Στοχολόγιο
Αρχική » Πληροφοριακό Υλικό » Πληροφοριακό υλικό » Στοχολόγιο

Το Υφυπουργείο Νέας Γενιάς και Αθλητισμού [Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, από το 1985] υποκινεί μια σειρά ιστορικών ερευνών με αντικείμενο τις ελληνικές νέες γενεές κατά τον ιθ΄ και κ΄ αιώνα· οι έρευνες αυτές συνιστούν το πρόγραμμα που φέρεται με το όνομα ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ. Μοναδική σταθερή των ερευνών είναι η έννοια των νέων γενεών· αιτούμενο, η ιστορικοποίηση της έννοιας αυτής, η αποκατάσταση δηλαδή των μηχανισμών μέσω των οποίων ορίζεται η σχέση των νέων γενεών με τα δημογραφικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και ψυχολογικά συστήματα μέσα στο χρόνο. Οι στόχοι των ερευνών μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα:

α. Συγκρότηση πληροφοριακών συνόλων.
β. Κινητοποίηση ιστοριογραφικών ενδιαφερόντων ικανών να οδηγήσουν στην ιστορικοποίηση της έννοιας των νέων γενεών μέσω αναλύσεων που έχουν την αξία παραδείγματος.
γ. Εξάσκηση πολιτισμικής πολιτικής με τον ενοφθαλμισμό της ιστορικής οπτικής σε καθολικότερα σχέδια πολιτισμικής και κοινωνικής δυναμικής.
Καθένας από τους στόχους αυτούς εξυπηρετείται από αντίστοιχο είδος ερευνών και εκδηλώσεων· οι τελευταίες αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση του γ στόχου.

Γίνεται έτσι εμφανές ότι το πρόγραμμα προσανατολίζεται:

– Στην ανίχνευση και συγκρότηση πληροφοριακών συνόλων.
– Στη δημιουργία εργασιών υποδομής.
– Στη σύνταξη μονογραφιών των οποίων η θεματολογία έχει αξία παραδείγματος
– Στην καθιέρωση συστήματος επικοινωνιών σε ακαδημαϊκό ή γενικότερο πλαίσιο μέσω των οποίων ανακοινώνεται η επιτελούμενη έρευνα πριν ακόμη αρτιωθεί στην ιστοριογραφική της αποκρυστάλλωση, γίνεται αντικείμενο πολλαπλών εμπλουτισμών ο προβληματισμός που τη διέπει και τείνει να εγγραφεί ως δυναμικός συντελεστής στη διακίνηση των ιδεών.

Οι έρευνες προβλέπονται από πρόγραμμα πενταετούς διάρκειας και κλιμακώνονται σε βραχύτερα χρονικά διαστήματα, ετήσια κατά κύριο λόγο, ιδίως για τις μονογραφίες.

Α. ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΩΝ ΣΥΝΟΛΩΝ
 
Πρόκειται για τον εντοπισμό πληροφοριακών συνόλων, αρχειακών και εντύπων, τη συνολική τους καταλογογράφηση και για ορισμένες τάξεις τεκμηρίων, για την κωδικοποίησή τους· ορισμένα από τα πληροφοριακά σύνολα μικροφωτογραφούνται ή αποκτώνται. Τα πληροφοριακά σύνολα διακρίνονται στις εξής κατηγορίες.

1. ΑΡΧΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Ενδεικτικά αναφέρονται:
1. Σχολικά και Πανεπιστημιακά (τα πρώτα κατ’ επιλογή, ανάλογα με τη θεματολογία των ιστοριογραφικών εργασιών).
2. Στρατιωτικά – στρατολογικά, Αστυνομικά.
3. Νοσοκομειακά.
4. Αναμορφωτηρίων.
5. Ορφανοτροφείων.
6. Υπουργείων (Εξωτερικών και Προξενείων: εργάτες και φοιτητές του εξωτερικού· παιδείας, κατ’ επιλογή σύμφωνα με τη θεματολογία των ιστοριογραφικών ερευνών).
7. Συλλόγων και Οργανώσεων.
8. Συνδικάτων (όροι παιδικής εργασίας).
9. Πολιτικών νεολαιών.
10. Θρησκευτικών οργανώσεων.
11. Νεανικών οργανώσεων (Πρόσκοποι κ.λπ.).
Η απαρίθμηση που προηγείται είναι ενδεικτική και η τάξη αναγραφής δεν προδικάζει καμιά αξιολογία ή προτεραιότητα. Η καταλογογράφηση των αρχειακών συνόλων θα γίνεται με συνοπτικό τρόπο.

2. ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΣΩΜΑΤΩΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ

Οι έρευνες στον τομέα αυτό αποβλέπουν στη συγκρότηση σωμάτων τεκμηρίων από έντυπα προερχόμενα από τη νεολαία ή απευθυνόμενα σ’ αυτή από κάποιο δημόσιο φορέα. Στην πρώτη κατηγορία (που μπορεί να πάρει απλώς τη μορφή της βιβλιογραφικής καταγραφής, βλ. Β ) ανήκουν τα έντυπα που εκδίδονται από σχολεία ή πολιτικούς συλλογικούς φορείς, από θρησκευτικές οργανώσεις, συλλόγους κ.ά.· στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν τα νομοθετικά διατάγματα, οι σχολικές εγκύκλιοι κ.ά. Στα τεκμήρια ανήκουν και τα εικαστικά, όσα πολλαπλασιάζονται με την τυπογραφία.
Η συγκρότηση των σωμάτων γίνεται με έμμεσους (μικροφωτογραφία) και άμεσους τρόπους (το ίδιο το τεκμήριο). Η τελευταία επιλογή προκρίνεται στις περιπτώσεις όπου το τεκμήριο έχει και εκθεματικό χαρακτήρα.

Β. ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΥΠΟΔΟΜΗΣ

Μερικώς αποτελούν συστατικό στοιχείο των ερευνών που περιγράφονται στην ενότητα Α (π.χ. συνοπτικοί κατάλογοι). Πρόκειται για κωδικοποιήσεις και βιβλιογραφικές αναγραφές: ως προς τις πρώτες αναφέρεται η συγκρότηση και ανατύπωση του νομικού πλαισίου για τη νεολαία, διακρινόμενου σε επιμέρους ενότητες· ως προς τις δεύτερες μνημονεύονται οι εξής κατηγορίες εντύπων:
α. Διδακτικά σχολικά εγχειρίδια.
β. Παιδικά και νεανικά περιοδικά.
γ. Παιδικά και νεανικά βιβλία.
δ. Παιδική κι νεανική παραφιλολογία (έστω ενδεικτικά από τα δελτία κυκλοφορίας τύπου).
ε. Δημοσιεύματα σχετικά με τη νεολαία.
στ. Καταστατικά οργανώσεων κ.ά.
Η ενότητα ε μερικεύεται σε θεματολογικές κατηγορίες, ανάμεσα στις οποίες μπορεί να πάρει ιδιαίτερη έμφαση η παιδαγωγική φιλολογία, η ιστορία των νεανικών πολιτικών οργανώσεων κ.λπ.

Οι εργασίες υποδομής νοούνται σε μια διπλή οπτική: από το ένα μέρος συγκροτούν όργανα εργασίας και από το άλλο αποδεσμεύουν συλλογικά φαινόμενα, τα οποία γίνονται αντικείμενο ιστοριογραφικών πλέον προσεγγίσεων προβλεπόμενων από το πρόγραμμα ερευνών. Οι τεκμηριολογικές εργασίες αυτού του τύπου συμπληρώνονται από τράπεζες δεδομένων στις οποίες στηρίζονται άλλες συντελούμενες έρευνες ιστοριογραφικού επιπέδου, π.χ. ηλεκτρονική επεξεργασία πανεπιστημιακών μητρώων ή στρατολογικών στοιχείων.
Τις εργασίες υποδομής φέρουν σε πέρας άτομα ή ομάδες που συγκροτούνται ενόψει μιας συγκεκριμένης έρευνας του τύπου αυτού· ενδέχεται ορισμένες εργασίες υποδομής να αποτελούν προστάδιο μιας ιστοριογραφικού επιπέδου έρευνας. Στις περιπτώσεις όπου η κωδικοποίηση δεν επιδέχεται δημοσίευση π.χ. μηχανογραφικές επεξεργασίες, το συναφές υλικό διαμορφώνεται σε «σώματα τεκμηρίων» (βλ. Α, 2).

