Συγγραφέας:Δελβερούδη, Ελίζα - Άννα
 
Τίτλος:Οι νέοι στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου (1948-1974)
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:40
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:2004
 
Σελίδες:560
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Νοοτροπίες και συμπεριφορές
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1948-1974
 
Περίληψη:Η συγγραφέας του βιβλίου αυτού μελέτησε τις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου κατά την περίοδο της εμπορικής του ακμής, από το 1948 ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1970, προκειμένου να εντοπίσει και να αναδείξει τις αναπαραστάσεις της νεότητας: το πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζονται οι νέοι, τις σχέσεις που αναπτύσσουν με το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον, τα χαρακτηριστικά και τους ρόλους που τους αποδίδονται, τις αξίες που έχουν ενστερνιστεί. Η μελέτη απαντά σε ερωτήματα όπως: πώς παρουσιάζονται οι νέοι να οργανώνουν τη ζωή τους, ποια φαίνεται να είναι τα όνειρά τους και με ποιους τρόπους υποτίθεται ότι τα πραγματοποιούν, πώς αυτή η εικόνα διαφοροποιείται, πώς οι ρόλοι ανανεώνονται με το πέρασμα του χρόνου και για ποιους λόγους. Στόχο επίσης αποτέλεσε ο εντοπισμός των κοινωνικών και ιδεολογικών στερεοτύπων που εναρμονίζονται με τις προσδοκίες του θεατή. Το κινηματογραφικό υλικό χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αντληθούν πληροφορίες για ένα ως τώρα ανεπαρκώς μελετημένο πεδίο, αυτό των ανθρωπίνων σχέσεων, των προτύπων συμπεριφοράς και των νοοτροπιών της μεταπολεμικής περιόδου.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 34.53 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 178-197 από: 562
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/178.gif&w=600&h=915

γυμνοί, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι δύο κοπέλες (Βούλα Χαριλάου, Ντίνα Τριάντη) βρίσκονται κοντά τους, κρυμμένες από ένα βράχο. Η εικόνα δείχνει γυμνά στέρνα, παντελόνια και εσώρουχα —μοντέρνα σλιπάκια— να κατεβαίνουν, γυμνά πόδια. Τα κοντινά πλάνα σε στέρνο και πρόσωπο υπονοούν πολύ καθαρά ό,τι κρύβεται. Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης παίζει με την έκπληξη, την αυτοσυγκράτηση, την περιέργεια, την πονηριά των κοριτσιών. «Μην κοιτάς, δεν κάνει», αποτρέπει η Βέρα. «Δεν είναι σωστό, αλλά είναι ενδιαφέρον», απαντά η λιγότερο συγκρατημένη Νίνα, με μία έκφραση ευδαιμονίας, που προκάλεσε το απροσδόκητο θέαμα. Εννοείται ότι στο τέλος οι κοπέλες δεν θα έχουν δει τίποτε περισσότερο από ό,τι έπρεπε, αφού θα παντρευτούν τους νεαρούς. Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία ότι κάποια κορίτσια αρχίζουν να γίνονται περισσότερο τολμηρά σε σχέση με τις σεξουαλικές απαγορεύσεις.

α' Η γνωριμία

Συνήθως οι νέοι γνωρίζονται τυχαία, σε κάποιο δημόσιο χώρο, είτε από ένα πείραγμα είτε επειδή ο νέος υπερασπίζεται τη νέα από το πείραγμα κάποιου άλλου. Πράγματι, τα πειράγματα στο δρόμο είναι μία ανδρική πρακτική που δεν μπορούν να αποφύγουν οι κοπέλες.205 Ακόμα και οι παντρεμένες υφίστανται τους ενοχλητικούς θαυμαστές, που τις πολιορκούν στενά, φέρνοντάς τις σε δύσκολη θέση (Λάμπρος Κωνσταντάρας, Ίλια Λιβυκού, Ούτε γάτα... ούτε ζημιά). Στο Μερικοί το προτιμούν κρύο ο Κλεώπας και ο Γιώργος (Κώστας Βουτσάς, Βαγγέλης Βουλγαρίδης) «μονομαχούν» στην παραλία αλλά και μέσα στη θάλασσα, υποβρυχίως, με τρεις νεαρούς, οι οποίοι ενοχλούν την Εύα και τη Μαίρη (Ζωή Λάσκαρη, Χλόη Λιάσκου). Η γνωριμία καταλήγει σύντομα στο γάμο. Ο Θανάσης (Οι σκανδαλιάρηδες) απαλλάσσει τη Μαρίνα από την ενοχλητική παρακολούθηση δύο νεαρών, την ερωτεύεται και την παντρεύεται. Από ένα πείραγμα ξεκινά η στενή πολιορκία που κάνει ο Άλκης στη Λέλα (Βαγγέλης Πλοιός, Ντίνα Τριάντη, Εξυπνοι και κορόιδα).

Στον Καταφερτζή (1964, σενάριο Νίκος Τσιφόρος, σκηνοθεσία Κώστας Στράντζαλης) ο Κανέλλος γνωρίζει τη Λίνα (Θανάσης Βέγγος, Σιμόνη Κυριακίδου) όταν της προσφέρει μία σημαντική βοήθεια: κυνηγάει τον κλέφτη που της πήρε την τσάντα, την οποία της επιστρέφει. Βέβαια, της ομολογεί ότι δεν είναι πια νέος, αλλά ώριμος, όπως ταιριάζει στους άνδρες — εννοώντας τους συζύγους.

Πολλές γνωριμίες οφείλονται σε ατύχημα. Η Λέλα (Το σωφεράκι) περπατάει αφηρημένη στο δρόμο, γιατί ονειρεύεται τη μέρα του γάμου της, με

205. Πβ. Νικολαΐδου, ό.π., σ. 27.

Σελ. 178
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/179.gif&w=600&h=915

αποτέλεσμα να πέσει στις ρόδες του ταξί του Βάγγου και να συγκινήσει με την αξιοπρεπή στάση της την άστατη καρδιά του.

Ο Κώστας και ο Αλέκος (Μίμης Μιχαλόπουλος, Στέφανος Ληναίος, Ραντεβού με τον έρωτα, 1957, Χρήστος Αποστόλου), τρέχοντας με το αυτοκίνητο, τρομάζουν τη Μαρία και τη Λιλή (Ιωάννα Άλβα, Σμαρούλα Γιούλη) και τις κάνουν να πέσουν από τα ποδήλατά τους. Οι δύο κοπέλες δηλώνουν πως αυτή η γνωριμία δεν θα έχει συνέχεια, επειδή δεν εγκρίνουν την τακτική —όπως νομίζουν— των δύο νέων να πειράζουν κοπέλες στο δρόμο. Γρήγορα όμως αλλάζουν γνώμη.

Η Μπούλη χτυπάει τον απρόσεκτο Γιώργο (Ντόρα Κωστίδου, Κώστας Κούρτης, Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός) με την πανάκριβη κούρσα της. Ο Άλκης γνωρίζει την Μπέμπα όταν αυτή με το ποδήλατο της πέφτει επάνω στο αυτοκίνητο του (Γιάννης Γκιωνάκης, Ντίνα Τριάντη, Αλλού τα κακαρίσματα...).

Ο Αλέκος παρά τρίχα να χτυπήσει την Τζένη (Κώστας Κακκαβάς, Τζένη Καρέζη, Το τρελλοκόριτσο) με το αυτοκίνητο του, όταν αυτή διασχίζει αφηρημένη το δρόμο- το παρ' ολίγον δυστύχημα γίνεται αφορμή για τη γνωριμία τους. Το αυτοκίνητο του Παύλου πέφτει μόνο του πάνω στο σπίτι της Λένας (Σιμόνη Κυριακίδου, Εκλεψα τη γυναίκα μου) και αυτή τραυματίζεται από σπασμένα τζάμια. Ο Βασίλης σώζει τη Μάρθα από τις ρόδες ενός φορτηγού και εξαφανίζεται πριν αυτή προλάβει να τον ευχαριστήσει" η Μάρθα τον αναζητά μέσω αγγελιών και τον συναντά εντέλει τυχαία (Κώστας Καρράς, Άννα Ιασωνίδου, Ο αδελφός μου ο λόρδος).

Στο έργο Ψιτ! κορίτσια οι τρεις φίλοι γνωρίζουν τις τρεις φίλες όταν αυτές τούς κάνουν οτοστόπ. Το οτοστόπ είναι επίσης μία καινοτομία στη ζωή των νέων, η οποία συνδέεται με τη νέα λατρεία του αυτοκινήτου, όπως θα δούμε στο κεφάλαιο περί ελεύθερου χρόνου.

Αρκετές γνωριμίες, πάλι, οφείλονται σε βλάβη αυτοκινήτου. Η πλούσια Ελληνοαμερικάνα Έφη (Έφη Μελά, Τα νειάτα θέλουν έρωτα, 1961, σενάριο Κώστας Ασημακόπουλος, σκηνοθεσία Δημήτρης Σκλάβος) αφήνει την εξαδέλφη της Λίνα (Κάκια Αναλυτή) φύλακα στο αυτοκίνητο της, σε μία ερημική εξοχή, και αυτή φεύγει για να ζητήσει βοήθεια από κάποιο μηχανικό. Έχοντας ζήσει στην Αμερική, δεν διστάζει να κάνει οτοστόπ στον Πέτρο (Κώστας Κακκαβάς), που οδηγεί το αυτοκίνητο του εφοπλιστή φίλου του Μιχάλη (Ανδρέας Μπάρκουλης). Παράλληλα, η Λίνα γνωρίζεται με τον Μιχάλη, που επισκευάζει τη βλάβη, και επιστρέφει μαζί του στην Αθήνα. Γρήγορα τα ζευγάρια σχηματίζονται πάνω στην παρεξήγηση, η οποία απορρέει από το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα αποδίδονται σε λάθος κατόχους" οι μη κάτοχοι επωφελούνται από τα φαινόμενα, για να οικειοποιηθούν το πλέον επιθυμητό καταναλωτικό αντικείμενο. Η βλάβη του αυτοκινήτου της Αίας είναι η αιτία της

Σελ. 179
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/180.gif&w=600&h=915

γνωριμίας της με τον Γιάννη (Γιάννης Βογιατζής, Ραντεβού στον αέρα).

Πρόσφορο μέρος συνάντησης αποτελεί ο εργασιακός χώρος και η εργασιακή σχέση.208 Οι τρεις φίλες συναντούν τους τρεις φίλους στα γραφεία και στους θαλάμους του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, στο Χαρούμενο ξεκίνημα. Η Μαίρη (Άννα Συνοδινού, Δολλάρια και όνειρα) γνωρίζει τον Τζέημς (Νίκος Καζής) όταν αυτός την προσλαμβάνει ως γραμματέα. Με τον ίδιο τρόπο γνωρίζονται και η Κατερίνα με τον Αλέξη (Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Μοντέρνα Σταχτοπούτα). Η Φανίτσα (Άννα Φόνσου, Το έξυπνο πουλί) προσλαμβάνεται ως υπάλληλος στο μαγαζί του Λουκά (Κώστας Χατζηχρήστος). Ο Αλέκος (Αλέκος Αλεξανδράκης, Δεσποινίς διευθυντής) εργάζεται ως υπομηχανικός στην εταιρεία στην οποία η Λίλα (Τζένη Καρέζη) προσλαμβάνεται ως αντικαταστάτρια του διευθυντή.

