Συγγραφέας:Μαχαίρα, Ελένη
 
Τίτλος:Η Νεολαία της 4ης Αυγούστου
 
Υπότιτλος:Φωτο-γραφές
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:13
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1987
 
Σελίδες:216
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Νεανικές οργανώσεις
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1936-1941
 
Περίληψη:Πρόκειται για μελέτη των απεικονίσεων της μεταξικής νεολαίας, με απώτερο στόχο να μελετηθεί μέσω των απεικονίσεων αυτών η αισθητική του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Όμως η αισθητική ενός καθεστώτος είναι η καταγραφή της λογικής του, και για το λόγο αυτό γίνεται αναφορά στους βασικούς ιδεολογικούς άξονες σύμφωνα με τους οποίους «σχεδιάστηκαν» και παράχθηκαν τα μέσα προπαγάνδας του μεταξικού καθεστώτος. Διατυπώνονται μερικές πρώτες σκέψεις για τις απεικονίσεις της Ε.Ο.Ν., έπειτα γενικότερες σκέψεις γύρω από αυτές, και στη συνέχεια οι απεικονίσεις ταξινομούνται δίπλα στα κείμενα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε από μόνες τους, μέσα από μια σύνθεση μικρών σεναρίων, να αποτελούν ένα συγγενικό λόγο, να συνθέτουν μια επιχειρηματολογία που δεν έχει ανάγκη τη διαμεσολάβηση μιας επεξήγησης «τεχνικής» φύσεως.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 31.39 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 143-162 από: 226
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/143.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Η γιορτή των σκαπανέων

Περιλαμβάνει παρελάσεις, παρουσίαση όπλων, ανάπτυξη στρατιωτικών ασκήσεων, εικονικές μάχες, αθλητισμό κάτω από το φως ισχυρών προβολέων. "Αποβάλλουν κάθε παιδικό από πάνω τους και εκτελούν με επιτυχία ζηλευτές ασκήσεις πυκνής τάξεως"1.

Πανελλήνιες γιορτές

Στόχος τους η διατήρηση των τοπικών ενδυμασιών και χορών που σημαίνει και τη διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων κάθε ελληνικού τμήματος. Πρόκειται για μια τάση διατήρησης των εναλλαγών της φουστανέλλας και της βράκας, τάση που εναντιώνεται στην "ισοπέδωση" και στην "ομοιομορφία" που επέβαλε η επικράτηση μιας ενδυμασίας Ευρωπαϊκής. Η σημασία που δίνεται στις διάφορες στολές αφορά το συμβολισμό τους, τη μακρινή διαδρομή του ελληνικού πολιτισμού2.

Όσο για τις άλλες γιορτές, η Πρωτομαγιά μετατρέπεται σε γιορτή της Άνοιξης και των λουλουδιών, γιορτή της χαράς και της δουλειάς και γίνεται αφορμή για ένα ακόμα χτύπημα στον κομμουνισμό αλλά και για την προπαγάνδιση του έργου του καθεστώτος για τον εργατικό κόσμο. Όσο για τα παιδιά, αυτά παρακινούνται να βγουν στις εξοχές να μαζέψουν λουλούδια και παραπέμπονται για άλλη μια φορά στις αρχαίες παραδόσεις μας, με την ταύτιση της Πρωτομαγιάς και των Ανθεστηρίων. Με την ευκαιρία της γιορτής γίνονται αναφορές στην καλλιέργεια και το εμπόριο των λουλουδιών3.

Η γιορτή των Χριστουγέννων, συμβολίζει τη γέννηση του

——————————————

1 Βλ. κ. ά -ς-, "Η εορτή των σκαπανέων", ό.π., σ. 1423.

2. Βλ. Φαλτάιτς, "Ελληνικός πολιτισμός πενήντα αιώνων", Η Νεολαία, τ. 45, Αθήνα 1939, σ. 1461, 1479. (Είναι χαρακτηριστικό γεγονός, η ίδρυση Ινστιτούτου χωρικής Βιοτεχνίας "Ιωάννης Μεταξάς" για τη διάδοση και προώθηση της ελληνικής λαϊκής Τέχνης· βλ. Μελής Νικολαΐδης, "Λαϊκή Τέχνη", Η Νεολαία, τ. 24 (75), Αθήνα, 16 Μαρτίου 1940, σ. 739).

3. Βλ. "Πρωτομαγιά, εορτή της χαράς και της εργατιάς", Η Νεολαία, τ. 31, Αθήνα, Μάιος 1939, σ. 1003.

Σελ. 143
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/144.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Χριστού κι ενός καινούργιου κόσμου. "Παραδειγματίζει" για να συνεχιστεί ο δρόμος του καθεστώτος κάτω από την καθοδήγηση του "καινούργιου" που είναι ο Ι. Μεταξάς. Κι όπως ο Χριστός δημιούργησε χριστιανικό πολιτισμό, έτσι κι ο Μεταξάς δημιουργεί ελληνικό χριστιανικό πολιτισμό, εκδιώκοντας τους νέους Γραμματείς και Φαρισαίους, όσους δηλαδή δεν θ' αποδείξουν έμπρακτα την πίστη προς τις αρχές του1. Κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς2, παιδιά απ' όλη την Ελλάδα πηγαίνουν στα σύνορα "δια να φέρουν τον χαιρετισμόν του Έθνους όλου" στους ακριτικούς πληθυσμούς που για το καθεστώς εκφράζουν την ανασύνδεση της βυζαντινής ελληνικής παράδοσης με την Ελλάδα του Μεταξά και τη διαιώνιση της ελληνικής στρατιωτικής παράδοσης3.