Γ. ΕΡΕΥΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Πρόκειται για έρευνες που καταλήγουν στη συγγραφή μιας μονογραφίας· εξυπακούεται ότι αποτελούν τον κύριο στόχο του προγράμματος. Είναι συλλογικές ή ατομικές, προγραμματίζονται και εκτελούνται σταδιακά μέσα στην πενταετία που προβλέπει το πρόγραμμα· η διάρκειά τους υπολογίζεται κυρίως σε ένα εργάσιμο έτος, ορισμένες όμως απ’ αυτές υπερβαίνουν αυτό το χρονικό όριο. Οι τελευταίες είναι εργασίες που προϋποθέτουν την επεξεργασία μεγάλου αριθμού τεκμηρίων και, για το λόγο αυτό, χρειάζονται προπαρασκευαστικό στάδιο.

Ένα αντικείμενο όπως η σχέση των νέων γενεών στα συστήματα στα οποία ανήκουν οδηγεί σε θεματολογική και μεθοδολογική πολυμορφία που δεν καλύπτεται απόλυτα από τις ερευνητικές διαθεσιμότητες: το πρόγραμμα, λαβαίνοντας υπόψη αυτές τις διαθεσιμότητες, επιχειρεί να τις κάνει να συγκλίνουν και προς τα θέματα εκείνα που είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο, ενώ παράλληλα επιχειρεί να τις διαρθρώνει σε αλληλουχίες ικανές να ανασηματοδοτήσουν τα υφιστάμενα ερευνητικά ενδιαφέροντα. Έτσι το πρόγραμμα διαμορφώνεται προς δύο κατευθύνσεις: την αξιοποίηση των ερευνητικών διαθεσιμοτήτων και την κινητοποίηση ιστορικών ενδιαφερόντων, κατευθύνσεις που θα του επιτρέψουν να εξυπηρετήσει τους στόχους του. οι τελευταίοι εντάσσονται, ως προς το ιστοριογραφικό επίπεδο, σε μια ευρεία κλίμακα.

Το ίδιο το αντικείμενο των ερευνών, οι νέες γενεές, ορίζει από μόνο του το ανάπτυγμα της θεματολογίας, οδηγά σημεία της οποίας είναι οι μηχανισμοί που διέπουν την κύρια μερίδα του εξαρτημένου πληθυσμού (δηλαδή τις παιδικές και νεανικές ηλικίες) ως προς την προσαρμογή του στα σύνολα στα οποία ανήκει –δημογραφικά, οικονομικά, κοινωνικά– και τα αντίρροπα φαινόμενα που ενεργούν διαφοροποιητικά ή αντι-ενσωματικά. Οι ίδιες οι νέες γενιές θεωρούνται στην πραγματική τους υπόσταση αλλά και στο ιδεολογικό τους απείκασμα, ως ιστορικές δηλαδή οντότητες και ως μορφώματα της κοινωνικής συνείδησης, άρα, στην τελευταία περίπτωση ως δείκτες των ιδεολογιών, των ηθικών κωδίκων, των προτύπων συμπεριφορών· πρόκειται για την εικόνα της νεότητας και των παιδικών ηλικιών που επιβάλλει το κυρίαρχο σύστημα (ή οι αντίρροπές του δυνάμεις) και η οποία συνοψίζει την κλίμακα των αξιών του. Οι ίδιοι μηχανισμοί αναζητούνται στις αυτορρυθμιστικές λειτουργίες των παιδικών και νεανικών ηλικιών, όπως οι λειτουργίες αυτές εμφανίζονται στο ομαδικό επίπεδο (μύηση, παιχνίδι, συσσωματώσεις) ή στα οικογενειακά περιβάλλοντα (θέση του παιδιού στις αγροτικές και αστικές οικογένειες, προετοιμασία αντίστοιχα για τους συζυγικούς ρόλους). Είναι εμφανές ότι η θεματολογία και τα συμφυή της προβλήματα ορίζουν και χρονική διαφορικότητα των αντικειμένων της έρευνας, ορισμένα από τα οποία αντί των μικρών χρονολογικών καθορισμών εντάσσονται σε μια ποιοτική αντίληψη του ιστορικού χρόνου και γίνονται προσεγγίσιμα με ανθρωπολογικές μεθόδους.

