Συγγραφέας:Σιδέρης, Νίκος
 
Τομαρά - Σιδέρη, Ματούλα
 
Τίτλος:Συγκρότηση και διαδοχή των γενεών στην Ελλάδα του 19ου αιώνα
 
Υπότιτλος:Η δημογραφική τύχη της νεότητας
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:4
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1986
 
Σελίδες:231
 
Αριθμός τόμων:1 τόμος
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Κοινωνική ενσωμάτωση
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:19ος αιώνας
 
Περίληψη:
Η συγκρότηση μιας νέας γενιάς στην Ελλάδα, στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, αποτελεί το αντικείμενο αυτής της ιστορικής δημογραφικής και νοσολογικής μελέτης. Η έρευνα αναπτύσσεται σε δύο μέρη: Πρώτο, σε ένα επίπεδο μικροδημογραφικό. Χώρος της έρευνας είναι το νησί της Λευκάδας, χρόνος της το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Στόχος της είναι η ανάλυση της λεπτής υφής των μηχανισμών συγκρότησης μιας νέας γενιάς και της ένταξής της στο πλέγμα των προηγούμενων και επόμενων γενεών. Δεύτερο, σε ένα επίπεδο μακροδημογραφικό. Εδώ επιχειρείται η επισήμανση της θέσης της νεότητας μέσα στο πλέγμα των γενεών στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο του 19ου αιώνα. Οι διαθέσιμες απογραφές επιτρέπουν την ανασύσταση της πυραμίδας των ηλικιών σε περιφερειακό και συνολικό επίπεδο. Οι διαχρονικές συγκρίσεις επιτρέπουν την εκτίμηση του ειδικού βάρους της νεότητας μέσα στη δημογραφική δομή και δυναμική. Οι συγχρονικές συγκρίσεις αναδείχνουν τις περιφερειακές ανισότητες. Η ανάλυση εδώ συμπεριλαμβάνει και την απαρτίωση των μακροδημογραφικών παρατηρήσεων και των μικροδημογραφικών μηχανισμών σε ένα ολικό μοντέλο δομής και δυναμικής του ελλαδικού πληθυσμού και της θέσης της νεότητας μέσα σε αυτές.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 5.67 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 195-214 από: 234
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/195.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

υπαγορεύουν οι δυο μείζονες καταναγκασμοί: υψηλή θνησιμότητα και υψηλή γεννητικότητα.

5. Η δομική σταθερότητα του συστήματος διέπεται, συνεπώς, από μια λογική που εκφράζεται ως κοινή μορφολογία της σχέσης ανάμεσα στα εισερχόμενα (input) και τα εξερχόμενα (output) του συστήματος ("συνάρτηση μεταφοράς"): είτε σταθερή σχέση ανάμεσα σε γεννήσεις (in) και θανάτους (out), είτε ίδια τιμή της σχέσης "γεννήσεις/θάνατοι" (in) και ομόλογη πυραμίδα ηλικιών (out).

ΙΙΙ. Συνολικά συμπεράσματα

1. Η Λευκάδα φαίνεται καλό παράδειγμα των μηχανισμών που διέπουν τη συγκρότηση και τη διαδοχή των γενεών.

2. Κι αυτό, παρόλο που οι περιγραφικές ανισότητες υποδηλώνουν ότι η Λευκάδα ήταν ίσως ένας από τους αρχικούς πυρήνες της δημογραφικής μετάβασης στον ελλαδικό χώρο.

3. Οι βασικές διαστάσεις της "σταθερής κατάστασης" που χαρακτηρίζει τη δομική σταθερότητα του συνολικού μοντέλου είναι:

α. Θνησιμότητα και γεννητικότητα υψηλές, άρα σχετικά ανελαστικές στις διακυμάνσεις τους.

β. Σταθερή σχέση "γεννήσεις/θάνατοι".

γ. Κοινή μορφολογία ηλικιακής δομής.

4. Αυτή η "σταθερή κατάσταση" αντιστοιχεί λοιπόν σε μια δημογραφική μορφολογία και δυναμική που επιτρέπει να θεωρήσουμε ότι ο ελλαδικός χώρος του 19ου αιώνα εμφανίζει μια δομή "σταθερού πληθυσμού", το διακριτικό γνώρισμα του οποίου είναι ακριβώς η σταθερή ηλικιακή δομή, στην οποία τελικά ισορροπεί ένας πληθυσμός υποκείμενος σε σταθερές συνθήκες γονιμότητας και θνησιμότητας1.

__________________________

1. Για μια βιβλιογραφία σχετική με το ζήτημα, και ειδικότερα για μια παρουσίαση των ουσιωδών σημείων της θεωρίας του Lotka για τους σταθερούς πληθυσμούς, βλ. A. J. Coale, P. Demeny, Regional Model Life Tables and Stable Populations, Princeton University, 1964. Τα κεντρικά σημεία είναι τα εξής: (Κατά τον Lotka) η παρατεταμένη παρουσία ενός 

Σελ. 195
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/196.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

Όπως φαίνεται λοιπόν, τόσο στο τελικό αποτέλεσμα (ηλικιακή δομή του πληθυσμού) όσο και στο πεδίο των μηχανισμών, που αντιστοιχούν στους δύο μείζονες καταναγκασμούς της υψηλής θνησιμότητας και γεννητικότητας, το οδηγό σημείο της δημογραφικής μορφολογίας και δυναμικής του όλου ελλαδικού χώρου στον 19ο αιώνα αντιστοιχεί ακριβώς1 σ' αυτό που μελετήσαμε στη Λευκάδα: στη διαδικασία συγκρότησης της κάθε νέας γενιάς.