Αρκετά συχνά ο νέος είναι υπάλληλος στο εργοστάσιο του πατέρα της νέας και είτε κερδίζει την εμπιστοσύνη του, οπότε προωθείται από τον ίδιο για γαμπρός, όπως ο Άγγελος (Ανδρέας Ντούζος, Κόσμος και κοσμάκης, 1964, σενάριο Γιώργος Λαζαρίδης, σκηνοθεσία Ορέστης Λάσκος),207 είτε γνωρίζεται με την κόρη και, αφού κάμψει τις αντιστάσεις του πατέρα, προάγεται, μέσω του γάμου, σε γενικό διευθυντή και μέλλοντα ιδιοκτήτη της επιχείρησης (Φτωχαδάκια και λεφτάδες, 1961, Ορέστης Λάσκος-208 Το τεμπελόσκυλο). Υπάρχει επίσης η περίπτωση του νέου υπαλλήλου που κερδίζει διαδοχικά την καρδιά της νεαρής και τη συγκατάθεση του εργοδότη του (Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος' Για ποιον χτυπά η κουδούνα, 1968, σενάριο Χρήστος Κυριάκος, σκηνοθεσία Ορέστης Λάσκος).

Θα δούμε σε επόμενο κεφάλαιο ότι ο ελεύθερος χρόνος αξιοποιείται εντατικά από τους νέους για τη γνωριμία με το άλλο φύλο και τη σύναψη ερωτικών σχέσεων. Όπως και στην πραγματικότητα, έτσι και στις κωμωδίες τα πάρτι και οι κοινωνικές συναναστροφές είναι προνομιακοί τόποι γνωριμιών. Η Νανά ξυπνάει στο σπίτι του Τέλη (Άννα Φόνσου, Γιώργος Πάντζας, Αυτό το κάτι άλλο) ύστερα από ένα ολονύκτιο πάρτι- η συγκρουσιακή τους σχέση καταλήγει σε ένα κοινωνικά χρήσιμο ζευγάρι. Η Μίνα και ο Πέτρος (Γάμος α λα ελληνικά) γνωρίζονται σε έναν αποκριάτικο χορό μεταμφιεσμένων και αλληλοερωτεύονται κεραυνοβόλα.

Εξίσου κατάλληλες για νεανικές γνωριμίες είναι οι εκδρομές. Η Αλίκη

206. Ο τόπος δουλειάς και τα πάρτι καταγράφονται ως προνομιακοί τόποι γνωριμίας από τη Νικολαΐδου σε έρευνα που πραγματοποιεί το 1974 στο εργοστάσιο της «Πειραϊκής-Πατραϊκής»: Νικολαΐδου, ό.π., σ. 73.

207. Διασκευή της κωμωδίας των Νίκου Τσιφόρου — Πολύβιου Βασιλειάδη.

208. Μεταφορά της κωμωδίας του Νίκου Τσιφόρου Γάντι και σαρδέλλα, που ανεβαίνει στο θέατρο «Κεντρικόν», από το θίασο Μίμη Φωτόπουλου - Ντίνου Ηλιόπουλου, το φθινόπωρο του 1954· Θρύλος, ό.π., τ. ΣΤ', σ. 310-311.

Σελ. 180
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/181.gif&w=600&h=915

και ο Κώστας (Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Η Αλίκη στο ναυτικό) ανήκουν σε διαφορετικές παρέες, που έχουν πάει κυριακάτικη εκδρομή στον Πόρο, και γνωρίζονται σε ένα παιχνίδι στη θάλασσα" μία χοροεσπερίδα θα είναι ο τόπος της νέας τους συνάντησης, όπου θα λυθεί η μεταξύ τους παρεξήγηση και θα δεθεί η σχέση τους.

Στις διακοπές τους, σε πολυτελές ξενοδοχείο της Ρόδου, γνωρίζουν τα κορίτσια τους οι δύο γιοι του Ελληνοαμερικανού «βασιλιά της ντομάτας» Τομ και Τζιμ Παπ (Νύχτες στο Μιραμάρε). Εκεί συναντιούνται και δύο πριγκίπισσες, που ταξιδεύουν ινκόγκνιτο, με δύο νέους Ροδίτες. Οι ρομαντικές τους βόλτες χρησιμεύουν για να δει ο θεατής τα αξιοθέατα του νησιού. Μολονότι οι καλοκαιρινές γνωριμίες της Ρόδου θεωρούνται εφήμερες, όπως αναφέρει και ο νεαρός ερωτευμένος Ντίνος Δελής (Κώστας Κούρτης), τα τέσσερα ζευγάρια θα ανταλλάξουν όρκους αιώνιας πίστης.

Αλλά και κάποιος συγγενικός δάκτυλος μπορεί να συμβάλει στη γνωριμία δύο νέων, όπως συμβαίνει στο Ραντεβού στην Κέρκυρα, όπου η μητέρα τού Ανδρέα βοηθάει τη Ντιάνα να συστηθεί στο γιο της με πλαστή ταυτότητα και να τον θεραπεύσει από το πάθος του για τους εφήμερους έρωτες. Ο πλούσιος Ελληνοαμερικανός Μανώλης (Νίκος Ρίζος, Ο ανηψιός μου ο Μανώλης) γνωρίζει τη Μαριάνθη (Μαργαρίτα Αθανασίου) στο σπίτι του θείου του Αριστείδη (Βασίλης Αυλωνίτης) και αποφασίζει αμέσως να την παντρευτεί. Και ο νεαρός Τζιμ (Βασίλης Μαυρομμάτης) από την Τρίπολη, ο οποίος πήγε στην Αμερική, κοντά στο θείο του, για να φτιάξει τη ζωή του, επιστρέφει στην πατρίδα για να βρει σύζυγο" οι Αμερικάνες δεν του αρέσουν. Η Αμερική τον έμαθε να αποφασίζει γρήγορα και να δρα αυτοστιγμεί. Αποφασίζει αμέσως να παντρευτεί τη Νέλλη (Ελένη Ανουσάκη), που του σύστησε ο συνεταίρος του θείου του, επονομαζόμενος και συνοικεσιάκιας (Βασίλης Αυλωνίτης, Αλλος για το εκατομμύριο, 1964, σενάριο Νίκος Τσιφόρος - Πολύβιος Βασιλειάδης, σκηνοθεσία Ορέστης Λάσκος).209

Η Ρένα (Νόρα Βαλσάμη, Ο ψεύτης, 1968, σενάριο Λάκης Μιχαηλίδης Γιάννης Δαλιανίδης, σκηνοθεσία Γιάννης Δαλιανίδης) είναι μία ρομαντική κοπέλα που αλληλογραφεί με ένα ναυτικό γιατρό, τον Πέτρο (Βαγγέλης Σειληνός), χωρίς να τον έχει γνωρίσει προηγουμένως. Όταν το πλοίο του φθάνει στον Πειραιά, συναντά, αντ' αυτού και εν αγνοία της, τον Κώστα (Κώστας Βουτσάς) και ενθουσιάζεται μαζί του. Δεν έχει σημασία ότι με άλλον αλληλογραφούσε και με άλλον συνδέεται" όταν λήγουν οι παρεξηγήσεις, η Ρένα αποφασίζει να μείνει με τον Κώστα, τον οποίο έχει εν τω μεταξύ αγαπήσει.

209. Μεταφορά της κωμωδίας των Νίκου Τσιφόρου - Πολύβιου Βασιλειάδη Ο τελευταίος τίμιος, που ανεβαίνει στο θέατρο «Αθηνών», από το θίασο Χρήστου Ευθυμίου, στις 11 Μαρτίου 1960" Θέατρο 60, ό.π., σ. 41, 309" Θρύλος, ό.π., τ. Η', σ. 234.

Σελ. 181
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/182.gif&w=600&h=915

Με αλληλογραφία γνωρίζει και η Πηνελόπη (Σταύρος Παράβας, Οι μνηστήρες της Πηνελόπης, 1968, σενάριο Γιώργος Λαζαρίδης, σκηνοθεσία Χρήστος Κυριακόπουλος) τον αγαπημένο της, μετανάστη στην Αμερική εδώ και είκοσι χρόνια (Γιώργος Γαβριηλίδης).

Μερικές γνωριμίες είναι πολύ επεισοδιακές, λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα των δύο νέων, οι οποίοι, στην πρώτη τους συνάντηση, τσακώνονται από μία παρεξήγηση. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους εξακολουθούν, ώς τη στιγμή που συνειδητοποιούν, και πάλι τυχαία, ότι είναι ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον. Το συνήθως τυχαίο πρώτο φιλί που ανταλλάσσουν τους μεταμορφώνει σε τρυφερούς συντρόφους.

Αναμφισβήτητα, η Μίνα και ο Αλέξης (Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρης Χορν, Κυριακάτικο ξύπνημα.) κάνουν μία από τις επεισοδιακότερες γνωριμίες σε ελληνική κωμωδία. Διεκδικούν και οι δύο το ίδιο λαχείο, που έχασε η Μίνα και το αγόρασε από τα κλεφτρόνια ο Αλέξης. Το αντικείμενο της ρήξης είναι σοβαρό, ενώ οι διαπληκτισμοί τους δεν σταματούν, ακόμα και όταν ο Αλέξης συνειδητοποιεί τα πραγματικά του αισθήματα και εξομολογείται τον έρωτά του στη Μίνα. Ο Κακογιάννης εισάγει, με τη χρήση του συγκεκριμένου μοτίβου σύγκρουσης, την κωμωδία «σκρούμπολ» στον ελληνικό κινηματογράφο. Η κωμωδία «σκρούμπολ» στηρίζεται στη σύγκρουση άνδρα-γυναίκας, κατά την οποία οι ανδρικές θέσεις συχνά μένουν εκτεθειμένες και γελοιοποιούνται.210 Η Έλλη Λαμπέτη είναι από τη φύση της μία διακριτική, κάπως εσωστρεφής παρουσία, που δεν ανατρέπει υπέρ της το συσχετισμό άνδρα-γυναίκας, ακόμα και όταν ο Αλέξης φαίνεται να χάνει τον έλεγχο, αφού η ερωτική του εξομολόγηση δεν βρίσκει ανταπόκριση. Δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή της δυναμικής νέας γυναίκας των αρχών του 1960, που θα επιτρέψει άλλους χειρισμούς εκ μέρους των σεναριογράφων και των σκηνοθετών.211

Λίγα χρόνια αργότερα, χαρακτηριστικό ζευγάρι τέτοιου τύπου αποτελούν η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Περισσότερες από μία ταινίες τους με μοτίβο τη γνωριμία-σύγκρουση και την πρόσκαιρη αντιπάθεια κατακτούν την κορυφή στον πίνακα των εισπράξεων. Η Βουγιουκλάκη, όπως και η Καρέζη, είναι δύο ηθοποιοί που επεξεργάζονται και προβάλλουν συστηματικά το χαρακτήρα της νέας δυναμικής γυναίκας, η οποία φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει στο κοινωνικό σκηνικό, παραμερίζει τα αισθήματα κατωτερότητας, που θεωρούνται —λόγω φύλου— επιβεβλημένα στη συμπεριφορά της και

210. Stuart Μ. Kaminsky, «Comedy and Social Change», American Film Genres, ό.π., σ. 135" Duane Byrge, Robert Milton Miller, The Screwball Comedy Films: A History and Filmography, 1934-1942, Mc Farland 1991.

211. Δελβερούδη, «...κοινωνικές αλλαγές της μεταπολεμικής εποχής στην οθόνη», ό.π., σ. 171-173' Δελβερούδη, «Ο θησαυρός του μακαρίτη...», ό.π., σ. 72-73.

