Error(s) found: '2'

+ Unable to change databases. Unknown database 'iaennew'.
+ Unable to perform the query SELECT * FROM keywords_description WHERE (language_id = ''). No database selected.
TEXT_VISIBLE_PAGES 425-444 TEXT_OF 562
TEXT_PREVIOUS_20
TEXT_CURRENT_PAGE
TEXT_NEXT_20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/425.gif&w=600&h=915

περιόδου, η χυδαία αισθητική της εικόνας κυριαρχεί σε σενάρια αναιμικά, που δεν φροντίζουν να προσδώσουν στις νέες γυναίκες κάποια ανθρώπινη ποιότητα. Το έκφυλο, κιτς παρουσιαστικό, σε συνδυασμό με την έλλειψη εξυπνάδας και συναισθημάτων, δίνει εικόνες νευρόσπαστων, καθόλου κολακευτικές για τις γυναίκες- μόνο η ανδρική πυγμή διασώζεται.

Οι κωμωδίες καταγράφουν αλλαγές στην εικόνα των νέων, που είναι σχεδόν ταυτόχρονες με το δυναμικό τους ρόλο στο κοινωνικό προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κινούνται όμως σε άλλο επίπεδο. Κάποιοι νέοι στις κωμωδίες απαιτούν, όχι πάντα με επιδέξιο τρόπο, να έχουν άποψη για τη διοίκηση και την πορεία της πατρικής επιχείρησης. Οι γονείς που αρνούνται να παραχωρήσουν μέρος της εξουσίας τους φαίνονται παλαιολιθικοί, κλειστοί στις εξελίξεις, καταδικασμένοι να περιθωριοποιηθούν, αργά ή γρήγορα. Η πρόοδος, μας λένε οι κωμωδίες, περνάει —δυστυχώς ίσως, όμως αναπόφευκτα— μέσα από τους νέους. Αυτοί, με τη σειρά τους, δεν είναι άξιοι απόλυτης εμπιστοσύνης. Συγκρούονται με τον πατέρα, αντί να συμμορφωθούν, και το ρίχνουν έξω, διασκεδάζοντας ακατάπαυστα — η διασκέδαση λειτουργεί εδώ ως μέσο παροπλισμού. Δεν είναι δηλαδή ακόμα ώριμοι να αναλάβουν ευθύνες.

Κοντά στη συγκεκριμένη ομάδα νέων υπάρχουν και αυτοί που, υπακούοντας στον πατριαρχικό κώδικα, έχουν αναλάβει πλήρως τις ευθύνες της συντήρησης των «αδύναμων μερών» της πατρικής οικογένειας. Στους ώμους τους έχει εναποτεθεί βάρος δυσβάστακτο, σε πλήρη σύγκρουση με τα ατομικά δικαιώματα. Δεν μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, γιατί πρέπει να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις τελεσίδικα ξεπερασμένες. Αφού δεν έχουν πια εξουσία, δεν πρέπει να έχουν και υποχρεώσεις. Και σε αυτό το σημείο οι νέες γυναίκες, που συνεχίζουν να προβάλλουν οικονομικές απαιτήσεις, ενώ παράλληλα θέλουν να είναι κύριες των επιλογών τους, βρίσκονται εν αδίκω.

Η γενιά των πατέρων, που επιζητεί τη διατήρηση των πατροπαράδοτων δικαιωμάτων, έχει ένα ατράνταχτο επιχείρημα υπέρ της: έχει προσφέρει με την εργασία της, έχει στηρίξει την οικογένεια, έχει εκτελέσει τις υποχρεώσεις της. Οι νέοι που αμφισβητούν αυτόν τον κώδικα πρεσβεύουν έναν τρόπο ζωής στηριγμένο στον ατομικισμό και στην ευκολία. Η σκληρή δουλειά και η προσφορά στην οικογένεια δεν είναι πλέον το ιδανικό τους. Θεωρούν ότι έχουν δικαιώματα ελέγχου στην περιουσία, ακόμα και στη ζωή των γονιών τους, οι οποίοι ακριβώς εγκαλούνται για την παραχώρηση τέτοιων ελευθεριών. Έχοντας τύχει μίας τρυφερής, γενναιόδωρης ανατροφής, οι νέοι δεν ανταποδίδουν την αυτοθυσία στο γονέα, αλλά γίνονται αδηφάγοι, μην μπορώντας να διακρίνουν το πραγματικό συμφέρον και να κατοχυρώσουν το μέλλον τους. Τονίζεται επίσης η αγάπη των νέων για το χρήμα και για τα αγαθά που αυτό μπορεί να προσφέρει, σε αντιδιαστολή με την παλαιότερη γενιά, που είχε «πραγματικά» ιδανικά.