__________________________

καθορισμένου πρότυπου γονιμότητας και θνησιμότητας θα οδηγούσε σε μια αμετάβλητη ηλικιακή δομή ("σταθερή"). Ένας σταθερός πληθυσμός εμφανίζει τα εξής γνωρίσματα: αμετάβλητη ηλικιακή δομή, σταθερό ρυθμό αύξησης, σταθερούς ρυθμούς γεννήσεων και θανάτων. Είδαμε ότι το πρώτο και το δεύτερο γνώρισμα αντιστοιχούν περιγραφικά στην εμπειρική αποτύπωση της εικόνας του ελλαδικού χώρου στον 19ο αιώνα (βλ. Βαλαώρας, Δημογραφική Ιστορία, ό.π., πίν. 59). Όσο για το τρίτο γνώρισμα, ένα μέτρο αυτής της σταθερότητας είναι η σταθερή σχέση γεννήσεων/θανάτων. Στη Λευκάδα, π.χ., στην περίοδο 1823-1865, η σχέση αυτή εμφανίζει τιμές 1.24 (1823-1838), 1.25 (1843-1854) και 1.26 (1855-1865). Οι περιφερειακές αποκλίσεις από τον συνολικό μέσο όρο δεν αίρουν τη δυνατότητα κατάληξης στην ίδια "σταθερή" μορφολογία, γιατί ο ίδιος σταθερός πληθυσμός μπορεί να σχηματισθεί με συνδυασμό μιας οικογενείας συναρτήσεων γονιμότητας και θνησιμότητας (βλ. R Pressat, L'analyse démographique, PUF, Παρίσι 1961, καθώς και Coale-Demeny, ό.π.). Στο μέτρο που η θνησιμότητα και η γονιμότητα εμφανίζουν (όπως συμβαίνει στην περιοχή που μελετάμε) τιμές υψηλές, άρα σχετικά ανελαστικές στις διακυμάνσεις τους, οι βασικές προϋποθέσεις για τον σχηματισμό ενός σταθερού πληθυσμού είναι ήδη παρούσες. Τέλος, «η σταθερή ηλικιακή κατανομή προσεγγίζεται συχνά στις δημογραφικές συνθήκες που ανευρίσκονται σε πολλές υπανάπτυκτες περιοχές - μια ιστορία κατά προσέγγιση σταθερής γονιμότητας και σταθερά πτωτικής θνησιμότητας. Αυτές οι ηλικιακές κατανομές έχουν επονομασθεί "οιονεί-σταθερές"» (Coale-Demeny, ό.π., σ. 10).

1. Γιατί, ενώ στο ίδιο επίπεδο (συνάρτηση) θνησιμότητας μπορούν ν' αντιστοιχούν ποικίλες ηλικιακές κατανομές, μια (αναλλοίωτη) συνάρτηση γονιμότητας αντιστοιχεί στην καθοριστική συνθήκη διαμόρφωσης της μορφολογίας του σταθερού πληθυσμού. Αλλά το πεδίο της μέγιστης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις δύο αυτές μεταβλητές (γονιμότητα και θνησιμότητα) είναι ακριβώς αυτό που μελετήσαμε: η παιδική και νεανική ηλικία, δηλ. η διαδικασία διαμόρφωσης της κάθε νέας γενιάς.

Σελ. 196
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/197.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ'

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Ι. Η μικροδημογραφική ανάλυση

Παρακολουθήσαμε μια κοόρτη από τη στιγμή της γέννησης των μελών της μέχρι το τέλος της νεότητας τους -συμβατικά, το 25ο γενέθλιο της ζωής τους. Η κοόρτη αυτή, αντιπροσωπευτική κατάσταση του πληθυσμού, αντιστοιχεί στη γενιά του 1823: 620 άτομα συνολικά, που γεννήθηκαν στο νησί της Λευκάδας εκείνη τη χρονιά.

Η μορφολογία της δημογραφικής πορείας έχει δύο βασικές ορίζουσες: την αφετηριακή προικοδότηση και την επιγενετική διαλεκτική που χαρακτηρίζει αυτή τη γενιά στο βιολογικό, οικολογικό, κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο.

Η τότε Λευκάδα είναι μια κοινωνία όπου κυριαρχεί το αγροτικό στοιχείο, η πατριαρχία, η παράδοση και η θρησκεία. Σημειώνουμε επίσης τη μακρόχρονη δυτική κυριαρχία, που συνοδεύεται από μια παράδοση διοικητικής τάξης. Στο δημογραφικό πεδίο επισημαίνονται δύο βασικές διχοτομίες: πόλη-χωριά, η πρώτη, αρσενικό-θηλυκό, η δεύτερη. Μαζί με τις κοινωνικές διαφορές, αντιπροσωπεύουν τις κύριες πηγές διαφοροποιήσεων, σε σχέση και με τη ζωή και με το θάνατο,

Αυτά τα στοιχεία προσδιορίζουν, χωρίς να εξαντλούν, το πεδίο στο οποίο καλείται να κινηθεί η νέα γενιά.

1. Θνησιμότητα

Η θνησιμότητα αντιπροσωπεύει ένα προνομιακό πεδίο εκδήλωσης της αφετηριακής προικοδότησης και της επιγενετικής 

Σελ. 197
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/198.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

διαλεκτικής -τόσο καθεαυτή, όσο και ως ενδείκτης της γενικότερης κοινωνικής κατάστασης: Το πώς πεθαίνουμε συνοψίζει, θα έλεγε κανείς, και το πώς ζούμε.

Οι διαστάσεις και η μορφολογία της είναι τέτοιες, που κάνουν το βιολογικό έναν από τους μείζονες καταναγκασμούς που διέπουν την κοινωνική λειτουργία στην εποχή που μελετάμε, θέτοντας το πρόβλημα της επιβίωσης και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Για τη γενιά του 1823, 1 στα 4 αρχικά μέλη της χάνεται πριν από το 25ο γενέθλιο. Ένας στους δύο θανάτους επέρχεται στα 2 πρώτα χρόνια της ζωής, κυρίως στον πρώτο χρόνο. Μέχρι την ενήβωση, το έργο της νεανικής θνησιμότητας έχει πρακτικά συντελεσθεί: 9 στους 10 θανάτους επέρχονται πριν από το 12ο γενέθλιο.