Σελ. 182
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/183.gif&w=600&h=915

δεν επιθυμεί να περνά απαρατήρητη, αλλά αντίθετα προσπαθεί να επιβληθεί στο δημόσιο χώρο. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μία κοπέλα με καλή ανατροφή δεν μπορεί να διαπληκτίζεται δημόσια με άνδρες, γιατί μία τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι δεν ξέρει να κρατάει τη θέση της. Ο Αλέκος Σακελλάριος τροποποιεί τα δεδομένα, όταν βάζει τη Βουγιουκλάκη να τσακώνεται με τον Παπαμιχαήλ στην πρώτη τους συνάντηση στον Πόρο (Η Αλίκη στο ναυτικό). Αυτός ο καβγάς είναι σύντομος" στο τέλος της ημέρας οι νέοι συνειδητοποιούν τα αισθήματά τους και η σχέση τους περνά σε άλλες περιπέτειες, με την Αλίκη στο τιμόνι και τον Κώστα να εκτελεί αδιαμαρτύρητα τις αποφάσεις της.

Ο Σακελλάριος επεξεργάζεται συστηματικότερα και πιο εστιασμένα την ιδέα της σύγκρουσης που υπάρχει ήδη στο Κυριακάτικο ξύπνημα, αλλά και στις Διακοπές στην Αίγινα του Ανδρέα Λαμπρινού ή στο Κοροϊδάκι της δεσποινίδος του Γιάννη Δαλιανίδη. Στην ταινία του Λαμπρινού συγκρουσιακή είναι μόνο η Αλίκη, ενώ ο Ζαν την αντιμετωπίζει με κατανόηση και της σκαρώνει μία φάρσα πλαστοπροσωπίας. Αυτός που κατευθύνει τη σχέση είναι ο άνδρας. Ο Δαλιανίδης βάζει ένα έξυπνο και δυναμικό πλουσιοκόριτσο να περιπαίζει έναν ερωτευμένο αφελή (Τζένη Καρέζη, Ντίνος Ηλιόπουλος), όμως ο νικητής στο τέλος είναι ο άνδρας, αφού η ιστορία τελειώνει σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Στον Σακελλάριο οι πρωτοβουλίες μεταφέρονται στη γυναίκα. Αυτή ξεκινά τη σύγκρουση και αυτή παίρνει στα χέρια της την εξέλιξη της σχέσης. Στο έργο Η κόρη μου η σοσιαλίστρια οι καβγάδες είναι περισσότεροι, ενώ το κωμικό αποτέλεσμα που απορρέει από αυτούς πολλαπλασιάζεται ανάλογα. Αυτή που θεωρείται ως κλασική σύγκρουση του ζεύγους ΒουγιουκλάκηΠαπαμιχαήλ, το χαστούκι στο Ξύλο βγήκε απ τον Παράδεισο, διαφοροποιείται κατά το ότι ο καθηγητής Φλωράς ελέγχει τη σχέση, και όχι η κακομαθημένη μαθήτρια Παπασταύρου.

Ο Σακελλάριος, με τη μεγάλη εμπειρία και την αίσθηση του οικείου και της εντοπιότητας που τον διακρίνει, αναπτύσσει τις υποδείξεις του Κακογιάννη και του Λαμπρινού αμέσως μόλις εντοπίζει τα στοιχεία που θα αποδώσουν άριστα τη συνταγή. Από μία άλλη άποψη, έχοντας βρει μία δυναμική πρωταγωνίστρια και θέλοντας να γράψει γι' αυτήν κατάλληλους ρόλους, στρέφεται στην κωμωδία «σκρούμπολ» και ανασυνθέτει τα συστατικά της, δίνοντάς τους οικεία διάσταση.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 πολλοί σκηνοθέτες χρησιμοποιούν τη συγκρουσιακή γνωριμία για να αναπτύξουν ιστορίες με ένταση και ανατροπές. Στο Κατηγορούμενος ο έρως ο Κώστας και η Έλλη γνωρίζονται πρωτότυπα: στο γήπεδο, όπου κατά τη διάρκεια πανηγυρισμών για ένα γκολ ο Κώστας ενθουσιασμένος τη φιλάει στο στόμα και ανταμείβεται με ένα ξεγυρισμένο χαστούκι. Ο Γρηγόρης Γρηγορίου (Αυτό το κάτι άλλο) παρουσιάζει ένα ζευγάρι

Σελ. 183
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/184.gif&w=600&h=915

που ξεκινά με αμοιβαία έλλειψη εκτίμησης και καταλήγει ερωτευμένο (Γιώργος Πάντζας, Άννα Φόνσου) και άλλο ένα όπου ο άεργος νέος —σχεδόν τεντιμπόης— πρέπει να κερδίσει την εκτίμηση της σοβαρής επιστήμονος Έλλης (Βαγγέλης Σειληνός, Βιβέτα Τσιούνη). Η Λίλα και ο Αλέκος (Δεσποινίς διευθυντής) νιώθουν αντιπάθεια ο ένας για τον άλλον, λόγω της διαφορετικής τους φιλοσοφίας ζωής: εκείνη είναι αφοσιωμένη στις σπουδές και στην επιστήμη της, εκείνος στη διασκέδαση. Οι αψιμαχίες τους στον εργασιακό χώρο θα κινήσουν την προσοχή του ενός για τον άλλον και ο έρωτας δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή του.

β' Συνοικέσιο

Το συνοικέσιο είναι ο παραδοσιακός τρόπος σύναψης του γάμου, όπου το λόγο έχουν οι κηδεμόνες, και όχι οι ενδιαφερόμενοι. Είδαμε ότι ιδιαίτερα οι πλούσιες οικογένειες, αλλά και αρκετοί γονείς των μεσαίων και κατώτερων οικονομικών στρωμάτων σε κωμωδίες της δεκαετίας του 1950, αλλά και του 1960, επιμένουν σε αυτόν τον τρόπο επιλογής συζύγου, τον οποίο οι νέοι τείνουν να ξεπεράσουν στην πράξη. Τα κριτήρια επιλογής συζύγου στο συνοικέσιο είναι πάντα οικονομικά" έχουν να κάνουν με την εξασφάλιση των υποψηφίων, αλλά και με τη σταθερότητα της συζυγικής σχέσης.

Κατά τη δεκαετία του 1950 λίγα είναι τα συνοικέσια που έχουν αίσιο τέλος. Για να επιτύχει το συνοικέσιο, δεν πρέπει καμία πλευρά να έχει άλλο ερωτικό ενδιαφέρον. Στο Γλέντι, λεφτά κι αγάπη ο θείος Λαυρέντης έχει κανονίσει να παντρέψει τον Αγγελο με τη Μυρτώ, κόρη του φίλου του Μετοχόπουλου (Σμαρούλα Γιούλη, Θάνος Τζενεράλης)" πολυ αυταρχικά πληροφορεί τον ανιψιό του ότι την επομένη θα γνωρίσει τη μέλλουσα γυναίκα του και θα δώσουν λόγο. Ο σεναριακός χειρισμός μάς οδηγεί στη διαπίστωση ότι το συνοικέσιο έχει αμφίβολη χρησιμότητα για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και μάλιστα για τους νέους" ο Άγγελος και η Μυρτώ έχουν ήδη γνωριστεί κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου στο Βασιλικό Κήπο και αγαπιούνται. Η αποκάλυψη της νύφης είναι για τον Αγγελο όχι μόνο μία ευχάριστη έκπληξη, αλλά και η πραγματοποίηση της επιθυμίας του. Ο Τσιφόρος τορπιλίζει με χιούμορ την τάση των κηδεμόνων να κανονίζουν γάμους με συνοικέσιο. Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και στο Ελα στο θείο και στην Ωραία των Αθηνών. Και στις τρεις περιπτώσεις, τα συνοικέσια ναυαγούν, τα ερωτευμένα ζευγάρια θριαμβεύουν. Κατά τον Τσιφόρο, η αμοιβαία έλξη, η αυτενέργεια, η αυτοδιάθεση είναι ασφαλέστεροι οδηγοί στη ζωή από ό,τι τα γονικά οικονομικά ή ταξικά κριτήρια. Στο Γλέντι, λεφτά κι αγάπη η τύχη το φέρνει να συμπέσουν οι επιλογές νέων και γονιών. Είναι ένας επιπλέον τρόπος για να υποστηριχθεί ότι το συνοικέσιο δεν έχει πλέον νόημα στη σύγχρονη κοινωνία, αφού ουσιαστικά κερδισμένοι εί-

Σελ. 184
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/185.gif&w=600&h=915

είναι οι νέοι που αγαπιούνται, και απλώς θα λάβουν χωρίς δυσκολίες τη συγκατάθεση των κηδεμόνων τους. Ασφαλώς, ένα μέρος του κοινού διδάσκεται ότι οι νέοι είναι σε θέση να κάνουν σωστές επιλογές, αφού η κλίση τους στο συγκεκριμένο παράδειγμα συμπίπτει με την επιθυμία των κηδεμόνων τους. Τουλάχιστον στον κινηματογράφο τα αισθήματα προηγούνται του συμφέροντος.

Η θεία από το Σικάγο καταφεύγει σε ένα ιδιότυπο συνοικέσιο: αφού οι ανιψιές της δεν βγαίνουν από το σπίτι, λόγω των πατρικών απαγορεύσεων, ώστε να έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν κάποιον νέο που να τους αρέσει και να συνδεθούν μαζί του, η ίδια φέρνει τους γαμπρούς στο σπίτι: καραδοκεί στο μπαλκόνι μαζί με καθεμία από τις ανιψιές και, όταν περνάει από κάτω ένας άνδρας της αρεσκείας της μικρής, πετάνε στα πόδια του μία στάμνα. Σε συμβολικό επίπεδο, πρόκειται για την απεικόνιση του πιο στυγνού κυνηγιού του γαμπρού" ο ανίδεος νέος, που κατά σύμπτωση δεν στερείται προσόντων για μία επιτυχημένη σταδιοδρομία με ανάλογες απολαβές, έρχεται αντιμέτωπος με τη μεγάλη υποκρισία συγγνώμης της οικογένειας της νύφης για το τάχα ατυχές συμβάν. Τέσσερις γάμοι στηρίζονται στο ίδιο κόλπο.

Συνοικέσιο είναι και ο γάμος της Τζένης και του Νίκου (Τζένη Καρέζη, Ανδρέας Μπάρκουλης, Τζένη-Τζένη). Το περιβάλλον επωφελείται από τη συμπάθεια που τρέφουν μεταξύ τους οι δύο νέοι, για να προωθήσει ένα γάμο συμφέροντος, που ξεφεύγει από τους συνηθισμένους. Ο γάμος γίνεται με εκβιασμό, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του εφοπλιστή Κασανδρή και του υποψήφιου βουλευτή ανιψιού του. Όμως, τα εμπόδια ισοπεδώνονται το ένα μετά το άλλο, προκειμένου να θριαμβεύσει ο έρωτας.