Έτσι ένας από τους τομείς των ερευνών είναι τα οικογενειακά παραδοσιακά μορφώματα σε συνάρτηση με τις συλλογικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται έξω απ’ αυτά, μέσα όμως στο πλαίσιο των τελετουργικών ρυθμών των παραδοσιακών κοινοτήτων και σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχα φαινόμενα που παρουσιάζονται στα αστικά μορφώματα. Στον τομέα αυτό η έρευνα δουλεύει με προφορικές ιδίως πηγές και με την παρατήρηση: ο χρόνος κατηγοριοποιείται πολιτισμικά και κοινωνικά και η προσέγγιση είναι εθνοϊστορική.

Στον τομέα της ιστορικής ανθρωπολογίας ανήκουν και έρευνες, βασισμένες σε γραπτό αυτές υλικό, περιορισμένου χρονολογικού αναπτύγματος αλλά που αφορούν φαινόμενα μεγάλης χρονικής διάρκειας, όπως εκείνα που μπορούν να προκύψουν σε εθνική κλίμακα από τα ατομικά δελτία της στρατολογίας: στοιχεία φυσικής ανθρωπολογίας, κοινωνικο-επαγγελματικά χαρακτηριστικά, πολιτισμικά (αλφαβητισμός, βαθμός σχολικής παιδείας) κ.ά. Προς την ίδια κατεύθυνση μπορούν να μνημονευθούν έρευνες με αντικείμενο τους μηχανισμούς μετάδοσης της πατρογονικής πολιτισμικής κληρονομιάς στις παραδοσιακές κοινωνίες, από την πρώτη γενεά στην Τρίτη, και της διαμόρφωσης του φανταστικού.

Οι έρευνες του τύπου αυτού συμπληρώνουν άλλες που υπακούουν σε κλασικότερες ιστορικές μεθόδους και οι οποίες στρέφονται γύρω από βασικούς άξονες όπως η σχολική μαθητεία, η παιδική εργασία, η νοσολογική κατάσταση των παιδικών και νεανικών ηλικιών, ο στρατός, οι πολιτικές δραστηριότητες, η διαμόρφωση νοοτροπιών και στερεοτύπων μέσω της σχολικής, οικογενειακής και γενικότερης κοινωνικής αγωγής, η αισθητική αγωγή – θέματα τα οποία εξειδικεύονται στο πρόγραμμα των ερευνών. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και έρευνες που δίνουν έμφαση στην κινητικότητα της νεολαίας: κινητικότητα ως προς το σχολείο σε σχέση με τα εισοδήματα και τις γεωγραφικές και κοινωνικές κατανομές, κινητικότητα ως προς την εργασία (μετανάστευση εσωτερική και εξωτερική), κινητικότητα ανάλογα με τα φύλα και τις στρατηγικές των γάμων.

Στο συνολικό πρόβλημα της εισόδου των νέων γενών στον ενεργό πληθυσμό εντάσσεται το ζήτημα των «πρωτοποριών» και των κοινωνικών τους καθορισμών: τυπικός χώρος για τις διερευνήσεις του είδους αυτού, τα καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά κλίματα, τα πολιτικά κινήματα. Τα στερεότυπα μέσω των οποίων προβάλλεται η εικόνα του παιδιού και του νέου συνιστούν ένα θεματικό πόλο ελέγξιμο από τις λογοτεχνικές και εικαστικές παραστάσεις, άλλα ακόμη και από τους οδηγούς συμπεριφοράς και τις θεσμοθετημένες τελετουργίες. <

Η θεματολογία που επισημαίνεται σε όσα προηγήθηκαν είναι ενδεικτική· το πρόγραμμα ερευνών θα προχωρήσει σε συστηματικές διατυπώσεις, μερικές από τις οποίες καταχωρίζονται στο παράρτημα του Στοχολογίου.

Δ. ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το ίδιο το πρόγραμμα των ιστορικών ερευνών συνιστά πολιτισμική πολιτική, η οποία ωστόσο θα πρέπει να αναχθεί και σε άλλες μορφές επικοινωνίας, κινητοποίησης ενδιαφερόντων και ανακοίνωσης. Η πολιτισμική αυτή πολιτική στρέφεται προς δύο κατευθύνσεις:
α. Στην ίδια την ιστορική έρευνα, στην οποία προσφέρει ένα έναυσμα θεμα τολογικής και μεθοδολογικής διαφοροποίησης.
β. Στο κοινωνικο σύνολο, στο οποίο προσφέρει μια ιστορική εκδοχή για την έννοια και την υπόσταση των νέων γενεών.

