Συγγραφέας:Χαρίτος, Χαράλαμπος
 
Τίτλος:Το Παρθεναγωγείο του Βόλου, Α΄
 
Τίτλος σειράς:Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
 
Αριθμός σειράς:20
 
Τόπος έκδοσης:Αθήνα
 
Εκδότης:Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
 
Έτος έκδοσης:1989
 
Σελίδες:400
 
Αριθμός τόμων:1ος από 2 τόμους
 
Γλώσσα:Ελληνικά
 
Θέμα:Εκπαίδευση-Δευτεροβάθμια
 
Παιδεία-Εκπαίδευση
 
Τοπική κάλυψη:Ελλάδα, Βόλος
 
Χρονική κάλυψη:1908-1914
 
Περίληψη:Θέμα του βιβλίου αυτού είναι η ιστορία του Ανώτερου Δημοτικού Παρθεναγωγείου του Βόλου, του σχολείου που ίδρυσε ο Δήμος Παγασών (Βόλου) εγκρίνοντας την εισήγηση του Δημητρίου Ι. Σαράτση και του οποίου διευθυντής υπήρξε ο Αλέξανδρος Π. Δελμούζος. Ουσιαστικά ο συγγραφέας ασχολείται με τη χρονική περίοδο της εξαετίας 1908-1914, με την εποχή δηλαδή κατά την οποία ιδρύθηκε και λειτούργησε το Σχολείο του Βόλου και δημιουργήθηκε –μετά τη διακοπή της λειτουργίας του– ο θόρυβος εναντίον των δημιουργών του, καθώς και εναντίον των στελεχών του Εργατικού Κέντρου της πόλης, γνωστός ως υπόθεση των «Αθεϊκών» του Βόλου, με κατάληξη τη Δίκη του Ναυπλίου. Ο δεύτερος τόμος περιέχει ένα απάνθισμα αντιπροσωπευτικών κειμένων της εποχής, που αφορούν στην ίδρυση, τη λειτουργία και τη δικαστική δίωξη του Παρθεναγωγείου. Περιλαμβάνονται εκεί η Εισηγητική Έκθεση για την ίδρυση του Σχολείου και η σχετική απόφαση του Δήμου Παγασών, δύο από τους δημόσιους απολογισμούς του διδακτικού έργου, η αλληλογραφία των πρωταγωνιστών του Σχολείου, η απόφαση για την κατάργησή του και το Κατηγορητήριο που διατυπώθηκε εναντίον τους, και στο τέλος καταχωρίζονται δείγματα από την απήχηση που είχε η λειτουργία του Σχολείου στην κοινή γνώμη και τις μαθήτριές του.
 
Άδεια χρήσης:Αυτό το ψηφιοποιημένο βιβλίο του ΙΑΕΝ σε όλες του τις μορφές (PDF, GIF, HTML) χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution - NonCommercial (Αναφορά προέλευσης - Μη εμπορική χρήση) Greece 3.0
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 18.29 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 322-341 από: 402
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/322.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ενεργειών στις μαθήτριες κατά τους σχολικούς περιπάτους, τις εκδρομές και τα παιχνίδια τους στην αυλή του σχολείου. Δεύτερο γιατί στο σχολείο του Δελμούζου "η προσευχή ημελείτο από σκοπού" ή είχε καταργηθεί εντελώς, γιατί συνέβαινε "άφθαστος περιφρόνησις εις τους εκπροσώπους της εκκλησίας" και "συστηματική αποστροφή προς παν ό,τι φέρει το ράσον", και βέβαια παρατηρήθηκε "αδιαφορία εις τους τύπους της θρησκείας" και έλλειψη ευλάβειας "προς το πρόσωπον του επισκόπου"1. Γενικότερα συμπέρανε ο εισαγγελέας "η όλη ενέργεια του σχολείου του Δελμούζου έτεινε να προσβάλη την δημοσίαν ηθικήν"2. Και τρίτο γιατί "μετά το κλείσιμον του σχολείου ο Δελμούζος την ημέραν της Μεγ. Παρασκευής, αυτός εν συνοδεία τεσσάρων ομοϊδεατών και ομοφρόνων του ωμίλει περί του Χριστού ότι είνε είς αγύρτης που τα κατάφερνε τόσον καλά, ώστε να προσέρχωνται [οι άνθρωποι] ωσάν τα πρόβατα να γονατίζωσι και να προσκυνώσι τα πάθη του, γεγονός το οποίον εξεγείρει την συνείδησιν παντός χριστιανού"3. Η προσωπική αυτή ενοχή του Δελμούζου, της εξύβρισης των Παθών του Χριστού, στηρίχτηκε στην κατάθεση του μάρτυρα Γ. Ζυγαλάκη, που ισχυρίστηκε ότι υπήρξε αυτήκοος μάρτυρας του επεισοδίου τη Μεγ. Παρασκευή του 1911.

Ο τρίτος των πρωτεργατών, ο Δ. Σαράτσης, θεωρήθηκε ένοχος από τον εισαγγελέα για τις ίδιες παραπάνω παραβάσεις εναντίον της θρησκείας και της ηθικής, επειδή "απετέλει τον ενωτικόν κρίκον του Εργατικού Κέντρου και του Σχολείου"4. Δέχτηκε ο εισαγγελέας ότι ο Σαράτσης "ηνείχετο χωρίς να διαμαρτύρεται όλην αυτήν την αντεθνικήν εργασίαν των ανθρώπων αυτών"5. Και ότι υπήρξε o βασικός παράγοντας της λειτουργίας τόσο του Εργατικού Κέντρου, όσο και του Α.Δ.Π. Η ενοχή του Σαράτση αποδεικνυόταν

——————————————

1. Στο ίδιο, σ. 380.

2. Στο ίδιο, σ. 382.

3. Στο ίδιο, σ. 387.

4. Στο ίδιο, σ., 394.

5. Στο ίδιο, σ. 396.

Σελ. 322
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/323.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

εφόσον οι ενέργειες των προσώπων, που διηύθυναν το Εργατικό Κέντρο και το Παρθεναγωγείο του Βόλου, βάδιζαν παράλληλη πορεία. Κατά την κατηγορούσα αρχή πάντα, τα κοινά σημεία της αντεθνικής και αντιθρησκευτικής δράσης των δύο ιδρυμάτων υπήρξαν: η χρησιμοποίηση της ίδιας γλώσσας (της δημοτικής), οι κοινές πεποιθήσεις ως προς την παραμέληση των θρησκευτικών καθηκόντων και την περιφρόνηση του κλήρου, η κατάργηση της προσευχής και η άρνηση της ιδέας της πατρίδας. Οι κοινοί αυτοί στόχοι και η συμμετοχή των Σαράτση και Δελμούζου στις εκδηλώσεις του Εργατικού Κέντρου έκαναν προφανή τη "συνεργεία" στις παραβάσεις, που το κατηγορητήριο απέδιδε αδιακρίτως προς τους κατηγορουμένους. Πάντως για το Σαράτση ο εισαγγελέας δέχτηκε ότι υπήρξε "συνεργεία άνευ ιδιοτελείας", πράγμα όμως που αναιρούσε η αντίληψή του πως ο Σαράτσης έπραξε όσα έπραξε, επειδή είχε πολιτικές φιλοδοξίες, και γι' αυτό προσοικειώθηκε τις εργατικές τάξεις, και επομένως η φιλοδοξία του αυτή "τον ηνάγκασε να ανεχθή όλας τας αντεθνικάς εργασίας"1,