Μία παραδοσιακή πρακτική, όπως το συνοικέσιο και οι τρόποι με τους οποίους εφαρμόζεται στο πέρασμα του χρόνου, μπορεί να δηλώνει τις αποφάσεις μίας κοινωνίας, της οποίας οι αξίες αλλάζουν με βραδύτερους ρυθμούς από ό,τι τα άτομα και οι ανάγκες τους. Ένα τέτοιο δείγμα αποτελεί Η ωραία του κουρέα, όπου η Μάρθα, μία γυναίκα με χαρακτηριστικά της νέας εποχής —την επαγγελματική και οικονομική ανεξαρτησία, την αποφασιστικότητα, την αυτοπεποίθηση, την ικανότητα σκέψης και δράσης—, έχει ως μοναδικό στόχο το παραδοσιακό καταφύγιο του γάμου. Δεν περιμένει όμως να λυθούν διά μαγείας τα προβλήματα, αλλά κινητοποιείται για να τα επιλύσει" αποφασίζει να δράσει ως προξενήτρα, προκειμένου να αποκαταστήσει τις τέσσερις αδελφές του μνηστήρα της και να μπορέσει επιτέλους και εκείνη, με τη σειρά της, να παντρευτεί.

Το σπίτι του Γιάννη είναι μία σύγχρονη εκδοχή του Σπιτιού των τεσσάρων κοριτσιών μάλιστα, η θεία Σαπφώ (Ηλέκτρα Καλαμίδου) το δηλώνει καθαρά: «το σπίτι των παλαβών κοριτσιών»- η Ευγενία (Αιμιλία Υψηλάντη) είναι φιλαναγνώστρια, με ιδιαίτερη αδυναμία στον Ιονέσκο, η Σοφία (Νίτσα Μαρούδα) θέλει να γίνει σταρ του σινεμά και να κάνει σκόνη τη Βουγιουκλάκη,

Σελ. 185
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/186.gif&w=600&h=915

η Ρίτα (Μαρία Μπονέλου) ονειρεύεται έναν πλούσιο γαμπρό εφάμιλλο του Ωνάση και η τέταρτη, η Άννα (Κατερίνα Γώγου), είναι μοντέρνα νέα, με το νου της αποκλειστικά στους δίσκους και στους χορούς και με πρότυπο της τον Τζόνυ Χαλιντέη. Καθεμία είναι τόσο προσκολλημένη στο όνειρο της, ώστε να αγνοεί την πραγματικότητα και τις ανάγκες της. Το νοικοκυριό στηρίζεται στην ενέργεια της θείας Σαπφώς και στην ολοήμερη ορθοστασία του Γιάννη, του μόνου που εργάζεται, ως κουρέας, για να συντηρήσει τόσα άτομα. Τα κορίτσια δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους, ούτε για να συνεισφέρουν στα του οίκου ούτε για να αποκατασταθούν και να απελευθερώσουν τον αδελφό τους από την υποχρέωση να τα παντρέψει.

Μία πελάτισσα, η Σουλτάνα (Μαίρη Μεταξά), συμβουλεύει τη Μάρθα να αναλάβει η ίδια δράση, να βρει γαμπρούς που να ταιριάζουν με τις κοπέλες και να δέσει τις σχέσεις. Φόντο είναι πάντα η προίκα με τη μορφή διαμερίσματος. Η Μάρθα τα καταφέρνει μια χαρά στις διαπραγματεύσεις, τόσο με τους κατάλληλους γαμπρούς όσο και με τους εργολάβους που θα δώσουν ως αντιπαροχή τα διαμερίσματα. Οι ικανότητες του άνδρα, στην προκειμένη περίπτωση του Γιάννη, δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτές της γυναίκας, η οποία φθάνει να αποφασίσει να αναλάβει δράση και θα πετύχει οπωσδήποτε το στόχο της. Τα όπλα της είναι η διορατικότητα, ώστε να κρίνει ποιος μπορεί να ταιριάξει με ποια, και τα κλασικά «γυναικεία» χαρακτηριστικά, η γαλιφιά, η ψευτιά, η εξαπάτηση, η εξύφανση επιτυχημένων σχεδίων. Ο Γιάννης όπου ανακατεύεται φέρνει την καταστροφή' η παλιομοδίτικη, πλέον, αντίδραση του ως θιγμένου Μανιάτη αδελφού απλώς χρησιμοποιείται από τη Μάρθα για το επιθυμητό τέλος. Το συνοικέσιο από παραδοσιακός τρόπος γνωριμίας γίνεται όπλο στα χέρια μίας χειραφετημένης γυναίκας, η οποία το χρησιμοποιεί προς το συμφέρον της.

Αυτό που προβάλλεται συστηματικά, χωρίς να αμφισβητείται, είναι η έννοια του ταιριαστού ζευγαριού. Το συνοικέσιο δεν θα ευοδωθεί αν το ένα μέρος δεν ανταποκρίνεται στις επιθυμίες και στα πρότυπα του άλλου. Στην ταινία αυτή η άποψη εκφράζεται από την κυρία Σουλτάνα, μιας κάποιας ηλικίας, αλλά, όπως φαίνεται, καλή παρατηρήτρια και γνώστρια σε θέματα κατάκτησης του άλλου φύλου. Η κυρία Σουλτάνα υποδεικνύει στη Μάρθα ότι, αν η κοπέλα και ο νέος ταιριάζουν και συμπαθήσουν ο ένας τον άλλον, η προίκα δεν θα παίξει ρόλο στην ευτυχή κατάληξη. Όταν η Μάρθα διερευνά τις δυνατότητες αποκατάστασης των κοριτσιών, εντοπίζει τέσσερις άνδρες με ανάλογα ενδιαφέροντα: ο Στέφανος (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) είναι βιβλιοπώλης και διανοούμενος, που ενοχλείται αφάνταστα από την αγραμματοσύνη του περίγυρού του, ό,τι πρέπει για την Ευγενία που αγαπάει το διάβασμα' ο φωτογράφος Θωμάς (Σωτήρης Μουστάκας) είναι σε θέση να αναδείξει με την τέχνη του τη φωτογένεια της επίδοξης σταρ Σοφίας' ο σουβλατζής Κίτσος (Χρόνης Εξαρχάκος), με

Σελ. 186
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/187.gif&w=600&h=915

περιουσία στο χωριό και επικερδή επιχείρηση, μπορεί να είναι πολύ άξεστος, «μπανάλ» και «βλάχος» για τις αριστοκρατικές ιδεοληψίες της Ρίτας, όμως καλύπτει την επιθυμία της για πλούτο- τέλος, ο Λουκάς (Αλέκος Τζανετάκος) ελπίζει πάντα να κερδίσει στο Προ-Πο, αλλά εν τω μεταξύ βγάζει ένα καλό μεροκάματο, που το καταναλώνει στα κλαμπ, στους χορούς, στις εκδρομές και σε κάθε είδους νεανικές διασκεδάσεις, από τις οποίες είναι επίσης απορροφημένη η Άννα. Η ποικιλία των ενδιαφερόντων χαρακτηρίζει τα άτομα του ίδιου φύλου και τα μέλη της ίδιας οικογένειας, ενώ η σύμπτωση τους τα επιτυχημένα και ευτυχισμένα ζευγάρια.

Η δράση της Μάρθας δίνει νέες αποχρώσεις στην έννοια του συνοικεσίου. Η νέου τύπου προξενήτρα λαμβάνει υπόψη μία σειρά ατομικά χαρακητριστικά και καλλιεργεί καταρχήν την αμοιβαία συμπάθεια και συναίνεση, εφιστά την προσοχή, δίνει ένα μικρό σπρωξιματάκι σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να γνωριστούν και μόνοι τους, αφού μένουν στην ίδια γειτονιά. Καλλιεργεί την ιδέα του ζευγαριού σε άτομα πολύ απορροφημένα από άλλες ασχολίες, σε μία εποχή όπου η ανάγκη για κοινωνική αποκατάσταση μέσω του γάμου φαίνεται να υποχωρεί, τουλάχιστον για ορισμένα από τα πρόσωπα αυτής της κωμωδίας.

Η προξενήτρα είναι ρόλος όχι μόνο κοινωνικός —έστω και ξεπερασμένος από τα πράγματα—, αλλά και θεατρικός. Διέπρεψαν σε αυτόν η Γεωργία Βασιλειάδου (Ησαΐα, χόρευε, 1966, σενάριο Φαίδων Βαλσαμάκης, διασκευή Κώστας Ασημακόπουλος, σκηνοθεσία Κώστας Ασημακόπουλος- Η προξενήτρα) και η Σαπφώ Νοταρά (Η θυρωρίνα). Μία από τις δημοφιλέστερες θεατρικές προξενήτρες ήταν η Μαρίκα Νέζερ, που υποδύθηκε έναν τέτοιο ρόλο και στο έργο Της κακομοίρας ! (1963, σενάριο Χρήστος και Γιώργος Γιαννακόπουλος, σκηνοθεσία Ντίνος Κατσουρίδης).212 Η πεπειραμένη κυρία Δέσποινα αναλαμβάνει να μεταφέρει την πρόταση γάμου του περασμένης ηλικίας αλλά ευκατάστατου κυρ Παντελή (Κώστας Δούκας) στον πατέρα της Λίτσας (Νίκος Φέρμας, Νέλλη Παππά). Με επιτηδειότητα αντικρούει τους δισταγμούς του τελευταίου για τη διαφορά ηλικίας και περιγράφει γλαφυρά τις ανέσεις μέσα στις οποίες θα ζει η κόρη του μετά από αυτόν το γάμο. Όπως το όνειρο κάθε πατέρα κοριτσιού, και ιδιαίτερα αυτού που δεν μπορεί να δώσει προίκα, είναι να δει καλά αποκατεστημένο το κορίτσι του, ο κυρ Μανώλης συγκατανεύει. Όμως και πάλι, την τελευταία στιγμή, το προξενιό θα αποτύχει, αφού η Λίτσα θα παντρευτεί αυτόν που αγαπάει και ο κυρ Παντελής θα «μείνει μπουκάλα».

Στο συνοικέσιο καταφεύγουν εντέλει άτομα που δεν είναι εύκολο να απο-

212. Μεταφορά της κωμωδίας των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, που ανεβαίνει στο θέατρο «Χατζηχρήστου», από το θίασο Κώστα Χατζηχρήστου, την 1η Φεβρουαρίου 1963- Θέατρο 63, ό.π., σ. 48, 290" Θρύλος, ό.π., τ. Θ', σ. 237' Καλαντίδης, ό.π., σ. 38-39.

Σελ. 187
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/188.gif&w=600&h=915

αποκατασταθούν μόνα τους. Ο ακμαίος και δραστήριος πατέρας του Παναή, ενός μικρονοϊκού περασμένης νεότητας (Φίλιος Φιλιππίδης, Τον βρήκαμε τον Παναή, 1963, Κώστας Στράντζαλης), προσπαθεί να του βρει νύφη, αφού βλέπει ότι είναι αδύνατο να τα καταφέρει μόνος του: «Πρέπει να παντρευτείς, να φέρεις μια γυναίκα στο σπίτι, να μας νοικοκυρέψει κι εμάς, να μας πλύνει, να μας σιδερώσει, να κάνει ένα φαί της προκοπής». Όμως, ο Παναής έχει συγκρατήσει από την έννοια του γάμου μόνο την προίκα. Ένας άνδρας, εμφανώς ώριμης ηλικίας, που κηδεμονεύεται στο ζήτημα του γάμου προκαλεί το γέλιο. Η ελλειμματική του νοημοσύνη προστίθεται στην ηλικία του για επίταση του γελοίου αποτελέσματος. Για να χρειάζεται ένας άνδρας την πατρική βοήθεια, προκειμένου να βρει σύζυγο, πρέπει να είναι προβληματικός.

