Συγγραφέας:Μαχαίρα, Ελένη
 
Τίτλος:Η Νεολαία της 4ης Αυγούστου
 
Υπότιτλος:Φωτο-γραφές
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:13
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1987
 
Σελίδες:216
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Νεανικές οργανώσεις
 
Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1936-1941
 
Περίληψη:Πρόκειται για μελέτη των απεικονίσεων της μεταξικής νεολαίας, με απώτερο στόχο να μελετηθεί μέσω των απεικονίσεων αυτών η αισθητική του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Όμως η αισθητική ενός καθεστώτος είναι η καταγραφή της λογικής του, και για το λόγο αυτό γίνεται αναφορά στους βασικούς ιδεολογικούς άξονες σύμφωνα με τους οποίους «σχεδιάστηκαν» και παράχθηκαν τα μέσα προπαγάνδας του μεταξικού καθεστώτος. Διατυπώνονται μερικές πρώτες σκέψεις για τις απεικονίσεις της Ε.Ο.Ν., έπειτα γενικότερες σκέψεις γύρω από αυτές, και στη συνέχεια οι απεικονίσεις ταξινομούνται δίπλα στα κείμενα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε από μόνες τους, μέσα από μια σύνθεση μικρών σεναρίων, να αποτελούν ένα συγγενικό λόγο, να συνθέτουν μια επιχειρηματολογία που δεν έχει ανάγκη τη διαμεσολάβηση μιας επεξήγησης «τεχνικής» φύσεως.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 31.39 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 177-196 από: 226
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/177.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Εάν η συνείδηση του καθολικού χρόνου (παρελθόν, παρόν και μέλλον) είναι αυτή που ευρύνει την εσωτερικότητα του ανθρώπου και του ανοίγει τους δρόμους στον αγώνα του για ελευθερία, ο περιορισμός αυτής της συνείδησης σε επιβαλλόμενους χρόνους εμποδίζει τη συγκρότηση και ανάπτυξη του ανθρώπου μέσα στην ίδια του την ιστορία, αλλά και μέσα στην ιστορία γενικότερα. Ο χρόνος με την έννοια της αδιάκοπης ροής1 είναι η επιβεβαίωση του χρόνου των "πατέρων" μέσα στο χρόνο των "παιδιών", ο οποίος με τη σειρά του ζητά ν' αυτοβεβαιωθεί, να συμβάλλει στη ροή. Όμως όταν το παρόν κατακερματίζει την ιστορική μνήμη των "πατέρων", για να χρησιμοποιήσει από το παρελθόν ό,τι το εξυπηρετεί, είναι σίγουρο πως τα κενά που θα δημιουργηθούν, θ' αντανακλαστούν ως άλλος κατακερματισμός στη νεοελληνική πια συνείδηση της παράδοσης αλλά και στη νεοελληνική παιδεία.

Ας δούμε λοιπόν, ποιος είναι ο ρόλος των μνημόσυνων σε όσους έπεσαν για την πατρίδα, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Γίνονται, ώστε "ενωμένες και συνταυτισμένες οι νεανικές ψυχές σε μια μοναδική ψυχή, αγνή, καθαρή, ζωντανή και ακμαία, τη νέα ψυχή του Έθνους, να μπορέσουν να επικαλεσθούν και να επικοινωνήσουν με την ιερή ψυχή των προγόνων τους, να νιώσουν το υπέροχο εθνικό και ηθικό μεγαλείο της..."2.

Θέαμα και εξωτερικότητα. Αρκούνται στο συμβολισμό του μνημείου, φορτίζοντάς το με τη δική του γλώσσα: Ο άγνωστος Στρατιώτης φοράει περικεφαλαία και μοιάζει με αρχαίο πολεμιστή, για να θυμίζει ότι ξεκινά από τα βάθη των αιώνων, ότι συνεχίζει την πορεία του διαμέσου των εποχών, για να βυθιστεί στον άπειρο χρόνο του Μέλλοντος. Επιπλέον, βρίσκεται στο πεδίο της "τιμής" αλλά δεν είναι νεκρός, αφού "δεν πεθαίνει κανείς όταν

——————————————

1. Βλ. Ιωάνν. Ν. Θεοδωρακόπουλος, "Η συνείδηση του χρόνου", στο Ελληνική Παράδοση, Ανθολόγημα, Αθήνα, έκδ. Οργανισμού Διδακτικών Βιβλίων, 1979, σ. 93-94.

2. Μελής Νικολαΐδης, "Ο άγνωστος Στρατιώτης", Η Νεολαία, τ. 26 (77), Αθήνα, 30 Μαρτίου 1940, σ. 803.

Σελ. 177
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/178.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

πέφτει για την Πατρίδα"1. Και ό,τι δεν κατόρθωσε να συνεχίσει με το σώμα του, το κατορθώνει με την ψυχή του, που ζει "και θα ζη αιωνίως μέσα στα κορμιά όλων των ζωντανών αδελφών του, των παιδιών του, των απογόνων του"2.

Τέσσερα από τα συνθήματα της Ε.Ο.Ν αποδεικνύουν την ίδια ανάγκη ταύτισης με την ιδέα της παράδοσης και συγχρόνως την έλλειψη μιας σύγχρονης νεοελληνικής ταυτότητας:

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ Ε.Ο.Ν.

― Να γίνουμε και πάλε, σαν φυλή Ελληνική, ό,τι η Ιστορία μας και η παράδοσί μας επιτάσσει να γίνουμε "...Λίκνον πραγματικού πολιτισμού. Γωνία γης φωτοδότρα. Ιστορία του ανθρωπίνου Γένους φωτεινή, τόπος, όπου κάθε Αρετή και κάθε εκδήλωσις Ευγενείας και Κάλλους θάχουν μόνιμα την θέσι τους..."

― Να γίνουμε σαν πρώτα ανδρειωμένοι ψυχικά, σωματικά και πνευματικά.

― Να κρατήσουμε τις ψυχές και τις συνειδήσεις μας τις Ελληνικές μακρυά, πολύ μακρυά απ' τις υπάνθρωπες τάσεις, έξω απ' τις απόπνοιες τις βαρειές των άλλων, υψηλά πολύ υψηλά, τόσο, που να ατενίζουν υψούμενες οι άλλες ψυχές και συνειδήσεις των άλλων ανθρώπων.

