Συγγραφέας:Καραμανωλάκης, Βαγγέλης Δ.
 
Τίτλος:Η συγκρότηση της ιστορικής επιστήμης και η διδασκαλία της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837-1932)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:42
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:2006
 
Σελίδες:551
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Εκπαίδευση-Τριτοβάθμια
 
Παιδεία-Εκπαίδευση
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα, Πανεπιστήμιο Αθηνών
 
Χρονική κάλυψη:1837-1932
 
Περίληψη:Αφετηριακή υπόθεση της εργασίας αυτής είναι ότι η ιστορία συγκροτείται ως επιστήμη μέσα από την καταλυτική επίδραση εκπαιδευτικών θεσμών για την παραγωγή και τη μετάδοση της γνώσης, όπως είναι το πανεπιστήμιο. Οι θεσμοί αυτοί επιβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην ιστοριογραφική παραγωγή τη λογική της συγκρότησης και της λειτουργίας τους, τις αξίες που τους διέπουν, τις πρακτικές ανάδειξης κύρους και τους συσχετισμούς δύναμης που επικρατούν στο εσωτερικό τους, τις σχέσεις τους με την πολιτική εξουσία και την κοινωνία. Η πανεπιστημιακή διδασκαλία της ιστορίας κατά την περίοδο που καλύπτει το βιβλίο συνδέθηκε με μια σειρά από παράγοντες και μεταβλητές, στοιχεία που καθόρισαν και το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς : το πανεπιστημιακό περιβάλλον, η ιστοριογραφική παράδοση, τα πρόσωπα που δίδαξαν και οι αποδέκτες της διδασκαλίας τους. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συνεξέταση αυτών των παραγόντων μέσα στην ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συγκυρία από την οποία σε μεγάλο βαθμό ορίστηκαν και την οποία εντέλει επανακαθόρισαν, με άλλα λόγια θέμα του βιβλίου είναι η συγκρότηση, στον χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιας εθνικής-επιστημονικής ιστορίας με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, η οποία επηρέασε καθοριστικά τη συνολική ιστοριογραφική παραγωγή, λόγω της σημαίνουσας θέσης του ιδρύματος, καθώς για έναν περίπου αιώνα αποτέλεσε τον μοναδικό οργανωμένο θεσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ο οποίος παρήγε ιστορική γνώση, κατάρτιζε τους φοιτητές και προετοίμαζε τους αποφοίτους του για τη διάχυση αυτής της γνώσης, μέσω κυρίως του σχολικού δικτύου, στο ελληνικό βασίλειο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 43.93 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 537-554 από: 554
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/537.gif&w=600&h=915

Vaggelis D. Karamanolakis

Formation of Historical Science and History Teaching at the University of Athens (1837-1932)

SUMMARY

The starting assumption of my book is that history is formed as a science through the catalytic influence of educational institutions aimed at producing and disseminating knowledge, such as universities. To a great extent, these institutions impose upon historiographie production the following: the logic of their formation and function; the values governing them; their practices in advancing authority and the relationship of forces prevalent in them; and, their relations with political power and society. I refer to the formation of a national-scientific history in the University of Athens, which had a profoundly didactic character and decisively influenced historiographie production as a whole.

Since its founding (1837), and parallel to providing staff to the state apparatus, the University of Athens has undertaken to form, express and disseminate a discourse that was addressed to all the citizens of the new State in multiple ways. Its national role was commonly acceptable and, to a great extent, it determined its character, as was also the case with the corresponding institutions in Western Europe. Because of its uniqueness as a higher education institution for more than eighty years, namely until the founding of a corresponding university in Thessaloniki (1926), Greek society welcomed it warmly and invested it with great symbolic authority. Early on, public opinion focused its interest on its founding and function, as this was reflected in the columns of the daily and periodical press, in the frequent news reports and articles pertaining to the orientation of university studies and the events taking place within the institution. Newspapers and

Σελ. 537
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/538.gif&w=600&h=915

magazines published rectors' reports, official speeches and independent lectures, receiving positive comments or reactions and generating discussions, controversies, even incidents. Through its organs that were elected by the teachers' bodies with the consent of the political authorities, the University has claimed a place in public life and has participated in the political and social processes. Since the events of the early decades, but primarily through its strong and organised participation in the 1862-1864 events, the student body has constituted an important parameter in the political becoming.