Οι κύριες αιτίες θανάτου είναι: τα εμπύρετα νοσήματα, οι γαστρεντερικές διαταραχές και η "φυσική ασθένεια", μια ευρεία κατηγορία με κοινό χαρακτηριστικό την εικόνα ενός φθίνοντος σώματος.

Συνεπώς, τα νέα άτομα πέθαιναν τότε μαζικά και πρόωρα, κατά κύριο λόγο από οξέα λοιμώδη και παρασιτικά νοσήματα. Αυτή η τυπική νοσηρότητα με μοιραία έκβαση αντανακλά όχι μόνο το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια "κοινωνία χωρίς αντιβιοτικά", αλλά και τις γενικότερες μάλλον αντίξοες συνθήκες διαβίωσης, διατροφής, υγιεινής και περίθαλψης, που αποδυνάμωναν τον οργανισμό και τον άφηναν έκθετο στις προσβολές της αρρώστιας,

Ο υπολογισμός του προσδόκιμου επιβίωσης στη γέννηση δίνει μεγέθη της τάξης των 50 χρόνων. Το μέγιστο της συνολικής προσδοκώμενης διάρκειας ζωής (63-64 χρόνια) αντιστοιχεί στην ηλικία των 15-25 ετών.

Με βάση το προσδόκιμο επιβίωσης μπορούμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος των απωλειών με μέτρο τα Απολεσθέντα Δυνητικά Έτη Ζωής. Το 1/5 της θεωρητικά προσδοκώμενης διάρκειας ζωής της κοόρτης χάνεται πριν από το 25ο γενέθλιο.

Ο τομέας της θνησιμότητας εικονογραφεί τις απώλειες στη

Σελ. 198
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/199.gif&w=600&h=393 4. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

Σχήμα VIII

Σελ. 199
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/200.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

μάχη για την επιβίωση. Οι γάμοι και η τεκνοποιία αντιστοιχούν ήδη στη διαδικασία αντιρρόπησης των απωλειών.

2. Γάμοι

Στο αυστηρά δημογραφικό επίπεδο, οι γάμοι, θεσμός που αντιπροσωπεύει το αποκλειστικό σχεδόν πλαίσιο τεκνοποιίας, έχουν υπολογίσιμο βάρος ως πρώτος, ακριβέστερα προπαρασκευαστικός μηχανισμός αντιρρόπησης των απωλειών, αφού 1 στα 5 αρχικά μέλη και 1 στα. 4 από αυτά που φτάνουν σε γόνιμη ηλικία παντρεύονται πριν από το 25ο γενέθλιο.

Οι πριν από την ηλικία των 20 ετών γάμοι είναι πάνω από το μισό του συνόλου, οι πριν τα 18 το 1/3, και οι πολύ πρώιμοι (πριν από τα 16) το 1/5 του συνόλου. Από τους νεανικούς γάμους 7 στους 10 αφορούν γυναίκες της κοόρτης.

Συνεπώς, οι νέοι από νωρίς εμπλέκονται στη διαδικασία αναπλήρωσης των φθορών που προκαλεί η θνησιμότητα.

3. Τεκνοποιία

Τα αποτελέσματα δεν είναι αμελητέα. Τα 2/3 των απωλειών αναπληρώνονται, κι αυτό με κινητοποίηση μέρους μόνο των αναπαραγωγικών δυνάμεων της γενιάς: Τεκνοποιεί μόλις το 1/5 των αρχικών και το 1/3 των επιζώντων μέχρι τη γόνιμη ηλικία των μελών της. Άρα, υπάρχουν ακόμη υπολογίσιμες εφεδρείες.

Η κινητοποίηση αυτή είναι μεγαλύτερη (και οι εφεδρείες ακόμη άτεκνων, αλλά όχι βέβαια και της γονιμότητας, μικρότερες) στην περίπτωση των γυναικών.

ΙΙ. Μηχανισμοί δημογραφικής συγκρότησης της νέας γενιάς

Η επισκόπηση των δεδομένων οδηγεί σε μια σειρά από συμπεράσματα.

Σελ. 200
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/201.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

1. Θνησιμότητα

1. Το μέγεθος των απωλειών είναι υπολογίσιμο. Πριν από το τέλος της νεότητάς του χάνεται το 20-25 % του αρχικού δυναμικού. Αυτά τα μεγέθη μπορούν να θεωρηθούν και ενδείκτες των γενικότερων απωλειών που προκαλεί η νοσηρότητα, της οποίας μερική μόνο έκφραση είναι η θνησιμότητα.

2. Το προφίλ του ρυθμού των απωλειών είναι σαφές και εύγλωττο. Ο μηχανισμός της θνησιμότητας είναι πολυπαραγοντικός. Η διαφορική δράση του διαμορφώνει τρεις διακριτές περιόδους:

- Την αρχική περίοδο της πρώιμης παιδικής εκατόμβης (0-5 ετών). Σ' αυτήν αντιστοιχεί η μέγιστη συνέργεια όλων των αντίξοων παραγόντων και, ως νοσολογική δεσπόζουσα, τα λοιμώδη και παρασιτικά νοσήματα και οι γαστρεντερικές διαταραχές.

- Την περίοδο ύφεσης της θνησιμότητας (5-20 έτη), που αντιστοιχεί, στο πεδίο του μηχανισμού, σ' έναν αποσυγχρονισμό της συνέργειας ή και απόσβεση της επενέργειας των αντίξοων παραγόντων και σε μια σχετική διαφοροποίηση και εξατομίκευση της νοσολογίας.