Ο τέταρτος των πρωτεργατών, και υπεύθυνος της δραστηριότητας του Εργατικού Κέντρου της Λάρισας, Ι. Ασπιώτης, για τους ίδιους ακριβώς λόγους (ομιλίες κατά της ιδέας της πατρίδας και της οικογένειας, κυκλοφορία των ίδιων βιβλίων με αντιθρησκευτικό και αναρχικό περιεχόμενο) θεωρήθηκε στον ίδιο βαθμό ένοχος· "η αυτή κατηγορία, η οποία αποδίδεται εις τον Ζάχον", αποφαίνεται ο εισαγγελέας, "αναγκαίως πρέπει να αποδοθή και εις τον Ασπιώτην"2.

Οι τρεις "ερήμην" δικαζόμενοι κατηγορούμενοι, και ιδιαίτερα ο Κόσσυβας, υπήρξαν, κατά τον εισαγγελέα, οι αυτουργοί της διάδοσης στο Βόλο των επιλήψιμων βιβλίων και του επηρεασμού των εργατών εναντίον των ιδανικών της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Επόμενο ήταν να ζητηθεί η ενοχή τους "κατά το κατηγορητήριον". Για το Δ. Μπιτσάνη η κατηγορούσα αρχή

——————————————

1. Στο ίδιο, σ. 397.

2. Στο ίδιο, σ. 399.

Σελ. 323
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/324.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

δέχτηκε ότι "δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων να θεμελιωθή ασφαλώς δικανική πεποίθησις", ενώ για τους υπόλοιπους κατηγορουμένους δέχτηκε o εισαγγελέας ότι "τοιαύτη πρόθεσις εξυβρίσεως και σαρκασμού δεν προέκυψε", γιατί "δεν υπήρξαν κυρίως οι δράσται του αδικήματος, αλλά τα θύματα αυτού"1.

Όπως είναι εύλογο οι κατηγορούμενοι ανέπτυξαν στις απολογίες τους τις απόψεις τους, υπερασπίζοντας τους εαυτούς τους από τις εναντίον κατηγορίες και προβάλλοντας αντίστοιχα τα θετικά στοιχεία της προσωπικής τους ο καθένας δραστηριότητας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα δημοσιευμένα με τη φροντίδα τους πρακτικά της Δίκης, περιλαμβάνονται οι απολογίες των Σαράτση-Δελμούζου σ' όλη τους τη (μακρά) έκταση, ενώ σε μικρότερη του Ζάχου και σε σημαντικά λιγότερες σελίδες οι απολογίες των υπόλοιπων κατηγορουμένων. Ο ίδιος ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του ομολογεί ότι: "...ημείς και το ακροατήριον επί ώρας παρηκολουθήσαμεν την μάγον γοητείαν την οποίαν ήσκησαν εφ' ημών το ρητορικόν τάλαντον και το χάρισμα του χειρισμού της γλώσσης, προσόντα τα οποία έχουσιν εις άφθαστον όντως βαθμόν οι κατηγορούμενοι..."2.

Αντίστοιχη προσπάθεια κατέβαλαν με τις δικές τους αγορεύσεις οι τέσσερις συνήγοροι των κατηγορουμένων, έχοντας καταμερίσει κατά κάποιο τρόπο τους στόχους της υπεράσπισης. Έτσι o πρώτος υπερασπιστής Τ. Πετρίδης, αφιέρωσε το λόγο του στην υπεράσπιση του Ζάχου κυρίως και δευτερευόντως των άλλων εργατών, o Ν. Γάτσος υπερασπίστηκε κυρίως τον κατηγορούμενο Σαράτση, ο Λ. Νάκος το Δελμούζο, ενώ ο Κ. Τριανταφυλλόπουλος αφιέρωσε την αγόρευσή του στην εξέταση του νομικού μέρους της υποθέσεως. Είναι φανερό πως οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι έμμεσα χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες των συνηγόρων των πρωτεργατών. Στα δημοσιευμένα πρακτικά της Δίκης περιλαμβάνονται επίσης ολόκληρες οι αγορεύσεις των συνηγόρων, πλην του Γάτσου,

——————————————

1. Στο ίδιο, σ. 400.

2. Στο ίδιο, σ. 354.

Σελ. 324
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/325.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

του οποίου ο λόγος -όπως δηλώνεται- δημοσιεύεται σε περίληψη, επειδή είχαν χαθεί τα στενογραφημένα χειρόγραφα.

Μετά την αγόρευση και του τελευταίου συνηγόρου, το δικαστήριο αποσύρθηκε σε διάσκεψη και εξέδωσε την παρακάτω απόφασή του, που διάβασε στο ακροατήριο o πρόεδρος του Εφετείου:

"Το Δικαστήριον σκεφθέν. Επειδή εκ της αποδεικτικής διαδικασίας και της συζητήσεως δεν προέκυψεν, ότι οι κατηγορούμενοι είτε κατά σύστασιν είτε ιδία έκαστος καθ' οιονδήποτε τρόπον εζήτησαν κατά τον εν τω κατηγορητηρίω τόπον και χρόνον να ελκύσωσι προσηλύτους εις λεγόμενα θρησκευτικά δόγματα με τα οποία ενεργούμενα είνε ασυμβίβαστος η διατήρησις της πολιτικής τάξεως.

Επειδή εκ της αποδεικτικής διαδικασίας προέκυψεν, ότι εκ των κατηγορουμένων οι Κόσσυβας, Κατσιρέλος και Σούλιος συγκεχυμένας έχοντες κοινωνιστικάς ιδέας, ων εκ της μικρής διανοητικής αναπτύξεως αυτών και ατελεστάτης μορφώσεως δεν ηδύναντο να γνωρίζωσιν εξέφραζον ταύτας προκαλούμενοι υπό άλλων εργατών εν ιδιωτικαίς ομιλίαις κατά τρόπον ατυχή, χωρίς να υπάρχη παρ' αυτοίς η δολία προαίρεσις ήτοι η ενσυνείδητος δι' αυτών προσβολή, εις πρόσκομμα άλλων του οφειλομένου σεβασμού εις τον δημιουργόν του παντός ή ενσυνείδητος έκφρασις αρχών, δοξών ή φρονημάτων αντιτιθεμένων εν γένει εις τας βάσεις της θρησκείας και της ηθικής ή άλλως επιβλαβών εις την θρησκείαν ή τα ήθη και ένεκεν του λόγου τούτου δι' έλλειψιν του απαραιτήτου στοιχείου της δολίας προαιρέσεως, απαλλακτέοι τυγχάνουσιν.