The symbolic authority ascribed to the University of Athens from the early years of its founding did not pertain only to its educational mission but also to its usefulness with regard to advancing the Hellenic kingdom's broader objectives under the new geopolitical conditions in the region. The connection between the Great Idea in its diverse meanings and the cultural propagation of Hellenism primarily in the Ottoman Empire territory has lent a special role to the Othonian University: that of a body commissioned to produce knowledge and develop professional-scientific personnel. Its mission as well as that of university teachers was to go beyond the teaching halls and disseminate its message to the broader area of "the Greeks' East", beyond the strict state borders. In this context, language, religion and particularly history which is the subject of this book, were the determinatively homogenising elements linking the subjects of the Hellenic kingdom with their "irredentist brethren" in the Ottoman Empire.

History's development in the University and its gradual formation into a scientific subject with principles and research methods is reflected in the entire Greek historiographical production. The passage from a world history having enlightening perspectives to a unified national history incorporating the Macedonians and the Byzantine Empire took place very early in the university halls. The turn towards the archive sources, the use of auxiliary sciences and the introduction of scientific methodology have found their most organised expression in history tutorial schools. The formation of scientific history cannot be studied outside the specific processes in which history teachers became acting subjects with multiple roles, as was also the case in other European states. Their presence in the public life of the newly established State has been intense and versatile: they wrote school education manuals; they participated in the founding and administration of associations and companies; they occupied high positions

Σελ. 538
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/539.gif&w=600&h=915

in the state apparatus; they wrote regular articles and made speeches -inside and outside the University- that were published in the Press; and, they participated in political life. Of course, during this development, centrifugal trends or internal contradictions have also occurred, which I have attempted to record; they are elements revealing the polysemy and complexity of the framework in which history was constituted as a science.

In the period under study, teaching history in the university was connected with a number of factors and variables, elements that have determined the specific reference framework, namely: the university environment, the historiographie tradition, the persons who taught and those receiving their teaching. The aim of the present work is to co-examine these factors in the broader political and social conjuncture which, to a great extent, has defined them and which eventually has been redefined by them. Its scope extends from 1837, when the University of Athens opened, until 1932, when its rules of operation were reformed by the Eleftherios Venizelos government with George Papandreou as minister of Education. Institutions such as universities are distinguished more for continuities than for ruptures in their operation. However, the 1932 reform is one of the most important attempts to modernise the university legislation in the 20th century and it has determined the University's course in the subsequent fifty years or so. Specifically for the School of Philosophy, it constitutes a major break in view of the fact that, for the first time in its history, it was divided into two faculties: Faculty of Philology and Faculty of History and Archaeology. The establishment of the latter and the turning of history into one of its two main cognitive subjects have shaped anew the philosophy, the orientation and the realities of historical studies (subjects offered, compulsory attendance, teaching hours), despite the problems encountered in their implementation. Furthermore, in 1932, through a decision by the ministry of Education, following a recommendation by the School of Philosophy, the chair for the History of the Greek nation was abolished, thus signalling a superseding of the conception that a unified teaching of the national history is more beneficial and opting for a simultaneous teaching of its autonomous periods in specific university chairs.

The first four parts of the book focus on history teaching in the School of Philosophy in time sequence. Each part is preceded by a brief overview of the institutional and historical development of the University of Athens in the corresponding period. Based on what has been developed in the

Σελ. 539
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/540.gif&w=600&h=915

book so far, the fifth and last part is an overview of the historical studies since the opening of the University and until 1932. Specifically:

The first part focuses on the commencement of the University's operation ; at that time and in the framework of the institution's enlightening tradition, the objective of its curriculum was defined as training free, moral and educated citizens who would learn history from the ancient times and until their epoch. When examining the study guides and the work of the early History teachers, one can see a strong presence of the European models, particularly the general history patterns and, at the same time, a connection with the national ideology, as it is reflected primarily in the reading of ancient Greek history as ancestral history.

The second part is dedicated principally to Constantinos Paparrigopoulos and the introduction of the History of the Greek Nation in the curriculum. Through the professor's catalytic presence, the unified national history -as it was formed by the historian with the incorporation of Byzantine— became a necessary implement for students, a determining element of their identity. The factors of Paparrigopoulos' university presence are explored in relation to his publications and to the effect that his subject had upon the other history subjects and more broadly in the curriculum. A special chapter is dedicated to the study of the discourse objecting to his historiographie pattern; this was expressed by a group of politically liberal professors who have defended ancient Greek history as the principal sphere for the education of students.

