότητές της και να μη συγχωνευθεί με μια κομμουνιστική νεολαία. Οι νέοι ήθελαν να αυτενεργήσουν , χωρίς προστάτες. Πίστευαν με πάθος στις αξίες της δημοκρατίας, της ειρήνης, στα πολιτικά δικαιώματα, στον πολιτισμό. Είχαν μέσα τους μια επαναστατικότητα αλλά ήταν αμόλυντοι...».

Παρά τις διαφωνίες, ως μέλος του ΚΣ της ΔΝΛ, αναλαμβάνει από την άνοιξη του 1965, το Γραφείο της οργάνωσης στην Αχαΐα και καθοδηγεί τους νομούς της Αιτωλοακαρνανίας και συχνά τα Επτάνησα. Δηλώνει ότι δεν απέκτησε επαγγελματική σχέση με τη ΔΝΛ και ότι, «τελικά, η πολιτική του δραστηριότητα απέβη εις βάρος της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, ως δικηγόρου». Τον Οκτώβριο του 1966 παραιτήθηκε από τη θέση του γραμματέα, στην οποία τον διαδέχτηκε ο Ορέστης Σκαλτσάς. Οι λόγοι που οδήγησαν στην παραίτηση ήταν πολιτικοί. Τα επιχειρήματα που επιστρατεύει στηρίζονται στην ισχυροποίηση της θέσης των κομμουνιστών στην ΕΔΑ και στη Νεολαία και στα επακόλουθα της συγκεκριμένης πολιτικής που καλλιέργησε φράξιες και διαφορετικές ταχύτητες στα ηγετικά κυρίως κλιμάκια. «Από τις ημέρες του Ιδρυτικού Συνεδρίου, υποστηρίζει, δεν άντεχα τη συντροφική καμαρίλα».

Σελ. 376
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/377.gif&w=600&h=915

Σε όσα η μνήμη συγκρατεί περιλαμβάνονται εικόνες από τις δυο λέσχες στην Πάτρα, την κεντρική και την άλλη στα προσφυγικά, όπως και τις εκδηλώσεις στο Αίγιο, την Αχαγιά, τα Καλάβρυτα. Με κάποιο δισταγμό αποτιμά τη δύναμη της ΔΝΛ στο νομό σε 400-500 άτομα. «Κατέφθανε και ο Μίκης με τις κουρσάρες, λέει ειρωνικά, και τα παιδιά σκοτώνονταν να τον υποδεχτούν». Αναφέρεται επίσης στον τρόπο λειτουργίας του Γραφείου που καθιέρωσε ο ίδιος στην Πάτρα καθ' υπέρβαση του Καταστατικού. «Το γραφείο είχε 29 μέλη, όλοι με υποχρέωση λόγου και δικαίωμα ψήφου. Ήταν κάτι σαν συμβουλευτικό όργανο και 7-9 άτομα αποτελούσαν το εκτελεστικό».

Στο ερώτημα για τα άλλα ρεύματα της Αριστεράς, αναφέρεται στην παρουσία «μαοϊκών» και στις διαγραφές που έγιναν στην οργάνωση της Πάτρας. «10-15 άτομα, κάποιοι απ' αυτούς που ήταν και στο Γραφείο, το ρίξανε τότε στη θεωρία... Σήμερα είναι όλοι τους δεξιοί...».

Δηλώνει ότι διάβαζε μανιωδώς τον τύπο και τις περιοδικές εκδόσεις της Αριστεράς και της Νεολαίας : Η Αυγή, Η Γενιά μας, Δρόμοι της Ειρήνης, Τετράδια της Δημοκρατίας, Πανσπουδαστική, Δημοκρατική Αλλαγή, Επιθεώρηση Τέχνης, Ελληνική Αριστερά. Ο ίδιος αρθρογραφούσε σε τοπικές εφημερίδες.