Επειδή εκ της αυτής διαδικασίας και της συζητήσεως δεν προέκυψεν, ότι οι κατηγορούμενοι Δελμούζος, Σαράτσης και Ζάχος είτε κατά σύστασιν προς τους τρεις ανωτέρω αναφερομένους άλλους, είτε αυτοτελώς ενεργούντες εξετέλεσαν την δευτέραν εν τω κατηγορητηρίω αναφερομένην πράξιν κατά τους εν αυτώ τόπους και χρόνους· διότι ούτε αι εν τω Εργατικό Κέντρω διαλέξεις αυτών, ούτε η εν τω Παρθεναγωγείω

Σελ. 325
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/326.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

διδασκαλία των δύο πρώτων προσέκρουον εις τας βάσεις της θρησκείας ή της ηθικής ή άλλως ήσαν επιβλαβείς εις την θρησκείαν και τα ήθη ή ότι εν γένει καθ' οιονδήποτε άλλον τρόπον προφορικώς ή εγγράφως εξέφραζον τοιαύτας ιδέας ή άλλας προσπιπτούσας εις το άρθρον 18 του περί εξυβρίσεως νόμου, το δε μόνον διά τον πρώτον Δελμούζον προκύψαν γεγονός, ότι εν φιλικώ κύκλω την Μεγάλην Παρασκευήν εν Βόλω ηρμήνευσε ορθολογικώς την προσέλευσιν του Αποστόλου Παύλου εις την χριστιανικήν θρησκείαν, δεν αποτελεί παράβασιν ούτε του άρθρου 18 αλλ' ούτε και του άρθρου 17, όπερ απαιτεί δημοσίας ομιλίας, ελλειπούσας εν προκειμένω. Επειδή και ως προς τους λοιπούς κατηγορουμένους δεν προέκυψεν ουδεμία απόδειξις ενοχής αυτών.

Διά ταύτα

Κηρύττει αθώους πάντας τους κατηγορουμένους και επιβάλλει τα έξοδα της δίκης εις βάρος του Δημοσίου"1.

Η έκδοση της παραπάνω αθωωτικής απόφασης του Εφετείου δεν υπήρξε ομόφωνη. Μεταγενέστερη πληροφορία του εισαγγελέα της Δίκης Σ. Σωτηριάδη βεβαιώνει: "Η αθωωτική απόφασις εξεδόθη κατά πλειοψηφίαν μιας ψήφου. Εκ των εφετών ήσαν τρεις καταδικαστικοί, αλλ' απόφασις εξεδόθη αθωωτική, διότι η κατηγορία κατά την ψηφοφορίαν διηρέθη εις κεφάλαια κεχωρισμένα, έκαστον δε κεφάλαιον κατηγορίας κεχωρισμένης αποτελούμενον εξ ιδίων γεγονότων, συνεκέντρωσε δύο μόνον ψήφους καταδικαστικάς και συνεπώς ως προς έκαστον τούτων δεν υπήρχε καταδικαστική πλειοψηφία"2.

Την έκδοση της αθωωτικής απόφασης φαίνεται ότι επηρέασαν

——————————————

1. Στο ίδιο, σ. 502-503.

2. Από επιστολή του Σ. Σωτηριάδη προς την "Χριστιανικήν Ένωσιν Σωματείων" της 8ης Ιαν. 1925. Η επιστολή του εισαγγελέα της Δίκης αναδημοσιεύεται στο παραπάνω αναφερόμενο βιβλίο Τα πρακτικά της εν Ναυπλίω δίκης των αθέων... (βλ. εδώ, σημ. 1, σ. 317), σ. 61 κ.π.

Σελ. 326
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/327.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ορισμένοι ξένοι προς τη Δίκη παράγοντες, όπως η σύνθεση του Εφετείου Ναυπλίου και κάποιες πιέσεις πολιτικών προσώπων. Για τους δύο αυτούς παράγοντες κάνει λόγος ο εισαγγελέας Σωτηριάδης γράφοντας: "...η αθωωτική απόφασις του Εφετείου κατά την δίκην Δελμούζου οφείλεται κυρίως εις το γεγονός, ότι καθ' ον χρόνον διεξήχθη αύτη, το προσωπικόν του Εφετείου ήτο τότε ασυμπλήρωτον, μη έχον επαρκή αριθμόν εφετών, εις τρόπον ώστε το δικαστήριον να συσταθή υπό δικαστών παρεχόντων επαρκείς εγγυήσεις προς ακριβή απονομήν της δικαιοσύνης, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι τότε υπηρέτουν εν Ναυπλίω πέντε μόνον εφέται, εξ ων υπήρχον τινές συμπαθώς έχοντες προς τον Δελμούζον κλπ. [...] Ο προσδιορισμός της δίκης εγένετο κατά παραγγελίαν του τότε Υπουργού της Δικαιοσύνης κ. Ρακτιβάν επί κυβερνήσεως Βενιζέλου. Ως εισαγγελεύς των Εφετών υπέδειξα δι' εγγράφου μου εις τον Υπουργόν ότι το συμφέρον της Δικαιοσύνης, απήτει όπως δίκη τοσούτου κοινωνικού και πολιτειακού ενδιαφέροντος μη διεξαχθή προ της συμπληρώσεως του Εφετείου. Αλλ' ο Υπουργός, ενεργών, ως είμαι πεπεισμένος, κατ' εντολήν του Βενιζέλου, επέμεινεν εις την παραγγελίαν και ούτως η δίκη διεξήχθη με το υπάρχον προσωπικόν του δικαστηρίου..."1. Οι ισχυρισμοί του εισαγγελέα της Δίκης, που αμφισβητούν την ορθότητα της απόφασης του δικαστηρίου -πράγμα για το οποίο δε διαθέτουμε περισσότερα στοιχεία από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, κι επομένως δεν μπορούμε να κρίνουμε αν ευσταθεί- δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σ' επιστολές του προς το Σαράτση ο Δελμούζος κάνει κάποιες νύξεις για τη συμπάθεια των εφετών. Εκείνο που είναι πιθανότερο είναι η συμπαράσταση της τότε πολιτικής ηγεσίας και άλλων πολιτικών παραγόντων προς το Δελμούζο και το Σαράτση. Δεν έχουμε αποδείξεις ότι η τέτοια συμπαράσταση έφτασε στο σημείο της άμεσης παρέμβασης στην απόφαση του Εφετείου· είναι όμως σίγουρο ότι και στην περίπτωση της Δίκης του Ναυπλίου υπεισήλθαν πολιτικοί παράγοντες (και αντίστοιχες

——————————————

1. Στο ίδιο, σ. 62-63.

Σελ. 327
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/328.gif&w=600&h=915 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

επιδράσεις), όπως παρόμοιοι, παράγοντες είχαν συντελέσει, στην παραπομπή των κατηγορουμένων στο δικαστήριο, για λόγους πάντοτε πολιτικής σκοπιμότητας1.