― Να μη ξεχνάμε ποτέ τες βαρύτατες ευθύνες που έχουμε σαν Έλληνες νέοι, προς την Εθνικήν μας Ιστορίαν και Παράδοσι και με τη συναίσθησι των ευθυνών μας αυτών σαν κανόνα μας να δημιουργούμε την Ελληνική μας ζωή.

Ε.Ο.Ν.3

Είναι σαφής η αυθαιρεσία του καθεστώτος να δικαιολογηθεί ως επιταγή της ιστορίας του ελληνισμού, ως πόθος του ελληνικού λαού, ως "υποχρέωση του Έθνους απέναντι στην ιστορική του αποστολή"4, ως έκφραση της δύναμης της φυλής.

——————————————

1. στο ίδιο.

2. στο ίδιο.

3. "Συνθήματα της Ε.Ο.Ν", Η Νεολαία, τ. 43, Αθήνα 1939, σ. 1414.

4. Από την "Ημερήσια διαταγή του Αλεξ. Ν. Κανελλόπουλου στις 4 Αυγούστου 1939, Η Νεολαία, τ. 43, Αθήνα, Αύγουστος 1939, σ. 1415.

Σελ. 178
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/179.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 106

Σελ. 179
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/180.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 107

ΕΙΚΟΝΑ 108

Σελ. 180
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/181.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ

Η ιδέα του χαρισματικού αρχηγού (βλ. D'Annunzio) αποτελεί μέρος της ιδεολογίας του φασισμού και του ναζισμού, στηρίζεται σε μια ελιτίστικη κοινωνική αντίληψη, δημιουργεί μυστικιστικές διαστάσεις στα άτομα που ορίζει για Αρχηγούς και συνεπάγεται την ευλαβική υποταγή των υπολοίπων στο μεσσιανικό τους λόγο. Έτσι, τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Μουσολίνι είναι "λυτρωτές", "δημιουργοί"1, "άγγελοι σωτηρίας" ακόμα και "θεότητες", περιβαλλόμενοι από σύμβολα άλλων εποχών (σβάστικα, δέσμη, χαιρετισμοί, διακριτικά, αετοί, κ.ά.) και αναδεικνυόμενοι από τα σύγχρονα μέσα μαζικής επικοινωνίας που προωθούσαν την πολιτική του θεάματος. Αλλά χαρισματικός αρχηγός είναι και ο Μεταξάς. Αυτός εμπνέει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν... Η ενέργειά του δημιουργεί μια ολοκληρωτική αλλαγή στην ατμόσφαιρα... είναι ένας δημιουργός και σαν τέτοιος, ένα "δημιούργημα του Σύμπαντος". Ο δυναμισμός αυτής της "προνομιούχας ύπαρξης" δεν είναι "μετρήσιμος"... παρουσιάζει πράγματι ένα

——————————————

1. Βλ. δημιουργία "καθαρής" γερμανικής φυλής, με τα ξανθά μαλλιά και τα γαλανά μάτια, μόνης ικανής για την παραγωγή πολιτισμού (πανγερμανισμός) ή την αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ("ιταλικότητα").

Σελ. 181
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/182.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

"θαύμα" που όχι μόνο "εκπλήσσει αλλά και συγκινεί"1. Ο μύθος του χαρισματικού αρχηγού καθώς κι αυτός της φυλής της γης, της μάζας ως ισχύος, είναι κοινοί για τα φασιστικά καθεστώτα, διαφοροποιούνται μόνον ως προς την απόδοσή τους και το κοινωνικό τους αποτέλεσμα.

Σε λόγο του ο Χίτλερ τόνιζε ότι "το καλύτερο Σύνταγμα και η καλύτερη μορφή Κράτους είναι αυτά που θα επιβεβαιώσουν στα καλύτερα στοιχεία της κοινότητας τη σημαντικότητα του Οδηγητή και την επιρροή του Δασκάλου"2.

Στις περιγραφές των ομοϊδεατών του ο Μεταξάς εμφανίζεται "ως ανώτερος άνθρωπος" που έχει την πρόθεση ν' ασκήσει γιγαντιαίο έργο, να θυσιάσει τη ζωή του και να αναλωθεί προκειμένου να υπηρετήσει το ιδανικό του. Γίνεται αυτός που ενσαρκώνει τον προορισμό του Έθνους. Ο Ι. Beneyto Pérez, ιδεολόγος των πρώτων χρόνων του φρανκισμού, εξηγώντας τα χαρακτηριστικά του "αρχηγού" υπογραμμίζει ότι η έννοια του "Caudillo" είναι μία σύνθεση ανάμεσα στη λογική και την ιδανική αναγκαιότητα. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο τη δύναμη αλλά και το πνεύμα. Εμφανίζεται ως "φυσική συνέπεια" (οργανική αναγκαιότητα ενός ολοκληρωτικού και ιεραρχημένου καθεστώτος) αλλά και ως "ενσάρκωση". Η μυστικιστική πλευρά αυτής της άποψης δημιουργεί με την έννοια "αρχηγός", την προσωποποίηση της εθνικής κοινότητας3. Η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στο πρόσωπο του ενός δικαιολογείται ως "βαρεία αποστολή", θεόπνευστη, κι αποκαλείται "νέα ελληνική πραγματικότητα" κατευθυνόμενη από ιστορική ανάγκη. Οτιδήποτε έξω από αυτήν την πραγματικότητα θεωρείται "βλαβερό"4, "παράφρον", "ιδιοτελής εχθρός του εθνικού

——————————————

1. Βλ. "Μία επιστολή του κ. Μ. Μαλακάση", προέδρου της Ένωσης Λογοτεχνών, δημοσιευμένη στο Νέον Κράτος, τ. 24, Αθήνα, Αύγουστος 1939, σ. 575.

2. R. Bourderon, ό.π., σ. 103.

3. Βλ. R. Bourderon, ό.π., σ. 87.

4. Βλ. Άρ. Καμπάνης, "Χθες και Σήμερον", Το Νέον Κράτος, έ. Β', τ. 7, Αθήνα, Μάρτιος 1938, σ. 259-265.