- Την περίοδο σχετικού επανασυγχρονισμού αντίξοων παραγόντων και σχετικής αναζωπύρωσης της θνησιμότητας (20-25 έτη). Το νέο νοσολογικό δεδομένο είναι η άνοδος της συχνότητας των αναπνευστικών παθήσεων.

3. Διαφορές στους ρυθμούς θνησιμότητας υφίστανται και είναι συνάρτηση του φύλου, του τόπου κατοικίας, της ηλικίας, των νοσολογικών ιδιαιτεροτήτων. Οι διαφορές αυτές αντιστοιχούν στους τοπικούς αιτιακούς καθορισμούς που εκφράζονται, στη γενιά του 1823, με μεγαλύτερη θνησιμότητα των κοριτσιών, π.χ., η με μεγαλύτερη θνησιμότητα στα χωριά, στη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία, ή στις πόλεις, στην ηλικία των 5-14 ετών.

4. Πολλά, αλλά όχι όλα, κρίνονται στην πρώτη παιδική ηλικία: Οι αντιστοιχίες του δείκτη θνησιμότητας στη βρεφική (0-1), και την πρώτη παιδική ηλικία (1-4 και 0-4 )με τον συνολικό δείκτη

Σελ. 201
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/202.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

θνησιμότητας (0-25 ετών) είναι προβληματικές, και μάλλον απουσιάζουν,

5. Το σημαντικότερο όμως εύρημα είναι το εξής: Παρά τις περιγραφικές αυτές διαφορές και το διαφορικό παιχνίδισμα των τοπικών αιτιακών καθορισμών, το τελικό μέγεθος των απωλειών δεν εμφανίζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με το φύλο ή τον τόπο κατοικίας. Και στους άντρες και στις γυναίκες και της πόλης και του χωριού τα 9/10 των νεανικών θανάτων επέρχονται πριν από το 12ο γενέθλιο, ο συνολικός δείκτης νεανικής θνησιμότητας (0-25) εμφανίζει τιμές ίδιας τάξης, καθώς και το προσδόκιμο επιβίωσης στη γέννηση και το συνολικό μέγεθος των απωλειών σε Απολεσθέντα Δυνητικά Έτη Ζωής.

Συνεπώς, οι τοπικές διακυμάνσεις τείνουν, στο επίπεδο του τελικού αποτελέσματος, να αποσβεσθούν μέσα στην ευρύτερη συνάφεια του συνολικού μοντέλου της θνησιμότητας, και οπωσδήποτε δεν αμφισβητούν τη δομική σταθερότητα του μοντέλου αυτού.

6. Σχετικά με τη φύση αυτής της δομικής σταθερότητας μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα σύστημα που λειτουργεί, στο δημογραφικό πεδίο, με βάση επίπεδα θνησιμότητας υψηλά, και γι' αυτό σχετικά ανελαστικά στις διακυμάνσεις τους. Οι μηχανισμοί αυτής της θνησιμότητας τείνουν στη σχετική εξίσωση των τελικών αποτελεσμάτων τους, ανεξάρτητα από τις αρχικές συνθήκες και την τροχιά που ακολουθείται (δηλ. τις διαφορές ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, τον τόπο κλπ.). Αυτή είναι μια άριστη εικονογράφηση της αρχής που διέπει τη λειτουργία των ανοιχτών συστημάτων και που ονομάζεται ισοτέλεια.

Τα τελικά αυτά αποτελέσματα, στο μέτρο που οι προσδιοριστικές παράμετροι του συστήματος (στην περίπτωσή μας η νοσολογία, η υγιεινή, οι συνθήκες διαβίωσης και η περίθαλψη) εμφανίζουν σχετικά σταθερή μορφολογία, τείνουν να αντιστοιχούν σε μορφικές παραλλαγές της ίδιας σταθερής κατάστασης του συστήματος.

Η υπόθεση της εργασίας μας είναι ότι η κύρια επίδραση των

Σελ. 202
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/203.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

νοσολογικών μεταβλητών στην κοινωνική διαδικασία εκδηλώνεται όχι τόσο στο θεαματικό συμβαντικό μέρος (π.χ. μεγάλες επιδημίες), όσο στο πεδίο της διαμόρφωσης αυτής της "σταθερής κατάστασης" που χαρακτηρίζει το σύστημα στις μεγάλες διάρκειες. Τα ευρήματα μας, σχετικά με τη γενιά του 1823, είναι συμβατά με αυτή την άποψη1.

7. Συνολικά, λοιπόν, οι ανισότιμες διακυμάνσεις, εκδηλώσεις των τοπικών αιτιακών καθορισμών, δεν αίρουν τη συνολική δομική σταθερότητα του συστήματος που μελετάμε, και το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη φάση της "σταθερής κατάστασης".

Παρά τις ετερογένειες και τις ανισότητες, το δεσπόζον στοιχείο που χαρακτηρίζει το σύστημα αυτό είναι η συνολική τρωτότητα του βιολογικού ιστού που μετέχει στη συγκρότηση του. Αυτή η συνολική τρωτότητα συμπαρομαρτεί δυο πράγματα: πρώτο, απώλειες υψηλές, και γι' αυτό σχετικά ανελαστικές, στις διακυμάνσεις της κατανομής τους· δεύτερο, την αναγκαιότητα κινητοποίησης ισχυρών αυτορρυθμιστικών μηχανισμών αντιρρόπησης των απωλειών, ώστε να αποφευχθεί η δημογραφική κρίση του συστήματος.

Η επισκόπηση των λοιπών δημογραφικών συμπεριφορών (γάμοι, γεννήσεις) επιτρέπει μια ορισμένη εποπτεία σχετικά με αυτούς τους αυτορρυθμιστικους μηχανισμούς.