Κατά την περίοδο της διεξαγωγής της Δίκης, πριν και μετά από την έκδοση της απόφασης, όπως και την εποχή των ανακρίσεων στο Βόλο και τη Λάρισα, είχε προκληθεί έντονο το ενδιαφέρον του κοινού. Οι ελληνικές εφημερίδες, τόσο της πρωτεύουσας, όσο και της υπόλοιπης χώρας και ιδιαίτερα του Βόλου, αντανακλώντας το δημόσιο ενδιαφέρον περιέχουν πλήθος από ειδήσεις, ανταποκρίσεις, σχόλια και συνεντεύξεις σχετικά με την υπόθεση και τη δίκη των «Αθεικων». Είναι ευνόητο ότι η σχετική αρθρογραφία, ακόμη και οι ανταποκρίσεις των εφημερίδων από το Ναύπλιο, υπήρξε ανάλογη της συμπάθειας ή της αντιπάθειας που έτρεφαν οι εκδότες των εντύπων προς τους κατηγορουμένους.

Ένα θέμα, που σχετίζεται άμεσα με τη διαδικασία της Δίκης και των ανακρίσεων που προηγήθηκαν, αλλά και ευρύτερα με την τεκμηρίωση των ιστορικών γεγονότων, υπήρξε η τύχη των εγγράφων της δικογραφίας. Το κιβώτιο, που περιείχε τα έγγραφα της προδικασίας και τα σχετικά με τη Δίκη, έχει χαθεί κατά μυστηριώδη τρόπο. (!) Το κιβώτιο αυτό, βάρους ενός στατήρα, δηλαδή 55 κιλών, περιείχε όλο το έντυπο υλικό, τα πρακτικά των ανακρίσεων, τα πρακτικά της Δίκης, τα έντυπα και τα βιβλία που είχαν κατασχεθεί από τους ανακριτές, καθώς και το αρχείο του Α.Δ.Π. και τα αρχεία των Εργατικών Κέντρων που επίσης είχαν περιέλθει στις αρχές. Τα έγγραφα και το άλλο υλικό της δικογραφίας συσκευάστηκαν έτσι, για να μεταφερθούν με το ταχυδρομείο από το Ναύπλιο στην Αθήνα, αμέσως μετά τη Δίκη. Τούτο συνέβη

——————————————

1. Η αναφορά γίνεται σε γεγονότα και σκέψεις, για τα οποία κάνουν λόγο οι Σαράτσης-Δελμούζος στην αλληλογραφία τους της εποχής αυτής.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί το ενδιαφέρον και η χρησιμότητα που θα είχε η μελέτη της υπόθεσης των «Αθεϊκών» του Βόλου στα στενά νομικά της πλαίσια. Τούτο όμως πρέπει να γίνει από άλλον, ειδικευμένο στα νομικά πράγματα, ερευνητή.

Σελ. 328
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/329.gif&w=600&h=915 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ΕΙΚΟΝΑ

28. «Η πόλις μας προς στιγμήν εκινδύνευσεν»

Κύριο άρθρο του Κήρυκος (Απρίλιος 1914)

Σελ. 329
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/330.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

με παραγγελία του υπουργού Δικαιοσύνης, για να κατατεθούν στη Βουλή, όπως ζητήθηκε. Η εξαφάνιση του κιβωτίου έγινε από την αίθουσα των ταχυδρομείων Ναυπλίου, όπως βεβαιώνει o εισαγγελέας Σωτηριάδης, o οποίος πληροφορεί επίσης ότι διατάχτηκαν ανακρίσεις για την απώλεια, που έκανε ο ανακριτής Μεϊντάνης, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Στην αλληλογραφία Σαράτση-Δελμούζου φαίνεται ότι και αυτούς εξέπληξε το γεγονός της απώλειας της δικογραφίας· εκφράζονται εκεί κάποιες υποψίες ότι πιθανός ένοχος της εξαφάνισης μπορούσε να ήταν ο πρώτος ανακριτής Γ. Τόμαν, επειδή ανάμεσα στ' άλλα περιεχόμενα του κιβωτίου υπήρχαν στοιχεία για τον τρόπο που έκανε τις ανακρίσεις και τον ενοχοποιούσαν σε πιθανή πειθαρχική δίωξη εναντίον του. Αλλά και η πιθανότητα αυτή δεν είχε συνέχεια. Το μέγεθος της σημασίας της απώλειας είναι εύλογα τεράστιο, αφού το κιβώτιο αυτό περιείχε όλα τα τεκμήρια από την αρχή ως το τέλος της διαδικασίας της δικαστικής δίωξης του Παρθεναγωγείου και των Εργατικών Κέντρων· η τυχόν ανακάλυψή του θα έλυνε πολλά από τα προβλήματα της υπόθεσης των «αθέων» του Βόλου και θα κάλυπτε τα κενά, που μοιραία παρουσιάζει η έρευνα των στοιχείων της.

Ένα τελευταίο θέμα, που σχετίζεται με τη διεξαγωγή της Δίκης, είναι η έκδοση των Πρακτικών της. Τα επίσημα πρακτικά κρατήθηκαν από το γραμματέα του Εφετείου Ναυπλίου Μουντζουρίδη και χάθηκαν μαζί με την υπόλοιπη δικογραφία. Παράλληλα όμως, με τη φροντίδα των κατηγορουμένων Δελμούζου και Σαράτση, κρατήθηκαν επίσης τα πρακτικά της Δίκης από τους στενογράφους της Βουλής Ε. Μαγιάκο και Δ. Πλαγιάννη, Τα στενογραφημένα αυτά πρακτικά εκδόθηκαν το 1915 σ' ένα τόμο 532 σελίδων από τον εκδοτικό οίκο Γ. Βασιλείου στην Αθήνα. Η έκδοση αυτή αποτελεί τη μόνη εκτενή περιγραφή της Δίκης, αν εξαιρεθούν οι δημοσιεύσεις των εφημερίδων της εποχής. To έργο κυκλοφόρησε σε 600 αντίτυπα και κόστισε 1600 δραχμές, ποσό που κατέβαλαν οι ίδιοι (Σαράτσης και Δελμούζος), και τα μισά περίπου άλλοι φίλοι τους, κυρίως μέλη του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Στη δαπάνη αυτή πρέπει να προστεθεί η αμοιβή των 

Σελ. 330
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/331.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

στενογράφων, που έφτασε τις 1100 δραχμές και που κατέβαλαν πάλι οι Σαράτσης και Δελμούζος1.