Συνελήφθη στις 24 Απριλίου 1967. Κρατήθηκε στην Ασφάλεια Πάτρας και σε «θαλάμους που είχαν διαμορφώσει σε κάποια σχολεία». Οδηγήθηκε στα Γιούρα από όπου απολύθηκε μετά από δίμηνη παραμονή. Από το 1968 έως το 1970, εκτοπίστηκε για 3 χρόνια στον Γλαύκο.

Στη μεταπολίτευση κινήθηκε για ένα διάστημα στο χώρο της ΕΔΑ υπό τον Ηλία Ηλιού, τον οποίο «εκτιμούσε απεριόριστα». Σήμερα, διεκδικώντας την «ιδιότυπη και μοναχική αριστεροσύνη» του, δηλώνει ότι συνυπήρξε και ακόμη συνυπάρχει στον ΣΥΝ με τους κομμουνιστές, παρά τα όσα του καταλόγισαν και τους καταλόγισε.

Βάσω Βυσόκαλη

Αναπληρωματικό μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου Α' συνέντευξη στον Τ.Σ., 2004. Επαναληπτική στην Ι.Π., 8.7.2007. Γεννήθηκε το 1939 στις Σέρρες. Είναι παντρεμένη με τον Τάκη Γεωργίου και έχουν ένα γιό. Εργάζεται κεραμίστρια και σήμερα κατοικεί στις Σέρρες. Έζησε στην Αθήνα από το 1966 έως το 1985.

Αποφοίτησε από το εξατάξιο γυμνάσιο στις Σέρρες το 1958 και στη συνέχεια σπούδασε κατασκευαστικό σχέδιο και γραφιστική στη Θεσσαλονίκη στις σχολές «Ευκλείδης». Στη διάρκεια της δικτατορίας, μετά την απόλυση της από την εξορία, σπούδασε κεραμική στην Αθήνα από το 1971 έως το 1974.

Σελ. 377
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/378.gif&w=600&h=915

Πατέρας της ήταν ο Βασίλης Βυσόκαλης, 1901-1980, με σλαβικές ρίζες, που έζησε και πέθανε στις Σέρρες. Ήταν καπνεργάτης, «βαθμολογητής στα καπνά» και συνδικαλιστής. Έγινε κομμουνιστής μετά την επιστροφή του από το μικρασιατικό μέτωπο και την καταστροφή της Σμύρνης. Στη διάρκεια της Κατοχής έδρασε στην περιοχή Σερρών και φυλακίστηκε για τη δράση του στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Γνώρισε, για χρόνια, πιέσεις και εκβιασμούς εκ μέρους των αρχών τόσο στον εργασιακό του χώρο, όσο και ως προς τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για τις σπουδές των παιδιών του.

Μητέρα της ήταν η Ελευθερία, 1912-1991, το γένος Καραγιάννη. Προσφυγοπούλα από την Προύσα, εγκαταστάθηκε στα παιδικά της χρόνια στη Ζίχνη Σερρών.

Η οικογένεια ανήκε στην Αριστερά και πολιτικά εκφράστηκε μέσω της ΕΔΑ.

Η Βάσω Βυσόκαλη εντάχθηκε στη ΔΚΝΓΛ, στις Σέρρες, όπου είχε επιστρέψει μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στη Θεσσαλονίκη. Όπως δηλώνει, η απόφαση για τη στράτευση της είχε διπλό περιεχόμενο. Είχε συγκλονιστεί από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη αλλά και ένιωθε την ανάγκη να αντιδράσει στην έντονη καταπίεση και στον έλεγχο της αστυνομίας που βίωνε στις Σέρρες και που είχε ζήσει στη διάρκεια των σπουδών της στη Θεσσαλονίκη. «Μπήκα ως ταύρος εν υαλοπωλείω», θυμάται και επισημαίνει ότι «ποτέ άλλοτε δεν δούλεψε στη ζωή της τόσο σκληρά».