TEXT_PAGE_SHORT425
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/426.gif&w=600&h=915

Είναι λοιπόν οι νέοι μία πρωταγωνιστική κατηγορία προσώπων που επιδιώκει να κατοχυρώσει τις θέσεις της, αλλά η οποία δεν θεωρείται έτοιμη να τεθεί στο τιμόνι των καταστάσεων. Κατά τους συντελεστές των κωμωδιών, η καθοδήγηση και η κηδεμονία των νέων κρίνονται απαραίτητες, ενώ καλό είναι να της δίνονται περιθώρια για να δοκιμάζεται. Αν ευθυγραμμιστεί με τους παλαιότερους κώδικες της ανάληψης καθηκόντων, αν καταφέρει να επιβάλει την πατροπαράδοτη τάξη, θεωρείται άξια επαίνου και πλήρων — όχι καταχρηστικών δικαιωμάτων. Κυρίως οι νέοι, παρά την άχρωμη και άνευρη παρουσία τους, καλούνται να επιβληθούν στις νεαρές, θρασείες, δραστήριες και δυναμικές γυναίκες, που δεν έχουν ούτε την εμπειρία ούτε τις δυνατότητες να ζήσουν διαφορετικά στο καινούργιο πλαίσιο που προσφέρει η είσοδος τους στην αγορά εργασίας. Έτσι, η αναπόφευκτη διαδοχή των γενεών εξασφαλίζεται με ανώδυνο τρόπο, η οικογένεια παραμένει ο αδιατάρακτος πυρήνας, που πρέπει πάση θυσία να προστατευτεί. Οι συντελεστές των κωμωδιών αφήνουν με αυτόν τον τρόπο της αναπαραγωγής της αδιασάλευτης τάξης να διαφανεί η απορία: τι θα αντικαταστήσει αυτό που πάει να καταργηθεί; Και προκρίνουν την ασφάλεια του γνωστού, αφού έχουν παρουσιάσει τις ενδεχόμενες αλλαγές και επιπτώσεις με τρόπο καθόλου ελκυστικό.

Αυτό το απόσταγμα των απόψεων ποικίλλεται, όπως είχαμε την ευκαιρία να εκθέσουμε λεπτομερώς στην ανάλυση που προηγήθηκε, και από διαφορετικές απόψεις, οι οποίες είναι αριθμητικά πολύ περιορισμένες, ώστε να επηρεάσουν τη συνολική εικόνα. Μία παραγωγή που πραγματοποιήθηκε με εντελώς ιδιαίτερους όρους, Η αρπαγή της Περσεφόνης, μιλάει με μοναδικό τρόπο για μία σειρά από δυνατότητες που έχει η νεολαία να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων.339 Οι δύο βασικοί συντελεστές της, ο σεναριογράφος Ιάκωβος Καμπανέλλης και ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, παρουσιάζουν με φαινομενικά απλοϊκό τρόπο τα σύνθετα οικονομικά προβλήματα της επαρχίας, τον κίνδυνο εκμετάλλευσης των αγροτών από τους κεφαλαιοκράτες, τις απελπισμένες —και γι' αυτό σπασμωδικές— κινήσεις των αδικημένων και τη μοναδική λύση που διαβλέπουν στο πρόβλημα: ένα νέο σπουδασμένο γεωπόνο, που πονάει τον τόπο του, που θέλει την προκοπή όλων, και όχι μόνο την προσωπική του ανέλιξη, και ο οποίος αναλαμβάνει μόνος του να λύσει τα προβλήματα που δεν έλυσε η συλλογική δράση. Η αρπαγή της Περσεφόνης είναι μία εξαίρεση, τόσο ως προς τη χρηματοδότηση και τις συνθήκες παραγωγής της όσο και ως προς τις απόψεις που μεταφέρει. Η χρηματοδότηση από έναν ερασιτέχνη παραγωγό,