Με την έκδοση αυτή συνδέονται κάποια προβλήματα αξιοπιστίας των περιεχομένων πρακτικών. Η αμφισβήτηση δεν αναφέρεται στο σύνολο των περιεχομένων, ούτε ελέγχει την ειλικρίνεια των κατηγορουμένων, που θέλησαν με την έκδοση των πρακτικών να δικαιώσουν το έργο τους. Υπάρχουν όμως σαφέστατες ενδείξεις στην αλληλογραφία των πρωταγωνιστών ότι τα περιεχόμενα του τόμου πήραν την έκταση και τη μορφή, που οι ίδιοι ενέκριναν. Όπως παραπάνω σημειώσαμε, τη φροντίδα της στενογράφησης των πρακτικών της Δίκης και τη δαπάνη της έκδοσής τους είχαν αναλάβει οι Σαράτσης και Δελμούζος. Οι ίδιοι πραγματοποίησαν τις διορθώσεις των τυπογραφικών δοκιμίων και καθόρισαν την έκταση των περιεχομένων. Έτσι παρατηρείται εμφανής ανισομέρεια στις διάφορες καταθέσεις των μαρτύρων, καθώς και στο κείμενο των απολογιών των ίδιων και των αγορεύσεων των συνηγόρων τους. Λ.χ., οι απολογίες των δύο πιάνουν 67 από σύνολο 88 σελίδων, που περιέχουν τις απολογίες όλων των κατηγορουμένων· άρα σαφώς έγινε σύμπτυξη των απολογιών των υπολοίπων. Η παράλληλα μεγάλη έκταση και η ανάλογη έμφαση στα κείμενα των αγορεύσεων των συνηγόρων τους έχει την εξήγησή της. Τόσο ο Νάκος όσο και ο Τριανταφυλλόπουλος επιμελήθηκαν ή επεξεργάστηκαν τα κείμενα των λόγων τους, και γενικότερα τη νομική διαμόρφωση των κειμένων του τόμου. Σημειώθηκαν ακόμη -πάντα σύμφωνα με πληροφορίες των Δελμούζου-Σαράτση- επεμβάσεις και διορθώσεις ή και συμπληρώσεις των

——————————————

1. Οι πληροφορίες στον τ. Β'. Πάντως τα συνολικά έξοδα, που έκαναν οι Σαράτσης-Δελμούζος για τις ανάγκες της Δίκης, έφτασαν τις 20.000 δρχ. (ποσό σημαντικό για την εποχή). Οι πληροφορίες προέρχονται πάλι από την αλληλογραφία των δύο ανδρών, και ειδικότερα από ένα ιδιόγραφο 8σέλιδο σημείωμα του Σαράτση, που συνόδευε την επιστολή του της 15ης-5-1914. Οπωσδήποτε η Δίκη αποδείχτηκε μια πολυέξοδη υπόθεση, σε σημείο που ο Δελμούζος να γράψει για... "ζεμάτισμα" και "Κινδυνεύω να πάω στο φτωχοκομείο" !

Σελ. 331
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/332.gif&w=600&h=912 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ΕΙΚΟΝΑ

29. Κατηγορούμενοι και συνήγοροι στη Δίκη του Ναυπλίου

στενογραφημένων πρακτικών σε καταθέσεις μερικών μαρτύρων και σε παρεμβάσεις των δικαστών, των συνηγόρων και των ίδιων των κατηγορουμένων, κατά τη διεξαγωγή της Δίκης. Οι επεμβάσεις αυτές καθόρισαν την τελική μορφή των δημοσιευμένων πρακτικών, χωρίς πάντως να δικαιολογείται καμία υποψία πλαστότητας των πρακτικών1.

Τον τόμο με τα πρακτικά της Δίκης συμπληρώνει η δημοσίευση, σε παράρτημα, των εγγράφων που αφορούσαν τη δίωξη του εφέτη Αμπελά, επιλογή από την αρθρογραφία των εφημερίδων, αποσπάσματα από βιβλία της Π. Δέλτα, που θεωρήθηκαν αντεθνικού περιεχομένου, πίνακες και σημειώσεις και το κείμενο του βουλεύματος του 1915, που αποτέλεσε την αυλαία στην όλη υπόθεση.

——————————————

1. Πβ. εδώ, τ. Β'.

Σελ. 332
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/333.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

Η εξαφάνιση των στοιχείων της δικογραφίας είχε και μία πρόσθετη συνέπεια για το αντικείμενο της δικαστικής συνέχειας της υπόθεσης των "Αθεϊκών": παρέμεινε εκκρεμής η εκδίκαση από το Πλημμελειοδικείο Βόλου των υπόλοιπων κατηγοριών, που βάρυναν τους μη παραπεμφθέντες στο Εφετείο Ναυπλίου κατηγορουμένους, που αφορούσαν δηλ. τις παραβάσεις της απεργίας, της εξύβρισης του επισκόπου κλπ. Εξαιτίας των γεγονότων αυτών έγινε από τον εισαγγελέα του Πρωτοδικείου Βόλου, στις αρχές του 1915, νέος κύκλος ανακρίσεων για τα ίδια θέματα, με αποτέλεσμα την έκδοση νέου (του τελευταίου) βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βόλου που απάλλαξε οριστικά πλέον τους κατηγορουμένους από κάθε ευθύνη1.

——————————————

1. Βούλευμα αρ. 206/24.3.1915 του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βόλου.

Σελ. 333
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/334.gif&w=600&h=915 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελ. 334
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/335.gif&w=600&h=915 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΤΟ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ «ΑΘΕΪΚΑ» ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΩΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Στην ιστορία της νεοελληνικής εκπαίδευσης η δράση συγκεκριμένων προσώπων καθώς και ορισμένα γεγονότα χαρακτηρίστηκαν ως σταθμοί. Ένα απ' αυτά, το πιο σημαντικό ίσως για την εξέλιξη των μεταρρυθμίσεων της γυναικείας τουλάχιστον εκπαίδευσης στη χώρα μας, στάθηκε η λειτουργία στο Βόλο του Ανώτερου Δημοτικού Παρθεναγωγείου. Η διεξοδική, κατά το δυνατό, παρουσίαση των πληροφοριών που αφορούν τη σύντομη λειτουργία αυτού του Σχολείου, νομίζω ότι έδειξε το σημαντικό για την εποχή του έργο, που επιτέλεσε το Σχολείο του Βόλου. Πιστεύω ότι το βολιώτικο εκπαιδευτικό πείραμα, μέσα στις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα, συνέβαλε θετικά στην ικανοποίηση του αιτήματος προς μεταρρύθμιση των σχολικών πραγμάτων και μάλιστα της εκπαίδευσης των κοριτσιών. Αυτούς τους ισχυρισμούς θα προσπαθήσω να υποστηρίξω στο επιλογικό τούτο μέρος της μελέτης μου, εξάγοντας ταυτόχρονα τα απαραίτητα συμπεράσματα. Ωστόσο, το ζήτημα της εξαφάνισης των Αρχείων του Σχολείου και του Εργατικού Κέντρου Βόλου, καθώς και των επίσημων πρακτικών της Δίκης του Ναυπλίου, μπορεί να δημιουργήσει αμφισβητήσεις για τη γνησιότητα της ερμηνείας των καταστάσεων που εμφανίστηκαν στο Βόλο.