Σελ. 182
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/183.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

συμφέροντος" και χρειάζεται να σωφρονισθεί. Ιδεώδης τύπος ανθρώπου γίνεται ο «ολοκληρωτικός άνθρωπος», ο οποίος, «αφού υπηρετήσει τον κύκλον του "εγώ" του και επαυξήσει την δράσιν διά της θείας θελήσεως, τείνει ν' ανυψωθή προς την νοητήν παράστασιν της θεότητος»1. Είναι φανερό ότι το μοντέλο του ολοκληρωτικού ανθρώπου είναι εχθρικό ως προς το μοντέλο του συνειδησιακού (ως προς το "εγώ" του και το σύνολο) ανθρώπου, με την "ηλικία της λογικής" και το πολυδιάστατό του. Η επίκληση αυτού του "νέου" ανθρώπινου τύπου, πλούσιου από υγεία, ευγένεια και θρησκευτικό συναίσθημα, φορέα "ηθικών και μεγαλοφυϊών ιδεών" παραπέμπει αυτομάτως στο μεταφυσικό δικαίωμα του ηγεμόνα2 να υπερβεί οποιεσδήποτε αρχές διέπουν τις σχέσεις των ατόμων μεταξύ τους. Η πολιτική του, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι παρά ο τύπος του Ηγεμόνα στο Μακιαβέλλι, ως προσωποποίηση του Κράτους, ο οποίος έχει το απεριόριστο δικαίωμα να καταπατήσει τον κανόνα οποιουδήποτε για να επιτύχει το σκοπό του, δικαίωμα το οποίο επενδύει με ηθική ακόμα κι αν πρόκειται να την καταπατήσει "...ο πολιτικός δημιουργός", ισχυρίζεται ο Δημ. Βεζάνης, "ο οποίος βαδίζει με το μέτωπον υψηλά και με βαρύν και ακατάσχετον βηματισμόν προς την πραγμάτωσιν των ανωτέρων πολιτικών σκοπών δεν δύναται να κατηγορηθή αν κατά την κοπιώδη και φωτοβόλον πορεία του ηγνόησεν ίσως την κοινήν οδόν της ηθικής, ή παραμέρισε και ατομικάς υπάρξεις

——————————————

1. Ευάγγ. Κυριάκης, "Πνευματικός και Μηχανικός Πολιτισμός", Το Νέον Κράτος, τ. 6, Αθήνα, Φεβρουάριος 1938, σ. 185

2. "Τα τελευταία εκατό χρόνια μάς φανερώθηκε ένα καινούριο μεγάλο μονιστικό όργανο ― ο ένας Γνώστης, ο Παντογνώστης. Τα πολλά υπάρχουνε μόνο σαν αντικείμενα της σκέψης του και καθώς αυτός τα γνωρίζει πιάνουνται από ένα σκοπό, συμαζεύουνται σ' ένα σύστημα, μίαν ιστορία φτειάνουνε για κείνονα. Η έννοια τούτη μιας ολαγκαλιάστρας νοητικής ένωσης στα πράματα είναι το αψηλότερο κατόρθωμα της ιδεολογικής φιλοσοφίας (...) ο Παντογνώστης μόνο υπόθεση μπορεί να είναι, είδωλο ιδανικού πόθου, όχι όμως και σημερινή πραγματικότητα". Π. Βλαστός, "Πραγματισμός" (κριτική στο άρθρο του Γ. Σκληρού "Διαλεκτικός Υλισμός"), στο Δημοτικισμός και Κοινωνικό πρόβλημα, Αθήνα, Ερμής, 1976, σ. 126.

Σελ. 183
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/184.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ακόμη..."1. Για την επικράτηση αυτού του τύπου ανθρώπου, το ρητορικό στοιχείο παίζει ουσιαστικό ρόλο για να πείσει για την αναγκαιότητά του, καθώς και για την επιτακτική ανάγκη της "συνεργασίας" του με τα άλλα μέλη του εθνικού συνόλου. "Ήξευρα να μιλώ!", φωνάζει ο Χίτλερ όταν ανακαλύπτει την υποταγή της μάζας στη δύναμη του λόγου. Βεβαίως η λέξη συνεργασία προϋποθέτει τουλάχιστον δύο μέλη. Με τη βοήθεια όμως της ρητορικής μετέχει μόνον το ένα. Στην αρχή συγκατατίθεται, έπειτα ενθουσιάζεται, ύστερα "συνειδητοποιεί" και τέλος μπαίνει στην υπηρεσία του ενός, αφού η αριστοκρατικότητα των ειδών συνεπάγεται την κυριαρχία του ισχυρότερου, κι όχι τη συγχώνευσή του. "Μόνον ο ρήτωρ, ως άλλος Μωυσής, θα κτυπήσει εις την γην των ψυχών και των πνευμάτων με το χρυσό του Λόγου ραβδί και θα κάμη να αναπηδήσουν αι πηγαί των ενθουσιασμών και της χαράς από τα καταπληγωμένα του ταλαιπωρημένου αυτού Λαού σπλάχνα (...) Φέρουμε το αθάνατο νερό για την αρρωστημένη Βασιλοπούλα, την ψυχή της Ελλάδος, την οποίαν οι βάρβαροι των κοινοβουλίων και της Δημοκρατίας έχουν καταπληγώσει..."2. Την τυραννία των φατριών έρχεται ν' αντικαταστήσει η τυραννία του Ενός. Κύρια αναφορά στη θέληση-νόμο του Ενός γίνεται η πολιτεία του Περικλή, ως "παράδειγμα λαϊκής δικτατορίας"3. Αυτός ο μικρόκοσμος του εθνικού μακρόκοσμου γίνεται αντιληπτός ως "καθολικό πνεύμα" και ως "σύνθεση των συνθέσεων".

Κάτω από τέτοιες θεωρήσεις του ανθρώπινου, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους για να βρουν κάποιο άλλο. Η ευγενής άμιλλα γίνεται συνώνυμο της απόλυτης συμμόρφωσης προς τις αρχές της 4ης Αυγούστου, όπου καμία "επιείκεια" δεν έχει λόγο ύπαρξης.

——————————————

1. Δημ. Βεζάνης, "Ηθική και Πολιτική", Το Νέον Κράτος, τ. 5, Αθήνα, Ιανουάριος 1938, σ. 6-14.

2. Γ. Ρουμάνης, "Ενθουσιασμός και Πείρα", Το Νέον Κράτος, τ. 5, Αθήνα, Ιανουάριος 1938, σ. 41-43.

3. Βλ. Ι. Τουρνάκης, "Το Νέον Κράτος αποτελεί κατάστασιν ανάγκης και ενσαρκώνει τη θέληση του Έθνους", Νέα Πολιτική, τ. 4, Αθήνα, Απρίλιος 1937, σ. 387-403.