339. Κριτικές των Παύλου Παλαιολόγου, Κώστα Σταματίου, Νέστορα Μάτσα, Κ.Β.Σ., Μάριου Πλωρίτη στο Σολδάτος, Ελληνικός κινηματογράφος, ό.π., σ. 168" Γρηγορίου, ό.π., τ. Α', σ. 148-156, 158-164· Ελίζα-Άννα Δελβερούδη, «Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και ο ελληνικός κινηματογράφος», Αριάδνη, τ. 7, Ρέθυμνο 1994, σ. 172-174.

TEXT_PAGE_SHORT426
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/427.gif&w=600&h=915

όπως ήταν ο Λυκούργος Σταυράκος, άφησε τα περιθώρια στους δύο βασικούς του συνεργάτες να εκφραστούν, προκαλώντας από πολύ κοντά το λογοκριτικό μηχανισμό.

Ως εξαίρεση μέσα στο σύστημα παραγωγής, η ταινία καταφέρνει να αναδείξει μία ενδιαφέρουσα εικόνα για τη νεότητα, σε αυτή την εποχή των μετασχηματισμών της ελληνικής κοινωνίας. Ο νεαρός είναι σπουδασμένος: η πρόοδος θα περάσει μέσα από τη μόρφωση και την επιστήμη. Με την αποκοτιά της ηλικίας του, τα βάζει με το οικονομικό κατεστημένο. Αφενός, καλεί τους συγχωριανούς του σε εξέγερση και αυτοδικία, μία πολύ σοβαρή αμφισβήτηση της καθεστηκυίας τάξης σε εποχή μεγάλου πολιτικού ελέγχου. Αφετέρου, προτείνει λύσεις όχι μόνο οικονομικά βιώσιμες, αλλά και σωστότερες ως προς τις διαδικασίες ανάπτυξης. Η μορφή ανάπτυξης που προτείνει δεν ευνοεί τη μικρή μερίδα των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών, αλλά αποβλέπει σε μία δίκαιη ανακατανομή εισοδήματος, σε ένα μοντέλο που δεν δημιουργεί αποκλεισμένους, αλλά απορροφά τη φτώχεια και την ανεργία. Ταυτόχρονα, ο νέος διατηρεί παραδοσιακές αρετές, όπως ο σεβασμός στην αγνότητα του κοριτσιού. Ο Πλούτων είναι μοναδικό παράδειγμα νέου που προτάσσει την προκοπή του τόπου του στο ατομικό συμφέρον στο τέλος του έργου δεν είναι ο μόνος που ανταμείβεται.

Η εικόνα των νέων στις κωμωδίες, όπως περιγράφηκε αναλυτικά στις προηγούμενες σελίδες, συντίθεται από παραλλαγές στερεοτύπων, οι οποίες διευρύνονται με το πέρασμα του χρόνου, αντανακλώντας τις αλλαγές που συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Τα στερεότυπα συντίθενται μέσω της ανατροφοδότησης από επιτυχημένα παραδείγματα του ελληνικού κινηματογράφου και της θεατρικής κωμωδιογραφίας, δέχονται την επιρροή του ξένου, ιδιαίτερα του αμερικανικού κινηματογράφου, και διευρύνονται, ενσωματώνοντας τις συγκρούσεις, τις εξελίξεις και τις αντιφάσεις της κοινωνικής πραγματικότητας. Παράγοντες που επηρεάζουν τη διαμόρφωση τους είναι επίσης οι πρωταγωνιστές, οι σταρ που εμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και οι οποίοι προωθούν τη δική τους εικόνα, σύμφωνα με ό,τι θεωρούν πως τους κάνει δημοφιλέστερους στο κοινό. Τέλος, το κοινό είναι ο πλέον καθοριστικός παράγοντας, αφού πρόκειται για έναν εμπορικό κινηματογράφο, που επιθυμεί να ικανοποιεί όσο το δυνατό περισσότερους θεατές, και συνεχώς προσπαθεί να μαντεύει πώς θα το κατορθώσει, αφού η ύπαρξη και η ευημερία του εξαρτώνται από αυτούς.