Σελ. 335
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/336.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

Α. ΤΟ Α.Δ.Π. ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ

Στις αρχές του 20ού αιώνα στην Ελλάδα συμβαίνει ένα πλήθος από ανακατατάξεις σε κάθε τομέα. Μερικά από τα κοινωνικοπολιτικά αιτήματα αποκρυσταλλώνονται, ενώ μια σειρά άλλων περιμένουν τη λύση τους. Στους Έλληνες είναι διάχυτος ο προβληματισμός, καθώς επιδιώκεται να αναδιοργανωθεί η κρατική μηχανή και σημειώνεται κάποια ανάκαμψη της οικονομίας. Η εκβιομηχάνιση αρχίζει να υλοποιείται και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αρχίζει και δίνει τα πρώτα του αποτελέσματα.

Την ίδια εποχή παραμένουν σε εκκρεμότητα τα εθνικά ζητήματα (Κρήτη, Μακεδονία κλπ.) και σε στασιμότητα οι πολιτικές εξελίξεις· η χώρα ζει τα αποτελέσματα της τρικουπικής περιόδου. Εν τω μεταξύ αρχίζουν να διαφαίνονται στον ορίζοντα -πολιτικό και κοινωνικό- τα σημάδια σημαντικών εξελίξεων, εμπνευσμένα από δυτικά πρότυπα. Στο εσωτερικό η μεγαλοαστική τάξη και οι γαιοκτήμονες, που ακόμη κρατούν τα νήματα της πολιτικής και οικονομικής ζωής, δέχονται κάποιους κλονισμούς, καθώς η μεσοαστική τάξη αναπτύσσεται και αποκτά σιγά-σιγά τον πρώτο ρόλο στην κοινωνική ζωή της χώρας.

Από την άλλη πλευρά, η εργατική και η αγροτική τάξη, τάξεις που ως τότε παρέμεναν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, αρχίζουν να αφυπνίζονται. Οι έως τότε διεκδικήσεις, που κυρίως υπήρξαν ξεσπάσματα απελπισίας κι όχι ταξική συνειδητοποίηση, αποκτούν σχηματική οργάνωση. Την καθοδήγηση τους αναλαμβάνουν οι διανοούμενοι αστοί, στις πρωτοβουλίες των οποίων οφείλονται οι συσπειρώσεις και η διατύπωση των αιτημάτων. Την ίδια στιγμή στο ιδεολογικό κατεστημένο εμφιλοχωρούν οι σοσιαλιστικές ιδέες, που απευθύνονται στις λαϊκές τάξεις, αλλά εκφράζονται και εκπροσωπούνται από μια μερίδα των διανοουμένων. Το εργατικό κίνημα ασφαλώς διανύει τη νηπιακή του ηλικία, ενώ το αγροτικό ζήτημα αναζητεί την πορεία προς τη λύση του. Είναι η εποχή που προετοιμάζεται η πολιτική κατίσχυση της αστικής τάξης και η έκφραση του ανανεωτικού πνεύματος στο πρόσωπο του Βενιζέλου.

Σελ. 336
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/337.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

Εξάλλου, στα πολιτισμικά πράγματα συντηρείται η σύγχυση, που δημιουργεί η διάσταση μεταξύ παραδοσιακών και νεοτεριστών, όχι πάντως χωρίς αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Επίκεντρο της αντιδικίας παραμένει το γλωσσικό ζήτημα. Δεν έχει καταλαγιάσει ακόμη o απόηχος της δημοτικιστικής έξαρσης του τέλους του περασμένου αιώνα. Οι δύο κόσμοι συχνά συγκρούονται: η περίπτωση των «Ευαγγελιακών» και των «Ορεστειακών», αν και ακραία, δείχνει καθαρά το μέγεθος της διάστασης. Παράλληλα η έντεχνα καλλιεργούμενη γλωσσική «μυθολογία» τοποθετεί τους δημοτικιστές στο περιθώριο της κοινωνίας και τους αναγκάζει διαρκώς να αμύνονται απέναντι στις υπερβολές των καθαρολόγων και να εξαντλούν τη δυναμικότητά τους με πράξεις και κείμενα όχι σπάνια απολογητικού χαρακτήρα, ενώ στερούνται τη δυνατότητα να συσπειρωθούν και να διεκδικήσουν αντίστοιχα ή να επιβάλλουν τις απόψεις τους1.

Οι δημοτικιστές, κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, επιζητούν να αναπροσανατολίσουν τους στόχους τους. Συγκεκριμένα ένα τμήμα, όχι το λιγότερο ανήσυχο, όσων παραδέχονται την ανάγκη της γλωσσικής αλλαγής, εγκαταλείπουν τη μαχητικότητα της πρώτης γενιάς και προσανατολίζονται προς τις νέες διαστάσεις του αγώνα, που παρέχει το πολιτισμικό και πολιτικό κλίμα των αρχών του αιώνα· θα φιλελευθεροποιηθούν δηλαδή και θα επιζητήσουν την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας πρώτα στην εκπαίδευση. Η μερίδα αυτή των δημοτικιστών θα συμβιβαστεί με την πραγματικότητα των καιρών και θα επανιεραρχήσει τους στόχους του κινήματος2. Βεβαίως, οι επιδράσεις από τον πνευματικό περίγυρο θα παραμείνουν πολλές· δημοτικιστές είναι οι 

——————————————

1. Πβ. Ε. Μοσχονά, «Ένας αιώνας Δημοτικισμού», ό.π., σ. κη'-μδ΄· Α. Φραγκουδάκη, Ο εκπαιδευτικός Δημοτικισμός..., ό.π., σ. 67-97· Μ. Τριανταφυλλίδη, Νεοελληνική γραμματική - Ιστορική εισαγωγή, Θεσσαλονίκη 1981, σ. 117-124 και 497-516.

2. Πβ. ενδεικτικά, Ν. Τερζή, Η παιδαγωγική τον Αλέξανδρου Δελμούζου, ό.π., σ. 4-11.

22

Σελ. 337
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/338.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