The third part is focused on the developments that led to the constitution of history as a science and to the formation of history studies in the University of Athens, in the context of the broader changes occurring in the institution's physiognomy. In this part, a number of issues are studied that pertain to the University as a whole: first, the procedures concerning the appointment of teachers and the introduction of a dissertation as a prerequisite; second, the introduction of tutorial and laboratory teaching; third, a gradual change in the audience of university amphitheatres and the transition from free attendance of erudite audience to closed, purely student groups with professional specialisation. The developments in history are related to the catalytic presence of Spyridon Lambros; he has shifted the centre of gravity away from making informed citizens and towards preparing good historians and teachers with powerful methodological tools. The turn in teaching towards the Byzantine and Modern Greek history is

Σελ. 540
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/541.gif&w=600&h=915

examined and the axes for the education of students in history are analysed always in the framework of C. Paparrigopoulos' pattern.

In the fourth part, history teaching is examined within a turbulent epoch, when the map of higher education in Greece expands and the goals of history teaching are enriched by means of arming the students against the then novel Communist ideas. The processes are studied, which led to the establishment of a special chair for the teaching of Byzantine history and to a turn towards modern history and the history of the neighbouring peoples. Moreover, the conditions are explored, which are responsible for an entrenchment in history teaching and for its isolation from parallel developments in European historiography.

In the last part, an overall overview regarding the historical studies in the University of Athens is undertaken. Initially, the physiognomy of history teachers is examined. Then, on the basis of the indexing and statistical processing of all the subjects taught at the University's Faculty of Philology, history teaching is explored in the constellation of the curriculum's overall development and its position is evaluated as against the other cognitive subjects. Furthermore, the reasons are explored, which have led to a powerful presence of the general history throughout the period under study. The last pages of the book go back to the central question raised in the course of this work, which is: In a newly established State having no scientific tradition, how is it that the twofold substance of the University as an institution and a symbol has contributed decisively in the elaboration of historical science, and this in a complicated, multiform, sometimes contradictory and remarkably political process.

* * *

Σελ. 541
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/542.gif&w=600&h=915 01 - 0002.htm

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 542
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/543.gif&w=600&h=915

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 9

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ 23

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ 26

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1837-1851)

Α' Το Πανεπιστήμιο Αθηνών: Από τα πρώτα σχέδια στην εγκαθίδρυση 29 Β' Προγραμματίζοντας τη διδασκαλία: Οι οδηγοί σπουδών και η

ιστορία 37

Γ Το σύμπαν των αρχαιογνωστικών μαθημάτων και η αρχαία

προγονική ιστορία 47

Η πανεπιστημιακή σταδιοδρομία του Κ. Δ. Σχινά 47. Η διδασκαλία της πατρώας ιστορίας 49. Η κληρονομιά του Αουγκούστ Μπεκ 57. Η φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου: Βαφτισμένοι στο προγονικό κλέος 60 Δ' Από την πολιτειογραφία στη γενική ιστορία : Η διδασκαλία του

παγκόσμιου παρελθόντος 65

Η σύντομη παρουσία του Έντουαρντ Μάσσον 65. Το αποτυχημένο πείραμα της πολιτειογραφίας 67. Η μανούσειος διδασκαλία μιας συνεχούς ιστορίας παγκόσμιων προοπτικών: Από την αρχαιότητα στη συγχρονία 70. Τα Μανούσεια: Η ώρα των φοιτητών; 78

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

(1851-1882)

Α' Η παρουσία του Πανεπιστημίου Αθηνών στον δημόσιο βίο

(1852-1882) 87

Σελ. 543
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/544.gif&w=600&h=915

Β' Η πορεία της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους στο Πανεπιστήμιο Αθηνών 93 Η μακρά παρουσία του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου 93. Από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο: Η συνέχεια και ενότητα του έθνους 100. Αντιμετωπίζοντας τον άλλο: Δυτική ιστοριογραφία και εθνικό παρελθόν 106. Σμιλεύοντας τα όρια της εθνικής ιστορίας 113 F Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους στη Φιλοσοφική Σχολή: Οι