Η κηδεμονία γεροντοκορών στο ίδιο ζήτημα δεν φαίνεται να προσκρούει στην κοινωνική συνήθεια, επειδή το περιβάλλον είναι παραδοσιακά επιφορτισμένο για την αποκατάσταση τους (Δεσποινίς ετών... 39" Οι γαμπροί της Ευτυχίας,213 1962, σενάριο Νίκος Τσιφόρος - Πολύβιος Βασιλειάδης, σκηνοθεσία Σωκράτης Καψάσκης). Ενώ οι νεαρές και όμορφες νύφες (Γκιζέλα Ντάλι, Ντίνα Τριάντη) δεν ενοχλούνται από την ηλικία, την εμφάνιση ή τη νοημοσύνη του Παναή, επειδή το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να παντρευτούν, οι γαμπροί το βάζουν στα πόδια, εξαιτίας της όχι ελκυστικής εμφάνισης, αλλά και της ηλικίας της νύφης (Σμάρω Στεφανίδου, Γεωργία Βασιλειάδου).

Τα άτομα που δεν βρίσκουν βοήθεια από το στενό τους περιβάλλον απευθύνονται σε εξειδικευμένα γραφεία για να αναζητήσουν ταίρι. Το τελευταίο καταφύγιο του πατέρα του Παναή είναι η εφημερίδα και το γραφείο συνοικεσίων. Εκεί βρίσκεται πράγματι νύφη. Ακόμα και μετά το γάμο, ο Παναής δεν αναλαμβάνει τις δέουσες πρωτοβουλίες, αναγκάζοντας τη γυναίκα του να δραστηριοποιηθεί. Παραβιάζει έτσι τους πλέον στοιχειώδεις κανόνες και αρχές της ανδρικής συμπεριφοράς, πράγμα που σημαίνει ότι η κουταμάρα του ξεπερνά κάθε όριο.

Ένα πιο αναλυτικό δείγμα παρουσιάζεται στο Γραφείον συνοικεσίων (1956, Φρίξος Ηλιάδης)- οι πελάτες δεν έχουν σώας τας φρένας, είναι δύσμορφοι, μεγάλοι στην ηλικία" ξεχωριστή πελάτισσα είναι μία όμορφη νεαρή, που όμως έχει δύο παιδιά εκτός γάμου. Αυτή η ιδιαιτερότητα την κάνει να δυσκολεύεται να βρει σύζυγο και την αναγκάζει να ζητήσει τη βοήθεια επαγγελματιών. Ο ρόλος του γραφείου δεν εκπληρώνεται, αφού τα δύο ζευγάρια της κωμωδίας έχουν γνωριστεί και ερωτευτεί ανεξάρτητα από τις υπηρεσίες του. Και εδώ, μολονότι βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η σημασία του συ-

213. Μεταφορά της κωμωδίας των Νίκου Τσιφόρου - Πολύβιου Βασιλειάδη, που ανεβαίνει στο θέατρο «Φυρστ», από το θίασο Βασίλη Αυλωνίτη - Γεωργίας Βασιλειάδου - Νίκου Ρίζου, στις 25 Μαίου 1962" Θέατρο 62, ό.π., σ. 44, 291" Θρύλος, ό.π., τ. Θ', σ. 99-100

Σελ. 188
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/189.gif&w=600&h=915

συνοικεσίου εμφανίζεται ξεπερασμένη, κατάλληλη μόνο για μειονεκτούντα άτομα, και πάντως όχι για τους νέους.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 τα γραφεία συνοικεσίων «βαράνε μύγες», ενώ οι ιδιοκτήτες τους υποφέρουν από τα παράπονα των πρώην πελατών τους που κακοπαντρεύτηκαν. Η σύζυγος του Ησαΐα (Γεωργία Βασιλειάδου, Βασίλης Αυλωνίτης, Ησαΐα, χόρευε) κάνει μεγάλη σταυροφορία σε κομμωτήρια, θέατρα, παραλίες και γήπεδα, προκειμένου να εξασφαλίσει πελατεία στο γραφείο του. Και πάλι μόνο άτομα περασμένης ηλικίας ή γυναίκες χωρίς προίκα υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθούν. Όσοι απευθύνονται στο γραφείο συνοικεσίων «Ο Υμέναιος» έχουν ελαττωματάκια, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την ιδιοκτήτριά του (Μαίρη Μεταξά, Ο Μικές παντρεύεται) να θέτει σαφείς και άμεσους οικονομικούς όρους σε όποιον χτυπάει την πόρτα της.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Ησαΐας Στεφανάκης, ιδιοκτήτης γραφείου συνοικεσίων, διαφημίζει την αξία του γάμου με συνοικέσιο, κινούμενος από προσωπικές εμπειρίες και πεποιθήσεις (Λάμπρος Κωνσταντάρας, Ησαΐα, μη χορεύεις, 1969, σενάριο Λάκης Μιχαηλίδης, σκηνοθεσία Κώστας Καραγιάννης). Κατ' αυτόν, ο γάμος από έρωτα εξελίσσεται σε εστία μίσους και συνεχών καβγάδων, ενώ ο γάμος από συνοικέσιο μπορεί στην αρχή να συναντά την επιφύλαξη των δύο εμπλεκομένων, αλλά στη συνέχεια μεταβάλλεται σε όαση για τη ζωή τους. Πελάτες του γραφείου του είναι υπέργηροι ευκατάστατοι άνδρες, που δεν φαίνεται να έχουν αίσθηση της πραγματικότητας ως προς τις απαιτήσεις τους. Η καταπίεση που ασκεί ο Ησαΐας και οι πεποιθήσεις του στο περιβάλλον του ανατρέπονται όταν ερωτεύεται την ιδεολογική του αντίπαλο Αγνή. Έτσι, όχι μόνο η ανιψιά του θα παντρευτεί τον καλό της, αλλά και ο ίδιος θα βρεθεί αποκατεστημένος — και όχι με τη βοήθεια του γραφείου του.

Τα διαθέσιμα στοιχεία δίνουν μία διαφορετική εικόνα για την εμβέλεια του συνοικεσίου στην κοινωνία της εποχής. Στη μελέτη της Μάγδας Νικολαΐδου αναφέρεται ότι ένα μεγάλο ποσοστό των γάμων που έχουν γίνει ώς το 1974 στο δείγμα της, το 62 %, οφείλεται σε συνοικέσιο, ενώ μόνες γνωρίστηκαν το 38%.214 Η συγκεκριμένη έρευνα αφορά εργάτριες των Μεγάρων, ενώ τα δεδομένα της δεν σχολιάζονται σε σχέση με τους κανόνες που επικρατούν σε άλλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Ασφαλώς, δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα από τη συγκεκριμένη απόκλιση. Μπορούμε ωστόσο να παρατηρήσουμε ότι τα κινηματογραφικά παραδείγματα δεν αναφέρονται στην εργατική τάξη- επίσης ότι ο κινηματογράφος προβάλλει το γάμο από έρωτα, επειδή αυτός ελκύει περισσότερο το φαντασιακό του κοινού. Άλλωστε, τα ερωτευμένα ζευγάρια που νικούν τα συνοικέσια των γονέων, τουλάχιστον στη μυθοπλασία, είχαν επιτυχία ήδη από την εποχή του Μενάνδρου.

214. Νικολαΐδου, ό.π., σ. 72.

Σελ. 189
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/190.gif&w=600&h=915

γ' Συμπτώματα

Πεπειραμένοι ενήλικες θηλυκού γένους, συνήθως μητέρες ή φίλες, δεν ξεγελιούνται όταν ενσκήπτει ο έρωτας και αναγνωρίζουν, λόγω πείρας, αμέσως τα συμπτώματα: «Τα συμπτώματα αυτής της αρρώστιας είναι τυπικά: νευράκια, ανορεξίες, κλειδαμπαρώματα στην κρεβατοκάμαρα, κλάματα χωρίς λόγο... Τα ξέρω, γιατί τα 'χω περάσει κι εγώ», διαφωτίζει η μητέρα τον πατέρα (Δέσπω Διαμαντίδου, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Η Αλίκη στο ναυτικό).

Πολλές φορές οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι δεν παίρνουν είδηση για το τι ακριβώς τους συμβαίνει. Είναι όμως αξιοπαρατήρητες οι αυθόρμητες αντιδράσεις, που δεν περιγράφονται, αλλά γίνονται από μερικά οπτικά σήματα αμέσως αντιληπτές από το κοινό. Οι κινηματογραφικοί κώδικες χειρίζονται με μεγάλη ακρίβεια και υπαινικτικότητα το ζήτημα.

Στα Διακόσια ένα καναρίνια (1964, σενάριο Νίκος Τσιφόρος, σκηνοθεσία Γρηγόρης Γρηγορίου) απεικονίζεται ο κεραυνοβόλος έρωτας. Ο Άρης (Τέλης Ζώτος) επισκέπτεται το φίλο του Πέλο (Χάρρυ Κλυνν) μόλις επιστρέφει από το Λονδίνο.215 Κατά τη διάρκεια της ενθουσιώδους υποδοχής, το βλέμμα του πέφτει τυχαία στη Λίλα (Έρρικα Μπρόγερ) και καρφώνεται πάνω της. Και η Λίλα μένει στη θέση της απολιθωμένη. Μάταια ο Πέλος προσπαθεί να γυρίσει με το χέρι του το κεφάλι του Αρη προς το μέρος του. Αυτό επιστρέφει αυτόματα προς τη Λίλα, ενώ η μηχανική του κίνηση συνοδεύεται από τον κατάλληλο ήχο. Η Λίλα, κοιτάζοντας κατάματα τον Πέλο, κινείται αργά προς το μέρος του, ώστε να γίνουν οι συστάσεις. Η εναλλαγή των πλάνων, με γκρο του Αρη και μεσαία της Λίλας, αποτυπώνοντας το ελαφρώς έκπληκτο ύφος του ενός και το σοβαρό της άλλης, συνθέτει την εικόνα του κεραυνοβολημένου από έρωτα: έκπληξη, αργές κινήσεις, αργή πορεία προς το πεπρωμένο, προς το σύντροφο που στέλνει η μοίρα. Ο Πέλος, ερωτευμένος και ο ίδιος με τη Λίλα, αντιλαμβάνεται αμέσως τι συμβαίνει, αλλά δέχεται τη μοίρα του με μελαγχολικό ύφος, σαν πιστός φίλος. Ο Άρης και η Λίλα απαντούν ταυτόχρονα «χαίρω πολύ» στις συστάσεις, επειδή έχουν ήδη συντονιστεί. Κοιτάζονται στα μάτια και δίνουν ο ένας στον άλλον τις απαραίτητες πληροφορίες για τον εαυτό του: ποιος είναι και τι ονειρεύεται να γίνει. Όταν αγκαλιάζονται, κελαηδούν πουλιά. Ο μη ρεαλιστικός ήχος υπογραμμίζει το νόημα του αγκαλιάσματος. Η ζωή τους ως ερωτευμένων περιγράφεται με μία σειρά στοπ καρέ: βόλτες στον κήπο, αγκαλιές, φιλιά και χάδια. Με απροσδόκητο τρόπο για τα εκφραστικά δεδομένα των κωμωδιών της εποχής, ο Γρηγόρης Γρηγορίου καταφέρνει

215. Κριτικές των Αντώνη Μοσχοβάκη, Ελένης Μπιστικά, Γ. Π. Σαββίδη, Κώστα Σταματίου, Αγλαΐας Μητροπούλου στο Σολδάτος, Ελληνικός κινηματογράφος, ό.π., τ. Α', σ. 283· Γρηγορίου, ό.π., τ. Β', σ. 95-99" Μητροπούλου, ό.π., σ. 233-234.