διανοούμενοι και λογοτέχνες της νεότερης γενιάς, που εξακολουθούν να επηρεάζονται —όπως και οι εναπομείναντες καθαρολόγοι— από τις «νιτσεϊκές» ιδέες, περισσότεροι από τις «εθνικιστικές» διακηρύξεις και μερικοί από το ξενόφερτο σοσιαλισμό. Κάποια στιγμή όμως φαίνεται πως ο «Εκπαιδευτικός Δημοτικισμός» μπορεί να τους ενώσει· γιατί τότε καθαρότερα παρά ποτέ οι δημοτικιστές αποκτούν συνείδηση της ιδεολογίας τους. Προς την κατεύθυνση αυτή ο «Εκπαιδευτικός Δημοτικισμός » φάνηκε ότι αποτελεί τη νέα φάση του κινήματος και ταυτόχρονα απέδειξε την πολιτική διάσταση του προβλήματος. Αν και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις σημαντικές διαφορές των εκπροσώπων του δημοτικισμού σ' αυτή τη φάση της ιστορίας του, τα γεγονότα πείθουν πως αυτή την εποχή οι δημοτικιστές αποτελούν την προοδευτική μερίδα, κι επομένως τη μεταρρυθμιστική κατεύθυνση, των διανοουμένων του τόπου. Στο μεταίχμιο των δύο πρώτων δεκαετιών του αιώνα διαφαίνεται ότι οι επιδιώξεις των δημοτικιστών συμπορεύονται με τις αστικές διεκδικήσεις. Χωρίς να λείπουν οι εξαιρέσεις ατόμων ή ομάδων, πολύ γρήγορα θα φανεί ότι ο δημοτικισμός γίνεται το κίνημα, που κατά τεκμήριο εκφράζει την αστική γλωσσική πολιτική. Η γλωσσική μεταρρύθμιση, πάγιο αίτημα των δημοτικιστών, αυτή την εποχή γίνεται απαίτηση ν' αλλάξει η γλώσσα του σχολείου, δηλαδή να εκσυγχρονιστεί η παιδεία του έθνους. Πριν λήξει η πρώτη δεκαετία του αιώνα, το γλωσσικό πρόβλημα, από φιλολογικό, αποκτά διαστάσεις πολιτικές. Οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι βλέπουν τη γλωσσική μεταρρύθμιση ως προϋπόθεση για την κοινωνική και πολιτική ανόρθωση. Επομένως ο εκσυγχρονισμός του ελληνικού σχολείου δε μένει μόνο αίτημα των οπαδών του «Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού», αλλά αποκτά μια καθολικότητα που συνυφαίνεται με την ανάγκη οικονομικής προόδου και πολιτικής καταξίωσης της νέας τάξης πραγμάτων.

Οι συλλογισμοί αυτοί εξηγούν, κατά ένα μέρος και την αντίδραση των παραδοσιακών. Η γλωσσική σύγκρουση είναι μοιραία το αποτέλεσμα της αντίθεσης μεταξύ όσων εκφράζουν τις παλαιές

Σελ. 338
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/339.gif&w=600&h=915 20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

αξίες με τους φορείς του νέου πνεύματος. Ουσιαστικά η γλωσσική σύγκρουση συμβολίζει τις γενικότερες ανακατατάξεις που τείνουν να επικρατήσουν στην ελληνική κοινωνία στις αρχές του αιώνα1. Στο επίκεντρο των αντιθέσεων βρέθηκε το Παρθεναγωγείο του Βόλου και αποτέλεσε αντικείμενο αντιδικίας, αντίδρασης και τελικά καταδίωξης του (μεταρρυθμιστικού) πνεύματος, που θέλησε να καθιερώσει. Ως τομέας δραστηριότητας των εκπροσώπων του εκσυγχρονιστικού προγράμματος (εξαγγελία κατ' εξοχήν του «Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού») και ταυτόχρονα της πιο δραστήριας μερίδας των διανοουμένων αστών του Βόλου, το Α.Δ.Π. δέχτηκε τα πυρά όλων εκείνων των παραγόντων, των οποίων τα συμφέροντα έθιγε η προώθηση των νέων πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων.

Και για την πόλη του Βόλου ισχύουν οι παρατηρήσεις που κάναμε σχετικά με την πολιτικοκοινωνική κατάσταση και τις επιχειρούμενες ανακατατάξεις. Επισημαίνουμε τη συνύπαρξη της παλαιάς οικονομικής και πολιτικής ηγεσίας με τους πολυπληθέστερους και κινητικότερους αστούς· από την άλλη πλευρά η εργατική τάξη έχει προβλήματα και προβληματισμούς. Οι ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τους κατοίκους της πόλης αυτή την εποχή είναι η φιλεργία, η οικονομική ευρωστία των ανώτερων τάξεων, η δυσπραγία των κατώτερων και ο συντηρητισμός. Το πιο κινητικό μέρος των διανοουμένων της πόλης επηρεάζεται από τα ιδεολογικά ρεύματα της Ευρώπης και μεταφέρει τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς που συζητιούνται στην πρωτεύουσα. Προς το τέλος της πρώτης δεκαετίας του αιώνα η ίδρυση του Α.Δ.Π., ως έκφραση των αστικών μορφωτικών απαιτήσεων, και η συσπείρωση των εργατικών σωματείων κάτω από τη σημαία του Εργατικού Κέντρου —που δεν κρύβει τη σοσιαλιστική του απόχρωση— θα αποτελέσουν τα νέα, πρωτόφαντα γεγονότα, που θα ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της κοινωνικής ζωής και θα δώσουν τροφή στις γιγαντούμενες αντιθέσεις.

——————————————

1. Πβ. Α. Φραγκουδάκη, ό.π., σ. 101-111.

Σελ. 339
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/340.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

Το αντιφατικό κλίμα επικρατεί και στα εκπαιδευτικά πράγματα της πόλης· από τη μια πλευρά το πλήθος των σχολείων (οκτώ δημοτικά αρρένων και θηλέων, τρία Σχολαρχεία, Γυμνάσιο, Εμπορική σχολή, αρκετά ιδιωτικά στοιχειώδους και μέσης βαθμίδας, καθώς και δύο ξενόγλωσσες σχολές) δημιουργεί την εντύπωση επάρκειας· ωστόσο η μορφωτική στάθμη των μαθητών και το εκπαιδευτικό σύστημα, που εφαρμόζεται σ' όλα αυτά τα σχολεία, είναι το ίδιο απογοητευτικά όσο και των άλλων σχολείων της χώρας. Ιδιαίτερη αδυναμία παρουσιάζει η παροχή εκπαίδευσης μέσης βαθμίδας στα κορίτσια της πόλης, παρά τις ιδιωτικές προσπάθειες και την πρωτοβουλία του Δήμου Παγασών. Οι αδυναμίες της εκπαίδευσης εγγίζουν το ενδιαφέρον όλων των κατοίκων, που εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους μέσω των τοπικών εφημερίδων· η ανάγκη για βελτίωση των σχολικών πραγμάτων πλανάται επιτακτική για όλους.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές η ιδέα της δημιουργίας του Α.Δ.Π. στο Βόλο δεν υπήρξε ούτε παράξενη, ούτε ουτοπιστική για τον καιρό του. Ίσα-ίσα ήρθε σαν ώριμος καρπός μιας σειράς διεργασιών, όταν το ίδιο το κράτος, η νοοτροπία της ανερχόμενης τάξης των αστών και η βούληση των πιο δραστήριων διανοουμένων απαιτούσαν την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Ο αναπροσανατολισμός του εκπαιδευτικού συστήματος και η δημιουργία ενός σχολείου με πρακτικό προσανατολισμό, με στόχους την αποδοτικότητα και την κοινωνική χρησιμότητα των γνώσεων, υπήρξε αίτημα της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, των κρατικών νομοσχεδίων ήδη από το 1899, καθώς και των ιδιωτικών πρωτοβουλιών, όπως εκφράστηκαν στο Συνέδριο του 1904. Το σχολείο όμως αυτό δε θα μπορούσε να λειτουργήσει αποδοτικά, αν δεν περιλάμβανε στο πρόγραμμα του και τη γλωσσική μεταρρύθμιση, το βασικό αίτημα των δημοτικιστών. Προσπάθεια, συγκερασμού αυτών των απόψεων αποτέλεσε η πρόταση του Σαράτση, όπως δηλώνεται στην Εισηγητική του Έκθεση. Το Σχολείο του Βόλου θα έφερνε την επιζητούμενη αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα (που όλοι θεωρούσαν μετατρέψιμο), εφ' όσον έδινε προτεραιότητα στις τεχνικές