Σελ. 184
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/185.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Η ελευθερία είναι θανάσιμος εχθρός. Η νομιμοποίηση κάθε πράξης του καθεστώτος, απόλυτη και ανεξέλεγκτη εξουσία. Η "ανανέωση" και "αναδημιουργία" της Ελλάδας γίνονται η δικαιολογία της γενικής αναστάτωσης και η θεμελίωση της λογικής του καθεστώτος. Ελευθερία του ατόμου σημαίνει την υποταγή του στο σύνολο, την ανικανότητά του να συζητήσει το ζήτημα της προσωπικής του δράσης· σημαίνει την καλλιέργεια αυταπατών που στηρίζονται όχι σε σταθερά προσχήματα αλλά στις αφηρημένες έννοιες της Πατρίδας, του Κράτους, της Θρησκείας και του Έθνους. Οι παραπάνω έννοιες εκλαμβάνονται ως αλήθειες και γι' αυτό δεν χρειάζονται επιχειρήματα για ν' αποδειχτούν· είναι αναντίρρητα συμπεράσματα, "αιτιολογημένα" από το ακατάλυτο του εθνικού όντος (α-ιστορική ιδιοτυπία των φασισμών). Η πίστη, μια θορυβώδης προπαγάνδα· ο σεβασμός, μια απαίτηση που συνεπάγεται την απεριόριστη υποταγή. Ο δρόμος της εθνικής σωτηρίας σηματοδοτεί μια πολιτική φόβου και ικανοποίησης στοιχειωδών αναγκών του ανθρώπινου. Ο νέος τρόπος ζωής, ιδιαιτέρως των νέων ανθρώπων, είναι η καθημερινή "προπόνησή" τους σ' έναν άκρατο συντηρητισμό υποβαλλόμενοι από το "θέαμα".

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ

Προϋπόθεση για το μύθο του Αρχηγού είναι ο μύθος του ήρωα. Μια μεγάλη καμπάνια επικεντρώνεται στην αναβίωση του ήρωα και της άψογης εικόνας του, απαντώντας στον "ανεύρετο ήρωα". Το ερώτημα είναι: "ενανθρωπισμένος" ή "μυθικός" ήρωας είναι ο Ι. Μεταξάς; Ο μυθικός ήρωας είναι κυρίως μια ύπαρξη εξαιρετική, δυνατότερη από τη φύση, και ακολουθεί μια πορεία για να οδηγηθεί τελικά στην αθανασία, αφού πρώτα θα έχει φέρει έναν τύπο σωτηρίας στο λαό του. Ο άλλος είναι μερική ενσάρκωση του μυθικού μοντέλου και χαρακτηρίζεται από την ανθρώπινη ατέλειά του1. Ο ήρωας των αρχαίων τραγωδιών νικιόταν από τις

——————————————

1. Βλ. Εισαγωγή στο Le Mythe du Héros, Aix-en-Provence, Université de Provence, 1982, σ. 1-7.

Σελ. 185
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/186.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

συνέπειες των λαθών του, ακόμα κι αν τα διέπραττε άθελά του. Ο ήρωας της χριστιανικής εποχής δεν καταφέρνει ποτέ να παρουσιαστεί ως εικόνα "τελειωμένη" του μυθικού ήρωα. Μόνο ο Χριστός είναι μυθικός ήρωας, ως δημιουργός πολιτισμού μιας εποχής. Ένα τέτοιο ρόλο, μια τέτοια εικόνα αναλαμβάνει να συνθέσει το καθεστώς για τον Αρχηγό. Μια εικόνα που ν' ανταποκρίνεται σ' αυτήν του μυθικού ήρωα, αφού φέρνει τη "σωτηρία του ελληνικού λαού" αλλά και σ' αυτήν του ενανθρωπισμένου ήρωα, που είναι αντιπροσωπευτικό πρότυπο του καιρού του, του ιστορικού πλέγματος, μέσα στο οποίο ο ίδιος εξελίσσεται και του οποίου είναι φορέας "σωστής" και "γνήσιας" πληροφόρησης και κατόπιν φορέας σωτηρίας. Είναι χαρακτηριστική η εμμονή στην έννοια ήρωας και στον πολλαπλασιασμό των ιδιοτήτων και ικανοτήτων του. Κάθε μία αντιπροσωπεύει μια στιγμή της πορείας του, μια άποψη της ηρωικής του λειτουργίας. Έτσι, ενώ ο Βασιλιάς ενσαρκώνει τη "γλυκειά εθνική προσδοκία"1, ο Ι. Μεταξάς ενσαρκώνει την εθνική προσπάθεια και το εθνικό καθήκον. Ό,τι η ελληνική εθνότητα συνέπτυξε μέσα στην ελληνική οικογένεια ο Μεταξάς αναλαμβάνει να το "εξαπλώσει" στα μεγαλύτερα πλαίσια του Ελληνικού Έθνους.

Ο Ι. Μεταξάς γεννιέται στο Βαθύ της Ιθάκης, "στο ίδιο μέρος που ο Όμηρος φαντάζεται τον "Οδυσσέα να επιστρέφει", και Κυριακή των Βαΐων κάποιος συγγενής πρότεινε να του βάλουν "και λίγα βάγια σαν του Μεσσία"2. Από κει κι ύστερα απομονώνεται λόγω εξαιρετικότητας, για να εμφανιστεί ως Υιός Θεού, σταλμένος για την αναγγελία της ανάστασης της ελληνικής 

——————————————

1. Βλ. το θρύλο του "Μαρμαρωμένου Βασιληά" που θ' αναστηνόταν "στο κορμί ενός χαριτωμένου βρέφους" για να συνεχίσει το έργο του. Όταν γεννιέται ο Κωνσταντίνος (21 Ιουλίου 1868) ο λαός τραγούδησε το: "Δεν είσαι βασιληά παιδί, δεν είσαι Μάννας γέννα· οι πόθοι μας κι οι ελπίδες μας εσμίξανε μαζί κι' εγέννησαν εσένα...", στο Α. Κ. Μ., "Ο Κωνσταντίνος, γέννημα των ελληνικών πόθων", Η Νεολαία, τ. 41, Αθήνα 1939, σ. 1326.