Εθνικές παραδόσεις

Εθνική παράδοση σημαίνει για τους μεταξικούς τη διατήρηση της γνησιότητας του "ελληνικού" και τη διαφύλαξή του από κάθε "ξενικό". Το καθεστώς εξαπέλυε ποικιλοτρόπως την προπαγάνδα του για την υποστήριξή του, σε ό,τι ήταν ελληνικό και το διαχωρισμό του ή ακόμα και την άρνησή του απέναντι σε κάθε ξενικό νεωτερισμό. Βεβαίως δεν έφτασε ποτέ να τον τιμωρεί αυστηρότατα και ν' απαγορεύει την παραμονή ξένων πέρα από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, όπως έκαναν οι αρχές του Σπαρτιατικού συστήματος, βασικό πρότυπο του μεταξικού καθεστώτος. Όμως με τον ίδιο άγρυπνο τρόπο που οι δημόσιες αρχές της Σπάρτης και της

——————————————

1. Βλ. Γεώρ. Δ. Μυλωνάς, "Η γιορτή των Χριστουγέννων και η σημασία της για την Ε.Ο.Ν", Η Νεολαία, τ. 63, Αθήνα 1939, σ. 354.

2. Ακόμα και ο Άγιος Βασίλης έγινε φαλαγγίτης. "Άμα έμαθε πως εδώ στην Ελλάδα όλα τα παιδιά έγιναν Φαλαγγίτες και Σκαπανείς τόσο έχάρηκε, ώστε εφέτος αντί να φορέση τη συνηθισμένη του στολή θα φορέση τη στολή του Φαλαγγίτου...", Ο μεγάλος σκαπανέας, "Έγινε φαλαγγίτης", Η Νεολαία, τ. 13 (64), Αθήνα, 30 Δεκεμβρίου 1939, σ. 408.

3. Βλ. "Η αξία της ποιότητος", Η Νεολαία, τ. 66, Αθήνα 1939, σ. 451.

Σελ. 144
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/145.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Αθήνας ασκούσαν την επίβλεψή τους στη διαγωγή των πολιτών, ο κρατικός μηχανισμός της Ασφάλειας, υπό τη διεύθυνση του Μανιαδάκη, αγρυπνούσε πάνω στους πολίτες και τις "ξένες" φιλοσοφικές θεωρίες και τιμωρούσε (φυλάκιζε, βασάνιζε, εξόριζε) την ανυπακοή, την ασυμφωνία και την ανομοιότητα.

Σελ. 145
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/146.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 87

ΕΙΚΟΝΑ 88

ΕΙΚΟΝΑ 89

Σελ. 146
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/147.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 90

ΕΙΚΟΝΑ 91

ΕΙΚΟΝΑ 92

Σελ. 147
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/148.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 93

Σελ. 148
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/149.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Προκειμένου να δημιουργήσει το μύθο της στρατευμένης ομάδας το καθεστώς κατ' αρχήν αντιπαραθέτει το άτομο στο σύνολο, για να συμπεράνει, όπως έκανε κι ο φασισμός, ότι ο ανταγωνισμός τους πρέπει να πάψει να υπάρχει, με την προϋπόθεση ότι το άτομο υποτάσσεται στο σύνολο, κι αυτό με τη σειρά του στο μεγαλύτερο σύνολο, στο Κράτος, αφού η ελευθερία του κάθε ατόμου δεν είναι παρά η μεγαλύτερη σκλαβιά του.

Η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας είναι η τυπική έκφραση του συναισθήματος της ομάδας που βασίζεται στη "νέα" εθνική και κοινωνική ιδέα του μεταξισμού. Μέσα απ' αυτήν την ομάδα θα περιθωριοποιηθεί η πάλη των τάξεων, αφού η Οργάνωση συστεγάζει παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων και δεν ασχολείται με τα συμφέροντα των τάξεών τους, παρά μόνον προς το συμφέρον του Κράτους-Ισχύος των "εκλεκτών". Με τη μεγάλη αυτή ομάδα της Ε.Ο.Ν, ο Μεταξάς αποσκοπεί να πραγματοποιήσει τη μεγάλη σύναξη του ελληνικού λαού. Ανώτατος νόμος, η πειθαρχία. Η πειθαρχία στηρίζεται στις έννοιες του "Αρχηγού" και της "συνοδείας-παράταξης", η οποία έχει μοντέλο το "στρατιώτη". Μόνο με την επιβολή πειθαρχίας θ' αναχαιτίζονταν αυτοί οι νέοι με "τα φουντωτά μαλλιά" που περιγράφει στο Χρονικό μιας 

Σελ. 149
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/150.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

δεκαετίας ο Οδυσσέας Ελύτης, οι οποίοι συνιστούσαν ετοιμοπόλεμες αναμεταξύ τους ομάδες, αυτό το "αλλοπαρμένο" και "αλλοσούσουμο" πλήθος που "πηγαινοερχόταν", οι αναρίθμητοι σύλλογοι που καθόριζαν αιματηρές αρκετές φορές συγκεντρώσεις, συγκεντρώνοντας πάνω τους την προσοχή του κόσμου1. Κινητήρια δύναμη της ομάδας είναι η στρατιωτικοποίηση των μελών της και ουσιαστικά η υποταγή κάθε προσωπικής σκέψης και ελευθερίας στο σύνολο. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι το μεταξικό στρατοκρατικό πνεύμα στην εκπαίδευση της Νεολαίας διαφοροποιείται απ' αυτό του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Διατηρεί μεν τα στοιχεία της υπακοής και της πειθαρχίας, της "ένταξης"· δεν δημιουργεί όμως πολεμόχαρους στρατιώτες γαλουχημένους με την "ευγένεια" του πολέμου και την άγρια εκπαίδευση των κατακτητών2. Κανένας νεολαίος της εποχής δεν θυμάται κάτι τέτοιο. Η ένταξη αυτή καθεαυτή πραγματοποιείται μέσα από το παιχνίδι, τις εκδρομές, τις σωματικές ασκήσεις, τον αθλητισμό, τα δωρεάν εισιτήρια στους κινηματογράφους, τις συναναστροφές με συνομηλίκους, τις κατασκηνώσεις (διακοπές), τις γιορτές... πράγματα ευχάριστα για παιδιά, σχεδόν διασκεδαστικά. Μόνο σήμερα, με την απόσταση που μας χωρίζει από την εποχή εκείνη, μπορούμε ν' αναρωτηθούμε κατά πόσο ο ηπιότερος "τόνος", που διαφοροποιεί το μεταξικό καθεστώς από τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης όσον αφορά την εκπαίδευση των νέων, δημιούργησε ή όχι τα δικά του αποτελέσματα μέσα στο ελάχιστο διάστημα τεσσάρων χρόνων. Κατά πόσο επαναπροσδιορίστηκε η αξία του νέου ατόμου μέσα στα προκαθορισμένα συλλογικά πλαίσια, κατά πόσο προσανατολίστηκε η ελευθερία του στις "νέες" αξίες του Έθνους και κατά πόσο, τελικά, χαρακτηρίζεται "φασιστική" η εκπαίδευση των ελληνόπουλων σε