Από τη θέση του γραμματέα της ΔΚΝΓΛ Σερρών αντιμετώπισε θετικά τη συγχώνευση της Ν.ΕΔΑ με τη ΔΚΝΓΛ. Μετείχε ως αντιπρόσωπος στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ και εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΚΣ υποκύπτοντας, όπως θυμάται, στην πρόταση του Μίκη Θεοδωράκη που επέμενε ότι στο ΚΣ πρέπει να μετέχει μια κοπέλα από τη Μακεδονία. Σήμερα εκτιμά ότι η συγχώνευση ήταν λάθος. «Έπρεπε να κρατήσουμε την οργάνωση στις δύο ράγες, λέει. Η Κίνηση είχε τη νέα γλώσσα και τις ιδέες. Η κομματική νεολαία είχε την πείρα της οργάνωσης και στο κατέβασμα της γραμμής».

Στο πλαίσιο της ΔΝΛ ανέλαβε καθήκοντα γραμματέα της ΔΝΛ στην πόλη. Έτρεχε όμως συνέχεια και στην ύπαιθρο «υποκαθιστώντας τον γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής, Τάκη Κιοσσέ». Την άνοιξη του 1966 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και εγκατέλειψε την ενεργό δράση. Πλην της αλλαγής οικογενειακού πλαισίου -παντρεύτηκε τον Τάκη Γεωργίου- θεωρεί ότι η απομάκρυνση της οφείλεται στην υποχώρηση του αρχικού ενθουσιασμού. «Είχε αρχίσει να ξεφτίζει το όραμα», λέει χαρακτηριστικά. «Έτσι το ένιωθα. Η φωτιά που σιγόκαιγε μέσα μου, και είχε ξαφνικά φουντώσει, άρχισε να σιγοσβήνει».

Σελ. 378
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/379.gif&w=600&h=915

Η μνήμη της συγκρατεί την ευαισθητοποίηση και το μεράκι των νέων και κυρίως των εργαζόμενων νέων στο κτίσιμο και στην οργάνωση των λεσχών, στη δημιουργία της βιβλιοθήκης, στην ομάδα σκακιού και σε ακροάσεις μουσικής κατά τις συγκεντρώσεις μελών και φίλων και κορυφώνεται στο κάψιμο της Λέσχης Σερρών τον Νοέμβριο του 1965. «Κάψανε και πετάξανε τα βιβλία, θυμάται, βγάλανε τα μάτια και σχίσανε τις αφίσες που είχα φιλοτεχνήσει, σπάσανε τους δίσκους και τα σκάκια και βάλανε εκρηκτικούς μηχανισμούς στο πατάρι. Μετά την ανατίναξη επί 10 ημέρες καλέσανε όσα παιδιά είχαν περάσει από τη λέσχη -όχι μόνο όσους σύχναζανστην ασφάλεια για εκφοβισμό. Όμως η λέσχη ξανάγινε, την ξαναστήσαμε...». Και συνεχίζει: «δυο δυο με ακολουθούσαν οι αστυνομικοί. Τους κοίταζα κατάματα και κατέβαζαν τα μάτια».

Δηλώνει ότι διάβαζε τον αριστερό τύπο της εποχής : Η Γενιά μας, Δρόμοι της Ειρήνης, Τετράδια της Δημοκρατίας, Πανσπουδαστική, Η Αυγή, Επιθεώρηση Τέχνης, και επισημαίνει ότι, παρά τις διάφορες προτάσεις, στις Σέρρες δεν εκδόθηκε ιδιαίτερο έντυπο της ΔΝΛ.

Στη δικτατορία, δεν πέρασε στην παρανομία. Την συνέλαβαν το Πάσχα του 1968, με εντολή που δόθηκε από την Ασφάλεια Σερρών. Κρατήθηκε στη Γενική Ασφάλεια για ενάμιση μήνα από τους Μάλλιο και Μπάμπαλη. Μεταφέρθηκε στα Γιούρα και τον Αύγουστο του 1968 στην Αλικαρνασσό. Την άνοιξη του 1970 απολύθηκε.