αντιδράσεις 123

Η φατρία των κόκκινων και άλλες ιστορίες 124. Οι νέες συναινέσεις: Η Επανάσταση του 1821 134 Δ' Υπό τη σκιά του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου: Μπολιάζοντας τη γενική με την εθνική ιστορία 137 Η ιστορία ως μείγμα ιδιότυπον: Οι αγωνίες ενός ευέξαπτου θεατρικού συγγραφέα 137. Όταν οι φοιτητές διαμαρτύρονται: Τα Βερναρδάκεια 144. Η διδασκαλία του Σωκράτη Τσιβανόπουλου: Οίνος παλαιός σε ασκούς νέους 147

Ε' Η ιστορική διδασκαλία στη σφαίρα της ρητορείας και του δι

δακτισμού 155

Τα συγγράμματα στην υπηρεσία της ιστορίας 155. Ο πανεπιστημιακός δάσκαλος της ιστορίας στις αίθουσες διδασκαλίας 160

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ : ΣΥΓΚΡΟΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ (1882-1909)

Α' Η στροφή προς την εξειδίκευση και την τεκμηρίωση: Ο κόσμος των φροντιστηρίων

Ο δημοτικισμός και η αντίδραση της Φιλοσοφικής Σχολής 171. Η αλλαγή προσανατολισμού στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση 174. Η φροντιστηριακή και εργαστηριακή διδασκαλία στο πρόγραμμα μαθημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών 180 Β' Η ακαδημαϊκή διδασκαλία: Τα κεκτημένα της αρχαίας ιστορίας

Η πανεπιστημιακή σταδιοδρομία του Σπ. Λάμπρου 187. Η αρχαία ιστορία στη διδασκαλία ενός ιστορικού του ελληνικού έθνους 192

171

Σελ. 544
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/545.gif&w=600&h=915

Γ" Διδάσκοντας σχολικά εγχειρίδια: Η μεσαιωνική και νεότερη

ιστορία του Δ. Πατσόπουλου 201

Δ' Η οικουμενικότητα του ελληνικού έθνους: Από την αρχαιότητα στην Επανάσταση του 1821 207 Ένας «διαμαρτυρόμενος Καππαδόκης» στο ελληνικό πανεπιστήμιο 207. Ο αγώνας κύρους δύο επιφανών ιστορικών 209. Η καρολίδειος παγκόσμια ιστορία και η θέση του ελληνικού έθνους 212. Η ευρωπαϊκή «ανακάλυψη» του Βυζαντίου και η ελληνική διδασκαλία του 219. Η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση στο πρόγραμμα μαθημάτων 224 Ε' Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ως εργαστήριο παραγωγής ιστορικής γνώσης: Η συμβολή της φροντιστηριακής διδασκαλίας 229 Η φροντιστηριακή διδασκαλία στην Ευρώπη ως συστατικό στοιχείο της ιστορικής εκπαίδευσης 229. Το Ιστορικό Φροντιστήριο στο ελληνικό πανεπιστήμιο 232. Το φροντιστήριο του Δ. Πατσόπουλου 233. Το φροντιστήριο του Π. Καρολίδη 233. Ο «θαυμαστός» κόσμος της ιστορικής επιστήμης: Το φροντιστήριο του Σπ. Λάμπρου 234 ς' Η εθνική ιστορία στον αστερισμό της επιστήμης 241 Σχηματίζοντας το σώμα των πηγών 241. Γράφοντας επιστημονική ιστορία 245. Μεταφράζοντας την ευρωπαϊκή γνώση και εμπειρία 247. Συγκροτώντας τη μεθοδολογία της έρευνας 250 Ζ' Η διαχείριση της κληρονομιάς: Η πρόταση του Σπυρίδωνος

Λάμπρου 253

Η' Η διάχυση της εθνικής ιστορίας: Από τις πανεπιστημιακές αίθουσες στους συλλόγους 261

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΓΟΝΩΝ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (1910-1932)