——————————————

1. Βλ. Οδ. Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά, Αθήνα, Ίκαρος, 1982, σ. 236.

2. Ο φασισμός στηρίζεται σε ένστικτα, σε μούσκουλα σιδερένια, στο γενναίο αίμα των σκληρών μαχών, στη θυσία. Είναι η βίαιη αντίδραση ένας δυνατού οργανισμού... · βλ. "Ο φασισμός είναι σύνθεση", στο Ohobre, τεύχ. 1, 1933.

Σελ. 150
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/151.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

σχέση με τις φασιστικές εκπαιδεύσεις των παιδιών της Ιταλίας και της Γερμανίας. Οι εθνικές οργανώσεις "Μπαλίλα" (8-14 χρόνων) και "Πρωτοπόροι" (14-18 χρόνων) προετοίμαζαν τους φασίστες του αύριο, εκπαιδεύοντάς τους να είναι υπερήφανοι Ιταλοί, ν' αγαπούν τον κίνδυνο και να είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν με όπλα την πατρίδα και να πεθάνουν για το μεγαλείο της, υπηρετώντας την ιμπεριαλιστική της πολιτική1. Επρόκειτο για σχολεία του κόμματος και του πολέμου.

Η συμβολική, και μόνο, ένωση των παιδιών της Ιταλικής αστικής τάξης και του προλεταριάτου, αποδείχθηκε με την ενασχόληση των φασιστών με τους γιους της αστικής τάξης, για τους οποίους οργάνωναν ξεχωριστές εκδηλώσεις, με δαπανηρά δικαιώματα εγγραφής. Προείχε το ενδιαφέρον κυρίως για το αρσενικό στοιχείο των οργανώσεων. Το θηλυκό στοιχείο κινητοποιήθηκε βέβαια και εκτός σπιτιού, σε ρόλους όμως προπαγάνδας, πρόνοιας και αθλητισμού (βλ. Οργάνωση "Μικρών Ιταλίδων" και "Νέων Ιταλίδων)". Οι νέες εκπαιδεύονταν να γίνουν καλές Ιταλίδες μητέρες και δυνατές γυναίκες και υπέμειναν την έλλειψη μιας ουσιαστικής κεντρικής πολιτικής για τη νεολαία. Μετά το 1937 η "Ιταλική Νεολαία του Λίκτωρα", πρώην "Μπαλίλα", επέβαλε οι εγγραφές των μελών να είναι υποχρεωτικές με τη γέννηση2.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι έννοιες "νέος" και "μοντέρνος"

——————————————

1. Η δύναμή μας είναι η σκληρότητά μας θα πει ο Χίτλερ. «Γι' αυτό διέταξα τα "Τάγματα θανάτου" να σκοτώνουν ανηλεώς όλους τους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που ανήκουν στην Πολωνική φυλή». (Από λόγο του στους στρατηγούς του, 22-8-1939). Κι αλλού: "Θέλω τον πόλεμο -και όλα τα μέσα γι' αυτόν είναι άγια! Ο πόλεμος είμαι εγώ", (Η. Rauschning, Συνομιλίες με το Χίτλερ) στο Μ. Πλωρίτης, Μπρεχτ και Χίτλερ, Αθήνα, Θεμέλιο, 1984, σ. 160-161.

2 Βλ. Carmen Betti, Η ένταξη των παιδιών και της νεολαίας κατά την διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος στην Ιταλία, ανάτυπο από τα πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου "Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας", Αθήνα 1986.

Σελ. 151
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/152.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

είχαν κυρίως αντίκτυπο στη λογοτεχνική παραγωγή νέων διανοουμένων της ιταλικής κουλτούρας που διαμορφώθηκε κατά την περίοδο του φασισμού. Η παραγωγή αυτή που κυκλοφόρησε στο νεολαιίστικο τύπο της εποχής χαρακτηρίζεται σήμερα από Ιταλούς ιστορικούς ως σήμα ενός "αριστερού φασισμού", δηλαδή "αντιπολιτευόμενου" και "κριτικού". Στα κείμενα των νέων διανοουμένων κυριαρχούν οι κοινωνικές επιταγές, απαλλαγμένες από το ιδεολογικό τους πλέγμα και επιφορτισμένες με ένα πνεύμα λαϊκίστικο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συντεχνιασμός αναγνωρίζεται με ενθουσιασμό ως η "επίσημη" και "προοδευτική" ιδεολογία του φασισμού.