2. Γάμοι

Με τη μελέτη των γάμων φεύγουμε από τη σφαίρα των οικολογικών αλληλεπιδράσεων (θνησιμότητα) και περνάμε στην περιοχή των νοοτροπικών ρυθμίσεων. Η υπολογίσιμη συχνότητα των νεανικών, και ιδιαίτερα των πρώιμων γάμων, υποδηλώνει τα εξής:

1. Ο γάμος αυτού του είδους λειτουργεί ήδη ως έμμεσος μηχανισμός αντιρρόπησης της υψηλής θνησιμότητας.

__________________________

1. Για τη διατύπωση αυτής της υπόθεσης βλ. Ν. Σιδέρης, "Αρρώστιες και άρρωστοι στη Λευκάδα τον 19ο αιώνα", Τα Ιστορικά, τχ. 1, Σεπτέμβριος 1983, A. Bideau, "Les mécanismes autorégulateurs des populations traditionnelles". Annales ESC, 38/5 (1983).

Σελ. 203
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/204.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

2. Το ότι ένας νέος, ιδιαίτερα μια νέα γυναίκα, παντρεύεται πρώιμα, και πρώιμα τεκνοποιεί, δηλαδή κρίνει ότι πρέπει να λειτουργήσει ως γονεϊκή μορφή, ενώ είναι ακόμη (με τα σημερινά κριτήρια) έφηβος, δείχνει ότι αυτή η συμπεριφορά λίγο μόνο επηρεάζεται από επιθυμητικές παραμέτρους -ή ότι αυτές οι επιθυμητικές παράμετροι δέχονται και ισχυρές και διαφορετικές από τις σημερινές, π.χ., επιδράσεις από πολιτισμικές σκοπιμότητες με εμφανή την επήρεια των δημογραφικών καταναγκασμών. Συμπεραίνουμε ότι η πίεση αυτών των παραγόντων θα είχε υπολογίσιμες συνέπειες και στην ερωτική ζωή και στην ψυχική οικονομία των ανθρώπων, και όχι μόνο των νέων. Ποιες συνέπειες, αυτό μένει να διερευνηθεί, αλλά αυτή η διαμεσολαβούμενη επίπτωση της δημογραφίας δεν μπορεί να αγνοηθεί.

3. Τεκνοποιία

Πριν από το τέλος της νεότητας τους, 3 στα 10 αρχικά μέλη της κοόρτης και 4 στα 10 από τα μέλη της που φθάνουν σε γόνιμη ηλικία τεκνοποιούν. Σημαντική είναι η συμμετοχή των πρώιμων γεννήσεων. Οι γυναίκες είναι οι κυρίως ενεχόμενες σ' αυτή τη διαδικασία.

Η ισχύς του μηχανισμού αυτού, του σχετικού με την αναπλήρωση των φθορών, φαίνεται, από το γεγονός ότι, με κινητοποίηση μέρους μόνο των αναπαραγωγικών της δυνατοτήτων, η γενιά αυτή κατορθώνει και αντικαθιστά, στη διάρκεια της νεότητάς της, 2 στα 3 απολεσθέντα μέλη της.

Δεν πρέπει όμως να παραβλέπουμε το γεγονός ότι αυτή η υψηλή νεανική γεννητικότητα είναι μηχανισμός αποτελεσματικός σε σχέση με τη θνησιμότητα, αλλά με ανεβασμένο "κόστος λειτουργίας", και όχι μόνο στο αυστηρά δημογραφικό πεδίο (θάνατοι γυναικών από επιπλοκές του τοκετού), αλλά και στο οικονομικό (πρόσκαιρος έστω περιορισμός της εργασιακής ικανότητας των νέων γυναικών), στο κοινωνικό (ακαμψία θεσμικών και πολιτισμικών πλαισίων) και στο ευρύτερα ανθρώπινο (βλ. την προηγούμενη παρατήρηση για την ερωτική ζωή των νέων).

Σελ. 204
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/205.gif&w=600&h=915 4. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Η ΝΕΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σελ. 205
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/206.gif&w=600&h=915 4. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 206
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/207.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ'

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Η μορφολογία αυτής της δημογραφικής διαδικασίας συγκρότησης και διαδοχής των γενεών έχει πολλαπλές, αν και όχι πάντοτε άμεσες, συνέπειες στην κοινωνική ζωή. Οι πιο καίριες είναι ίσως οι ακόλουθες:

Ι. Κοινωνίες νέων

Οι κοινωνίες που διαμορφώνονται με αυτόν τον τρόπο είναι "κοινωνίες νέων". Έτσι, π.χ., τόσο στη Λευκάδα του 1824 όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, οι μέχρι την ηλικία των 15 ετών κάτοικοι αντιπροσώπευαν τα 4/10 του συνολικού πληθυσμού και οι κάτω των 30 πολύ περισσότερους από τους μισούς. Οι "γέροι" άνω των 50 ήταν μόλις 1 στους 10 κατοίκους.

Οι συνέπειες αυτής της πληθυσμιακής δομής, στο πεδίο π.χ. Της διαθεσιμότητας εργατικής δύναμης, της σχέσης έξαρτημένων-παραγωγικών ατόμων, του κοινωνικού κλίματος, της εικόνας του εαυτού και της ομάδας κλπ. ξεπερνούν τα όρια της μελέτης μας, αλλά δεν είναι δυνατό να αγνοηθούν.

ΙΙ. Η εικόνα του βιοτικού κύκλου

Αυτή η πληθυσμιακή δομή και η εμπειρία του θανάτου που τη διέπει, η σχέση των ομάδων ηλικιών και η εικόνα της διάρκειας

Σελ. 207
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/208.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

της ζωής και των απειλών που αντιμετωπίζει, μετέχουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της αναπαράστασης της ζωής και του κόσμου, καθώς και της θέσης ατόμων και ομάδων στα πλαίσια τους.