2. Βλ. "Βιογραφικές σημειώσεις από τη ζωή του αρχηγού", Η Νεολαία, τ. 19 (122), Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 1941, σ. 486-487.

Σελ. 186
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/187.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ψυχής, υπηρέτης μιας θείας θέλησης. Σε σχέση όμως με τον ελληνικό λαό γίνεται ο Γήινος Πατέρας και σαν τέτοιος φροντίζει ώστε ο νέος φαλαγγίτης που θα πεθάνει θυσιαζόμενος ν' ανήκει μετά στη Φάλαγγα των Αγγέλων του Ουράνιου Πατέρα1. Χώρος του Γήινου Πατέρα είναι η Ελλάδα, τόπος σκοτεινός και χαώδης. Αρκούσε ένα "Γεννηθήτω φως" από το στόμα του Αρχηγού για να προκύψει η ανάσταση των νεκρών, της νέας γενιάς2. Με την ευκαιρία της γιορτής του, ο Άγγελος Μεταξάς θα γράψει: "Ας θυμηθούμε του Θεανθρώπου τη γέννηση (...) Στην φάτνη των κτηνών γεννάται (...) Έτσι κι ο Αρχηγός. Στην ήρεμη Ιθάκη την απριλιάτικη εκείνη μέρα του 1871, δεν υπάρχει κανείς Ηρώδης (...) Η μητέρα υποφέρει κι η επιστήμη που καλείται να δώσει μια λύση αποφασίζει για να σώσει τη μάννα το θάνατο του παιδιού (...) Μα το πεπρωμένο νίκησε..."3.

Στην αλλοτινή πάλη των συναισθημάτων αντιπαρατίθεται το "φωτεινό πνεύμα" που χαρακτηρίζεται από ρυθμό και τάξη. Κι όπως ο Θεός δεν έγινε πλάστης αλλά ήταν πλάστης έτσι κι ο Μεταξάς δεν έγινε, αλλά ήταν δημιουργός4. Εκεί μας οδηγεί η συλλογιστική του Άρ. Καμπάνη, ο οποίος ισχυρίζεται ότι ο Μεταξάς γεννήθηκε για να κυβερνήσει, παρουσιάζοντας κι αυτός έναν νέου τύπου Χριστόν, ταυτίζοντας την "ευφυΐα με το Θεό"5. Άλλωστε "όχι μόνον ένας Θεός, όλοι οι Θεοί της Ελλάδας σε έστειλλαν" θα γράψει η Ειρήνη η Αθηναία σε άρθρο της στη Νέα Εστία6.

——————————————

1. Βλ. Η Νεολαία, τ. 22, Αθήνα 1939, σ. 716.

2. "Τα άτομο και το σύνολο", Η Νεολαία, τ. 7, Αθήνα 1937, σ. 227.

3. Άγγ. Μεταξάς, "Επ' ευκαιρία της Εορτής του, Αγωνιστής και νικητής, Τα πρώτα βήματα του αρχηγού μας", Η Νεολαία, τ. 13, 1939, σ. 431.

4. "Ο αρχηγός, έχει αναμφισβήτητη και απεριόριστη εξουσία (...) είναι απόλυτος άρχων (...) Το έργο του εγγίζει τα όρια της τέχνης (...) Είναι ένα φυσικό δώρο της θείας χάριτος..."· βλ. Α. Χίτλερ, Ο Αγών μου, τόμ Α', κεφ. 12· τομ. Β', κεφ. 4.

5. Βλ. Άρ. Καμπάνης, "Χθες και Σήμερα", Το Νέον Κράτος, τ. 7, Αθήνα 1938, σ. 264.

6. Ειρήνη Αθηναία, "Η κρατική ευλογία", Η Νέα Εστία, τ. 340, Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 1941, σ. 140.

Σελ. 187
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/188.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

Δεν υπάρχουν εναντιότητες γι' αυτόν, δεν υπάρχουν εμπόδια. "Όλα θα συντριβούν κάτω από τη δημιουργική του θέληση, που είναι πιο δυνατή απ' όλα!..."1. Αυτός ο φωτεινός νους "και το χέρι το χαλύβδινο, αυτός ο πραγματικά σοφός, ο ποιητής αυτός, ο πραγματικός Άρχων, έκαμε το θαύμα του τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού και όπως εμείς τον Χρυσούν Αιώνα τον ονομάζουμε Εποχή του Περικλέους έτσι και οι κατοπινοί θα λένε η Εποχή του Ιωάννου Μεταξά"2.

Όμως ο ήρωας Μεταξάς για να υπάρξει σαν τέτοιος, ανασταίνει όλους όσους χρήστηκαν ήρωες σε ιστορικά επεισόδια και δημιουργεί την στρατιά των νεκρών ηρώων της ελληνικής παράδοσης απ' όπου αντλεί τη δική του δύναμη. Ανασταίνει και όλον τον "καλόν κόσμο" των αρχαιότερων εποχών, μεταγγίζει το πνεύμα τους στο σύγχρονο πνεύμα, ενδυναμώνει τη συνείδηση του νεοέλληνα με την υπεροχή του παρελθόντος του3, για ν' αποφύγει την κατασκευή ενός "αντιστρεμμένου" ήρωα που δημιουργεί συνήθως η συνείδηση του "ανθρώπινου" για το εύθραυστό του. Ως ηρωισμός του ορίζεται η σχέση του με το "υπερβατικό" (σχέση έντονη στο ναζισμό και φασισμό). "Ντύνεται" λοιπόν την "εξελικτική ζωτικότητα" στο ζωτικό χώρο4 που είναι η Ελλάδα κι

——————————————

1. Άγγ. Μεταξάς, "Ο κυβερνήτης", Η Νεολαία, τ. 44 (95), 3 Αυγούστου 1940, σ. 1383.

2. Ανδρ. Τσρ...ς, "Νέοι Καιροί", Η Νεολαία, τ. 47, Αθήνα 1939, σ. 1518.

3. "Η επιστροφή στο παρελθόν είναι σαν μια επικίνδυνη εγχείρηση που πρέπει να γίνεται μόνο από μεγάλη ανάγκη κι όχι για να βρισκόμαστε σε δουλειά ―πολύ λιγότερο για εθνικοκαπηλικές και τουριστικές επιδιώξεις. Όλοι αυτοί οι ειδικευμένοι θαυματοποιοί που αναλαμβάνουν να σε κάνουν περήφανο απόγονο των αρχαίων Ελλήνων, δεν είναι αναγκαστικά οι κληρονόμοι των αρχαίων έργων, αλλά οι κονσερβοποιοί που παραποιούν αλήθειες..." βλ. Γ. Τσαρούχης, Αγαθόν το εξομολογείσθαι, Αθήνα, Καστανιώτης, 1986, σ. 197-198.