Σημαντικό ρόλο στη διακίνηση των νεοφασιστικών ιδεών έπαιξαν τα περιοδικά: L'Universale της Φλωρεντίας (1931-1935), που διηύθυνε ο Berfo Ricci, και Il Bargello, εβδομαδιαίο όργανο της "Επαρχιακής Φλωρεντιανής Φασιστικής Ομοσπονδίας", τα οποία αναλαμβάνουν ν' αποκαταστήσουν μια σχέση ανάμεσα στο φασισμό και την πολιτιστική ανάπτυξη. Βασικοί συνεργάτες του πρώτου ήταν οι: Bilenchi, C. Pellizzi, Ι. Montanelli, C. Gordié, D. Garrone, R. Pavese, E. Galvano, πολέμιοι του Gentile, οι οποίοι πίστευαν ότι η ιδεολογία του φασισμού έπρεπε να διαχωρίζεται από την ιδεολογία του παλιού φιλοφασιστικού κόσμου και ότι η "παγκοσμιότητα" του φασισμού, την οποία και υποστήριζαν, ερχόταν σε αντίθεση με τον εθνικισμό που τον χαρακτήριζε. Το ενδιαφέρον της ομάδας, τροφοδοτούμενο από το μύθο του Αρχηγού Μουσολίνι που οδηγούσε σε (παροξυσμική) έξαρση, στρεφόταν κυρίως γύρω από την κοινωνική πολιτική του φασισμού κι εναντιωνόταν στις αντιδράσεις του αστικού κόσμου. Διόλου τυχαία οι πολιτιστικές και λογοτεχνικές αναφορές της ομάδας ήταν οι: Mazzini, Oriani και Garibaldi, εκφραστές της "κοινωνικής λογοτεχνίας". Είναι χαρακτηριστικός ο ανθρώπινος τύπος που κατασκευάζει λογοτεχνικά ο Bilenchi στο Vita di Pisto (1931). Πρόκειται για έναν "άνθρωπο του λαού", "αγροίκο" και "φιλόνικο", ένα "strapaesano" (υπερχωρικό), πρόδρομο του φασίστα σκουαδρίστα. Συνεργάτες του δεύτερου περιοδικού ήταν οι:

Σελ. 152
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/153.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Bilenchi, Ricci, Pratolini, Pellizzi, Cordié, E. Vittorini, υμνωδοί της βίας και υπερασπιστές μιας λαϊκίστικης πολεμικής ενάντια στον αστικό, φιλελεύθερο και δημοκρατικό κόσμο και στον εθνικισμό, τον οποίο θεωρούσαν "αστική έκφραση". Ο πόλεμος [βλ. σειρά άρθρων με τίτλο "Doveri della gioventú intellettuale" (1936), τ. 20, 22, 23, 25, 26, 28 και 34] είναι αφορμή μιας κοινωνικής επαναξιοποίησης του προλεταριακού "Έθνους...". Ο πόλεμος στην Αιθιοπία δικαιολογείται μέσα από την πολιτισμική του διάσταση, την εκπολιτιστική αποστολή του1. (Η άποψη αυτή για τον πόλεμο, προβληματίζει και το "Φαίδωνα" της Διάπλασης των Παίδων: "Μην είναι αλήθεια αυτό; Μην εκπολιτίζεται κι ευτυχεί ένας τόπος που τον παίρνει με τη βία ένα πολιτισμένο Κράτος και μη δικαιολογείται η κατάκτηση όταν ο κατακτητής είναι τόσο ανώτερος από τον κατακτημένο; Ποιος σκέφτηκε ποτέ να κατηγορήσει το Μέγαν Αλέξανδρο για τη βία του, όταν μ' αυτήν έφερε τον ελληνικό πολιτισμό ως τα βάθη της βάρβαρης Ασίας;")2.

Η Ε.Ο.Ν που παρακολουθεί το Ιταλικό μοντέλο Οργάνωσης της Νεολαίας διαφοροποιείται αντικειμενικά από αυτό, αφού η καλλιέργεια του εθνικισμού, του αντικομμουνισμού, της πίστης στο βασιλιά και στο καθεστώς δεν έχει πίσω της ένα δόγμα φασιστικό, ούτε ένα μαζικό φασιστικό κόμμα, όπως αυτό της Ιταλίας ή της Γερμανίας. Η οργάνωση "καλύπτει" τη διάθεση του ελεύθερου χρόνου των μαθητών· αναπαράγει και συνεχίζει τη φασίζουσα ιδεολογία του Μεσοπολέμου3, εκφρασμένη ήδη από την

——————————————

1. Βλ. Storia d'Italia, τομ. ΙΙ, κεφ. VI, υποκεφ. 10, Il fascismo dei giovani, Τορίνο, Einandi, 1975, σ. 1567-1577.

2. Φαίδων (Γρ. Ξενόπουλος), "Οι κατακτήσεις και ο πολιτισμός", Η Διάπλασις των Παίδων, έ. 58ο, τ. 23, περ. Β', Αθήνα, 9 Μαΐου 1936, σ. 268.

3. Βλ. Ιδιώνυμο (4229), το Νόμο περί Τύπου (5060), το Νόμο περί υπαλληλικών οργανώσεων (4879), Τροποποιήσεις του Ιδιώνυμου (4689 και 5174), Νομοθετικό Διάταγμα (1931) "περί διοικήσεως προσφυγικών συνοικισμών", Νομοθετικό Διάταγμα (1932), λεπτομέρειες για τη δράση των επιτροπών ασφαλείας, και την αφαίρεση της αδείας του δικηγορείν από τους αριστερούς δικηγόρους.

Σελ. 153
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/154.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

"Εθνική Νεολαία" (1934), ιδεολογία που στόχευε στην αναζωογόνηση της θρησκείας και της οικογένειας, δρούσε κάτω από τον έλεγχο της Εκκλησίας και του Κράτους και χαρακτηριζόταν από το φιλομοναρχισμό του Μεσοπολέμου. Με την 4η Αυγούστου σηματοδοτείται απλώς η επίσημη ανάληψη από την κρατική εξουσία της διακίνησης των ιδεών και του ελέγχου των νέων που κινούνται στο χώρο της οικογένειας, στην κενή κοσμική ζωή -με έντονη τάση για αποξένωση και συνεχή αυτοεπιβεβαίωση- και στο χώρο του "Αντιδικτατορικού Μετώπου" (ΟΚΝΕ, ΣΕΠΕ, Φιλελεύθερη Νεολαία).