Εξυπακούεται ότι η πολιτισμική πολιτική ολοκληρώνεται με την πραγματοποίηση των ερευνών και τη δημοσιότητά τους· ασκείται ωστόσο παράλληλα μέσω της αποκατάστασης ενός συστήματος επικοινωνίας που υπερβαίνει την αντίστοιχη, που θα πρέπει να υπάρχει, ανάμεσα στους φορείς της έρευνας. Στην οπτική αυτή (και σε σχέση ιδίως με την επίπτωση των ερευνών στην εθνική ιστοριογραφία) θα μπορούσε να προβλεφθούν δημόσιες εκδηλώσεις με αντικείμενο την ιστορικότητα των νέων γενών και συγκεκριμένα:

– Οργάνωση Διεθνών συναντήσεων με μορφή ιστορικού Συμποσίου.
– Οργάνωση σεμιναρίων, η θεματολογία των οποίων θα προκύπτει από τις επιτελούμενες έρευνες.
– Οργάνωση εκθεμάτων (με χρησιμοποίηση οπτικο-ακουστικών τεχνικών) με αντικείμενο το αποδεικτικό υλικό ορισμένων ερευνών.
– Κινητοποίηση ενδιαφερόντων προς την κατεύθυνση των μέσων μαζικής ενημέρωσης για τους στόχους των ερευνών και για το είδος των πολιτισμικών τους επιπτώσεων.

Η υιοθέτηση της πολιτικής αυτής θα συνέβαλε επιπρόσθετα στην επικαιροποίηση και ιδίως στην λειτουργικότητα των ιστορικών σπουδών και στον ενοφθαλμισμό της ιστορικής αίσθησης στην καθόλου πνευματική καλλιέργεια, ενώ παράλληλα θα ενίσχυε την κοινωνική ταυτότητα του ιστορικού, στον οποίο θα πρόσφερε μια δυνατότητα παρέμβασης στα πολιτισμικά σχέδια μέσω της αναγωγής της γνωστικής του διαδικασίας σε επιχειρησιακό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Ε. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

Τον καταρτισμό του προγράμματος, την ανάθεση και παρακολούθηση των ερευνών επωμίζεται η Επιτροπή του Ιστορικού Αρχείου Ελληνικής Νεολαίας, την οποία συγκροτεί ο Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς. Η Επιτροπή προβαίνει σε εισηγήσεις στον Γενικό Γραμματέα για αναθέσεις ερευνών και εισηγείται τη συγκρότηση των ομάδων που ασχολούνται με τις εργασίες ανίχνευσης και υποδομής μέσα στα όρια που της θέτει ο προϋπολογισμός του συνολικού έργου. Στη δική της αρμοδιότητα ανήκει ο καθορισμός και η παρακολούθηση του χρονοδιαγράμματος κάθε έρευνας. Οι ερευνητές, αφού προταθούν από την Επιτροπή, συνομολογούν τις συμβατικές τους σχέσεις με τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς.

Οι εργασίες υποδομής και οι έρευνες ιστοριογραφικού επιπέδου προορίζονται για δημοσιότητα. Η Επιτροπή καθορίζει και εισηγείται στον Γενικό Γραμματέα τη μορφή των δημοσιευμάτων αυτών (έκδοση ειδικής σειράς από τη Γενική Γραμματεία). Διασαφηνίζεται ωστόσο ότι η παράδοση του έργου κάθε ερευνητή ή ερευνητικής ομάδας δε συνεπάγεται και την έγκριση της δημοσίευσης στη σειρά των εκδόσεων, αν προηγουμένως δεν υπάρξει απόφαση της Επιτροπής.

Σε περίπτωση όπου ένα έργο δε δημοσιευθεί μέσα σε χρονικό διάστημα δύο ετών ή σε περίπτωση όπου η Επιτροπή δε δώσει την έγκρισή της για τη δημοσίευση του έργου, ο συγγραφέας του ή οι συγγραφείς του έχουν δικαίωμα να το δημοσιεύσουν, όπως και όπου οι ίδιοι κρίνουν, υποχρεώνονται ωστόσο, στη δεύτερη περίπτωση, να καταχωρίσουν έναντι του τίτλου την ακόλουθη φράση: «Η μελέτη αυτή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ιστορικό Αρχείο της Ελληνικής Νεολαίας». Η Επιτροπή δε θεώρησε απαραίτητο να τη συμπεριλάβει στη σειρά των δημοσιευμάτων της».