4. Ζωτικός χώρος για το Χίτλερ και το Μουσολίνι ήταν τα ξένα εδάφη που θα εξασφάλιζαν με την υποταγή άλλων λαών. Η προσάρτηση νέων ευρωπαϊκών χωρών με την εφαρμογή της δύναμης του κατακτητή και της 

Σελ. 188
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/189.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 109

ΕΙΚΟΝΑ 110

Σελ. 189
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/190.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 111

"Κανένας δεν το γνωρίζει καλύτερα από τους πολιτικούς. Μόλις υπάρχει δίπλα τους κάποια φωτογραφική μηχανή, σπεύδουν προς το πρώτο παιδάκι που βλέπουν, για να το πάρουν στην αγκαλιά τους και να το φιλήσουν στο μάγουλο. Το κιτς είναι το αισθητικό ιδεώδες όλων των πολιτικών."

Μ. Κούντερα

Σελ. 190
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/191.gif&w=600&h=915 13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

ΕΙΚΟΝΑ 112

ΕΙΚΟΝΑ 113

Σελ. 191
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/192.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

αγωνίζεται ενάντια στα "τέρατα"· κάτι σαν "εκδίκηση", μεταμφιεσμένη σε "δικαιοσύνη". Εδώ, η επίκληση της αιωνιότητας (παρελθόν και μέλλον) είναι επίκληση του απόλυτου και παραμερισμός της αλήθειας που λέει: "υπάρχει άπειρο ακόμα και στο πιο μικρό κομμάτι του κόσμου".

ΠΑΤΕΡΑΣ ― "ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ"

Η ιδεολογία του Μεταξικού καθεστώτος αναπαράγει ή καλύτερα συνεχίζει την αναπαραγωγή του πατριαρχικού Κράτους. Όλες οι μορφές του Πατέρα, με τα απόλυτά τους, αυτή τη φορά, χαρακτηριστικά, εισβάλλουν στο νέο πολιτικό προσανατολισμό. Η τριλογία της παλιάς πατριαρχικής οικογένειας: Πατέρας, Πατρίδα, Πατρόνος, διατηρείται στους φασισμούς (με μία μόνο αλλαγή: Πατέρας, Πατρίδα, Κράτος) για να εναντιωθεί κυρίως στην "αδελφική" κοινωνία του κομμουνισμού. Η παραπάνω διατήρηση στηρίζεται σε μια πραγματικότητα που αρνείται να συγκεκριμενοποιήσει και να συγκεκριμενοποιηθεί. Το α-ιστορικο είναι το μυστικό της νέας τάξης πραγμάτων. Χειρουργούνται εικόνες και έννοιες. Αφαιρείται το νόημά τους για να προστεθεί ένα άλλο νόημα επιφανειακό. Βρισκόμαστε μέσα σ' έναν τόσο άπιαστο χώρο και χρόνο που η αίσθηση του κενού είναι βαρυσήμαντη. Τα όνειρα της ομάδας-οργάνωσης, τα όνειρα του Έθνους διαδέχονται τα όνειρα των ανθρώπων. Στο κέντρο όλων αυτών, ονειροπόλος και ονειροκρίτης ο Πατέρας. Του χρειάζεται να "υπερβεί" την ανθρώπινη φύση για να μετουσιωθεί στην απάνθρωπη αλήθεια του "συμμορφώνομαι", "συμβιβάζομαι", "προσαρμόζομαι", "αρκούμαι", να γίνει εχθρικός. Μόνον τη στιγμή που ξεπερνάει κανείς αυτόν τον Πατέρα υπεραμυνόμενος, νιώθει, όπως θα πει ο A. Artaud1, ότι η πρώτη ενόχληση πάνω στο σώμα του είναι 

——————————————

υποταγής του αδύνατου. Εδώ, οι εθνικότητες δεν λειτούργησαν ποτέ ως "ποιότητες" αλλά ως "προσδοκίες" που κάποιοι εναπόθεταν πάνω στους λαούς τους, ως ψυχολογικά μεγέθη.

1.Α Artaud, Άπαντα, τ. 8ος, Παρίσι, Gallimard, 1971, σ. 178.

Σελ. 192
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/193.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

αυτή που προκαλείται από το σώμα του Πατέρα. Αυτό συμβαίνει δύσκολα και βασανιστικά. Στο μυαλό της νεολαίας, ένας τέτοιος Πατέρας ταυτίζεται με το πεπρωμένο. Η ιδέα μιας κουλτούρας του ανθρώπου, δέσμιου του συνόλου, σθεναρά υποστηριγμένη από αρχαιότερες κουλτούρες σε συνδυασμό με τον Πατέρα-Μοίρα, είναι η νέα ιστορική ιδέα-άποψη της εποχής, όπου ακόμα και τα γεγονότα υποτάσσονται στη σχέση αυτή, με αποτέλεσμα τη σφυρηλάτηση μιας επίπλαστης "προσωπικότητας", που γεννιέται στη γη των προγόνων, τρέφεται με την κοινότητα του αίματος (χωρίς να γνωρίζει τη μαγεία της γης και του αίματος) κι οραματίζεται με τα οράματα της συντήρησης που δανείζεται από τις έκπτωτες αξίες της μικροαστικής και αστικής τάξης. Όμως η λογική των έκπτωτων αξίων είναι μια νεκρή λογική, που διαχωρίζει τα στοιχεία που αποτελούν ένα κόσμο σε "καλά" και "κακά", μη επιτρέποντας να βιωθεί η ζωή ως ενότητα που είναι, ως σύνθεση.

Η οργάνωση της κουλτούρας ενός λαού (ίδρυση σχολείων, ίδρυση Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας, ένταξης της παιδείας στην εκπαίδευση της Οργάνωσης) στοχεύει στην αφομοίωσή του, μέσα από την καθορισμένη γνώση που στην ουσία είναι εξασθένιση της γνώσης.