Ο προσανατολισμός της ατομικής ελευθερίας στις ανάγκες του εθνικού κράτους οδηγεί αναπόφευκτα στην επιλογή των "καλύτερων". Σε λόγο του ο κυβερνητικός επίτροπος Αλ. Κανελλόπουλος διακήρυττε ότι η σύνθεση της Διεύθυνσης των Ανωτάτων Σχολών και η Υποδιοίκηση των Θηλέων απαρτιζόταν από ανθρώπους που διεκδικούσαν για λογαριασμό τους τη Διεύθυνση1. Η διεκδίκηση των ανώτατων θέσεων γίνεται η νέα συνείδηση της ιστορικής αποστολής των νεολαίων. Την άποψη αυτή συναντάμε και στον J. A. Primo de Rivera, ο οποίος ισχυρίζεται ότι στο Νέο Κράτος το άτομο θα έχει την ίδια τύχη με το εθνικό σύνολο, πλήρη συνείδηση της μεγαλωσύνης του εθνικού έργου αλλά και της θέσης που του αντιστοιχεί σύμφωνα με τις ικανότητές του. Τη συνείδηση αυτή αναλαμβάνει να του την παρέχει το Κράτος, ώστε Άτομο και Κράτος να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία2. Κάτω απ' αυτήν τη λογική έγραφε ο Μουσολίνι ότι το Κράτος είναι η αληθινή πραγματικότητα του ατόμου. Τα άτομα λοιπόν που παραμένουν έξω από αυτές τις ομάδες δεν αναγνωρίζονται από το καθεστώς, αφού δεν ανήκουν στην Ε.Ο.Ν, μοναδική ελληνική πραγματικότητα, για να ενσαρκώσουν την ιδέα της που είναι η ιδέα της

——————————————

1. Βλ. Αλ. Κανελλόπουλος, "Ο πνευματικός ηγέτης της χώρας", Η Νεολαία, τ. 27, Αθήνα, 15 Απριλίου 1939, σ. 875.

2. Βλ. Roger Bourderon, Ο Φασισμός, Ιδεολογία και Πρακτικές (δοκίμιο συγκριτικής ανάλυσης), Παρίσι, Sociales, 1979, σ. 74-75.

Σελ. 154
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/155.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

δόμησης ενός αυταρχικού, ολοκληρωτικού Κράτους. Έτσι η ζωή ενός ατόμου ισοδυναμεί με τη "θυσία" του, όπως διευκρινίζεται στο εικοστό έκτο άρθρο του Φαλαγγιτικού Προγράμματος, αφού είναι "θητεία" - άρα εμποτισμένη με το πνεύμα της υποταγής1 μια και οι ομάδες αυτές έχουν την απόλυτη εξουσία ελέγχου πάνω στο άτομο. Η κοινωνική ετερογένεια ελαχιστοποιείται κατ' αρχήν και τυπικά με την εξουδετέρωση των ταξικών διαφορών (στολή και κοινός τρόπος ζωής μέσα στις ομάδες) και ουσιαστικά με την ισοπέδωση του "διαφορετικού". Όσο για την ομαδοποίηση των Χιτλερικών Νεολαιών η παρέμβαση του Κράτους σ' αυτήν είναι καθολική. "Προστατεύει" ορφανά και παιδιά, που οι οικογένειές τους δεν ήταν σε θέση να τ' αναθρέψουν ιδεολογικά σωστά. Τα παιδιά αυτά μάθαιναν κάποια τέχνη, που κυρίως προοριζόταν για δουλειά στην ύπαιθρο.

Εάν μέχρι τα δεκαοχτώ τους χρόνια δεν είχαν μάθει καμιά τέχνη και δεν προσαρμόζονταν στην ομαδοποίηση, τα έστελναν σε Work House (Ιδρύματα) και ονομάζοντάς τα "βιολογικά κατώτερα" τους επέβαλαν στείρωοη2. Σ' αυτά τα Ιδρύματα κατέληγαν παιδιά κοινών γυναικών, αλκοολικών, εγκληματιών. Το χιτλερικό κράτος δημιούργησε και "στρατιωτική αστυνομία" κύριο έργο της οποίας είναι η παρακολούθηση των νέων και της παιδικής εγκληματικότητας. Θέλοντας το Κράτος να επιδείξει πλήρη αυτονομία, και να υπογραμμίσει πόσο υγιής ήταν η Γερμανική Νεολαία, της "επιτρέπει" να καθοδηγεί τη στρατιωτική αστυνομία. Τουλάχιστον φανερά, δεν υπήρξαν μεγάλης ηλικίας ηγέτες. Στα τέλη του 1932, όταν 13.000 ενήλικοι ψήφιζαν για τους ναζί, η Χιτλερική Νεολαία είχε 100.000 μέλη. Σε δύο χρόνια, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε τριανταπέντε φορές. Από δέκα έως δεκαοχτώ χρονών κάθε νεαρό άτομο ήταν μέλος της, μέχρι το Β' 

——————————————

1. στο ίδιο, σ. 75.

2. Βλ. Richard Crunberger, The 12-Year Reich (A Social History of Nazi Germany, 1933-1945), Νέα Υόρκη, Holt, Rinehart and Winston, 1979, σ. 274

Σελ. 155
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/156.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Παγκόσμιο Πόλεμο1. Μέχρι και το 1936, υποστηριζόταν ότι οι εγγραφές ήταν εθελοντικές. Αργότερα, με νομοσχέδιο, μετονομάστηκε σε "Κρατική Νεολαία" και η εγγραφή γινόταν υποχρεωτική. Δανειζόμενοι οι χιτλερικοί στοιχεία από άλλες οργανώσεις διαμορφώνουν το "ήθος", τη συμπεριφορά, και προσδιορίζουν τη δράση των δικών τους οργανώσεων. Πρόσκοποι και θρησκευτικές οργανώσεις εξαφανίζονται, αφού απορροφούνται από τη μεγάλη Κρατική Οργάνωση, η οποία έδινε έμφαση στη ζωή της κοινότητας.