Κάθε κοινωνία, κάθε πολιτισμός επεξεργάζεται, με βάση τη φαντασιακή επεξεργασία των δεδομένων της εμπειρίας του, κάποια εικόνα του "κανονικού βιοτικού κύκλου" - ένα αναμενόμενο, και γι' αυτό κανονιστικό, πρόγραμμα των αναγκαίων ή σημαντικών βιοτικών συμβάντων, όπως π.χ. η είσοδος στον κόσμο των ενηλίκων, η εργασία, ο έρωτας, οι σεξουαλικές εμπειρίες, ο γάμος, η τεκνοποιία, ο γάμος των παιδιών, ο θάνατος συγγενών, ο θάνατος του ίδιου του ατόμου... Ο χρόνος, με την έννοια της ηλικίας ή της διαδοχής αυτών των βιοτικών συμβάντων, είναι βέβαια καθοριστική διάσταση της εικόνας του βιοτικού κύκλου1.

Στο αυστηρά δημογραφικό πεδίο, όπου εγγράφονται τα εμπειρικά δεδομένα της μελέτης μας, συναντάμε ορισμένες ενδείξεις για τη μορφολογία της έννοιας του βιοτικού κύκλου σε κοινωνίες όπως αυτή στην οποία αναφερόμαστε.

Η σιωπηρή, αλλά εύγλωττη, μαρτυρία των δημογραφικών συμβάντων υποδηλώνει τα εξής:

1. Η ηλικία φαίνεται δευτερεύον κριτήριο για την επεξεργασία αυτού του βιοτικού χρονοδιαγράμματος, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις νεότερες ηλικίες. Πραγματικά, με εξαίρεση ίσως την ενήβωση, δεν φαίνεται να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα σε κάποια ζώνη ηλικιών και σε μια κατηγορία ειδοποιών συμβάντων (π.χ. γάμος η τεκνοποιία). Στην καλύτερη περίπτωση, οι αντιστοιχίες αυτές έχουν χαρακτήρα προτίμησης, και οπωσδήποτε όχι κανονιστικό.

2. Σχετική με το προηγούμενο είναι και η τάση χρονικής προσέγγισης ή επικάλυψης συμβάντων και ρόλων.

3. Παρατηρείται δηλαδή τάση ολοκλήρωσης σε minimum χρόνο του μέγιστου δυνατού μέρους του βιοτικού κύκλου. Ο βιοτικός

__________________________

1. Για την έρευνα του βιοτικού κύκλου βλ. Ν. Σιδέρης, "Αρρώστιες και άρρωστοι στη Λευκάδα", ό.π.

Σελ. 208
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/209.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

βιοτικός κύκλος θα μπορούσε κάλλιστα να συμπυκνωθεί σε διάρκειες που δεν ξεπερνούν τα όρια της νεότητας. Έτσι, δεν είναι σπάνια η περίπτωση ένα άτομο να γνωρίζει πριν από τα 18 το γάμο, τη χηρεία, δεύτερο γάμο, τεκνοποιία, θάνατο συγγενών και γονέων, ίσως το θάνατο και των δικών του παιδιών, ίσως ακόμη και το δικό του θάνατο.

Ο αντιρροπιστικός ως προς την υψηλή θνησιμότητα ρόλος αυτής της εικόνας του βιοτικού κύκλου είναι εμφανής -όπως άλλωστε είναι εμφανείς και οι επιπτώσεις της στη ζωή, υλική και φαντασιακή, του νέου ατόμου. Η κατεύθυνση της κοινωνικής πίεσης είναι σαφής: ευνοεί, ή και επιβάλλει, την πρόωρη ωρίμανση -συνεπώς και την ασάφεια των ορίων ανάμεσα στις γενιές.

ΙΙΙ. Θεσμοί και ιδεολογίες

Με τέτοια δεδομένα της εμπειρίας, οι συνέπειες αυτής της δημογραφικής μορφολογίας στο θεσμικό και φαντασιακό παιχνίδι είναι υπολογίσιμες. Πλήθος διαφοροποιημένα και αδιαφοροποίητα κανάλια οδηγούν στην απαρτίωσή τους σε τρεις σταθερές που χαρακτηρίζουν το θεσμικό πλαίσιο και τις ιδεολογίες της εποχής στην οποία αναφερόμαστε1.

- Ζωή κάτω από το φάσμα του θανάτου.

- Συστήματα αναφοράς και σημασιοδότησης ολοποιά, έντονα επενδυμένα, με τάση στην αδράνεια.

-Υψηλή συνοχή της ομάδας και ισχύς του κοινωνικού δεσμού.

Ειδικότερα, σε σχέση με τις νέες γενιές, αυτά τα στοιχεία προσδιορίζουν την καθοριστική σημασία των διαγενεϊκών νομιμοτήτων στις οποίες εμπλέκεται το νέο άτομο. Οι δραματικότερες ίσως εκφράσεις αυτών των νομιμοτήτων είναι η βεντέτα και το έγκλημα τιμής. Αλλά το πεδίο επενέργειάς τους είναι πολύ 

__________________________

1. Βλ. Ν. Σιδέρης, ό. π.

14

Σελ. 209
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/210.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ευρύτερο. Το παράδειγμα του αδελφού που δεν επιτρέπεται να παντρευτεί πριν παντρέψει τις αδελφές του υποδηλώνει ότι το νέο άτομο αντιπροσωπεύει, στα πλαίσια του οικογενειακού παιχνιδιού, ένα διαθέσιμο υποκατάστατο γονεϊκών μορφών. Οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης, τόσο στην ψυχική και διαπροσωπική λειτουργία του ατόμου όσο και στην ασάφεια των ορίων ανάμεσα στις γενιές, δεν είναι σωστό να αγνοηθούν.

Σελ. 210
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/211.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η'

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Τα συμπεράσματα αυτής της δημογραφικής μελέτης επιτρέπουν κάποια εποπτεία σχετικά με την πραγματικότητα και την εικόνα της νεότητας στην εποχή που αναφερόμαστε, ίσως και γενικότερα.