Δεν αναμείχθηκε στις ιδεολογικο-πολιτικές συζητήσεις που γίνονταν στην εξορία μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ.

Από το 1974 ανήκει πολιτικά στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.

Τάκης (Παναγιώτης) Γεωργίου Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου

Α' συνέντευξη στον Τ.Σ., 2004. Επαναληπτικές στην Ι.Π.,29 και 30.7.2007.

Γεννήθηκε το 1935 στη Καλλιράχη της Θάσου. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος και εγκαταστάθηκε οριστικά στις Σέρρες από το 1983. Είναι παντρεμένος με τη Βάσω Βυσόκαλη με την οποία γνωρίστηκαν στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ και έχουν ένα γιο.

Πατέρας του ήταν ο Γιώργης Γεωργίου που γεννήθηκε στη Θάσο, το 1908, και φονεύθηκε στην Αλεξανδρούπολη το Πάσχα του 1957, δύο σχεδόν χρόνια μετά την απόδραση του από τις φυλακές των Βούρλων. Εργάστηκε ως καπνεργάτης. Από το 1928 που υπηρέτησε τη θητεία του στο Ναυτικό, έγινε κομμουνιστής και σταδιακά αναδείχτηκε σε στέλεχος του κομματικού μηχανισμού. Συνελήφθη το 1936, στις πρώτες ημέρες της δικτατορίας του Μεταξά και εκτοπίστηκε στην Ανάφη, από όπου δραπέτευσε

Σελ. 379
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/380.gif&w=600&h=915

σε με λίγους συντρόφους του, ύστερα από τρεις μήνες. Συνελήφθη εκ νέου και κρατήθηκε στο στρατόπεδο της Ακροναυπλίας και παραδόθηκε στους Γερμανούς, από τις ελληνικές αρχές, το 1941. Μεταφέρθηκε στο Χαϊδάρι από όπου δραπέτευσε στο τέλος του 1943. «Βγήκε στο βουνό» και εντάχθηκε αμέσως στον ΕΛΑΣ, όπου υπηρέτησε ως λοχαγός. Στην απελευθέρωση της χώρας, -πήγε με κομματική εντολή στην Καβάλα ως διοικητής της Πολιτοφυλακής στην εαμοκρατούμενη Ανατολική Μακεδονία και Θράκη μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, κρύβεται στο Σουφλί, λόγω των διώξεων και το φθινόπωρο του 1945, παράνομος, με κομματική εντολή, εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Αθήνα, στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος, στον Βύθουλα, με πλαστά στοιχεία και ταυτότητα εμφανιζόμενος ως λαδέμπορος. Το σπίτι όπου ζουν μετατρέπεται σε γιάφκα του κομματικού μηχανισμού και δημιουργείται υπόγεια κρύπτη, η οποία εξοπλίζεται πλήρως για τις ανάγκες ενός παράνομου τυπογραφείου. Η έκδοση του παράνομου Ριζοσπάστη της περιόδου 1947-1952 εξασφαλίζεται από το μηχανισμό που συντήρησε ο Γιώργης Γεωργίου. Το 1953,φοβούμενος ότι κινδυνεύει να εντοπισθεί, μετακινείται με την οικογένειά του σε διάφορες γιάφκες. Καταλήγει στην περιοχή Αγίας Φωτεινής στη Νέα Σμύρνη, αναμένοντας τα χαρτιά που θα επιτρέψουν τη μετακίνηση του ιδίου και των οικείων του στο εξωτερικό. Συλλαμβάνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1953 και καταδικάζεται σε 7 χρόνια φυλάκιση λόγω έλλειψης ενοχοποιητικών στοιχείων. Το 1955 απέδρασε από τις φυλακές Βούρλων με 27 συντρόφους του και, μετά από 2 χρόνια, στην παρανομία, δολοφονείται στην Ασφάλεια Αλεξανδρούπολης, «από τον ίδιο το Ρακιντζή», όπως καταθέτει ο γιος του.