Ενώ αρχικά οι ηγέτες της νεολαίας προέρχονταν από την εργατική τάξη, αργότερα αντικαθίστανται από νεαρούς λογιστές και νεαρούς βοηθούς καταστημάτων. Και όπως συνέβη με τη φασιστική νεολαία έτσι και η νεολαία των ναζί "χωρίζει" στη διάρκεια των διακοπών. Τα φτωχά παιδιά μένουν σε σκηνές και οι μικροαστοί κάνουν διακοπές με τους γονείς τους σε καλά ξενοδοχεία2. Γεγονός που τονίζει την αδυναμία του χιτλερισμού να ενοποιήσει τις κοινωνικές διαφορές. Αδυναμία αφενός, προσπάθεια αφετέρου να δοθεί στους έφηβους το συναίσθημα ότι δεν εξαρτώνται από τους μεγάλους. Έτσι, κυκλοφορεί το εξής ανέκδοτο: Μία μητέρα λέει στο δεκάχρονο αγοράκι της να πάει να παίξει με το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας και το αγοράκι αρνείται λέγοντας "Μη το συζητάς, έχω υπηρεσία". Για να γίνει ένα παιδί Pimpf υποβαλλόταν σε τεστ "γνώσεων". Όφειλε να ξέρει τη σύνοψη του ναζιστικού δόγματος (Jungvolt), στίχους από τον ύμνο τους, ανάγνωση χαρτών, να "πολεμά" σε ψευτοπολεμικά παιχνίδια, να μαζεύει παλιόχαρτα κι ό,τι άχρηστο πετιέται από ένα σπίτι, να τρέχει 60m. σε 12', να πηδάει 2,7m. μήκος, να πορεύεται στην ύπαιθρο επί μιάμιση μέρα, να διαβάζει κώδικες, να διορθώνει ποδήλατα, να τοποθετεί καλώδια τηλεφώνου, να κάνει ασκήσεις ετοιμότητας με χρήση όπλων (ψεύτικες χειροβομβίδες)3. Είναι σαφές ότι όλη αυτή η εκπαίδευση προετοίμαζε μια Νεολαία έτοιμη να πολεμήσει.

——————————————

1. Βλ. στο ίδιο, σ. 275

2. Βλ. στο ίδιο, σ. 276.

3. Βλ. στο ίδιο, σ. 277.

Σελ. 156
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/157.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Ο πυρήνας της χιτλερικής νεολαίας που "φρόντιζε" για τα παιδιά, ηλικίας 14-18 χρόνων, δεν αποτελείται από μία ελίτ. Οι περισσότεροι είχαν αφήσει τις σπουδές τους και είχαν παρακολουθήσει την προαναφερθείσα τετράχρονη εκπαίδευση. Σε σύγκριση με τη "Μηχανοκίνητη Νεολαία", τη "Ναυτική Νεολαία", την "Αστυνομική Νεολαία" και τη "Νεολαία των Ανεμόπλανων", το ηθικό και ο ενθουσιασμός τους ήταν μειωμένα. Για τα κορίτσια, η οργάνωση είχε προβλέψει διαφορετικά. Μέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων ανήκαν στις "Νέες Κοπέλλες" κι από τα δεκαεφτά έως τα εικοσιένα στην εθελοντική οργάνωση "Πίστη και Ομορφιά". Τα καθήκοντά τους απαιτούσαν να πηγαίνουν συχνά στις ενώσεις και σε αθλητικές συναντήσεις, να παίρνουν μέρος σε ταξίδια και κατασκηνώσεις, ν' αποστηθίζουν κείμενα που αφορούσαν το Χίτλερ και το περιβάλλον του, να γνωρίζουν τους στίχους του Ύμνου της Γερμανίας και της Νεολαίας, να γνωρίζουν τις "άγιες μέρες" του κόμματος, τα ονόματα των "μαρτύρων" της Χιτλερικής Νεολαίας, να διαβάζουν ένα γενικό χάρτη της Γερμανίας και ότι αφορά τις Γερμανικές μειονότητες σ' όλο τον κόσμο, να ξέρουν τοπική Ιστορία, συνήθειες του τόπου, λαϊκές παραδόσεις, τη Μεσαιωνική Ιστορία της Γερμανίας1. Διαπιστώνεται ότι οι θεωρητικές ικανότητες των γυναικών ήταν ανώτερες από των ανδρών. Κατά τ' αλλά έπρεπε να μπορούν να κάνουν σχεδόν ό,τι απαιτούσε η εκπαίδευση των ανδρών αλλά και να περπατούν με δεμένα τα πόδια, να κολυμπούν, να πηγαίνουν Σαββατοκύριακα σε Youth Hostels, να φτιάχνουν τα κρεβάτια, να πακετάρουν εξοπλισμό απαραίτητο για τις εξορμήσεις τους. Στα μέρη αυτά δεν τρώγαν· τις κλείδωναν μέσα για να ελέγχουν τη συμπεριφορά που προκαλούσαν διάφορες πιέσεις. Η οργάνωση που είχε τη μεγαλύτερη ανταπόκριση ήταν η "Πίστη και Ομορφιά", όπου γινόντουσαν διδασκαλίες υγιεινής, ρυθμικής, γυμναστικής, οικιακής οικονομίας. Η "μόδα" τους ήταν περιοριστική. Το παραδοσιακά μαντήλι της Γερμανίας, τα πιασμένα μαλλιά (ειδάλλως τους ξύριζαν το κεφάλι),

——————————————

1. Βλ. στο ίδιο, σ. 278.

Σελ. 157
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/158.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

οι άσπρες μπλούζες, τα σκούρα μαντήλια, οι μακριές φούστες μέχρι τον αστράγαλο και τα δυνατά σκληρά παπούτσια μαρτυρούσαν μία αντίληψη φολκλορική και κάπως ρομαντική των αρχών του 19ου αιώνα1. Για τον Χίτλερ η γυναίκα είναι ένας "μικρός χώρος" που παρέχεται για να είναι ο άνδρας ελεύθερος να υπερασπιστεί έναν άλλο κόσμο μεγαλύτερων διαστάσεων2. Παρ' όλο το συντηρητισμό της εμφάνισης, κρούσματα εγκυμοσύνης παρατηρήθηκαν πολλά, κάθε φορά που συνευρίσκονταν στους ίδιους χώρους αγόρια και κορίτσια, σε βαθμό που για ν' αποσιωπηθεί η ταραχή των γονιών και ν' αποκατασταθεί η καλή φήμη των Οργανώσεων, δημιουργήθηκαν κοινωνικά απογεύματα με την παρουσία δημοσιογράφων όπου συζητιόταν το θέμα της ευπρέπειας των δύο φύλων.