Οι νοοτροπίες που καταγράφονται στις κωμωδίες δεν απορρέουν απλώς από την κοινωνία, αλλά λειτουργούν και ως πρότυπα για το κινηματογραφικό κοινό. Οι κωμωδίες δεν δείχνουν μόνο τις μεταβολές που υφίσταται η εικόνα της νεότητας κατά τη διάρκεια των ετών, αλλά διαμορφώνουν και πρότυπα συμπεριφοράς, μέσα από τα οποία προβάλλονται, όχι κατ' ανάγκη θετικά, οι

TEXT_PAGE_SHORT427
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/428.gif&w=600&h=915

κοινωνικές μεταβολές, και κυρίως η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και η κατανάλωση. Προωθούνται επίσης κάποιες αξίες, όπως ο έλεγχος στη σεξουαλικότητα των γυναικών, που επιδιώκεται να παραμείνει ανεπηρέαστη από τον κίνδυνο της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Τα βήματα προς την εμπέδωση μίας δυναμικής παρουσίας των νέων ως ανεξάρτητης κοινωνικής κατηγορίας, με ξεχωριστό τρόπο ζωής, στον οποίο τα δικαιώματα και η διασκέδαση έχουν τον πρώτο λόγο, δεν γίνονται χωρίς την αντίδραση όσων έχουν το κεκτημένο δικαίωμα να εκφέρουν άποψη, ή μάλλον το καταλυτικό δικαίωμα να δώσουν ή να αρνηθούν τη συγκατάθεση τους. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι στις κωμωδίες έχουμε ακριβώς την ευκαιρία να δούμε τόσο την πορεία προς τη διαμόρφωση της μεταπολεμικής εικόνας των νέων όσο και τις αντιδράσεις που προκαλούνται από την ανατροπή των παγιωμένων σχέσεων. Το υλικό που μας απασχόλησε μπορεί να είναι μία σημαντική πηγή για τη μελέτη της ελληνικής κοινωνίας.

TEXT_PAGE_SHORT428
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/429.gif&w=600&h=915

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

TEXT_PAGE_SHORT429
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/430.gif&w=600&h=915 01 - 0002.htm

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

TEXT_PAGE_SHORT430
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/431.gif&w=600&h=915

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ

1. Μίμης Φωτόπουλος, Σμαρούλα Γιούλη. Το σωφεράκι, 1953. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

2. Άννα Φόνσου. Διαβόλου κάλτσα, 1961. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

3. Γιάννης Γκιωνάκης, Νίκος Σταυρίδης. Διαβόλου κάλτσα, 1961. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

4. Αντιγόνη Κουκούλη, Νίτσα Τσαγανέα, Μίμης Φωτόπουλος. Ο Θόδωρος και το δίκαννο, 1962. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

5. Ντίνος Ηλιόπουλος, Άννα Συνοδινού. Θανασάκης ο πολιτευόμενος, 1954. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

6. Αθανασία Μουστάκα, Αλίκη Βουγιουκλάκη. Μοντέρνα Σταχτοπούτα, 1965. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

7. Γιάννης Βογιατζής, Σαπφώ Νοταρά, Σωτήρης Μουστάκας. Το παιδί της μαμάς, 1970. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

8. Γεωργία Βασιλειάδου, Γκέλυ Μαυροπούλου. Η θεία από το Σικάγο, 1957. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

9. Βασίλης Μαυρομμάτης, Σμάρω Στεφανίδου, Τόλης Βοσκόπουλος. Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του, 1964. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

10. Νέλλη Παππά, Νίκος Ρίζος, Ντίνα Τριάντη, Θανάσης Μυλωνάς. Της κακομοίρας!, 1963. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