Η ΝΕΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Και δεν υπάρχει με πολλούς τρόπους, Δεν υπάρχει ως βιολογική κατηγορία. Αν και κάποια βιολογικά φαινόμενα, όπως η ενήβωση ή το τέλος της φυσικής ανάπτυξης, συμπεριλαμβάνονται σ' αυτήν, ωστόσο ούτε τα άνω ούτε τα κάτω όρια της νεότητας αντιστοιχούν σε κάποιο αποφασιστικό βιολογικό συμβάν. Το ίδιο το σώμα είναι τόπος πρόσφυσης κοινωνικών και πολιτισμικών καταναγκασμών. Και όχι μόνο με την έννοια των κωδίκων παρουσίασής του στο κοινωνικό βλέμμα, αλλά και με την αυστηρά βιολογική και φυσιολογική έννοια: σε σχέση, π.χ., με τους ρυθμούς ανάπτυξης του μυϊκού και οστικού συστήματος, της χρήσης των οργάνων και των λειτουργιών του (εργασία, σεξουαλικότητα, τεκνοποιία). Το βιολογικό, λοιπόν, από μόνο του δεν αρκεί για τον ορισμό της νεότητας. Δεν υπάρχει ως κατάσταση φυσικής ή κοινωνικής ανωριμότητας, ως κατάσταση πριν από την είσοδο στον κόσμο της δουλειάς ή των "μεγάλων". Και αυτό τόσο από την άποψη της εργασίας όσο και των συμπεριφορών, όπως ο γάμος ή η τεκνοποιία.

Τα ίδια στοιχεία δείχνουν ότι η νεότητα δεν υπάρχει ούτε ως δομική κοινωνική κατηγορία, ως πεδίο ειδοποιών συμβάντων η λειτουργιών. Ακόμη και στον σχετικά απλό κόσμο των δημογραφικών φαινομένων, η νεότητα δεν υπάρχει ως σταθερή,

Σελ. 211
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/212.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

σαφής κατηγορία. Παράδειγμα: Στην απογραφή της Επτανήσου, στα 1824, βρίσκουμε μόνο τρεις ομάδες ηλικιών: 0-15, 16-50, "γέροι" (50 και άνω). Ενώ στις απογραφές που αναλύει ο Clon Stéphanos (τέλη του 19ου αι.) βρίσκουμε τις εξής ομαδοποιήσεις των ηλικιών: πρώτη: 0-5, 5-30, 30-60, 60-ω· δεύτερη, 0-15 (enfance), 15-30 (jeunesse), 30-50 (âge viril) κλπ. Βεβαιότητες ως προς τα όρια, λοιπόν, απουσιάζουν.

Η νεότητα δεν υπάρχει ακόμη ούτε ως περιγεγραμμένη νοητική εικόνα. Αυτό μαρτυρούν οι περιπέτειες της ορολογίας. Ανατρέχοντας σε τρία λεξικά, με έτος έκδοσης 1909, 1959 και 1967 αντίστοιχα, βρίσκουμε ότι οι όροι "έφηβος", "ανήλικος", "νέος", "νεανίας", αποδίδονται σε όσους διανύουν την περίοδο "μεταξύ παιδικής και ανδρικής ηλικίας", καθώς και οι λέξεις adulte (γαλλικά) και adult (αγγλικά) αντιστοιχούν στην ίδια σημαντική περιοχή, όντας σχεδόν απόλυτα αντιμεταλλάξιμοι.

Η νεότητα λοιπόν δεν υπάρχει ως κατηγορία βιολογική, ούτε ως ενιαία και σταθερή κοινωνική ή νοητική κατηγορία. Άρα δεν υπάρχει ως κατηγορία υπεριστορική ή διιστορική-διαπολιτισμική.

Βέβαια, η νεότητα υπάρχει ως ιστορική κατηγορία που παραπέμπει σε κάποια πραγματική διαδικασία και σε κάποια κοινωνική εικόνα. Η ιστορική αυτή κατηγορία είναι διαστρωματωμένη. Απαρτίζεται από τόσα τουλάχιστον στρώματα όσα και αυτά που αναφέραμε για να δείξουμε ότι δεν είναι αναγώγιμη σε κανένα από αυτά. Από τη διαφορική χρονικότητα και ιστορικότητα που εμφανίζουν αυτά τα στρώματα προκύπτει η αντιφατικότητα αυτής της κατηγορίας.

Η διαστρωμάτωση και η αντιφατικότητα απαρτιώνονται σε μια ιστορική κατηγορία, η οποία μορφοποιείται κάθε φορά με βάση τα δεσπόζοντα στοιχεία που αντιστοιχούν στη νεότητα ως κοινωνική εικόνα και ως αντικείμενο κοινωνικής διαχείρισης.

Έτσι, π.χ., η νεότητα, στις κοινωνίες όπως αύτη που μελετήσαμε, μπορούμε να πούμε ότι ιστορικοποιείται με την εξής μορφή: Η νεότητα, ως ολική εικόνα σαφώς διακριτή από τις άλλες δεν υπάρχει. Δεν αποτελεί κατάχρηση του όρου αν πούμε ότι η

Σελ. 212
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/213.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

νεότητα αντιπροσωπεύει κάτι σαν αυτό που η ψυχανάλυση ονομάζει μερικό αντικείμενο. Γιατί αυτό που φαίνεται να χαρακτηρίζει την τότε νέα γενιά είναι το ότι ορισμένες πλευρές της ζωής της αποτελούν αντικείμενο κοινωνικής διαχείρισης με τρόπο καθοριστικό για την ύπαρξη των νέων ατόμων. Η διαγενεϊκή νομιμότητα κυρίως, καθώς και η ερωτική επίβλεψη εν όψει της σύναψης δεσμών αγχιστείας, η θεσμική εξάρτηση και ο ρόλος δυνάμει γονεϊκού υποκατάστατου, αυτά είναι τα θραύσματα της ζωής των νέων που προσδιορίζουν το status της νεότητας σ' αυτή την κοινωνία.