Στη λογική της "Προσωπικότητας-Πατέρα" στηρίζεται το "Κράτος-Θεού", το οποίο καθιερώνεται ως βασίλειο της μάζας2, καταργεί την ανθρώπινη προσωπικότητα και διαμορφώνει μια ηθική των κυρίων και μια άλλη των δούλων, όπως θα υποστηρίξει ο Νίτσε, υπερασπιζόμενος την ανθρώπινη προσωπικότητα. Πρέπει να τονίσουμε ότι το προσωποπαγές κράτος βασίστηκε 

——————————————

1. "Η μάζα ήλθεν εις τον κόσμον διά να διευθύνεται, να επηρεάζεται, να εκπροσωπήται, να οργανούται (...) Δεν ήλθε διά να κάμη όλα αυτά αφ' εαυτής. Πρέπει να ρυθμίση την ζωήν της βάσει των αποφάσεων και των επιταγών της ανωτέρας αυτής τάξεως την οποίαν αποτελούν αι μειονότητες των εκλεκτών". Από το Η ανταρσία των μαζών, στο Γ. Ν. Δρόσου, "Θεωρία και εφαρμογή του δόγματος της λαϊκής κυριαρχίας", Το Νέον Κράτος, τ. 10, Αθήνα, Ιούνιος 1938, σ. 685.

Σελ. 193
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/194.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

πολύ και στην ανάγκη της νεολαίας ν' απελευθερώσει τις δυνάμεις της (βλ. Τόμας Μαν, Avertissement à l'Europe), και ν' αναλυθεί μέσα στη μάζα, για να εγκαταστήσει το τέρας Λεβιάθαν (όνομα που δίνει στο ολοκληρωτικό του Κράτος ο Hobbes), που θα περιφρουρήσει τις κρίσεις του Δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού. Γίνεται ο κατ' εξοχήν "φυσικός ηγέτης", ο "δάσκαλος", η "αυθεντία", ο "νόμος", της νεώτερης γενιάς, την οποία αναλαμβάνει να "μυήσει" μέσω τελετών (βλ. θεαμάτων) και να εισάγει στα δικά του κριτήρια του ορθού, του δίκαιου και του ευπρεπούς, μετατρέποντας τους "ασύμμετρους" σε "συμμετρικούς". Σ' αυτό το σημείο εισάγεται κι ο προβληματισμός ανάμεσα στο "νέος" και "παλιός" και μπαίνει το πρόβλημα της αντιπαλότητας και της αντιπαράθεσης των "γενιών".

Το έργο της πολιτικής μεταστροφής απευθύνεται πάντα προς τη νέα γενιά, αφού έχει ανάγκη από ενθουσιασμό για να στηριχθεί. Όλοι οι φασισμοί κράτησαν την ίδια στάση απέναντι στους νέους. Απευθύνθηκαν κυρίως σ' αυτούς, τους κάλεσαν σε συνεργασία, τους οργάνωσαν σε ομάδες, ανάλογα με την ηλικία τους. Ο Χίτλερ δημιουργεί τις "Χιτλερικές Νεολαίες" του (Pimpf, Jungvolk, Jungmaedel, Bund Deutscher Maedel), ο Μουσολίνι τους "Ballila", τους "Giovine Fascisti" και τους "Avanguardie" και ο Μεταξάς τους "Σκαπανείς" και τους "Φαλαγγίτες". Το κοινωνικό και πολιτικό προφίλ των νεολαίων της εποχής, καταγραμμένο από τον Άγγελο Τερζάκη1, μπορεί να θεωρηθεί μια μαρτυρία εποχής και συγχρόνως "εξήγηση" του μεταξικού αντίλογου. Το Κράτος γίνεται ο μόνος κοινωνικός παράγοντας που ενδείκνυται ν' αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση αυτής της νεολαίας, να την εντάξει στο μαζικό πολιτισμό. Οι "αδρανείς" (αδιάφοροι, αφώτιστοι, αργόσχολοι, καφενόβιοι), οι "δραστήριοι" (αρριβίστες), οι "έχοντες πνευματικήν ζωντάνιαν και ευγενείς πόθους", αλλά που "αναρχούνται", διότι κανείς δεν μεριμνά γι' αυτούς, και οι

——————————————

1. Βλ. Άγγ. Τερζάκης, "Τα νειάτα και η φυλή", Νεοελληνικά Γράμματα, περίοδος Β', τ. 13, Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1937, σ. 2.

Σελ. 194
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/195.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

"σνομπ"1, γίνονται η μαγιά των "νέων" συνθηκών του μεταξικού Κράτους και συντάσσονται γύρω από το "έλληνας-πατριώτης" και "χριστιανός ορθόδοξος". Κατά την ιδεολογία του Εθνικού Κράτους, σημειώνει ο Ηλίας Γ. Κυριακόπουλος, οι πολιτειακοί σκοποί «προηγούνται και υπέρκεινται των συμφερόντων εκάστου ανθρώπου, τα οποία, ανάγκη, πρέπει να θυσιάζωνται εις εκείνους. Ο άνθρωπος όθεν, εις το εθνικόν κράτος δεν προβάλλει ως ανεξάρτητος οντότης, ως άτομον, πεπροικισμένον διά "φυσικών δικαιωμάτων" έναντι της πολιτείας, αλλά είναι κυρίως μέλος του εθνικού συνόλου υπέχον καθήκοντα απέναντι αυτού. Εις την υπεροχήν ταύτην της έννοιας του πολίτου, ως φορέως υποχρεώσεων, έναντι της αξίας της προσωπικότητος, διεκδικούσης δικαιώματα, συνίσταται το βαθύτερον φιλοσοφικόν νόημα της κοσμοθεωρίας του εθνικού κράτους. Η πολιτική αρετή των πολιτών είναι η άνευ όρων υποταγή τους σ' αυτό»2. Αποσπάσματα3 από την πολιτεία

——————————————

1. Την κατηγορία αυτή προσθέτει ο Ιωάν. Κώτης, στο άρθρο του "Το παλαιόν και το νέον", Νέα Πολιτική, έ. Α', τ. ΙΙ, Νοέμβριος 1937, σ. 1312-1313.

2. Ηλίας Γ. Κυριακόπουλος, καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσ/κης, "Η πολιτική φιλοσοφία του Εθνικού Κράτους", Το Νέον Κράτος, τ. 22, Αθήνα, Ιούνιος 1939, σ. 348.