Σελ. 190
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/191.gif&w=600&h=915

να μεταδώσει τα αιφνίδια, ισχυρά και σοβαρά συναισθήματα των ηρώων του.

Κεραυνοβόλος είναι και ο έρωτας του Θανάση για την Ελένη (Θανάσης Βέγγος, Αιμιλία Υψηλάντη, Ο Θανάσης, η Ιουλιέττα και τα λουκάνικα), όταν την πρωτοβλέπει από μακριά σε μία εκδήλωση της φιλαρμονικής. Την ξανασυναντά τυχαία στο ποδηλατάδικό του και πέφτει κυριολεκτικά «ξερός»- αποφασίζει αμέσως να την παντρευτεί εντός δεκαπενθημέρου. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού και αγάπης που ακολουθούν συνιστούν ανθολογία. Όχι μόνο φυλάει τα «ενθύμια έρωτος», τα ραβασάκια της Ελένης, αλλά και τα κορνιζάρει, δίνοντάς τους αξία που από τη φύση τους δεν έχουν. Για να την υποδεχθεί, στολίζει το μαγαζί με βάγια, μπαλόνια και σημαιούλες, ασβεστώνει το πεζοδρόμιο, παραγγέλλει φωτεινή επιγραφή με λαμπιόνια που γράφουν το όνομά της, ανάβει πυροτεχνήματα και βάζει στο γραμμόφωνο ένα δίσκο στον οποίο η μόνη λέξη που ακούγεται είναι «Ελένη». Κερνάει όλο τον κόσμο ποδηλατάδες και παγωτά, επειδή «το κατάστημα γιορτάζει». Της κάνει καντάδες με το τρομπόνι και, τέλος, οργανώνει την απαγωγή της, αφού οι Μανιάτες συγγενείς της αρνούνται να τους παντρέψουν. Σε πολλές κωμωδίες ο Βέγγος εκφράζει λεπτομερώς τον έρωτά του και περιγράφει με ακρίβεια τα συμπτώματα. Στο Ζήτω η τρέλλα (1962, σενάριο Στέφανος Φωτιάδης, σκηνοθεσία Πάνος Γλυκοφρύδης), ως Ρωμαίος, λέει στη Μάρθα (Πάρη Λεβέντη): «Όταν είστε κοντά μου, νιώθω πολύ παράξενα πράγματα [...] βουίζουν τ' αυτιά μου, χτυπά η καρδιά μου, μουδιάζουν τα πόδια μου, πονά η μέση μου και πολλά άλλα». Συμπτώματα αυθεντικά του ερωτευμένου ανακατεύονται με άλλα, άσχετης παθολογίας, για να υπογραμμίσουν την ένταση των αισθημάτων, αλλά και για να δημιουργήσουν κωμικό αποτέλεσμα.

Οι φίλοι και οι συγγενείς ακούν συχνά τις εκμυστηρεύσεις των ερωτευμένων, τις εξιδανικευμένες περιγραφές τους για το αντικείμενο του έρωτά τους, τα σχέδια για το μέλλον και, φυσικά, τις αμφιβολίες και τις απογοητεύσεις τους.

Σπάνια οι ερωτευμένοι εξομολογούνται την κατάσταση τους γραπτώς, στο προσωπικό τους ημερολόγιο. Οι νέες είναι πιο επιρρεπείς σε αυτή την πρακτική, επειδή το ημερολόγιο θεωρείται ρομαντικό στοιχείο, που ταιριάζει περισσότερο στη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Η Λίζα (Άννα Φόνσου, Το αγόρι που αγαπώ) ονειροπολεί και καταγράφει με επιμέλεια τις φαντασιώσεις της, όπως και τα πραγματικά γεγονότα που έχουν σχέση με το χωρίς ανταπόκριση έρωτά της προς τον Δημήτρη (Ανδρέας Μπάρκουλης). Το ημερολόγιο δίνει υλική υπόσταση στο χρόνο που περνά, χωρίς να επηρεάζει τα αισθήματα της νεαρής. Η Λίζα δεν έχει φίλες για να κουβεντιάσει μαζί τους για τον Δημήτρη, ούτε αισθάνεται άνετα να κάνει τέτοιες συζητήσεις με το μόνο της συγγενή, τον παππού της. Το ημερολόγιο είναι το μοναδικό καταφύγιο, που ανατροφοδοτεί τις σκέψεις της για τον αγαπημένο της, και ταυτόχρονα ένας όχι πολύ συνηθισμένος τρόπος για να φθάσουν αυτές οι σκέψεις με φυσικό τρόπο στο θεατή.

Σελ. 191
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/192.gif&w=600&h=915

δ' Τακτικές

Ο άνδρας αναλαμβάνει συνήθως την πρωτοβουλία να μιλήσει πρώτος για τα αισθήματά του, να κάνει την ερωτική εξομολόγηση. Όμως, και οι κοπέλες, όπως θα δούμε στη συνέχεια, από μία στιγμή και μετά, κάνουν το πρώτο βήμα, όταν ο δυναμισμός και η ανυπομονησία τους είναι μεγαλύτερα από την αιδημοσύνη του συντρόφου τους.

Η κατάκτηση του ερωτικού αντικειμένου δεν είναι πάντα αυτονόητη, ενώ η πρώτη συνάντηση δεν οδηγεί με βεβαιότητα στη σύναψη σχέσης. Στο Έξυπνοι και κορόιδα η Λέλα αντιστέκεται επί πολλούς μήνες στην πολιορκία τού Άλκη και τον αναγκάζει να σκαρφίζεται διάφορα κόλπα για να κάμψει την αντίσταση της. Ενδιαφέρεται για τον νεαρό που την πρωτοπλησίασε στο δρόμο, αλλά ταυτόχρονα διστάζει να συνδεθεί μαζί του" υιοθετεί τη συμπεριφορά της μοιραίας γυναίκας, που παιδεύει τον άνδρα πριν υποκύψει. Στο ερωτικό παιχνίδι η γυναίκα προκαλεί διακριτικά. Ο Άλκης αντιμετωπίζει την κατάσταση με επιμονή, προβάλλοντας την άποψη ότι μπορεί κάποιος να ερωτευτεί μία κοπέλα με την πρώτη ματιά, να την ακολουθήσει στο δρόμο, να επιδιώξει τη γνωριμία του μαζί της, ενώ η στάση του να μην είναι επιπόλαια, αλλά σοβαρή και ειλικρινής.

Πολλές φορές τα νεαρά πρόσωπα δεν ξέρουν πώς να κατακτήσουν το αντικείμενο του ενδιαφέροντος τους. Τότε εμφανίζεται ένας καθοδηγητής —είτε συγγενής, η μητέρα, ακόμα και ο πατέρας, είτε φίλος—, που βοηθάει την κατάσταση με τις κατάλληλες συμβουλές. Συνήθως οι γυναίκες τις χρειάζονται περισσότερο, αφού οι άνδρες είναι πιο δύσκολοι στόχοι. Ένας άνδρας, ο Αντώνης (Μίμης Φωτόπουλος, Μια νύχτα στον Παράδεισο), συνοψίζει σε μία φράση τις τακτικές που ακολουθούν οι γυναίκες για να καταφέρουν να παντρευτούν, σπρώχνοντας την παιδική του φίλη Λίνα να κατακτήσει τον πλούσιο γαμπρό: «Στήσ' το δόκανο και πιάσ' το λαγό, όπως το στήνουν όλες».

«Άσχημα κάνεις που δείχνεις την αγάπη σου», αποφαίνεται η φίλη στην Άννα (Σόνια Ζωΐδου, Πλούσιοι χωρίς λεφτά, 1960, σενάριο Ηλίας Μπακόπουλος — Πολύβιος Βασιλειάδης, σκηνοθεσία Φρίξος Ηλιάδης) και τη συμβουλεύει να υποκρίνεται, επειδή «τέτοια θέλουν οι άντρες. Εσύ δεν τους ξέρεις. Όταν σιγουρέψουν για καλά μια γυναίκα, τότε τραβάνε παρακάτω για να βρούνε κι άλλη [...]. Το παν είναι να τους κρατάς σε αγωνία, να τους λιώνεις, που λέει ο λόγος, στα πόδια τους [...]. Απολειφάδια να τους κάνεις. Όταν ο άντρας αγωνίζεται για να κρατήσει εσένα, δεν του μένει καιρός να κοιτάξει άλλη». Μέσα σε μία δεκαετία οι συμβουλές γίνονται πιο επιθετικές: «Γλέντα, γέλα και φεύγα», προτείνει η φίλη στην Νταίζη (Μαίρη Κυβέλου, Εφοπλιστής με το ζόρι, 1971, σενάριο Ναπολέων Ελευθερίου, σκηνοθεσία Γιώργος Παπακώστας).

Σελ. 192
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/193.gif&w=600&h=915

Η Λίζα (Το αγόρι που αγαπώ) υιοθετεί τις συμβουλές της προσγειωμένης και πρακτικής φίλης της (Νίκη Λινάρδου), φέρεται ως μοιραία γυναίκα, αλλάζει εμφάνιση και τρόπους, γίνεται «περήφανη, αγέρωχη», δηλώνει κατά του γάμου και προκαλεί εντέλει την περιέργεια και το ενδιαφέρον του Δημήτρη. Συμβουλές όμως της δίνει και ο ίδιος ο έμπειρος καρδιοκατακτητής: «Μάθε και κάτι άλλο για να το ξέρεις σ' όλη σου τη ζωή. Οι άντρες τη γυναίκα τη θέλουν περήφανη. Να μην πέφτει στα πόδια τους. Έτσι κι έπεσε, πάει, χάνει το ενδιαφέρον της».

Η κυρία Φωτεινή (Γεωργία Βασιλειάδου, Ο μαγκούφης, 1962, σενάριο Βασίλης Σπυρόπουλος — Παναγιώτης Παπαδούκας, σκηνοθεσία Τζανής Αλιφέρης), σπιτονοικοκυρά του όχι πια και τόσο νέου Βασιλάκη (Μίμης Φωτόπουλος), θέλει να τον δει αποκατεστημένο και του περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τη μοναξιά και τα προβλήματα της εργένικης ζωής. Παράλληλα, συμβουλεύει και την υπάλληλό του Καίτη (Μάρθα Βούρτση), μία σεμνή και σοβαρή κοπέλα, που τον αγαπάει κρυφά, «κάνα χαμόγελο παραπάνω, λίγη πονηριά στο μάτι, λίγο κούνημα αλά Μπριζίτ Μπαρντό, να του βάλουμε την ιδέα».

Παρά την προηγούμενη εμπειρία της στους άνδρες, η Ιουλία (Πόπη Λάζου, Ο ανηψιός μου ο Μανώλης) ζητά από τη μητέρα της (Γεωργία Βασιλειάδου) συμβουλές για την κατάκτηση του πλούσιου μετανάστη που αναμένεται από την Αμερική. Στην εξύφανση των σχεδίων συμμετέχει και ο πατέρας, ο Αριστείδης (Βασίλης Αυλωνίτης), που βλέπει αυτόν το γάμο ως σωτηρία τής επιχείρησής του, την οποία θέλει να εκσυγχρονίσει. Κατά παράβαση του προτύπου πατέρα-ηθικού οδηγού, υποδεικνύει στην κόρη του να «κουνήσει την ουρά της, και όχι να παριστάνει την κυρία με τας καμελίας», δηλαδή να χρησιμοποιήσει μοντέρνους τρόπους κατάκτησης, και όχι τον ξεπερασμένο ρομαντισμό. Οι εκσυγχρονισμένες τακτικές ωστόσο αποτυγχάνουν, όπως ναυαγεί και ο εκσυγχρονισμός της επιχείρησης. Ο εκσυγχρονισμός βάλλεται με όπλο τη σεξουαλική ηθική. Η αδράνεια προστατεύει τα ήθη. Εν τω μεταξύ, η Ιουλία περιποιείται προσωπικά το γαμπρό-στόχο, στολίζει το δωμάτιό του με τουλίπες, λουλούδια ακριβά και σπάνια στην ελληνική αγορά της εποχής, του τονίζει ότι στρώνει το κρεβάτι του με τα χέρια της, δηλώνοντας με αυτόν τον έμμεσο τρόπο τη διαθεσιμότητά της.

Μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση αναζήτησης συμβουλών είναι η Λίλα (Δεσποινίς διευθυντής), η οποία —λόγω των σπουδών της, και μάλιστα σε θετικές επιστήμες, καθώς και της υπεύθυνης εργασίας της, στην οποία αφιερώνει όλο της το χρόνο— έχει παραμελήσει τη γυναικεία της «φύση». Η εξαδέλφη της Αθηνά, τυπική εκπρόσωπος συμπεριφοράς και ενασχολήσεων των γυναικών τής μεσαίας τάξης, με δύο διαζύγια και περιζήτητη από το άλλο φύλο, αναλαμβάνει να αποκαταστήσει την «παραμόρφωση». Τη διδάσκει να ντύνεται με γυναικεία κομψότητα, μοντέρνα και προκλητικά, να πηγαίνει στο κομμωτήριο,

Σελ. 193
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/194.gif&w=600&h=915

όχι μόνο να προσέχει την εμφάνιση, αλλά να κατακτήσει και την τεχνική, που συνοψίζεται στο τετράπτυχο «χάρις, κομψότης, φινέτσα, τσαχπινιά»" την κατευθύνει σε νέα θέματα συζητήσεων, «οτιδήποτε εκτός από τσιμέντα" μόδα, κουσκούς, κουμκάν, χάλι-γκάλι», που η Λίλα θεωρεί κινέζικα.

Ο Πέτρος (Φαίδων Γεωργίτσης, Γοργόνες και μάγκες, 1968, Γιάννης Δαλιανίδης), ένας γόης αργόσχολος αλλά μοντέρνος, έχει όλες τις γυναίκες στα πόδια του. Εχει αναγάγει την κατάκτηση τους σε τέχνη, που διέπεται από το τρίπτυχο «πολλή ευγένεια, ρομαντισμός και ζοριλίκι - αντριλίκι - σνομπάρισμα», το οποίο προσαρμόζει κάθε φορά στο χαρακτήρα του υποψήφιου θύματος.

Στον Ξεροκέφαλο ο Παντελής (Γιάννης Γκιωνάκης) προσπαθεί να επιβληθεί στη Ντόρα (Σάσα Καστούρα) εξάπτοντας τη ζήλια της. Επειδή εκείνη δεν ενστερνίζεται την αρνητική του άποψη για τη δουλειά της και αντιδρά στο χαστούκι που της δίνει με τη διακοπή της σχέσης τους, αυτός πηγαίνει στο κέντρο όπου εργάζεται συνοδευόμενος από μία πολύ ωραία γυναίκα, τη Σόφη (Ρίκα Διαλυνά), ύστερα από προτροπή της τελευταίας. Το ζευγάρι χαριεντίζεται, προκαλώντας την οργή της Ντόρας, που αναθεωρεί τη στάση της.

Συμβουλάτορας του Γιώργου (Γιάννης Γκιωνάκης, Ο τρελλός της πλατείας Αγάμων, 1970, σενάριο Θάνος Λειβαδίτης, σκηνοθεσία Κώστας Ανδρίτσος) είναι η δακτυλογράφος του, δηλαδή μία άλλη γυναίκα, όπως και στην προηγούμενη περίπτωση" αυτή του αποκαλύπτει ότι οι γυναίκες δεν αντέχουν τρία πράγματα: την αδιαφορία, την απιστία και την εγκατάλειψη: «Έτσι και καταλάβουν ότι χάνουν το θύμα τους από μία άλλη, γίνονται αγνώριστες». Προσφέρεται μάλιστα να υποδυθεί το παλαιό φλερτ του Γιώργου, που αναθερμαίνεται, για να προκαλέσει τη ζήλια της αγαπημένης του Έλεν (Μέμα Σταθοπούλου) και να κάμψει την αντίσταση της. Η Έλεν αντιμετωπίζει κατά μέτωπο την παρείσακτη, εκκαθαρίζοντας το πεδίο, και παραδέχεται τον έρωτά της για τον Γιώργο μετά από ανταλλαγή χαστουκιών. Τα χαστούκια ανάμεσα στο ζευγάρι προοιωνίζονται πάντα μία ευτυχή εξέλιξη στις κωμωδίες.

Δεν είναι όμως πάντα οι συμβουλές επιτυχημένες. Ο Θωμάς (Διαβόλου κάλτσα) συμβουλεύει απερίσκεπτα το συνεταίρο του Λαλάκη (Γιάννης Γκιωνάκης) να κάνει μία αποφασιστική ερωτική εξομολόγηση στην ανιψιά του Ρένα — «βουτιά και στα βαθιά». Το αποτέλεσμα είναι να φάει ο Λαλάκης ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, αντί να σφίξει στην αγκαλιά του τη Ρένα, και να γίνει τρικούβερτος καβγάς ανάμεσα σε ανιψιά και θείο.

Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να εξασφαλίσει ένας νέος τη γυναίκα που αγαπά είναι η προγαμιαία σεξουαλική ολοκλήρωση της σχέσης. Όπως είδαμε, κάτι τέτοιο μάλλον σπάνια ομολογείται στις κωμωδίες. Όμως, ο Κανέλλος (Κώστας Χατζηχρήστος, Ο κύριος πτέραρχος) το θέτει καθαρά στο φίλο του Βαγγέλη (Γιώργος Τσιτσόπουλος), ο οποίος περνάει μεγάλη ταραχή, αφού ο πατέρας της αγαπημένης του Δημητρούλας (Ντίνα Τριάντη) την παντρολογάει

Σελ. 194
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/195.gif&w=600&h=915

γάει με έναν προικοθήρα: «την έχεις σιγουρέψει;», ρωτάει' και συμβουλεύει περισσότερο το θεατή παρά τον Βαγγέλη: «Τη γνώρισες; Ρίξε μια προκαταβολή να δέσεις ! θα ψάχνανε τώρα αυτοί να μας βρουν να ζητήσουν την προκαταβολή πίσω!».

Εκτός από τις προξενήτρες, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες επαγγελματιών που ασχολούνται με υποθέσεις καρδιάς, οι παραδοσιακότερες καφετζούδες και οι νεότερες χαρτορίχτρες και τα μέντιουμ. Η αμφιβολία για το αν εντέλει ο άνδρας θα αποφασίσει το γάμο οδηγεί πολλές νέες στις επαγγελματίες της πρόβλεψης. Η Μαίρη συμβουλεύει την Ελένη (Ζωή Λάσκαρη, Μάρθα Καραγιάννη, Οι θαλασσιές οι χάντρες, 1967, Γιάννης Δαλιανίδης)216 να ζητήσει από μία τσιγγάνα μαγικά φίλτρα, για να δέσει την αγάπη του Κώστα (Κώστας Βουτσάς). Το φίλτρο έχει το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Η Ευανθία (Πόπη Λάζου, Η περίπτερου, 1970, σενάριο Κώστας Ασημακόπουλος, σκηνοθεσία Νίκος Αβραμέας) ζητά τη βοήθεια της Γεωργίας (Γεωργία Βασιλειάδου), που υποδύεται το μέντιουμ- η Γεωργία συμβουλεύει δυναμική αντιπαράθεση, το ξυλοκόπημα της αντιζήλου. Στο Για μια χούφτα τουρίστριες (1971, σενάριο Πάνος Κοντέλης, σκηνοθεσία Ερρίκος Θαλασσινός) η τσιγγάνα που κατηγορείται ότι έφερε με τα μάγια της τον Χαρίτο (Θόδωρος Κατσαδράμης) πάνω στην υποτιθέμενη νάρκη, ύστερα από παράκληση της Κατίνας (Ελένη Ανουσάκη) για βοήθεια, ομολογεί, ενάντια στο συμφέρον της, ότι στα μάγια πιστεύουν μόνο οι αφελείς — δηλαδή όλοι όσοι παρακολουθούν τη σκηνή.

Οι τσιγγάνες, αξεπέραστες στην τέχνη της πρόβλεψης, οι χαρτορίχτρες και τα μέντιουμ είναι ώριμες στην ηλικία γυναίκες, που υποτίθεται ότι έχουν πείρα στην ερωτική κατάκτηση των ανδρών και ταυτόχρονα κάνουν μάγια ή δίνουν βότανα, που θα κάνουν τον υποψήφιο γαμπρό να αποφασίσει το γάμο. Η επίσκεψη σε τέτοιου είδους επαγγελματίες δίνει πάντα σε σκηνοθέτες και σεναριογράφους την ευκαιρία να αποκαλύψουν στους θεατές τον τρόπο εκμετάλλευσης των εύπιστων απελπισμένων, αφού τα μέντιουμ πληροφορούνται διάφορα στοιχεία από τη ζωή τους, τα οποία στη συνέχεια τάχα μαντεύουν. Ιδιαίτερα ο Αλέκος Σακελλάριος επανέρχεται στο ζήτημα σε αρκετές κωμωδίες του, όπως Η καφετζού- Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)' Η κυρά μας η μαμμή. Η Βασιλειάδου, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε αυτούς τους ρόλους, επανέλαβε τον ίδιο ρόλο στην Περιπτερού. Ανάλογο ρόλο υποδύεται ο Σταύρος Παράβας στη Χαρτορίχτρα, όταν αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την ευπιστία των γυναικών για να βγει από το επαγγελματικό του αδιέξοδο.

Οι μόνοι σεναριογράφοι που φαίνεται να αμφισβητούν τις συμβουλές και τις δοκιμασμένες τακτικές κατάκτησης είναι οι Ασημάκης Γιαλαμάς και Κώ-

216. Κριτική της Αγλαίας Μητροπούλου στο Σολδάτος, Ελληνικός κινηματογράφος, ό.π., τ. Α', σ. 356.

Σελ. 195
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/196.gif&w=600&h=915

Κώστας Πρετεντέρης στο Δεσποινίς διευθυντής. Το γεγονός ότι μία κοπέλα με διαφορετικές προϋποθέσεις και διαφορετικούς στόχους από το μέσο όρο οδηγείται από τις συμβουλές της εξαδέλφης της, εκπροσώπου της κανονικότητας και των τρεχουσών αντιλήψεων περί θηλυκής συμπεριφοράς, να γίνει είδωλο μίας ξένης προς αυτήν προσωπικότητας αμφισβητείται από το συγγραφικό δίδυμο, το οποίο προτείνει τη νεωτεριστική για το χώρο άποψη ότι η γυναίκα δεν παύει να είναι ερωτεύσιμη, αν και έχει μυαλό, αν και έχει σπουδάσει και ασκεί ένα απαιτητικό επάγγελμα. Η Λίλα αποτυγχάνει να σαγηνεύσει τον Αλέκο υποδυόμενη το θηλυκό, ενστερνιζόμενη τις παραδοσιακές γυναικείες τακτικές, ενώ έχει ήδη επιτύχει να τον κατακτήσει με τη δυνατή και πολύ διαφορετική προσωπικότητά της.