11. Φαίδων Γεωργίτσης, Μπέτυ Αρβανίτη. Νύχτα γάμου, 1967. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

12. Ξένια Καλογεροπούλου, Γιώργος Κωνσταντίνου. Γάμος α λα ελληνικά, 1964. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

13. Γιώργος Κωνσταντίνου, Ξένια Καλογεροπούλου. Γάμος α λα ελληνικά, 1964. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

14. Νίτσα Μαρούδα, Κώστας Χατζηχρήστος. Ο άνθρωπος που γύρισε από τα πιάτα, 1969. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

15. Βασιλάκης Καΐλας, Μάρω Κοντού. Οικογένεια Χωραφά, 1968. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

16. Ορέστης Μακρής, Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο, 1959. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

17. Νίκος Σταυρίδης, Νίκος Βασταρδής, Γιάννης Ιωαννίδης. Έλα στο θείο, 1950. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

TEXT_PAGE_SHORT431
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/432.gif&w=600&h=915

18. Θανάσης Βέγγος, Νίκος Σταυρίδης. Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, 1959. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

19. Αλέκα Κατσέλη, Κώστας Καζάκος. Η αρπαγή της Περσεφόνης, 1956. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

20. Γιάννης Γκιωνάκης, Νίκος Ρίζος. Οι προικοθήρες, 1964. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

21. Θανάσης Βέγγος, Σταύρος Ξενίδης. Αστροναύτες, 1962. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

22. Κώστας Βουτσάς, Θανάσης Βέγγος. Αστροναύτες, 1962. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

23. Νίκος Ρίζος, Κώστας Βουτσάς. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς!, 1973. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

24. Βούλα Χαριλάου, Κατερίνα Γώγου. Άντρας είμαι και το κέφι μου θα κάνω, 1960. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

25. Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κάτια Λίντα, Γιώργος Οικονομίδης, Ρένα Στρατηγού, Νίκος Ρίζος. Χαρούμενο ξεκίνημα, 1954. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

26. Βαγγέλης Σειληνός, Βιβέτα Τσιούνη. Αυτό το κάτι άλλο, 1963. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

27. Βασίλης Αυλωνίτης, Μαίρη Χρονοπούλου. Το τεμπελόσκυλο, 1963. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

28. Δέσποινα Στυλιανοπούλου. Η ταξιτζού, 1970. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

29. Καίτη Παπανίκα, Σταύρος Ξενίδης. Ένας τρελλός ... τρελλός αεροπειρατής, 1973. Αρχείο Μουσείου και Κέντρου Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου.

30. Τάσος Γιαννόπουλος, Άννα Παϊτατζή, Νίκος Σταυρίδης. Ο διαιτητής, 1963. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

31. Κώστας Χατζηχρήστος, Γιάννης Γκιωνάκης. Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη, 1957. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

32. Γιώργος Πάντζας. Αυτό το κάτι άλλο, 1963. Ανατύπωση από το Γρηγόρης Γρηγορίου, επιμ. Δημήτρης Χαρίτος, 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Π.Ε.Κ.Κ., Αιγόκερως, Αθήνα 1996.

33. Γιάννης Γκιωνάκης, Γιώργος Καμπανέλλης, Μάρθα Καραγιάννη, Θανάσης Βέγγος. Ο θείος από τον Καναδά, 1959. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

34. Κώστας Χατζηχρήστος, Νίκος Φέρμας. Ο ταυρομάχος προχωρεί, 1963. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

35. Ανδρέας Μπάρκουλης, Νόρα Βαλσάμη, Ρένα Βλαχοπούλου, Βασίλης Τσιβιλίκας, Γιάννης Μιχαλόπουλος. Η θεία μου η χίπισσα, 1970. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

36. Ντίνος Ηλιόπουλος. Ο πύργος των ιπποτών, 1952. Αρχείο Γιάννη Σολδάτου.

TEXT_PAGE_SHORT432
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/433.gif&w=600&h=915

1. Νέα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Μίμης Φωτόπουλος, Σμαρούλα Γιούλη, Το σωφεράκι, 1953.