Μητέρα του ήταν η Μαρία, το γένος Τσιπλάκη, από τη Θάσο. Γεννήθηκε το 1912, ήταν ορφανή και εργάστηκε ως καπνεργάτρια από τα 8 της χρόνια. Έφυγε από τη Θάσο το 1944 μαζί με τα δύο παιδιά της και ακολούθησε τον άντρα της και τις επιλογές του μέχρι το 1953, οπότε συνελήφθη μαζί του στη γιάφκα της Νέας Σμύρνης. Καταδικάστηκε και κρατήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ από το 1953 έως το 1955. Απολύθηκε και υποχρεώθηκε από τις αρχές, μετά την απόδραση του άντρα της από τα Βούρλα, να επιστρέψει στη Θάσο μαζί με τα παιδιά τα οποία, στο δίχρονο περίπου διάστημα της φυλάκισης της, είχαν σταλεί στις Σχολές της Λέρου για αναμόρφωση.

Ο Τάκης Γεωργίου, έφυγε από τη Θάσο, για πρώτη φορά το 1944 όταν ο πατέρας τούς κάλεσε στην Καβάλα και εκεί ξεκίνησε το δημοτικό σχολείο σε ηλικία 9 ετών. Μέχρι το 1953, ακολούθησε μια πορεία ζωής συνυφασμένη με τις πατρικές περιπέτειες, φοιτώντας, όπως και η κατά τρία χρόνια μεγαλύτερη αδελφή του, σε διαφορετικά σχολεία ανάλογα με τον

Σελ. 380
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/381.gif&w=600&h=915

τόπο διαμονής και αποδεχόμενος τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις της ζωής στην παρανομία.

Μετά την «αναμόρφωση» στις Σχολές της Λέρου και την αποφυλάκιση της μητέρας του, ήρθε στην Αθήνα το 1955 και συνέδραμε στην προετοιμασία της απόδρασης του πατέρα του από τις φυλακές των Βούρλων. Ακολούθησε η υποχρεωτική εγκατάσταση στη Θάσο από τα τέλη του 1955 μέχρι το 1956. Στις αρχές του 1957, όντας στην Καβάλα, εξορίστηκε για τρεις μήνες στα Κύθηρα και στη συνέχεια στον Αϊ-Στράτη μέχρι το 1960. Στο Γύθειο πληροφορήθηκε από τον τύπο το θάνατο του πατέρα του.

Αν το 1956 η επίσκεψη του στα γραφεία της ΕΔΑ στην Καβάλα θεωρούνταν πρόβλημα -^<μην έρχεσαι, μας εκθέτεις, εσείς είστε κομμουνιστές...», του έλεγε ο βουλευτής της ΕΔΑ στο νομό, Άγγελος Λασκαρίδης-, το 1960, όταν απολύθηκε από τον Αϊ-Στράτη, η κατάσταση ήταν διαφορετική. «Με προχωράγανε με το ζόρι! Εγώ ήξερα ότι τα στελέχη προχωράνε με τη δουλειά και την αφοσίωση τους...», λέει.

Στο Γραφείο Πόλης στην Αθήνα της Ν.ΕΔΑ ανέλαβε από το 1960 με τον Μήτσο Ραγιαδάκο τους μηχανουργούς. Το 1962 έγινε επαγγελματικό στέλεχος και το 1964 εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Την ίδια χρονιά, μετά τη δημιουργία της ΔΚΝΓΛ, τον έστειλαν στην Καβάλα. Δηλώνει ότι αρχικά αρνήθηκε την αναβάθμιση. «Εκεί που φάγανε τον πατέρα μου, με στέλνετε! Θα φάνε και μένα!»ήταν η πρώτη του αντίδραση. «Ο Μπενάς επέμενε. Μου έθεσε μάλιστα θέμα κομματικής πειθαρχίας».