Αντίθετα, στη διάρκεια του πολέμου, τα κορίτσια πείθονταν από την Οργάνωση να προσφερθούν για να γεννηθούν τα παιδιά του Φύρερ. Παρ' όλο ότι η σεξουαλικότητα θεωρείται εγκληματικότητα, η χιτλερική ιδεολογία καλλιεργούσε μια μακάβρια "ρομαντική" σεξουαλικότητα. Στα τέλη του 1938, οι Χιτλερικές Νεολαίες αριθμούσαν 7.728.259 μέλη.

Όσο για την ανατροφή της ελίτ, είχαν προβλεφθεί τρεις τύποι σχολείων. Τα "Σχολεία Αδόλφος Χίτλερ", κάτω από την καθοδήγηση των Χιτλερικών Νεολαιών, τα "Εθνικά Πολιτικά Ινστιτούτα Εκπαίδευσης" και οι "Πύργοι της Τάξης" υπό την αιγίδα του Κόμματος. Τα πρώτα αποσπούσαν από τις νεολαιίστικες οργανώσεις τα δωδεκάχρονα μέλη που υπόσχονταν πολλά και τα υπέβαλλαν σ' εντατική εκπαίδευση επί έξι συνεχή έτη, προορίζοντάς τα για στελέχη του κόμματος και των δημόσιων υπηρεσιών. Οι μαθητές ζούσαν στα Σχολεία κι ανατρέφονταν σαν γνήσιοι Σπαρτιάτες. Όταν τελείωναν το Σχολείο γίνονταν δεκτοί στο Πανεπιστήμιο. Τα σχολεία επιτηρούσαν τα S.S. Διευθυντές και μεγάλος αριθμός δασκάλων προέρχονταν από τα Σώματα αυτά (3 σχολεία

——————————————

1. Βλ. στο ίδιο.

2. Βλ. στο ίδιο, σ. 280

Σελ. 158
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/159.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

το 1933 και 31 με την κήρυξη του πολέμου, εκ των οποίων 3 για γυναίκες). Τα "Πολιτικά Ινστιτούτα" είχαν σκοπό να επαναφέρουν τον τύπο της εκπαίδευσης που υπήρχε παλαιότερα στις Στρατιωτικές Ακαδημίες της Πρωσίας. Αυτή η επαναφορά θα επέτρεπε την καλλιέργεια του στρατιωτικού πνεύματος, του θάρρους και την αίσθηση του καθήκοντος και της λιτότητας.

Στο ύψος της ναζιστικής εκπαιδευτικής πυραμίδας ήταν οι "Πύργοι της Τάξης", τα "Ordensburgen", που θύμιζαν πολύ την ατμόσφαιρα των Πύργων της Τάξης των Τευτονικών Ιπποτών του XIV και XV αιώνα. Εκεί ανατρεφόταν η ελίτ της ναζιστικής ελίτ, η οποία υπάκουε απόλυτα στον Κύριο (Ordensmeister) και ήταν έτοιμη να θυσιαστεί για την κατάκτηση των σλαβικών εδαφών της Ανατολής. Για τους Πύργους, επιλέγονταν οι πιο φανατικοί νέοι εθνικοσοσιαλιστές ανάμεσα στους "καλύτερους" φοιτητές των Σχολείων Αδόλφου Χίτλερ και των Πολιτικών Ινστιτούτων. Οι Πύργοι ήταν τέσσερις και κάθε φοιτητής περνούσε διαδοχικά απ' όλους κατά τη διάρκεια της πεντάχρονης φοίτησής του. Τον πρώτο χρόνο παρακολουθούσε μαθήματα στον Πύργο που ήταν ειδικευμένος στις "Φυλετικές Επιστήμες" και σε άλλους τομείς της ναζιστικής ιδεολογίας. Το δεύτερο χρόνο διέμενε σε άλλο Πύργο όπου η προτεραιότητα δινόταν στον αθλητισμό και τα σπορ, συμπεριλαμβανομένων του αλπινισμού και του αλεξιπτωτισμού. Ο τρίτος Πύργος, όπου οι φοιτητές περνούσαν τους επόμενους δεκαοχτώ μήνες πρόσφερε πολιτική και στρατιωτική μόρφωση. Τέλος, στο τέταρτο στάδιο της εκπαίδευσης έστελναν το φοιτητή για δεκαοχτώ μήνες στο "Ordensburg" του Marienburg στην Ανατολική Πρωσία, κοντά στα Πολωνικά σύνορα. Εκεί ο πολιτικός και στρατιωτικός προσανατολισμός στρεφόταν στην "ανάγκη" και στο "δικαίωμα" που είχε η Γερμανία να εξαπλωθεί στο σλαβικό έδαφος1.

Η αποξένωση που προκλήθηκε από τον υπερβολικά μεγάλο

——————————————

1. Βλ. William L. Shirer, Le 3ème Reich. Des origines à la chute, τ. 1, Παρίσι, έκδ. Le livre de poche, 1983, σ. 334-339.

Σελ. 159
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/160.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

αριθμό μελών, η χρήση της φιλοσοφίας των σαμουράι ("Μέσω της πόρτας του θανάτου μπαίνουμε στην πόρτα της ζωής"), το " Γεννιέμαι για να πεθάνω για τη Γερμανία", η μη δημιουργία μιας πολιτικής ιδεολογίας, ανάγκασαν κάποιους νέους να δημιουργήσουν παράνομα κλαμπς1, για ν' απολαύσουν τις ανάγκες της ηλικίας τους. Τα κλαμπς αντιστοιχούσαν σε ομάδες που έφεραν ρομαντικά ονόματα και διάλεγαν ως έμβλημά τους το έντελβάις. Δημιουργήθηκαν επίσης από αντίδραση και εγκληματικές ομάδες που έκλεβαν τους στρατιώτες κι επιτίθενταν στις γυναίκες των οργανώσεων μες στη νύχτα. Με το τέλος του Πολέμου, η γενιά της Γερμανικής Νεολαίας δεν διέφερε από άλλες κοινωνικές ομάδες, μετά την αλλαγή στην εκπαίδευση που επέφεραν οι σύμμαχοι.