TEXT_PAGE_SHORT433
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/434.gif&w=600&h=915

2. Μοντέρνα νέα στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Άννα Φόνσου. Διαβόλου κάλτσα, 1961.

TEXT_PAGE_SHORT434
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/435.gif&w=600&h=915

3. Παζάρια για το ύψος του μαγιό. Γιάννης Γκιωνάκης, Νίκος Σταυρίδης, Διαβόλου κάλτσα, 1961.

4. Παζάρια για το μήκος του εξώπλατου. Αντιγόνη Κουκούλη, Νίτσα Τσαγανέα, Μίμης Φωτόπουλος, Ο Θόδωρος και το δίκαννο, 1962.

TEXT_PAGE_SHORT435
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/436.gif&w=600&h=915

5. Αδελφικές νουθεσίες. Ντίνος Ηλιόπουλος, Αννα Συνοδινού, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, 1954.

6. Υποδειγματική αδελφική αγάπη: η νέα συντηρεί τρία μικρά αδελφάκια και τη γιαγιά. Αθανασία Μουστάκα, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μοντέρνα Σταχτοπούτα, 1965.

TEXT_PAGE_SHORT436
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/437.gif&w=600&h=915

7. Η διαιώνιση της μητρικής εξουσίας στον γιο και τα γελοία αποτελέσματά της. Γιάννης Βογιατζής, Σαπφώ Νοταρά, Σωτήρης Μουστάκας, Το παιδί της μαμάς, 1970.

TEXT_PAGE_SHORT437
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/438.gif&w=600&h=915

8. Νέα όπλα στο κυνήγι του γαμπρού. Γεωργία Βασιλειάδου, Γκέλυ Μαυροπούλου, Η θεία από το Σικάγο, 1957.

TEXT_PAGE_SHORT438
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/439.gif&w=600&h=915

9. Η παρένδυση ξεγελά την πατρική αυστηρότητα. Βασίλης Μαυρομμάτης, Σμάρω Στεφανίδου, Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του, 1964.

TEXT_PAGE_SHORT439
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/440.gif&w=600&h=915

10. Εκούσια απαγωγή. Νέλλη Παππά, Νίκος Ρίζος, Ντίνα Τριάντη, Θανάσης Μυλωνάς, Της κακομοίρας!, 1963.

TEXT_PAGE_SHORT440
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/441.gif&w=600&h=915

11. T« δύσκολα του γάμου αρχίζουν από την πρώτη νύχτα. Φαίδων Γεωργίτσης, Μπέτυ Αρβανίτη, Νύχτα γάμου, 1967.

TEXT_PAGE_SHORT441
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/442.gif&w=600&h=915

12. Στενότης χώρου, μετάλλαξη αισθημάτων. Ξένια Καλογεροπούλου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Γάμος α λα ελληνικά, 1964.

13. Μεταμφιέσεις προσώπων και συμπεριφορών. Γιώργος Κωνσταντίνου, Ξένια Καλογεροπούλου, Γάμος α λα ελληνικά, 1964.

TEXT_PAGE_SHORT442
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/443.gif&w=600&h=915

14. Ο μετανάστης και η ελληνίδα σύζυγος. Νίτσα Μαρούδα, Κώστας Χατζηχρήστος, Ο άνθρωπος που γύρισε από τα πιάτα, 1969.

TEXT_PAGE_SHORT443
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/61/gif/444.gif&w=600&h=915

15. Πολύτεκνη μητέρα. Βασιλάκης Καΐλας, Μάρω Κοντού, Οικογένεια Χωραφά, 1968.

TEXT_PAGE_SHORT444
    TEXT_SEARCH_FORM
    TEXT_SEARCH_IN_BOOK
    TEXT_SEARCH_RESULTS
      TEXT_BOOK_LIST
        

        περιόδου, η χυδαία αισθητική της εικόνας κυριαρχεί σε σενάρια αναιμικά, που δεν φροντίζουν να προσδώσουν στις νέες γυναίκες κάποια ανθρώπινη ποιότητα. Το έκφυλο, κιτς παρουσιαστικό, σε συνδυασμό με την έλλειψη εξυπνάδας και συναισθημάτων, δίνει εικόνες νευρόσπαστων, καθόλου κολακευτικές για τις γυναίκες- μόνο η ανδρική πυγμή διασώζεται.