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΔΕΙΓΜΑ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ ΕΡΕΥΝΩΝ

Καταχωρίζεται ένα δείγμα ερευνών, οι οποίες καλύπτουν μεγάλο μέρος της θεματολογίας που προβλέπει το Στοχολόγιο· το δείγμα αυτό έγινε, ως προς τα περισσότερα θέματα, ενόψει συγκεκριμένων ερευνητικών διαθεσιμοτήτων.

1. Σχολική ζωή.

α) Πανεπιστήμιο (θεσμικό πλαίσιο, διδασκαλία, φοιτητές, προγράμματα, φοιτητικό κίνημα, Πανεπιστήμιο και κοινωνία).
β) Σχολεία (προγράμματα, βιβλία, κτίρια, διδακτικό προσωπικό, μαθητές).
γ) Σχολείο και αναλφαβητισμός.
δ) Σχολική και εξωσχολική πειθαρχία (ποινολόγια, σχολικά απομονωτήρια, παιδονόμοι, αναμορφωτήρια).

2. Νεολαία και Στρατός

α) Η στράτευση ως ψυχολογικό πρόβλημα.
β) Οι συνέπειες της στρατιωτικής διαπαιδαγώγησης στην ιδεολογική διαμόρφωση και στη διαμόρφωση νοοτροπιών.

3. Υγεία και Αθλητισμός.

α) Νοσολογία της νεολαίας και των παιδικών ηλικιών.
β) Αθλητισμός: Ιδεολογία και πραγματικότητα.

4. Εργασία.

α) Οι απλήρωτοι βοηθοί της ελληνικής οικοτεχνίας.
β) Η παιδική εργασία.
γ) Παραδοσιακά συστήματα μαθητείας.

5. Πολιτική ζωή.

α) Το θεσμικό πλαίσιο και η πραγματικότητα: αιτήματα, νοοτροπίες, αναντιστοιχίες.
β) Πολιτικές Νεολαίες,
γ) Συνδικαλιστικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές και επιστημονικές ενώσεις.
δ) Μυστικές και παράνομες κινήσεις.

6. Νοοτροπίες και συμπεριφορές.

α) Η στάση των μεγάλων (φιλοσοφικές, παιδαγωγικές και ψυχολογικές θεωρίες για τη νεολαία: «τύχη» τους και εφαρμογή).
- Η παιδική και η εφηβική λογοτεχνία και παραλογοτεχνία.
- Η μαρτυρία της Τέχνης.
β) ιδανικός τύπος του νέου και οι συρμοί μέσα από το θέατρο, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο.

7. Οικογένεια και νεολαία.

α) Εφηβεία και ερωτική ζωή.
β) Γάμος και γεννητικότητα.
γ) Ανατροφή των παιδιών και κοινωνική προσαρμογή: συνέχειες και ανατροπές.

8. Έλληνες νέοι στο εξωτερικό.

α) Φοιτητές.
β) Εργάτες και παιδιά μεταναστών.

 


Αθήνα, Ιούνιος 1983

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΙΑΕΝ
ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΑΣΔΡΑΧΑΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΗΛΙΟΥ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Ε. ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ

Βιβλιογραφική σημείωση: Οι στόχοι του ερευνητικού προγράμματος στάλθηκαν από την Επιτροπή ΙΑΕΝ το 1983 για δημοσίευση σε όλα τα ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. Δημοσιεύτηκαν από τα περιοδικά Μνήμων 9 (1984) 373-381 (απ’ όπου και χωριστό ανάτυπο: 11984· 21995, 11 σ.). Τα Ιστορικά, τχ. 2, Δεκέμβριος 1984, σ. 422-428 και Επετηρίς Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου 12 (1983) 519-524. Αναδημοσιεύτηκαν και στα Πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Ιστορικότητα της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, τ. Β΄, Αθήνα, ΙΑΕΝ αρ. 1, 1986, σ. 709-717 και γαλλικά «Objectifs du programme de recherche» Actes du Colloque International Historicité delenfance et de la jeunesse, Αθήνα, ΙΑΕΝ αρ. 6, 1986, σ. 625-633 (και χωριστό ανάτυπο). Αναδημοσιεύτηκαν ελληνικά στην πρώτη έκδοση του ενημερωτικού φυλλαδίου του ΙΑΕΝ, Αθήνα 2003, σ. 38-46 και στη δεύτερη, Αθήνα 2009, σ. 38-45.