Εάν στη φασιστική άποψη που κέρδιζε συνεχώς έδαφος στην Ευρώπη αντιστοιχούσε ο "εσωτερικός" φασίστας άνθρωπος που "ξυπνούσε", στρατευόταν, μαγνητιζόταν και μαγευόταν, στην Ελλάδα η αντιστοιχία αυτή δεν σημειώθηκε τουλάχιστον σε μαζική κλίμακα. Ο προτεινόμενος συμβολικός χώρος του μεταξικού καθεστώτος δεν έπειθε ώστε να δημιουργηθούν σχέσεις συνενοχής που θα συνέδεαν τα άτομα με το καθεστώς. Έλειπαν η έπαρση, τα μέσα της σαγήνης, η πλευρά του "παιχνιδιού" και του θεάματος, η θεατρικότητα του πολιτικού χώρου που θα επέτρεπαν μια επανασύνδεση με τα ένστικτα, το υποσυνείδητο, τις επιθυμίες, τα ορμέμφυτα και το παράλογο. Ύμνοι, μουσικές, σημαίες στον αέρα, παρελάσεις, παρέμεναν στο επίπεδο σχολικών επιδείξεων.

Μέσα στα πλαίσια της θεατρικότητας περνάει και η ταύτιση του ναζισμού με το θάνατο (βλ. νυχτερινές σκηνοθεσίες στα "enchantements de Vendredis Saints", αισθητική υπερβολή του θανάτου, αδιαχώριστη από τα οράματα της Αποκάλυψης και της γερμανικής ρομαντικής παράδοσης που τρέφεται με το θέμα του θανάτου)2. Η γιορτή των νεκρών είναι από τις χαρακτηριστικότερες

——————————————

1. Βλ. στο ίδιο, σ. 281-282.

2. Βλ. Saul Friedländer, Reflets du Nazisme, Παρίσι, Seuil, 1982, σ. 39.

Σελ. 160
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/161.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

του ναζιστικού τελετουργικού· ένα είδος μνημόσυνου του ήρωα S.A. Horst Wesset που δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές σύμφωνα με την προπαγάνδα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος1.

——————————————

1. στο ίδιο, σ. 43 (Η στιγμή της δολοφονίας του, είναι και η τελευταία σκηνή του φιλμ Hans Westmar, 1933).

Σελ. 161
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/162.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 94

Σελ. 162
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Η Νεολαία της 4ης Αυγούστου
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 143
    13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

    Η γιορτή των σκαπανέων

    Περιλαμβάνει παρελάσεις, παρουσίαση όπλων, ανάπτυξη στρατιωτικών ασκήσεων, εικονικές μάχες, αθλητισμό κάτω από το φως ισχυρών προβολέων. "Αποβάλλουν κάθε παιδικό από πάνω τους και εκτελούν με επιτυχία ζηλευτές ασκήσεις πυκνής τάξεως"1.

    Πανελλήνιες γιορτές

    Στόχος τους η διατήρηση των τοπικών ενδυμασιών και χορών που σημαίνει και τη διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων κάθε ελληνικού τμήματος. Πρόκειται για μια τάση διατήρησης των εναλλαγών της φουστανέλλας και της βράκας, τάση που εναντιώνεται στην "ισοπέδωση" και στην "ομοιομορφία" που επέβαλε η επικράτηση μιας ενδυμασίας Ευρωπαϊκής. Η σημασία που δίνεται στις διάφορες στολές αφορά το συμβολισμό τους, τη μακρινή διαδρομή του ελληνικού πολιτισμού2.

    Όσο για τις άλλες γιορτές, η Πρωτομαγιά μετατρέπεται σε γιορτή της Άνοιξης και των λουλουδιών, γιορτή της χαράς και της δουλειάς και γίνεται αφορμή για ένα ακόμα χτύπημα στον κομμουνισμό αλλά και για την προπαγάνδιση του έργου του καθεστώτος για τον εργατικό κόσμο. Όσο για τα παιδιά, αυτά παρακινούνται να βγουν στις εξοχές να μαζέψουν λουλούδια και παραπέμπονται για άλλη μια φορά στις αρχαίες παραδόσεις μας, με την ταύτιση της Πρωτομαγιάς και των Ανθεστηρίων. Με την ευκαιρία της γιορτής γίνονται αναφορές στην καλλιέργεια και το εμπόριο των λουλουδιών3.

    Η γιορτή των Χριστουγέννων, συμβολίζει τη γέννηση του

    ——————————————

    1 Βλ. κ. ά -ς-, "Η εορτή των σκαπανέων", ό.π., σ. 1423.

    2. Βλ. Φαλτάιτς, "Ελληνικός πολιτισμός πενήντα αιώνων", Η Νεολαία, τ. 45, Αθήνα 1939, σ. 1461, 1479. (Είναι χαρακτηριστικό γεγονός, η ίδρυση Ινστιτούτου χωρικής Βιοτεχνίας "Ιωάννης Μεταξάς" για τη διάδοση και προώθηση της ελληνικής λαϊκής Τέχνης· βλ. Μελής Νικολαΐδης, "Λαϊκή Τέχνη", Η Νεολαία, τ. 24 (75), Αθήνα, 16 Μαρτίου 1940, σ. 739).

    3. Βλ. "Πρωτομαγιά, εορτή της χαράς και της εργατιάς", Η Νεολαία, τ. 31, Αθήνα, Μάιος 1939, σ. 1003.