        Οι κωμωδίες καταγράφουν αλλαγές στην εικόνα των νέων, που είναι σχεδόν ταυτόχρονες με το δυναμικό τους ρόλο στο κοινωνικό προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κινούνται όμως σε άλλο επίπεδο. Κάποιοι νέοι στις κωμωδίες απαιτούν, όχι πάντα με επιδέξιο τρόπο, να έχουν άποψη για τη διοίκηση και την πορεία της πατρικής επιχείρησης. Οι γονείς που αρνούνται να παραχωρήσουν μέρος της εξουσίας τους φαίνονται παλαιολιθικοί, κλειστοί στις εξελίξεις, καταδικασμένοι να περιθωριοποιηθούν, αργά ή γρήγορα. Η πρόοδος, μας λένε οι κωμωδίες, περνάει —δυστυχώς ίσως, όμως αναπόφευκτα— μέσα από τους νέους. Αυτοί, με τη σειρά τους, δεν είναι άξιοι απόλυτης εμπιστοσύνης. Συγκρούονται με τον πατέρα, αντί να συμμορφωθούν, και το ρίχνουν έξω, διασκεδάζοντας ακατάπαυστα — η διασκέδαση λειτουργεί εδώ ως μέσο παροπλισμού. Δεν είναι δηλαδή ακόμα ώριμοι να αναλάβουν ευθύνες.

        Κοντά στη συγκεκριμένη ομάδα νέων υπάρχουν και αυτοί που, υπακούοντας στον πατριαρχικό κώδικα, έχουν αναλάβει πλήρως τις ευθύνες της συντήρησης των «αδύναμων μερών» της πατρικής οικογένειας. Στους ώμους τους έχει εναποτεθεί βάρος δυσβάστακτο, σε πλήρη σύγκρουση με τα ατομικά δικαιώματα. Δεν μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, γιατί πρέπει να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις τελεσίδικα ξεπερασμένες. Αφού δεν έχουν πια εξουσία, δεν πρέπει να έχουν και υποχρεώσεις. Και σε αυτό το σημείο οι νέες γυναίκες, που συνεχίζουν να προβάλλουν οικονομικές απαιτήσεις, ενώ παράλληλα θέλουν να είναι κύριες των επιλογών τους, βρίσκονται εν αδίκω.

        Η γενιά των πατέρων, που επιζητεί τη διατήρηση των πατροπαράδοτων δικαιωμάτων, έχει ένα ατράνταχτο επιχείρημα υπέρ της: έχει προσφέρει με την εργασία της, έχει στηρίξει την οικογένεια, έχει εκτελέσει τις υποχρεώσεις της. Οι νέοι που αμφισβητούν αυτόν τον κώδικα πρεσβεύουν έναν τρόπο ζωής στηριγμένο στον ατομικισμό και στην ευκολία. Η σκληρή δουλειά και η προσφορά στην οικογένεια δεν είναι πλέον το ιδανικό τους. Θεωρούν ότι έχουν δικαιώματα ελέγχου στην περιουσία, ακόμα και στη ζωή των γονιών τους, οι οποίοι ακριβώς εγκαλούνται για την παραχώρηση τέτοιων ελευθεριών. Έχοντας τύχει μίας τρυφερής, γενναιόδωρης ανατροφής, οι νέοι δεν ανταποδίδουν την αυτοθυσία στο γονέα, αλλά γίνονται αδηφάγοι, μην μπορώντας να διακρίνουν το πραγματικό συμφέρον και να κατοχυρώσουν το μέλλον τους. Τονίζεται επίσης η αγάπη των νέων για το χρήμα και για τα αγαθά που αυτό μπορεί να προσφέρει, σε αντιδιαστολή με την παλαιότερη γενιά, που είχε «πραγματικά» ιδανικά.