Η απόσταση που χωρίζει αυτή την νεότητα, ως κοινωνική εικόνα και ως αντικείμενο κοινωνικής διαχείρισης, από αυτό που στις σημερινές δυτικές κοινωνίες θεωρούμε και ζούμε ως νεότητα φαίνεται μάλλον υπολογίσιμη.

Η γενικότερη θεώρηση που μοιάζει να αντιστοιχεί σ' αυτή την περιδιάβαση είναι η εξής: Η νεότητα δεν είναι παρά προϊόν κοινωνικής και πολιτισμικής στίξης ενός ετερογενούς πεδίου διαδικασιών και συμβάντων, και αντιστοιχεί στην ανάγκη ενός κανόνα στίξης της βιοτικής πορείας και διαφοροποίησης των αντικειμένων κοινωνικής διαχείρισης περισσότερο παρά σε μια "αντικειμενικά διακριτή" κατηγορία με σαφώς προσδιορισμένα όρια και χαρακτηριστικά. Αυτή η στίξη είναι πάντα και μεροληπτική και μερική.

Η υπόσταση, το status αυτής της κοινωνικής στίξης είναι διπλή: θεσμική, άρα μεροληπτική, γιατί είναι νεότητα αυτό που κάθε φορά οι θεσμοί πλαισιώνουν και οι κοινωνικοί μηχανισμοί διαχειρίζονται ως νεότητα. Φαντασιακή (και ο χαρακτήρας "μερικού αντικειμένου" δείχνει την ένταση αυτού του στοιχείου), γιατί νεότητα δεν υπάρχει δίχως τη ναρκισσική επένδυση της εικόνας της. Από αυτή την άποψη, η νεότητα είναι αντικείμενο πρωτεϊκό, που πάντα τείνει να διαφεύγει και από την κοινωνική του εικόνα και από τη θεσμική του πλαισίωση.

Φαντασιακό-μερικό αντικείμενο, ίσως αυτή η διάσταση να αντιπροσωπεύει έναν καλό χαρακτηρισμό της νεότητας: μια 

Σελ. 213
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/6/gif/214.gif&w=600&h=9154. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

προβλητική επιφάνεια όπου εγγράφονται είδωλα και σκοπιμότητες., ένα αντικείμενο φευγαλέο που όλοι μας χάνουμε. Άλλωστε, η φράση: "Όταν θα είσαι νέος" σχεδόν δεν λέγεται -σε αντίθεση με τον κοινό τόπο: "Όταν ήμουν νέος".

Υπέρ μιας τέτοιας υπόθεσης συνηγορεί και η μαρτυρία -τίνος άλλου βέβαια; Του ποιητή:

Έτσι πεθαίνει η νεότητα

Έτσι τελειώνει the fairest play

Έτσι πεθαίνει η νεότητα

Έτσι φεύγει the fairest May.

Σελ. 214
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Συγκρότηση και διαδοχή των γενεών στην Ελλάδα του 19ου αιώνα
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 195
    4. Τομαρά - Σιδέρης, Συγκρότηση γενεών

    υπαγορεύουν οι δυο μείζονες καταναγκασμοί: υψηλή θνησιμότητα και υψηλή γεννητικότητα.

    5. Η δομική σταθερότητα του συστήματος διέπεται, συνεπώς, από μια λογική που εκφράζεται ως κοινή μορφολογία της σχέσης ανάμεσα στα εισερχόμενα (input) και τα εξερχόμενα (output) του συστήματος ("συνάρτηση μεταφοράς"): είτε σταθερή σχέση ανάμεσα σε γεννήσεις (in) και θανάτους (out), είτε ίδια τιμή της σχέσης "γεννήσεις/θάνατοι" (in) και ομόλογη πυραμίδα ηλικιών (out).

    ΙΙΙ. Συνολικά συμπεράσματα

    1. Η Λευκάδα φαίνεται καλό παράδειγμα των μηχανισμών που διέπουν τη συγκρότηση και τη διαδοχή των γενεών.

    2. Κι αυτό, παρόλο που οι περιγραφικές ανισότητες υποδηλώνουν ότι η Λευκάδα ήταν ίσως ένας από τους αρχικούς πυρήνες της δημογραφικής μετάβασης στον ελλαδικό χώρο.

    3. Οι βασικές διαστάσεις της "σταθερής κατάστασης" που χαρακτηρίζει τη δομική σταθερότητα του συνολικού μοντέλου είναι:

    α. Θνησιμότητα και γεννητικότητα υψηλές, άρα σχετικά ανελαστικές στις διακυμάνσεις τους.

    β. Σταθερή σχέση "γεννήσεις/θάνατοι".

    γ. Κοινή μορφολογία ηλικιακής δομής.

    4. Αυτή η "σταθερή κατάσταση" αντιστοιχεί λοιπόν σε μια δημογραφική μορφολογία και δυναμική που επιτρέπει να θεωρήσουμε ότι ο ελλαδικός χώρος του 19ου αιώνα εμφανίζει μια δομή "σταθερού πληθυσμού", το διακριτικό γνώρισμα του οποίου είναι ακριβώς η σταθερή ηλικιακή δομή, στην οποία τελικά ισορροπεί ένας πληθυσμός υποκείμενος σε σταθερές συνθήκες γονιμότητας και θνησιμότητας1.

    __________________________

    1. Για μια βιβλιογραφία σχετική με το ζήτημα, και ειδικότερα για μια παρουσίαση των ουσιωδών σημείων της θεωρίας του Lotka για τους σταθερούς πληθυσμούς, βλ. A. J. Coale, P. Demeny, Regional Model Life Tables and Stable Populations, Princeton University, 1964. Τα κεντρικά σημεία είναι τα εξής: (Κατά τον Lotka) η παρατεταμένη παρουσία ενός