Α' Διευρύνοντας το τοπίο (1910-1932): Το Πανεπιστήμιο Αθηνών

ανάμεσα στα νέα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα 273

Β' Το πρώτο σκαλί: Η αρχαία ιστορία του Σωκράτη Κουγέα στο

πλαίσιο της συνέχειας 283

Γ Η πανεπιστημιακή διδασκαλία της ιστορίας μπροστά σε νέα

προβλήματα: Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί 293

Εξοφλώντας παλαιά χρέη: Η καθηγεσία του Γεωργίου Σωτηριάδη 293. Εθνικοποιώντας την παγκόσμια ιστορία: Η διδασκαλία του Μιχαήλ Βο-

Σελ. 545
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/546.gif&w=600&h=915

Βολονάκη 297. Η ανακάλυψη των βορείων γειτόνων 299. Η Αγωγή του πολίτου 303. Το χρυσάφι του κόσμου και η άγονη θητεία ενός έκτακτου καθηγητή 308. Η Επανάσταση του 1821 και ο ιστορικός υλισμός 311

Δ' Συγκροτώντας ένα νέο γνωστικό αντικείμενο: Βυζαντινή ιστορία και βυζαντινολογία 317 Οι βυζαντινές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών 317. Η διδασκαλία του Κωνσταντίνου Άμαντου 327. Η συγκρότηση των εδρών για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία 336 Ε' Από την κενή έδρα στην κατάργηση της έδρας της Ιστορίας

του ελληνικού έθνους (1923-1932) 343

ς' Η Η αρχειακή εργασία και το φροντιστήριο στο πλαίσιο νέων

υποδομών έρευνας και διδασκαλίας 349

Η φροντιστηριακή διδασκαλία στα χρόνια των επιγόνων 349. Οι νέες υποδομές 357. Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το αίτημα του εκσυγχρονισμοό των ιστορικών σπουδών 360

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ Η ΑΠΟΛΙΘΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ: ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (1837-1932)

Η επισκόπηση μιας μακράς περιόδου (1837-1932)

369

Το διδακτικό προσωπικό 369. Η ιστορία εντός του προγράμματος μαθημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής 373. Η κυριαρχία της εθνικής και η ανθεκτικότητα της γενικής ιστορίας 388. Οι ιστορικές σπουδές ανάμεσα στο γραφείο του ιστοριογράφου και στη σκηνή του στρατοπέδου

393

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ

ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (1837-1932) ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΚΟΝΕΣ

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΝΩΝ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ SUMMARY

407 443 481 513 515 519 537

Σελ. 546
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/547.gif&w=600&h=915

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

1. Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, τ. Α'- Β', 1986, σ. 725.

2. Σιδηρούλα Ζιώγου-Καραστεργίου, Η Μέση Εκπαίδευση των κοριτσιών στην Ελλάδα (1830-1893), 1986, σ. 467.

3. Γιώργος Παπαγεωργίου, Η μαθητεία στα επαγγέλματα (16ος-20ός αι.), 1986, σ. 192.

4. Ματούλα Τομαρά-Σιδέρη - Νίκος Σιδερής, Συγκρότηση και διαδοχή των γενεών στην Ελλάδα του 19ου αιώνα: η δημογραφική τύχη της νεότητας, 1986, σ. 231.

5. Κώστας Τσικνάκης, Ελληνικός νεανικός τύπος (1915-1936). Καταγραφή, 1986, σ. 804.

6. Actes du Colloque International Historicité de l'enfance et de la jeunesse, 1986, σ. 709.

7. José Gentil Da Silva, L' historicité de l' enfance et de la jeunesse dans la production historique récente, 1986, σ. 119.

8. Ελένη Καλαφάτη, Tα σχολικά κτίρια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (18211929). Από τις προδιαγραφές στον προγραμματισμό, 1988, σ. 278+88 πίνακες.

9. Αλεξάνδρα Μπακαλάκη - Ελένη Ελεγμίτου, Η εκπαίδευση «εις τα του οίκου» και τα γυναικεία καθήκοντα (1830-1929), 1987, σ. 302.

10. Οντέτ Βαρών, Ελληνικός νεανικός τύπος (1941-1945). Καταγραφή, τ. Α'- Β', 1987, σ. ρε'+ 828.

11. Ελένη Φουρναράκη, Εκπαίδευση και αγωγή των κοριτσιών, Ελληνικοί προβληματισμοί (1830-1910). Ένα Ανθολόγιο, 1987, σ. 630.