3. Αριστοτέλης (Πολιτ. 1272 β 30)

( " 1276 β 28 + β 40 + α 35)

( " 1253 α 27 + 19)

( " 1252 β 31)

( " 1310 α 34 + α 12) 1329 α 29

( " 1280 α 34) 1332 β 33

( " 1337 α 27 + α 21) 1271 α 11

( " 1263 β 18)

Πλάτωνας (Πολιτεία Ε. 462) 1293 α 16

1292 α 33

( " Δ. 422)

( " 564)

(Κρίτων 51 β)

(Νόμος Ζ ια)

(Νόμος 715' β)

Ξενοφ (Απομν. Γ, 9 10)

( " 875 α)

Σελ. 195
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/23/gif/196.gif&w=600&h=91513. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη συμπληρώνουν τις παραπάνω απόψεις για το εθνικό κράτος, υπογραμμίζουν την α-ιστορική ταυτότητα των αντιλήψεων, δύο τόσο μακρινών χρονικά εποχών, για την υποστήριξη της θέσης που διατείνεται ότι η έννοια του Έθνους αποτελεί εξέλιξη του παρελθόντος, είναι πνευματικής φύσης1, και άρα καθορίζει το μέλλον και συνδέεται με αυτό.

Το όνομα του Μεταξά γίνεται σύμβολο μιας εποχής. Η "εποχή του Μεταξά" ονειρεύεται να μοιάσει στην "εποχή του Μ. Ναπολέοντα", στην "εποχή του Περικλή", στην "εποχή του Μ. Αλεξάνδρου", αφού ο κάθε "εκλεκτός" συνδέεται με την ολότητα (εθνική δύναμη) σε σημείο που να μιλάει κανείς για "ένα σώμα, μια μορφή, μια εκδήλωση"2. Αλλά εκτός της εποχής, ο Μεταξάς συμβολίζει και το "Νέον Ελληνικόν Πνεύμα", που εκπορεύεται από τις υποθήκες των προγόνων, "αλλ' αυτοτελώς εκδηλούμενον και υπερβάλλον το προγονικόν εις ηρωισμόν, εις ορμήν, εις επιθυμίαν ελευθερίας, εις θέλησιν εθνικής ζωής, εις εθνικόν πραγματισμόν και εις εθνικήν τελεσιουργίαν"3.

——————————————

Ηρόδοτος (Ζ, 104)

Θουκυδίδης (α 70)

(β. 60)

Πλούταρχος προς (Κογώτην ΛΑ)

1. "Είμεθα εθνικισταί. Δηλαδή πιστεύομεν επί την αξίαν ιης ιδέας του Έθνους, ως ανωτάτης βαθμίδας κι ανωτέρου προορισμού, προς την εκπλήρωσιν του οποίου πρέπει να αποβλέπωμεν..."· Γ. Μαντζούφας, "Έθνος, Κράτος, Δίκαιον", Το Νέον Κράτος, τ. 21, Αθήνα, Μάιος 1939, σ. 237-258.

2. Θ. Γ. Παπαμανώλης, "Ο Ιωάννης Μεταξάς Σύμβολον", Η Νεολαία, τ. 20 (123), Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 1941, σ. 509.

3. στο ίδιο.

Σελ. 196
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Η Νεολαία της 4ης Αυγούστου
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 177
    13. Μαχαίρα, Νεολαία 4ης Αυγούστου

    Εάν η συνείδηση του καθολικού χρόνου (παρελθόν, παρόν και μέλλον) είναι αυτή που ευρύνει την εσωτερικότητα του ανθρώπου και του ανοίγει τους δρόμους στον αγώνα του για ελευθερία, ο περιορισμός αυτής της συνείδησης σε επιβαλλόμενους χρόνους εμποδίζει τη συγκρότηση και ανάπτυξη του ανθρώπου μέσα στην ίδια του την ιστορία, αλλά και μέσα στην ιστορία γενικότερα. Ο χρόνος με την έννοια της αδιάκοπης ροής1 είναι η επιβεβαίωση του χρόνου των "πατέρων" μέσα στο χρόνο των "παιδιών", ο οποίος με τη σειρά του ζητά ν' αυτοβεβαιωθεί, να συμβάλλει στη ροή. Όμως όταν το παρόν κατακερματίζει την ιστορική μνήμη των "πατέρων", για να χρησιμοποιήσει από το παρελθόν ό,τι το εξυπηρετεί, είναι σίγουρο πως τα κενά που θα δημιουργηθούν, θ' αντανακλαστούν ως άλλος κατακερματισμός στη νεοελληνική πια συνείδηση της παράδοσης αλλά και στη νεοελληνική παιδεία.

    Ας δούμε λοιπόν, ποιος είναι ο ρόλος των μνημόσυνων σε όσους έπεσαν για την πατρίδα, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Γίνονται, ώστε "ενωμένες και συνταυτισμένες οι νεανικές ψυχές σε μια μοναδική ψυχή, αγνή, καθαρή, ζωντανή και ακμαία, τη νέα ψυχή του Έθνους, να μπορέσουν να επικαλεσθούν και να επικοινωνήσουν με την ιερή ψυχή των προγόνων τους, να νιώσουν το υπέροχο εθνικό και ηθικό μεγαλείο της..."2.

    Θέαμα και εξωτερικότητα. Αρκούνται στο συμβολισμό του μνημείου, φορτίζοντάς το με τη δική του γλώσσα: Ο άγνωστος Στρατιώτης φοράει περικεφαλαία και μοιάζει με αρχαίο πολεμιστή, για να θυμίζει ότι ξεκινά από τα βάθη των αιώνων, ότι συνεχίζει την πορεία του διαμέσου των εποχών, για να βυθιστεί στον άπειρο χρόνο του Μέλλοντος. Επιπλέον, βρίσκεται στο πεδίο της "τιμής" αλλά δεν είναι νεκρός, αφού "δεν πεθαίνει κανείς όταν

    ——————————————

    1. Βλ. Ιωάνν. Ν. Θεοδωρακόπουλος, "Η συνείδηση του χρόνου", στο Ελληνική Παράδοση, Ανθολόγημα, Αθήνα, έκδ. Οργανισμού Διδακτικών Βιβλίων, 1979, σ. 93-94.

    2. Μελής Νικολαΐδης, "Ο άγνωστος Στρατιώτης", Η Νεολαία, τ. 26 (77), Αθήνα, 30 Μαρτίου 1940, σ. 803.