Οι κοπέλες συγκινούνται πάντα από μία ωραία ανθοδέσμη, επειδή παραμένουν ρομαντικές· όταν ο Τέλης (Τόλης Βοσκόπουλος, Ο Γιάννης τα 'κανε θάλασσα, 1964, σενάριο Γιώργος Παΐζης, σκηνοθεσία Οδυσσέας Κωστελέτος) έρχεται στα γενέθλια της αγαπημένης του με άδεια χέρια, δηλώνοντας ότι θεωρεί ξεπερασμένο ψευδορομαντισμό και συνήθεια της εποχής της γιαγιάς του το να προσφέρει λουλούδια σε μία κοπέλα, αυτή απογοητεύεται. Στην περίπτωση του Τέλη, η απόρριψη της ανθοδέσμης είναι ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα ενός σύγχρονου νέου, που οι πρεσβύτεροι αποκαλούν «τεντιμπόη» και ο οποίος υιοθετεί αυθάδεις τρόπους συμπεριφοράς. Στις κωμωδίες οι ανθοδέσμες, ευρύτατα διαδεδομένη κοινωνική συνήθεια, είναι παρούσες σε κάθε αίτηση σε γάμο, ανεξάρτητα από την έκβαση.

Οι γυναίκες που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα, όπως η Νανά στο Ελα στο θείο, διεκδικούν μαχητικά το γάμο και την αποκατάσταση. Η Νανά πιέζει τον Αντώνη σε κάθε τους έξοδο να αποφασίσει να μιλήσει στο θείο του για τις υποχρεώσεις που έχει δημιουργήσει απέναντί της. Δεν διστάζει να εμφανιστεί στο μπακάλικο του θείου, για να δείξει στον Αντώνη ότι μπορεί να κάνει σκηνή και να τον διεκδικήσει ανά πάσα στιγμή. Η Καίτη γίνεται κολλιτσίδα στον Κώστα (Κάκια Αναλυτή, Κώστας Χατζηχρήστος, Λαός και Κολωνάκι), ο οποίος δεν τη θέλει, επειδή τη θεωρεί μικρή και λιγότερο εντυπωσιακή από την Ντέντη (Ρίκα Διαλυνά). Όπου πάει τη βρίσκει μπροστά του. Μέχρι και στα καλλιστεία δηλώνει συμμετοχή, για να τον κάνει να την προσέξει σαν γυναίκα. Είδαμε επίσης τη Μάρθα, στην Ωραία τον κουρέα, να φροντίζει μόνη της τα του γάμου της. Οι κοπέλες των μικροαστικών στρωμάτων αργούν να υιοθετήσουν τέτοια συμπεριφορά.

Διεκδικητική στάση κρατούν και οι νέες που ανήκουν στα ανώτερα στρώματα. Ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οπότε εμφανίζονται κωμωδίες με «σκρούμπολ» στοιχεία, φαίνεται να αλλάζει η τακτική που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να κερδίσουν τον άνδρα που τις ενδιαφέρει. Δεν περιμένουν πλέον από αυτόν να κάνει το πρώτο βήμα, αλλά τον διεκδικούν και

Σελ. 196
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/197.gif&w=600&h=915

φαίνονται αποφασισμένες και σίγουρες ότι θα τον κερδίσουν. Η Τζένη Καρέζη είναι μία από τις πρωταγωνίστριες που ενσαρκώνει το νέο πρότυπο. Στο Ραντεβού στην Κέρκυρα η Ντιάνα έχει ακούσει καλά λόγια από τον πατέρα της για το νομικό του σύμβουλο Ανδρέα. Τον βλέπει, της αρέσει και εξυφαίνει σχέδιο κατάκτησής του, στο οποίο εμπλέκει τη μητέρα του και τον πατέρα της. Δεν διστάζει να του εμφανιστεί με ψεύτικη ταυτότητα, ως δυναμική υπάλληλος της οικογενειακής του επιχείρησης. Το θράσος, η επιθετικότητα, η ειρωνεία της είναι συμπεριφορές που ο Ανδρέας δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει, επειδή οι γυναίκες που συναναστρέφεται και που περνούν τόσο φευγαλέα από την οθόνη, όσο και από τη ζωή του, έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Μπορεί να έχουν πιο σέξι εμφάνιση από την καλοφτιαγμένη Ντιάνα, αλλά δεν είναι σε θέση να ανταλλάξουν κουβέντα πέρα από κοινότοπα γλυκόλογα. Οπωσδήποτε, η σκηνοθετική παρέμβαση τονίζει τη σεξουαλικότητά τους σε βάρος του πνεύματος ή του δυναμισμού τους, για να αναδείξει σε πρότυπο όχι τα —ικανοποιητικά, άλλωστε— σωματικά προσόντα, αλλά την προσωπικότητα της Ντιάνας.

Τα ήθη αλλάζουν και οι γυναίκες αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες που δεν θα τολμούσαν να σκεφτούν δέκα χρόνια πριν. Η πλούσια χήρα κυρία Αργυρού κάνει πρόταση γάμου στον Πέτρο Ράμπο (Ντόρα Κωστίδου, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Κρουαζιέρα στη Ρόδο), αφού του ομολογεί ότι της αρέσει και δεν θέλει να τον χάσει, ενώ η Νίνα προτρέπει το φίλο της (Βούλα Χαριλάου, Βαγγέλης Πλοιός) να κάνει τις κινήσεις που απαιτεί ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα και τον φιλάει στο στόμα. Στο Κατηγορούμενος ο έρως η Έλλη προσπαθεί να επιτύχει την ερωτική εξομολόγηση του Κώστα, αλλά βλέποντας το δισταγμό του αποφασίζει να μιλήσει πρώτη. Η Φιλιώ εξομολογείται τον έρωτά της στον Βλάση (Άννα Μαντζουράνη, Μίμης Φωτόπουλος, Οι γυναίκες θέλουν ξύλο, 1962, σενάριο Στέφανος Φωτιάδης, σκηνοθεσία Ορέστης Λάσκος),217 όταν βλέπει ότι δεν της δίνει καμία σημασία και ότι είναι ερωτευμένος με άλλη. Προσπαθεί μάλιστα να τον προκαλέσει σαν γυναίκα, επειδή την αποπαίρνει. Η Μίρκα (Ντίνα Τριάντη, Σχολή για σωφερίνες) θέλει να απαγάγει τον Μπάμπη (Θανάσης Βέγγος), προκειμένου να τον παντρευτεί με «λευκό» γάμο. Ο Μπάμπης είναι αναποφάσιστος, όμως η Μίρκα βιάζεται να ικανοποιήσει τον όρο της πατρικής διαθήκης και να παντρευτεί, προκειμένου να απαλλαγεί από την κηδεμονία του θείου της (Ζανίνο)" κάνει με το σύζυγο της μία συμφωνία και τον χειρίζεται σύμφωνα με τα σχέδιά της. Το Κατινάκι ομολογεί στον Θανάση (Κλεό Σκουλούδη, Θανάσης Βέγγος, Είναι ένας τρελλός... τρελλός Βέγγος,

217. Μεταφορά της κωμωδίας του Στέφανου Φωτιάδη Ο θηριοδαμαστής, που ανεβαίνει στο θέατρο «Σαμαρτζή», από το θίασο Μίμη Φωτόπουλου, το καλοκαίρι του 1957' Θέατρο 57, ό.π., σ. 33' Θρύλος, ό.π., τ. Ζ', σ. 230-231.

Σελ. 197
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Οι νέοι στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου (1948-1974)
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 178
    

    γυμνοί, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι δύο κοπέλες (Βούλα Χαριλάου, Ντίνα Τριάντη) βρίσκονται κοντά τους, κρυμμένες από ένα βράχο. Η εικόνα δείχνει γυμνά στέρνα, παντελόνια και εσώρουχα —μοντέρνα σλιπάκια— να κατεβαίνουν, γυμνά πόδια. Τα κοντινά πλάνα σε στέρνο και πρόσωπο υπονοούν πολύ καθαρά ό,τι κρύβεται. Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης παίζει με την έκπληξη, την αυτοσυγκράτηση, την περιέργεια, την πονηριά των κοριτσιών. «Μην κοιτάς, δεν κάνει», αποτρέπει η Βέρα. «Δεν είναι σωστό, αλλά είναι ενδιαφέρον», απαντά η λιγότερο συγκρατημένη Νίνα, με μία έκφραση ευδαιμονίας, που προκάλεσε το απροσδόκητο θέαμα. Εννοείται ότι στο τέλος οι κοπέλες δεν θα έχουν δει τίποτε περισσότερο από ό,τι έπρεπε, αφού θα παντρευτούν τους νεαρούς. Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία ότι κάποια κορίτσια αρχίζουν να γίνονται περισσότερο τολμηρά σε σχέση με τις σεξουαλικές απαγορεύσεις.

    α' Η γνωριμία

    Συνήθως οι νέοι γνωρίζονται τυχαία, σε κάποιο δημόσιο χώρο, είτε από ένα πείραγμα είτε επειδή ο νέος υπερασπίζεται τη νέα από το πείραγμα κάποιου άλλου. Πράγματι, τα πειράγματα στο δρόμο είναι μία ανδρική πρακτική που δεν μπορούν να αποφύγουν οι κοπέλες.205 Ακόμα και οι παντρεμένες υφίστανται τους ενοχλητικούς θαυμαστές, που τις πολιορκούν στενά, φέρνοντάς τις σε δύσκολη θέση (Λάμπρος Κωνσταντάρας, Ίλια Λιβυκού, Ούτε γάτα... ούτε ζημιά). Στο Μερικοί το προτιμούν κρύο ο Κλεώπας και ο Γιώργος (Κώστας Βουτσάς, Βαγγέλης Βουλγαρίδης) «μονομαχούν» στην παραλία αλλά και μέσα στη θάλασσα, υποβρυχίως, με τρεις νεαρούς, οι οποίοι ενοχλούν την Εύα και τη Μαίρη (Ζωή Λάσκαρη, Χλόη Λιάσκου). Η γνωριμία καταλήγει σύντομα στο γάμο. Ο Θανάσης (Οι σκανδαλιάρηδες) απαλλάσσει τη Μαρίνα από την ενοχλητική παρακολούθηση δύο νεαρών, την ερωτεύεται και την παντρεύεται. Από ένα πείραγμα ξεκινά η στενή πολιορκία που κάνει ο Άλκης στη Λέλα (Βαγγέλης Πλοιός, Ντίνα Τριάντη, Εξυπνοι και κορόιδα).

    Στον Καταφερτζή (1964, σενάριο Νίκος Τσιφόρος, σκηνοθεσία Κώστας Στράντζαλης) ο Κανέλλος γνωρίζει τη Λίνα (Θανάσης Βέγγος, Σιμόνη Κυριακίδου) όταν της προσφέρει μία σημαντική βοήθεια: κυνηγάει τον κλέφτη που της πήρε την τσάντα, την οποία της επιστρέφει. Βέβαια, της ομολογεί ότι δεν είναι πια νέος, αλλά ώριμος, όπως ταιριάζει στους άνδρες — εννοώντας τους συζύγους.

    Πολλές γνωριμίες οφείλονται σε ατύχημα. Η Λέλα (Το σωφεράκι) περπατάει αφηρημένη στο δρόμο, γιατί ονειρεύεται τη μέρα του γάμου της, με

    205. Πβ. Νικολαΐδου, ό.π., σ. 27.