12. Μάρθα Καρπόζηλου, Ελληνικός νεανικός τύπος (1830-1914). Καταγραφή, 1987, σ. 205.

13. Ελένη Μαχαίρα, Η Νεολαία της 4ης Αυγούστου. Φωτο-γραφές, 1987, σ. 216.

14. Χρήστος Γ. Κωνσταντινόπουλος, Η μαθητεία στις κομπανίες των χτιστών της Πελοποννήσου, 1987, σ. 136.

15. Βίκυ Πάτσιου, Η «Διάπλασις των Παίδων» (1879-1922). Το πρότυπο και η συγκρότησή του, 1987, σ. 236.

16. Κώστας Σοφιανός, Το νομικό καθεστώς της παιδικής ηλικίας και της νεότητας (1833-1900), τ. Α'- Β', 1988, σ. ιη'+1055.

Σελ. 547
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/548.gif&w=600&h=915

17. Δαυίδ Αντωνίου, Tα προγράμματα της Μέσης Εκπαίδευσης (1833-1929), τ. Α', 1987, σ. 759, τ. Β', 1988, σ. 960, τ. Γ', 1989, σ. 487.

18. Χριστίνα Κουλούρη, Ιστορία και Γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (18341914). Ανθολόγιο κειμένων - Βιβλιογραφία σχολικών εγχειριδίων, 1988, σ. 789.

19. Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Πανεπιστήμιο: Ιδεολογία και Παιδεία. Ιστορική διάσταση και προοπτικές, τ. Α'-Β', 1989, σ. 657.

20. Χαράλαμπος Χαρίτος, Το Παρθεναγωγείο του Βόλου, 1989, τ. Α', σ. 400, τ. Β', σ. 467.

21. Αλόη Σιδερή, Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (18061861), τ. Α', 1989, σ. 404, τ. Β', 1989-1994, σ. 405-687.

22. P. Moullas, Les concours poétiques de l'Université d'Athènes 1851-1877, 1989, σ. 488.

23. Άννα Αγγελοπούλου - Αίγλη Μπρούσκου, Επεξεργασία παραμυθιακών τύπων και παραλλαγών AT 700-749 <Γεωργίου Α. Μέγα, Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών -2>, 1994, σ. 271.

24. Δημήτρης I. Κυρτάτας, Παιδαγωγός. Η ηθική διαπαιδαγώγηση στην ύστερη ελληνική αρχαιότητα, 1994, σ. 183.

25. Βασιλική Μπόμπου-Σταμάτη, Τα καταστατικά του Σωματείου (Nazione) των Ελλήνων φοιτητών του Πανεπιστημίου της Πάδοβας (17ος18ος αι.), 1995, σ. 215.

26. Anna Angélopoulou - Aegli Brouskou, Catalogue raisonné des Contes Grecs: types et versions AT 700-749 (Archives Georges A. Mégas. Catalogue du Conte Grec - 2>, 1995, σ. 285.

27. Μιχάλης Ρηγίνος, Μορφές παιδικής εργασίας στη βιομηχανία και τη βιοτεχνία (1870-1940), 1995, σ. 173.

28. Λία Παπαδάκη, Το εφηβικό πρότυπο και η Δελφική Προσπάθεια του Άγγελου Σικελιανού, 1995, σ. 159.

29. Μαρία Κορασίδου, Οι άθλιοι των Αθηνών και οι θεραπευτές τους. Φτώχεια και φιλανθρωπία στην ελληνική πρωτεύουσα το 19ο αιώνα, 1995, σ. 263.

30. Αντωνία Κιουσοπούλου, Χρόνος και ηλικίες στη βυζαντινή κοινωνία. Η κλίμακα των ηλικιών από τα αγιολογικά κείμενα της μέσης εποχής (7ος11ος αι.), 1997, σ. 167.

31. Γιάννης Κόκκωνας, Οι μαθητές του Κεντρικού Σχολείου (1830-1834), 1997, σ. 809.

32. Χριστίνα Κουλούρη, Αθλητισμός και όψεις της αστικής κοινωνικότητας. Γυμναστικά και αθλητικά σωματεία (1870-1922), 1997, σ. 447.

33. Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Οι χρόνοι της Ιστορίας για μια ιστορία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, 1998, σ. 399+16 εικόνες.