«Με έδρα την Καβάλα, έγινα Τσαπάγεφ !, θυμάται αυτοσαρκαζόμενος. Έστηνα οργανώσεις και λέσχες χωρίς να έχω ιδέα πώς γίνεται η δουλειά... Μέχρι στη Βύσσα κάναμε λέσχη, εκεί όπου οι άντρες πάνε στο καφενείο με τις ποδιές!»

Το 1964,ήταν ο μόνος αντιπρόσωπος της Ν.ΕΔΑ που έλαβε μέρος στην Α' Οργανωτική Συνδιάσκεψη της ΕΔΑ. Την ίδια εποχή, δέχεται τη συγχώνευση των δύο νεολαιών χωρίς ενδοιασμούς. «Θα υπήρχε τουλάχιστον ενιαία οργάνωση», ήταν το βασικό του επιχείρημα. Συμμετείχε στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ και εκλέχθηκε μέλος του ΚΣ.

Στο νέο πλαίσιο ανέλαβε, αυτή τη φορά εκ μέρους της ΔΝΛ, τη θέση του γραμματέα στο Γραφείο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Συνελήφθη στις αρχές του 1966 στην Καβάλα και εξορίστηκε στα Κύθηρα, ως αλλοδαπός, γιατί η ιθαγένεια είχε αφαιρεθεί από την οικογένεια στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, θεωρώντας ότι είχαν διαφύγει παράνομα στο εξωτερικό. Από τα Κύθηρα μεταφέρθηκε για 15 ημέρες στην Καβάλα όπου εκκρεμούσε μια δίκη του. Δεν επέστρεψε στην εξορία, παρέμεινε στην Αθήνα λόγω των έντονων κινητοποιήσεων των βουλευτών της ΕΔΑ. Συνελήφθη

Σελ. 381
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/72/gif/382.gif&w=600&h=915

ξανά στις αρχές Οκτωβρίου του 1966 και ξαναστάλθηκε στα Κύθηρα. Εκεί τον βρήκε η δικτατορία.

Δηλώνει ότι διάβαζε συστηματικά τον αριστερό τύπο της εποχής: Η Γενιά μας, Δρόμοι της Ειρήνης, Τετράδια Δημοκρατίας, Πανσπουδαστική, Σπουδαστικό Κόσμο, Η Αυγή, Δημοκρατική Αλλαγή, Επιθεώρηση Τέχνης, Ελληνική Αριστερά.

Απέναντι στα άλλα αριστερά ρεύματα της εποχής, θυμάται ότι κρατούσε επιφυλακτική στάση. Υποστηρίζει όμως ότι, για τα προβλήματα, υπεύθυνοι δεν ήταν μόνο οι άλλοι. «Κι εμείς είχαμε γίνει σαν τους Γιαχωβάδες. Δεν βλέπαμε τα ζητήματα που υπήρχαν... τα τραβάγαμε όλα στα απόλυτα όρια».

Σ' αυτή τη βάση τοποθετεί και τη διαφωνία του με την ηγεσία της ΔΝΛ. «Ο Μπενάς κατέβαζε πλάνα από τον Κολιγιάννη. Πόσες λέσχες έχουμε; Τριάντα, ήταν η απάντηση. Καλά, πρέπει να γίνουν 45. Και δεν βλέπαμε ότι υπήρχαν και λέσχες που κλείναν... Και δεν κουβεντιάζαμε γιατί συμβαίνει αυτό και πώς μπορεί να διορθωθεί. Η κατάσταση σταδιακά είχε αρχίσει να φθίνει».