Σελ. 340
http://www.iaen.gr/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/www.iaen.gr/uploads/book_files/34/gif/341.gif&w=600&h=91520 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

και πραγματιστικές γνώσεις, στην αποτελεσματικότητα δηλ. της γνώσης, αίτημα των νέων αρχών και αξιών. Παράλληλα η γλωσσική μεταρρύθμιση, ως προϋπόθεση των αλλαγών, εξυπακούει τη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας, την ενθάρρυνση επομένως της λειτουργικότητας του σχολικού θεσμού.

Στο σημείο αυτό υπήρξε απόλυτη ταύτιση της βούλησης του Σαράτση με τα ιδεώδη του Δελμούζου. Και οι δύο ανήκαν στον ίδιο πολιτικό και κοινωνικό χώρο· και οι δύο είχαν τη διάθεση ν' αναλάβουν τη σταυροφορία για την εκπαιδευτική αλλαγή. Οι δύο άντρες δεν έχουν μόνο κοινό σημείο τις ίδιες προθέσεις, αλλά εμφορούνται από τα ίδια κοινωνικά ιδανικά, πιστεύουν στη δικαιοσύνη, που ευαγγελίζονται οι σοσιαλιστικές ιδέες, βλέπουν από την ίδια οπτική γωνία τους αγώνες του έθνους για εκσυγχρονισμό, έχουν τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, ανήκουν και οι δύο στη μερίδα των "οργανικών" διανοουμένων της αστικής τάξης1. Είναι επομένως απόλυτα δικαιολογημένη η αισιοδοξία τους για το έργο που έστησαν στο Βόλο, όπου ακριβώς επιχειρείται, για πρώτη φορά στην ιστορία της νεοελληνικής εκπαίδευσης, να συνδυαστεί η διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας με τον πραγματιστικό προσανατολισμό, αλλά και με την εξυπηρέτηση των μορφωτικών αναγκών των θυγατέρων των αστικών οικογενειών του Βόλου.

Τον αστικό χαρακτήρα του Σχολείου, την εξυπηρέτηση δηλαδή των αναγκών μιας μόνο μερίδας των πολιτών, συμπληρώνουν τα εξής γεγονότα:

α) Το Σχολείο διοικείται από μια επιτροπή, την Εφορεία, όργανο άτυπο και προσωποπαγές.

——————————————

1. Η έννοια του "οργανικού διανοουμένου" χρησιμοποιείται με τη σημασία που της απέδωσε ο Γκράμσι (Α. Γκράμσι, Οι διανοούμενοι, Στοχαστής, 1972, σ. 53-68). "Οργανικοί" δηλ. διανοούμενοι είναι εκείνοι που εκφράζουν, μορφοποιούν και παράγουν ως ένα βαθμό τις κατευθύνσεις, τις ιδέες και τις αξίες, καθώς και τη γενικότερη πολιτική της νέας κοινωνικής τάξης, που τείνει να ολοκληρώσει την κυριαρχία της, σε αντιδιαστολή προς τους "παραδοσιακούς". (Πβ. Α. Φραγκουδάκη, ό.π., σ. 89).

Σελ. 341
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Το Παρθεναγωγείο του Βόλου, Α΄
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Ψηφιοποιημένα βιβλία
    Σελίδα: 322
    20 Α. Χαρίτος, Παρθεναγωγείο Βόλου

    ενεργειών στις μαθήτριες κατά τους σχολικούς περιπάτους, τις εκδρομές και τα παιχνίδια τους στην αυλή του σχολείου. Δεύτερο γιατί στο σχολείο του Δελμούζου "η προσευχή ημελείτο από σκοπού" ή είχε καταργηθεί εντελώς, γιατί συνέβαινε "άφθαστος περιφρόνησις εις τους εκπροσώπους της εκκλησίας" και "συστηματική αποστροφή προς παν ό,τι φέρει το ράσον", και βέβαια παρατηρήθηκε "αδιαφορία εις τους τύπους της θρησκείας" και έλλειψη ευλάβειας "προς το πρόσωπον του επισκόπου"1. Γενικότερα συμπέρανε ο εισαγγελέας "η όλη ενέργεια του σχολείου του Δελμούζου έτεινε να προσβάλη την δημοσίαν ηθικήν"2. Και τρίτο γιατί "μετά το κλείσιμον του σχολείου ο Δελμούζος την ημέραν της Μεγ. Παρασκευής, αυτός εν συνοδεία τεσσάρων ομοϊδεατών και ομοφρόνων του ωμίλει περί του Χριστού ότι είνε είς αγύρτης που τα κατάφερνε τόσον καλά, ώστε να προσέρχωνται [οι άνθρωποι] ωσάν τα πρόβατα να γονατίζωσι και να προσκυνώσι τα πάθη του, γεγονός το οποίον εξεγείρει την συνείδησιν παντός χριστιανού"3. Η προσωπική αυτή ενοχή του Δελμούζου, της εξύβρισης των Παθών του Χριστού, στηρίχτηκε στην κατάθεση του μάρτυρα Γ. Ζυγαλάκη, που ισχυρίστηκε ότι υπήρξε αυτήκοος μάρτυρας του επεισοδίου τη Μεγ. Παρασκευή του 1911.

    Ο τρίτος των πρωτεργατών, ο Δ. Σαράτσης, θεωρήθηκε ένοχος από τον εισαγγελέα για τις ίδιες παραπάνω παραβάσεις εναντίον της θρησκείας και της ηθικής, επειδή "απετέλει τον ενωτικόν κρίκον του Εργατικού Κέντρου και του Σχολείου"4. Δέχτηκε ο εισαγγελέας ότι ο Σαράτσης "ηνείχετο χωρίς να διαμαρτύρεται όλην αυτήν την αντεθνικήν εργασίαν των ανθρώπων αυτών"5. Και ότι υπήρξε o βασικός παράγοντας της λειτουργίας τόσο του Εργατικού Κέντρου, όσο και του Α.Δ.Π. Η ενοχή του Σαράτση αποδεικνυόταν

    ——————————————

    1. Στο ίδιο, σ. 380.

    2. Στο ίδιο, σ. 382.

    3. Στο ίδιο, σ. 387.

    4. Στο ίδιο, σ., 394.

    5. Στο ίδιο, σ. 396.