Σελ. 548
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/549.gif&w=600&h=915

34. Άννα Αγγελοπούλου - Αίγλη Μπρούσκου, Επεξεργασία παραμυθιακών τύπων και παραλλαγών AT 300-499 <Γεωργίου Α. Μέγα, Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών - 3>, τ. Α'- Β', 1999, σ. 975.

35. Δημήτρης Δημητρόπουλος - Ευδοκία Ολυμπίτου, Αρχείο του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Συλλογή Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας. Κατάλογοι και Ευρετήρια, 2000, σ. 263.

36. Αντωνία Μερτύρη, Η καλλιτεχνική εκπαίδευση των νέων (1836-1945), 2000, σ. 703.

37. Ζιζή Σαλίμπα, Γυναίκες εργάτριες στην ελληνική βιομηχανία και στη βιοτεχνία (1870-1922), 2002 και 22004, σ. 366.

38. Μαρία Παπαθανασίου, Μεγαλώνοντας στον ορεινό χώρο. Παιδιά και παιδική ηλικία στο Κροκύλειο Δωρίδας τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, 2002, σ. 387.

39. Κώστας Λάππας, Πανεπιστήμιο και φοιτητές στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα, 2004, σ. 743.

40. Ελίζα-Άννα Δελβερούδη, Οι νέοι στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου (1948-1974), 2004, σ. 560.

41. Άννα Αγγελοπούλου - Μαριάνθη Καπλάνογλου - Εμμανουέλα Κατρινάκη, Επεξεργασία παραμυθιακών τύπων και παραλλαγών AT 500559 Γεωργίου Α. Μέγα, Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών -4>, 2004, σ. 511.

- Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας. Μελέτες, Τεκμήρια, Συνέδρια για την Ιστορία της Παιδικής Ηλικίας και της Νεότητας. Παρουσίαση τον Ερευνητικού - Εκδοτικού Προγράμματος (1983-1989, 1994-2003) και 34 ψηφιοποιημένα βιβλία, CD-ROM, 2003.

- Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, Ερευνητικό Πρόγραμμα. Διεθνή συμπόσια. Διαρκές σεμινάριο. Δημοσιεύματα. 1983-1989, 1994-2003, 2003 σ. 63.

Σελ. 549
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/550.gif&w=600&h=915 01 - 0002.htm

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 550
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/551.gif&w=600&h=915

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ TOY ΒΑΓΓΕΛΗ Δ. ΚΑΡΑΜΑΝΩΛΑΚΗ Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (1837-1932)

ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΕ, ΤΥΠΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΔΕΤΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ «ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ Γ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Ε.Π.Ε.» ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2006 ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Σελ. 551
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/552.gif&w=600&h=915 01 - 0002.htm

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 552
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/553.gif&w=600&h=915 20 - 0554.htm

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Σελ. 553
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/63/gif/554.gif&w=600&h=915 20 - 0554.htm

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Σελ. 554
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Η συγκρότηση της ιστορικής επιστήμης και η διδασκαλία της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837-1932)
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 537
    

    Vaggelis D. Karamanolakis

    Formation of Historical Science and History Teaching at the University of Athens (1837-1932)

    SUMMARY

    The starting assumption of my book is that history is formed as a science through the catalytic influence of educational institutions aimed at producing and disseminating knowledge, such as universities. To a great extent, these institutions impose upon historiographie production the following: the logic of their formation and function; the values governing them; their practices in advancing authority and the relationship of forces prevalent in them; and, their relations with political power and society. I refer to the formation of a national-scientific history in the University of Athens, which had a profoundly didactic character and decisively influenced historiographie production as a whole.

    Since its founding (1837), and parallel to providing staff to the state apparatus, the University of Athens has undertaken to form, express and disseminate a discourse that was addressed to all the citizens of the new State in multiple ways. Its national role was commonly acceptable and, to a great extent, it determined its character, as was also the case with the corresponding institutions in Western Europe. Because of its uniqueness as a higher education institution for more than eighty years, namely until the founding of a corresponding university in Thessaloniki (1926), Greek society welcomed it warmly and invested it with great symbolic authority. Early on, public opinion focused its interest on its founding and function, as this was reflected in the columns of the daily and periodical press, in the frequent news reports and articles pertaining to the orientation of university studies and the events taking place within the institution. Newspapers and