Τις διαφωνίες του με τις κομματικές ηγεσίες -όχι μόνο της ΔΝΛ αλλά και της ΕΔΑ και κυρίως του ΚΚΕ- και με τον τρόπο λειτουργίας Νεολαίας και Κόμματος, τις συνειδητοποίησε από το 1966 όντας εξόριστος στα Κύθηρα. «Σκεφτόμουν ότι στα κεντρικά όργανα την πατάγαμε και δεν λέγαμε ανοιχτά τη γνώμη μας, γιατί γνωρίζαμε ότι η γραμμή, ούτως ή άλλως, θα περάσει. Εγώ το δεχόμουν γιατί ήμουν κομμουνιστής, οι άλλοι όμως;»

Με την επιβολή της δικτατορίας κρατήθηκε στα Κύθηρα σε απομόνωση για 13 ημέρες και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γύθειο όπου φυλακίστηκε και, όπως λέει, «έφαγε το ξύλο της αρκούδας». Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στα Γιούρα και μετά στο Παρθένι της Λέρου. Απολύθηκε στο τέλος του 1970 και κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του την οποία απέφυγε καταθέτοντας ιατρικά πιστοποιητικά.

Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, που τη θεωρεί αναμενόμενη, στο στρατόπεδο εξόριστων αποτέλεσε «συστατικό στοιχείο του 'Χάους'», όπως τους χαρακτήρισε ο Άγγελος Διαμαντόπουλος.

Μετά τη δικτατορία παραμένει ανένταχτος αριστερός.

Γιάννης Γιαννακός

Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου

Α' συνέντευξη στην Ι.Π., 10.9.2007. Επαναληπτική, 18.9.2007. Παραχώρηση φωτογραφικού υλικού.

Γεννήθηκε στη Βέροια το 1942. Μετανάστης στη Δυτική Γερμανία και συ-

Σελ. 382
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 363
    

    ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΔΝΛ

    Ο ονομαστικός κατάλογος των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής της ΔΝΛ και οι επαγγελματικές ιδιότητές τους παρατίθενται όπως ακριβώς δημοσιεύτηκαν στον τόμο Το Πρώτο Ιδρυτικό Συνέδριο της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Αθήνα 1965. Τα ονόματα των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου που εκλέχθηκαν στο Ιδρυτικό Συνέδριο και διετέλεσαν μέλη του Προεδρείου και της Γραμματείας του ή τα αναπληρωματικά μέλη του Προεδρείου επισημαίνονται στον παρόντα κατάλογο με τις ακόλουθες ενδείξεις :

    ** μέλη του Προεδρείου του Κεντρικού Συμβουλίου *** μέλη της Γραμματείας του Προεδρείου * αναπληρωματικά μέλη του Προεδρείου

    Τακτικά μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου της ΔΝΛ :

    1. Βελ[λ]όπουλος Γιάννης, δικηγόρος

    2. Γεωργίου Τάκης, εργάτης

    3. Γιαννακός Γιάννης, εργάτης

    4. Γιάννου Δημήτρης, φοιτητής

    5. Γιωτόπουλος Γιώργος, ιδ. υπάλληλος **

    6. Ζαννή Ηρώ, λογίστρια *

    7. Ζερβός Θεοτόκης,φοιτητής

    8. Θεοδωράκης Μίκης, συνθέτης-βουλευτής ***

    9. Θεοδωρίδης Μπάμπης, φοιτητής **

    10. Καζέλης Θεόδωρος, αγρότης

    11. Καλαφάτης Θανάσης, φοιτητής

    12. Καράμπελας Τάκης, εργάτης

    13. Καραχάλιος Δημήτρης, δικηγόρος

    14. Καρμίρης Δημήτρης, εργάτης

    15. Κοι[υ]λάφης Γεράσιμος, μηχανικός

    16. Κοκλάνης Θεόδωρος, εργάτης **

    17. Κουτσούνης Δημήτρης, εργάτης

    18. Κωτούλας Βασίλης, εργάτης

    19. Λάιος Αλέκος, λογιστής

    20. Λεντάκης Ανδρέας, φοιτητής **

    21. Μανωλάκος Αριστείδης, φοιτητής **

    22. Μαυρομμάτης Δημοσθένης, δικηγόρος